Van de onpraktische vrouw

Oei, warm he? Gisteren gutste ik van het zweet (ja, charming)(maar serieus, ik voelde het zelfs uit mijn knieen komen. Ik wist niet dat dat kon) en vanmorgen liep ik wederom druipend in het rond, maar dit keer door de regen. Lekker hoor. Ik heb de hoop dat het straks in Bloemendaal wat stabieler weer is. Ja, het is maar 5 minuten van Haarlem, maar toch he, het is een heeeeeel andere omgeving hoor.

Gisteren was mijn eerste dag vrij in het kader van De Verhuizing, met Zoon1+2 niet in mijn kielzog, en dus toog ik naar Ikea voor diverse zeer onmisbare items voor in Huis2. Ik heb er 3 uur rondgelopen. Had een ongelooflijk volle kar en daar zaten niet eens alle kasten in, die ook nog aangeschaft moesten worden. Wel een aanzienlijk aantal lampen en ophangdingesen, alsmede diverse wcrolhouders. Ja, ik weet wel waar de prioriteiten liggen.
Ook hing ik ongeveer een uur rond bij de afdeling gordijnen, waar ik uiteindelijk, eindelijk, gordijnen vond die mij bekoorden. Daarna gooide ik in het wilde weg wat roedes en rails in dn kar, en toen kreeg ik een brainwave en vroeg een Ikeagordijnafdelingmevrouw om hulp. Dat bleek een goede zet, want ik had heul verkeerde roedes en rails in mijne kar en ook nog had ik alle bevestigingsdingesen vergeten. De mevrouw keek mij zo eens aan en vroeg, of ik van plan was om alles zelf in huis op te hangen en te bevestigen. Dat zag zij namelijk niet zo zitten, kreeg ik de indruk. Ik vertelde haar dat mijne Echtgenoot dat zou gaan doen, wat zij duidelijk een opluchting vond en zij gooide nog wat onduidelijke tussenstukjes en ophangseltjes in mijn kar.
Vervolgens stond ik geruime tijd bij de afdeling jaloezieen (irritant woord), met mijn lijstje met maten van de ramen in Huis2. En zeer goed oplettend en ook heel nauwkeurig, maakte ik berekeningen enzo en laadde de kar nog voller met diverse pakketten.

Uiteindelijk ging ik bijna tegen de vlakte, kocht snel een flesje sap, verschanste mij in het waarlijk vrij nette rookhok van Ikea en kwam weer een beetje tot leven. Belde Echtgenoot en verzocht hem met rasse schreden naar me toe te komen. Wij maakten een beetje amok over nog wat lampen en tilden een stuk of 38 heel erg zware dozen uit rij 44 vak 7. Enzo.

Eenmaal in Huis2 was ik zeer in mijn nopjes met alle aangeschafte spullen, nadat ik gewoon meteen vergeten was wat het bedrag bij de kassa was geweest, en startte een schoonmaakmanie. Ik lapte alle ramen en zag alvast voor me hoe het zonlicht zo mooi door de nieuwe jaloezieen luxaflexachtigen zou schijnen.
En toen bleek dat ik echt geeneen goede maat had gekocht. Geeneen van de dingen past voor het raam. Ja, hoe is het mogelijk ja.

's Avonds ging Echtgenoot aan de slag met alle roedes en aanverwante zaken en bleef geruime tijd weg. En toen hij thuiskwam, had hij het opwekkende bericht, dat ik ook daar niet helemaaaal de juiste dingen had aangeschaft. Maar het was toch gelukt. Wat een handige man heb ik toch.
Dat moet ook wel met zo'n vrouw.
Vanavond komt Vriendin2 mij helpen met het in elkaar zetten van de nieuwe boekenkasten, gelukkig is zij nogal een praktisch type, want anders is het leed niet te overzien denk ik.
En ik heb bier gekocht.
Maar dat terzijde.

30 Day Challenge - 4. Je ouders

Mijn ouders. Zijn al heul lang bij elkaar, 34 jaar getrouwd en iets van 36 jaar samen. Ja dat hoor je niet vaak meer he. Ik wel, trouwens. Ik had vroeger in de klas heeel veel kinderen met gescheiden ouders, maar in mijn omgeving nu, zijn er van de mensen die ik ken vind ik opvallend veel ouders nog gezellig bij elkaar, van bijna al mijn vriendinnen.
Mijn ouders zijn beiden rond de 60 en natuurlijk opa en oma van De Zonen. Is vrij jong, natuurlijk ook omdat ik zelf vrij jong De Zonen heb gekregen.
Het eerste woord van Zoon2 na pappa en mamma was oooopaaa, en het eerste woord van Zoon1 was oooomaaaa. Natuurlijk tot groot plezier van opa en oma zelf, en het zegt natuurlijk niks dan goeds over de band die ik met ze heb en die Zoon1+2 ook met ze hebben.
Als ik het over mijn ouders ga hebben heb ik het dus over mijn jeugd. Ik zit weliswaar nog steeds enorm in mijn jeugd uche, maar dan vooral de jeugdjeugd, toen ik kindeke was en tot ik thuis woonde.

Ik herinner me van dn Jeugd, met name veel Gezin, gewoon, Gezin. Gewoon, pappa, mamma, Zuske en ik. Aan tafel. Op vakantie. In de trein. Op de fiets. Thuis. Eten. Drinken. Naar school. Spelen. En, Tradities.
Ja, houden we van.
Elke zondag uitgebreid ontbijten, met warme broodjes en ei (en toen ik begon uit te gaan gewoon ook, brak hoofd, warme broodjes, ei), die we gekookt en wel tegen elkaar aan klatsten om te kijken welke het eerste stuk was. En de wedstrijd wie het beste een halfhardhalfzacht eitje kon koken.
De verjaardagen in het grote bed. Na het eten afwassen en daarna koffie drinken met elkaar. Op zaterdagavond voor de tv eten bij wijze van feestelijkheid. Met ons allen Flying Doctors en Zeg 'ns Aaa kijken. Zelfgemaakte kleding aan van mijn moeder, vooral feestjurken op verjaardagen.
Op vakantie altijd kamperen in eigen land. Met de taxi erheen, want wij hadden geen auto thuis. Aldaar altijd maar wandelen, fietsen en naar musea.
Altijd huisdieren bij ons thuis, katten, hond, cavia, hamster, wandelende tak.
Vriendjes en vriendinnetjes waren altijd welkom en mochten altijd blijven eten en slapen. En, vooral toen ik ontzettend irritante puber was ietsje ouder was, veel coulance, met betrekking tot mijn uiterlijk. Gingen moeders van vriendinnen uit hun dak als het over piercings en tatoeages ging, mijn moeder liet weten dat ik vooral zelf moest weten wat ik zou doen, ik moest er immers mee rondlopen. Wat tot gevolg had dat ik het allemaal nog best redelijk heb gehouden qua piercings enzo. Ik knipte alleen nogal vaak mijn haar en liep voortdurend met andere haarkleuren rond. Nog steeds eigenlijk dus.

Ik heb mijn liefde voor lezen en taal van mijn ouders. En mijn afkeer van frikandellen. Mijn grote weerzin tegen campings met een disco en mensen die hun was ophangen met op kleur gesorteerde knijpers. Maar ook een voorkeur voor baardige mannen, tweedehands spullen en een grote empathie voor mensen die net iets anders zijn, niet zo perfect. Thuis zijn we nuchter, makkelijk in de omgang en wij maken liever een grap dan dat we diepzinnig over onze gevoelens praten. Met vaak eenzelfde helende werking.

Natuurlijk zijn er ook punten die ikzelf nu anders doe, juìst. De Zonen hoeven niet alleen op degelijke schoenen te lopen, maar ook juist op gare gympies van hun favo stripfiguur. Ze mogen mayo bij het eten en gekookte aardappels komen er hier eigenlijk niet in. Als hun tandjes niet helemaal zelf zo mooi staan als zij dat zelf willen, plaats ik er desnoods eigenhandig een beugel in en ik koop altijd het allerzachtste wc papier dat ik kan vinden. Sausjes maak ik vrolijk uit een pakje met in gedachten mijn moeder die walgend over mijn schouder meekijkt. En als er iemand ziek is, dan mag je de hele dag tv kijken.

Maar bewondering is er nog altijd voor het feit, dat het mij en mijn Zuske, vroeger aan niks heeft ontbroken. Mijn ouders hadden het niet breed, en ik kan denk ik nu pas beseffen, hoe erg niet breed. Maar alles was er altijd en als het er niet was, dan heb ik er nooit wat van gemerkt. We gingen niet met het vliegtuig op vakantie en ik kreeg geen merkkleding en wij hadden, als we het hadden, alleen maar priklimonade van obscure merken. Maar wij gingen altijd samen weg, met de trein en met de fiets. Wij kregen altijd bergen cadeaus met Sinterklaas en wij mochten op een sport,met tegenzin op muziekles en een abonnement op een tijdschrift. En als er wat te vieren was, of niet, dan trokken we een fles wijn open. ben erfelijk belast
Ik kom heel graag bij mijn ouders thuis, en doe dat ook heel vaak. En ik kan alleen maar hopen, dat ook al doe ik het op sommige punten wat anders allemaal, dat De Zonen later net zo goed terugkijken op hun jeugd als ikzelf. En dat ze later net zo graag en vaak nog hun ouderlijk huis opzoeken.

Lief he, allemaal.

Het Nieuwe Leven en het Kinderdagverblijf

Afgelopen woensdag hadden wij onze eerste echte kennismaking met Het Nieuwe Leven. Dat is zeg maar net als Het Nieuwe Werken, heul hip, maar dan zonder dat je er geld voor krijgt en lekker thuis de wasmasjien kan volgooien terwijl je met je koffie en laptop op het balkon in de zon 'aan het werk bent'. Ja.
Het is dus iets compleets anders eigenlijk.
Nu ja.

Zoon2 had zijn eerste wen-moment (alleen voor het woord alleen al wilde ik wegrennen) op zijn nieuwe kinderdagverblijf. En nu ben ik misschien wel heel overdreven en aanstellerig, heeel misschien, maar ik vond dat nogal wat.
Ik word een beetje huilerig, als ik denk aan zijn huidige plekje, en zijn lieve juffies en de locatie waar ik al jaren kom en waar everybody knows my his name enzo.
Maar, positief als ik ben, ja, reed ik met de jongens naar Bloemendaal en stapte blijmoedig binnen voor de intake en om daarna Zoon2 een uurtje achter te laten.

Allereerst kon ik de goede deur niet vinden. Dus kwam ik via de verkeerde weg binnen, wat tot gevolg had dat ik op een andere groep liep, waar twee peuterkes stonden, twee jongetjes die mij aankeken, en tegen elkander zeiden: 'wat een gekke mamma' terwijl ze mij grinnikend achterna liepen.
Nu, dat was een mooie binnenkomer. Ik weet niet wat ik deed waarom ik er kennelijk niet uitzag of deed wat een gemiddelde mamma aldaar doet of uitstraalt, maar ik mocht meteen hun moeders al niet.

Toen volgde de intake, wat inhoudt dat ik vertel hoe Zoon2 is en waar hij van houdt en niet van houdt enzo. Ik heb natuurlijk een heel waarheidsgetrouw verslag gegeven van het karakter van Zoon2, waar ik vertelde dat hij heel zelfstandig is (gaat als een wilde beer tekeer als hij iets niet zelluf mag doen), dat hij erg veel houdt van fruit (gaat als een wilde beer tekeer als hij druiven in zijn vizier krijgt), dat hij niet zo heel veel houdt van appelstroop (want dat kan ik dan elke keer uit zijn haren en oren halen), dat hij er bepaald niet op gesteld is om in de box gezet te worden (gaat als drie wilde opgesloten beren tekeer), dat hij net kan lopen (rent als een wilde beer door het huis), dat hij heel onderzoekend is (sloopt alles wat in zijn bereik ligt), dat hij net een paar kiezen heeft gekregen (heel erg scherp), dat het een heel vrolijk manneke is (een ongelooflijke flirt en windt ie-de-reen om zijn plakkerige vingertjes) en dat hij lekker kan slapen (na een ritueel van fles en diverse boekjes lezen want anders wordt het een wilde beer).
Ik geloof wel dat ze zich verheugen op zijn komst.

Zijn uurtje wennen ging prima en ik kreeg de indruk dat het meteen een zeer populair kind is. Ja, dat zie je wel als moeder. Ik ben daar meestal erg objectief in, al zeg ik het zelf.

En komende week is zijn laatste week op zijn huidige kinderdagverblijf, hij gaat trakteren enzo en ik zal wel een beetje huilen, 's nachts in mijn bed. Want ik moet het voortaan doen met Het Nieuwe Kinderdagverblijf en het zal heus ook allemaal heel erg leuk zijn, maar die twee peuterkes met hun moeders, die zitten me dwars.

30 Day Challenge - 3. Je eerste liefde

Ach. De liefde. Ja, het is fraai, de liefde. Ik heb me er in elk geval best wel mee vermaakt zo in mijn leev'n. Tot ik natuurlijk Echtgenoot ontmoette. Hem hing ik een bord om zijn nek met Liefde erop en we leven lang ende gelukkig.
Maar, de eerste was hij niet. mhhihihi

De eerste èchte, dat was Clement. In twee HAVO volgens mij, zaten we bij elkaar in de klas. En oei oei, wat werd ik verliefd op Clement. Ik was 15 en ik geloof niet dat ik er destijds nou zo heel florissant uitzag, maar ik deed mijn best en kamde mijn hele lange haren nog eens flink pluizig, lachte mijn abominabele tanden bloot en stopte zo nog eens wat watten en sokken in mijn bh. Oei wat was ik verliefd.
En na een enorme aanloopperiode, jawel, toen hadden wij toch echt verkering. Het staat me nog heel helder voor de geest, hoe we de eerste keer hand in hand liepen en ik eigenlijk op dat moment direct wilde loslaten om gillend naar mijn vriendinnen te fietsen om dat te vertellen. Hij was 17 en dat was al heel stoer op zich. Ik noemde hem mijn Vriendje tegen iedereen en ik kreeg van hem een kettinkje met een half hartje en hij had de andere helft om zijn nek. Heel mannelijk ja. Oei wat was ik verliefd. Wij deden zoenen en hand in hand lopen en hij had een brommert, waar ik dan heel romantisch achterop zat. We gingen naar de kermis en naar het strand en bivakkeerden op elkaars slaapkamer en bij elkaars ouders op de bank.

Wij hebben Het nooit met elkaar gedaan. Ik was pas 15 hee, hallo. Ik geloof niet dat hij het daar heel erg mee eens was, want ik herinner me nog wel een paar ongemakkelijke gesprekjes waar ik steeds deed of ik geen idee had waar hij het over had en dat hij de moed dan maar opgaf en maar gewoon weer heel simpel zijn tong in mijn mond stak en ik daar heel tevreden mee was.
En mijn ouders, die dachten echter dat ik het wèl deed. Mijn moeder kocht condooms. En liet mij zien waar ze die neer had gelegd, zodat ik ze wel kon pakken.
The Horror. De Hel Op Aarde. OMG.
En nu denk ik, wat een hippe, coole, vooruitstrevende actie, om condooms te kopen voor je dochter zodat ze, wat ze doet, veilig doet. Nu he, denk ik dat. Toen niet, oh nee. Gillend, brakend en scheldend vond ik het belachelijk en het sterkte mij alleen maar in mijn idee om het nièt te doen. heeeel slimme ouders, heeeeeel slim

De liefde ging over. Omdat ik op een feestje, ongeveer 6 maanden later, het wel okee vond dat iemand anders mij ging zoenen. Zoiets, was het geloof ik. Clement vond dat niet zo'n heel goed idee. Ik geloof dat het een beetje zo'n soort verhaal was. En dat wij toen gingen praten en dat we toen dachten dat het, 'maar uit was' en dat ik toen niet durfde te zeggen van 'nee weeehhhh neeeeee blijf bij mijijijijij' en dat het toen uit was.
Ik heb er wel om gehuild.
En ik geloof niet dat we elkaar de rest van de HAVO periode nog veel zagen en daarna ook eigenlijk nooit meer. Een jaar of 4 geleden kwam ik hem een keer tegen, dat was grappig, maar ik zou nu geen idee hebben hoe het met hem is. Hij zit niet op Facebook, ontdek ik net. Ja, hoe moet je dan oooit contact met iemand onderhouden.

Overigens zat voor Clement nog wel een Liefde, maar dat was zo jeugdig en basisschool, dat is niet smeuïg genoeg dunkt mij. Maar oei, daar was ik ook verliefd op.
En na Liefde1 kwam Liefde2 en op hem was ik ook verliefd, oei. En daarna nog een keer op iemand die het achteraf niet zo erg waard was, al mijn verliefdheid. Maar oei. En FavoEx, oei daar was ik ook verliefd op.

Maar Echtgenoot, nee, maar hàllo, dààr ben ik verliefd op. Ja, ik ga niet zomaar trouwen en Zonen baren enzo. Wat denkt u wel.
Echtgenoot is Liefde5, als ik het zo bedenk. Maar voor mij gewoon 1 hoor.

30 Day Challenge - 2. Iets waar je naar uitkijkt

Nah, dat is niet zo moeilijk. Ik kijk voortdurend naar dingen uit. Het is natuurlijk ook heel makkelijk om nu het belangrijkste te benoemen. Namelijk, De Verhuizing. Nog 10 dagen en het is zover.
Ik kijk erg uit naar het wonen in Huis2. Want het wordt een fancy huis, oei oei. Ik kijk uit naar mijn nieuwe keuken. Naar de mooie vloer en het grote balkon waar ik mijzelve voortdurend zie zitten met de laptop, met een boekje, een flesje wijn of wat en een kopje thee. Uitkijkend op de tuin, waar De Zonen natuurlijk heel zoet spelen. Naar het bad, waar Zoon1+2 samen inkunnen, twee blote kindertjes in bad, die daarna de hele nacht slapen in hun nieuwe kamers. Ik kijk ook uit naar het rustige leven waar ik me een hoop van voorstel, zeker na de laatste maanden die van hectiek bijna uit elkaar zijn gebarsten. De maanden. Maar ook ik zelf. En Echtgenoot. Avonden lang gaan wij samen op de bank zitten kijken naar mijn fabulous behang. Wij gaan uren zitten praten aan de tafel in de keuken. En vooral gaan we weekenden lang samen zijn met de kinderen, en niet alleen op zondag een paar uurtjes. Ik hoef dan even niet te denken aan inpakken, aan verbouwen, aan nieuwe scholen en kinderdagverblijven regelen, aan kennismakingsgesprekken op scholen, kinderdagverblijven en naschoolseopvangen. Ja, dat wordt 'ne fraaie tijd.
Maar nu eerst kijk ik ook even uit naar de bijna-twee-weken die ik vrij van werk ben, vanaf maandag. Om al het bovenstaande te doen. En ik moet natuurlijk nog wel een klein beetje inpakken. En Huis2 moet nog schoongemaakt, want ik denk niet dat de kinderbescherming het goed vindt dat ik Z1+2 in het stofnest ga huizen, wat Huis2 op dit moment nog is. Ik geloof ook zelfs dat er nieuw leven aan het groeien is in het bad, het is wel interessant, het is het groeien van de wereld in het klein, daar in dat bad. Met kleine groene plantjes, waar kleine pootjes aan groeien en oogjes en handjes. Komt omdat er al een hele tijd een laagje water in staat.

Het is belangrijk, ergens naar uitkijken. Het is nooit zo lekker opstaan in de ochtend, als wanneer je weet dat er iets leuks gaat gebeuren die dag. Het is nooit zo prettig werken, als wanneer je weet dat je in de avond een pleziertje gaat hebben. Uitkijken kan naar alles. Na een dag werken kijk ik er naar uit om De Zonen weer te zien. En na een dag thuis, kijk ik er naar uit dat ze 's avonds in bed liggen. Ik kijk vaak uit naar het eten, omdat ik er van houd. Ik kijk uit naar de vakantie, ik kijk uit naar het moment dat ik een fles wijn openmaak, om die vervolgens in een glas te schenken. Ja maar echt, want dat is een heel mooi geluid hoor. kdoekkdoekkdoek. Ik kijk uit naar feestjes. Vooral als ik een fab outfit heb. Ik kijk uit naar een kappersbezoek, want niks zo lekker als nieuwe haren. Na een brakke nacht kijk ik erg uit naar koffie en sigaret, lekker in de tuin in mijn eentje even 5 minuten van bezinning. Ik kijk erg uit naar een ongeopend mailtje wat leuk gaat zijn en natuurlijk naar het moment elke avond dat ik heerlijk in bed lig met een kopje thee en een boek.

Vandaag kijk ik uit naar vanavond. Borrelavond met de meisjes. Elke week, twee keer per week, absoluut iets om naar uit te kijken. Zuske en Vriendin 1 t/m 3. Altijd ongeevenaard.
En een avondje niet denken aan de rest waar ik naar uitkijk, maar wat eerst nog heeel veel werk is.

30 Day Challenge - 1. Introductie

Er circuleren op internet en op heul veul blogs 30-day-challenges. In 30 dagen jezelf laten zien met tekst of door middel van muziek. Vooral die met muziek is populair en dat is natuurlijk dan ook heel leuk en vaak heel mooi en soms heel dansbaar en al, maar ik ben niet goed met muziek. Serieus niet, Echtgenoot en ik hebben samen heel erg veel cd's, maar wij weten beiden echt helegaar niet waar ze vandaan komen. Kennelijk wel gekocht, maar wanneeeer? En waarooooom? En waaaar?
Anyway, ik heb ze dit weekend allemaal in een enorme verhuisdoos gestopt en ik pak ze vrolijk in Huis2 wel weer uit, maar we draaien ze erg weinig. Nu zijn we wel van plan nog een festijn aan te gaan richten in Huis2, dus dan zullen ze wel van pas komen. Ik heb ook heus wel een mening over muziek. Ik dans er graag op, als het zo uitkomt, en ik kan me ook enorm ergeren aan muziek, van sommige muziek word ik akelig en melancholisch op een stomme manier en van sommige muziek moet ik huilen, maar daar hou ik niet zo van, want ik ben niet zo huilerig. Dus. En sommige muziek is heel erg leuk en houd ik veel van. Dat is meestal muziek van lang gelee, van toen de kapsels van Zoon1+2 nog in de hitlijsten stonden. En mensen het woord hitlijsten nog gebruikten.
Ik doe maar even niks met muziek dan. Dus.
Maar toevallig praat ik wel graag over mezelf. Ja, dat zou je niet zeggen, maar dat is best wel zo. Komt natuurlijk omdat ik zoveel heel erg leuks te vertellen heb. Ja, want anders zou ik het niet doen natuurlijk.
Spreekt voor zich.
Immers.

En ik vond een 30-day-challenge die wel leuk leek. Niet perse alles van die 30, maar ik vind, soms moet ik gewoon niet zeuren. Of nou ja, een beetje dan.

Het begint zo:

1. Introductie

Van mijzelf? Nah, lijkt me een overbodig punt. Dat begint al lekker.

Van hoe ik heel volwassen was en ook schreeuwde.

Het is maar goed dat ik vandaag niet achtervolgd werd door een cameraploeg. Ofzo.
Want oei, wat een dag. Niet perse mijn charmantste. Dat kwam deels omdat Zoon2 vanmorgen om 05.00 reeds zijn opwachting maakte, weliswaar heel goedgemutst en blij om zijn moeder te zien, maar dat was niet wederzijds. Ja, dat klinkt niet aardig, maar hallo, 05.00 uur.
Zoon1 kwam om 06.00 en op dat moment nam ik de dap're beslissing om naar het bed van Z2 te verhuizen. (Dapper, omdat ik wel dacht hiermede de toorn van Zonen & Echtgenoot op de hals te halen)(Wat mee bleek te vallen. Aardig ja.) Allereerst bleek Zoon's bed een peuterbed te zijn. Wat ik heus wel wist. Maar weet ik veel dat peuters kennelijk maximaal 1 meter 40 worden.
Dus paste ik er niet in. Toen ik toch enigszins comfortabel lag, hoorde ik een oorverdovend lawaai, werkelijk. Het was de klok in de kamer van Zoon1, die daar staat, zodat hij niet vòòr 07.00 in de ochtend naar ons toekomt.Dus. Maar dat ding tikt, ongelooflijk, miljààr wat een geluid. Dus moest ik weer uit bed, gooide de klok op de gang, er 3 handdoeken bovenop en begaf mij weer in het kabouterbed. Toen lag ik niet lekker vanwege omdat Z1 een piepklein plat kinderkussentje heeft en dat is mijn gekwelde nek niet gewend, ik slaap altijd op een stapel van 2 dikke kussens, vind ik lekker. Dus moest ik er weer uit en haalde een deken om onder het kussen te leggen. En kroop daarna weer in de gnomenkribbe. En viel uiteindelijk in slaap, totdat ik een half uurtje later werd gewekt doordat Z1 in mijn oor schreeuwde, om zijn vader te laten weten dat 'mamma lekker ligt te slapen hoor'.

10 minuten later had Echtgenoot het pand verlaten om Huis2 nog wat bewoonbaarder te maken en kon ik aan de slag om Huis1 toonbaar te maken voor Open Dag, zodat alle drommen mensen vandaag mijn mooie schone huis konden gaan zien. Best wel een opgaaf hoor, met morsende, knoeiende, kruimelende Zonen in huis. Maar hee, dat lukte eigenlijk heel goed. Oh jongens, ik ben best een poetsert hoor, ik ben nètjes, als ik mijn best doe, nee maar echt. Nee maar serieus, nimmer was mijn huis zo netjes. Ik wil er eigenlijk blijven wonen. Haha. Maar serieus.
Maar goed. De middag zou ik hier alleen zijn, om voornoemde drommen mensen rond te leiden in Huis1. Twee en een half uur gingen voorbij, terwijl ik spiedend om mij heen keek of er geen kruimels opeens opdoemden op de vloer, of de afwas niet opeens uit de kastjes was gewandeld en of de regen niet opeens dwars door het dak naar beneden kwam. En natuurlijk of er geen mensen voor de deur stonden. Mensen die juichend naar binnen zouden komen met stralende ogen en geld in mijn handen duwend om Huis1 voor heel veel geld te kopen. Er kwam 1 mevrouw. Die weliswaar heel vriendelijk was en complimenteus over mijn verzameling Mariabeelden, maar dat was het dan ook.

Toen Echtgenoot en De Zonen weer thuiskwamen, ging ik boodschappen doen met Zoon1, in de stromende regen. Met 5 hele volle tassen kwam ik de Albert Heijn uit en was vergeten dat ik lopend was gekomen. Ach ja. Maar de zon scheen wel, inmiddels. Jaaa, dat wel hoor. Dat was o zo fijn. Heerlijk. Nee maar echt zalig.
Na 10 meter zette ik vloekend alle tassen op straat, Zoon1 ernaast met diverse aanwijzingen om vooral niet met vreemde mensen te praten, laat staan mee te gaan en in geval van nood mocht hij diverse voorbijgangers met enge bedoelingen met zijn paraplu prikken. Dat bekoorde hem wel en ik zag aan zijn ogen dat hij hoopte op vele avonturen in zijn 10 minuten van eenzaamheid met de boodschappen.
Ik rende naar huis, pakte de bakfiets en na wat beelden voor mijn ogen van een verdwenen en ontvoerde Zoon1, een klein akkefietje met een auto op straat zodat ik er niet door kon, was ik weer bij Zoon en laadde de tassen in de fiets.

Toen zag ik dat op het speelpleintje naast ons, iets gaande was met kinderen. Grotere kinderen die lelijk deden tegen een kleiner kind. Kleine kind spuugde tegen grote kinderen en grote kinderen schopten tegen kleiner kind. Al met al zinde het mij niks en ik besloot om maar eens heel volwassen op te treden. Ik deed 2 stappen vooruit en stak mijn hand omhoog. En het blijkt dat ik tegenover kinderen die mij nièt kennen, een heel overwicht heb, want het spugen en schoppen werd direct gestaakt en de hele kinderschare begon te roepen van wie er begon en wie wat deed en waarom en dat het niemands schuld was en al. Gesterkt door mijn kennelijke natuurlijke indrukwekkende uitstraling, riep ik dingen als 'kan me niet schelen, jullie houden nu op' en 'klein kind, kleiner dan groot kind, dus groot kind houdt op met plagen klein kind' en meer heel prachtige volzinnen vol pedagogische perfectie.
En nou ja, na wat heen en weer gedoe was ik het eigenlijk zat, vertelde de grote kinderen dat kleiner kind misschien wel een heel irritant kereltje was (want, heel eerlijk, dat zag ik ook al van verre), dat ik toch vond dat ze onmiddellijk moesten ophouden en ook met zeuren tegen mij en fietste weg. Ik zag wel dat Zoon1 onder de indruk was van het optreden van zijn moeder, en thuis vertelde hij dan ook direct aan zijn vader dat ik 'geschreeuwd' had. Jawel. Trots uit zich soms op verrassende manieren.

En nou ja, dat was het eigenlijk wel. En hier thuis heb ik de agenda vervalst, zodat het net lijkt of het morgen moederdag is, en niet vaderdag. Ik denk dat Echtgenoot daar misschien wel intrapt. Nu Zoon1 nog. Maar daarvan zet ik de klok vannacht stiekem 2 uur terug.