donderdag 23 mei 2019

Iedereen heeft profijt van mijn volwassenheid

Gisteren was ik in Het Dorp, en kocht mijzelf een nieuwe nagellak, een nieuw setje schuifspeldjes, (waarvan er ongeveer 234 ergens in mijn huis moeten liggen...) en, een rolletje pleisters en twee pakjes steriele gaasjes. Ja hoor. Want ik had in de afgelopen jaren tijd hiervoor ontdekt, dat als ik een bloedend kind heb, ik niet perse goed voor de dag kon komen, en aan de gang moest met stukjes keukenrol en plakband en zo.
Niet echt heel moederlijk.

Heel volwassen toog ik huiswaarts, in mijn nopjes met mijn deugdelijke aankopen, en wat viel mij ten deel!?
Een bloedende Zoon!
Joechei!

'Och mijn arme kind, wat is er nu toch weer?' Zo kweelde ik tegen de Zoon, die kermend aan kwam fietsen.
' Hgrgmm. Gevallen met fiets' Zo was het schaap helemaal uit zijn humeur zeg.

Ik zette hem op de bank neer, beval hem zijn shirt uit te trekken, en begaf mij naar de badkamer, waar ik al mijn nieuwe waar had opgeborgen. Ik zette nog net geen kapje op mijn hoofd met een rood kruis erop (alleen maar omdat ik die niet onder handbereik had natuurlijk) en ging aan de slag met crème, en gaasjes, en pleisters en troostende woorden.
'Oeiii wat een nare schaaf, ja, dat zal wel pijn doen'.
'Nee, deze creme is heel goed, die gebruikt De Man ook als hij een nieuwe tattoo heeft. Echt waar'.
'JEZUS, hoe kom je nou DAAR aan een schaafwond?'
'HAHAHAHAHAHAHA sukkel'

Vanmorgen bleek, dat ondanks al mijn goede zorgen, hij toch wel erge pijn nog had. Na wat overleg met De Echtgenoot en zijn Verkering en met De Man, vonden we dat hij naar de huisarts moest, maar niemand van ons kon mee. Allemaal aan het werk en zulks.
Wij vonden dat dus een noodgeval opvoedmoment, en hij kon zelf wel gaan.
Vanmiddag, net uit werk, zat ik aan een welverdiend kommetje wijn in de tuin, toen hij aan kwam fietsen, met een arm vol verband.
'Oooooochhhh wat heb je nuuuuuu?' Deed ik heel erg zo als ik aannam dat hij dat wilde.
Bleek dat er wel degelijk wat aan de hand was weer en dat hij morgen foto's moet laten maken.
Gaan we weer.

Zoon2 was zeer meelevend, evenals zijn matties, die geen van allen oudere broers hebben, en het volgens mij heel interessant vinden dat er iemand is die de ene keer leuk mee-voetbalt, en de andere keer scheldend naar zijn kamer verdwijnt, en de volgende keer weer eens in het gips loopt, dan weer snoepjes uitdeelt, en dan weer klappen. Je ziet ze ook een beetje schichtig uit beeld blijven, als Zoon1 in de buurt is, maar wel weer vragen hoe het met hem is. Je zou maar een broer hebben.

Wie er ook broers hebben, zijn mijn neven en mijn nichtje. Het nichtje werd 16. Dat is wel een ding he. Ik voelde me ouder dan ooit, omdat op de dag dat zij geboren werd, ik mijn eerste date had met De Echtgenoot. Dat ben ik natuurlijk nooit vergeten, en weet daardoor altijd wanneer zij jarig is. Ik heb er inmiddels een heel leven opzitten, met de Zonen en dinges en trouwen en scheiden en verhuizen en alles en toestanden. En zij wordt lekker 16, het begin van een heel bestaan vol met hopelijk vooral heel veel leuke dingen, maar eerst een vakantie naar Griekenland met vriendinnen, zoals het hoort.
De avond van haar feestje was een zalige familie bijeenkomst, zoals mijn familie dat doet. Met een hoop kommetjes wijn, een vuurtje en heerlijk eten.
De grote neven zijn even oud, als toen ik was, toen mijn nichtje geboren werd. En ik drink daar nu mee.
Zo gaan de dingen.

En we waren in Duitsland, De Man en ik. Zijn Zoon woont daar en werd negen jaar. We hadden hem al maanden niet gezien.
En ik ging De Echtgenote ontmoeten voor het eerst. En haar Verkering. Daarbij was ik voor het eerst in de stad, waar De Man 16 jaar gewoond heeft, en ik was reuze benieuwd zeg. Naar alles.
Vrouw1 bleek reuze gezellig, na de eerste handdruk leek het allemaal al best gemutlich, en einde middag zaten we tesaam, met haar nieuwe schoonmoeder, aan de wijn in de zon.
Ik heb ergere eerste ontmoetingen gehad hoor.
Terwijl wij grappen maakten over onze mannen, waren zij met 10 Duitse jongetjes in de speeltuin, schonken wij nog eens bij en aten erdbeeren.

We hebben ongelooflijk veel gelopen in het weekend, veel gezien, en ik moest me enorm concentreren op de taal. De Man praatte Duits met zijn Zoon, zijn Vrouw1 en verder iedereen. Met mij in het Nederlands, maar ik verstond bijna al het Duits, maar ik praatte Engels met iedereen. Ik heb, taalgewijs, minder vermoeiende weekenden gehad.

Ik had een bonding met Zoon3 door met hem in een afschuwelijk enge kermis attractie te gaan, zodat De Verkering niet hoefde. En ik het arme kind bijkans plat heb geplet en doof heb gekrijst.
Alles voor de Zonen he.

Het goede nieuws is verder, dat ik vanmmiddag met Collega4 het terras ging veranderen, en mijzelf zo verwondde, dat ik mijn eigen nieuwe pleisters kon gebruiken.
Dus werkelijk iedereen heeft profijt van mijn volwassenheid.

zondag 5 mei 2019

Nog niet eens op de helft hoor

Bij de supermarkt kun je tegenwoordig lego-dingen sparen in het thema: Boerderij. Je krijgt bij elke 15 euro een zakje met daarin zelf in elkaar te zetten groente, hekjes, varkens, een tomatenboom en dingen die aardbeien moeten voorstellen geloof ik. Zoon2 is er erg doende mee. Elk pakje wordt eerst bevoeld, alsof hij dan kan raden of er iets nieuws in zit, of iets wat hij al heeft. Zal het een bloemkool zijn? Of een fijne tomaat, een kip, een boerin of een prettig tuintje met radijsjes? Voor iemand die graag delen van de dag slijt met het kijken naar twijfelachtige youtube filmpjes, is hij zeer in zijn nopjes met een plastieken boerenleven. Niet perse slecht, als je het mij vraagt.

Hij heeft reeds een aanzienlijk deel al op de groene plaat staan, die de tuin moet voorstellen, en hij zei vanmorgen:
'Ik aanschouw hier mijn boerderij'.

Ik: 'Eh. Ok. Zet anders nog even wat koffie voor mamma?'

En ik toen ik koffie op had: 'AANSCHOUW? hahahahahahahahahaha. Zalig.' (trots)

Voorts zaten we in de auto, op weg naar de stad, om enkele zaken te kopen die ik wilde hebben voor het kleine verjaarsborreltje dat gaat plaatsgrijpen. We hadden het over de 4 mei herdenking en ik zag voor mezelf een deugdelijke rol weggelegd, in het kader van opvoedkunde, geschiedenis, herdenken, etcetera. Wat zegt de blaag vanaf de achterbank...

'Ik geloof niet in herdenken'

De Verkering en ik: 'Hmmmm?'(verwarring alom)

Bij nader inzien bleek het schaap iets heel anders te bedoelen, iets met religie, dus ik was 1. Gerustgesteld. En 2. Gerustgesteld.

In de middag togen wij naar de kermis. De laatste dag van de kermis in De Stad, dus we kwamen er niet onderuit, want we waren nog niet geweest, en beloofd is beloofd, immers. Een jaar zonder kermis is een...ik geloof soort kindermishandeling.
Natuurlijk was het de chaos zoals verwacht, hoewel dat wel elk jaar minder wordt. De Zonen hadden geld van oma, Zuske en ik hadden veel contanten voor alle machines waar je knuffelbeesten kunt vangen, en De Man liep er ook bij.
Er was een helse achtbaan, er waren botsauto's, er was een afgrijselijke dinges waar we niet ingingen, we deden kamelenrace met ons allen, Zoon1 won, en verdiende daarmee een oranje...fledder.
Zuske en ik waren zeer fanatiek met het inwerpen van 2 euro munten in de knuffelvangmachine, en terecht! Want wij wonnen daadwerkelijk beesten!! Tot grote vreugde van onszelf zeg. En de rest van de aanwezigen, die ons hoorden brullen van vreugd'.

Zoon1 + 2, aangestoken (en erfelijk belast) waren ook zeer hartstochtelijk en er werden nog net geen broederbanden verbroken, maar dat had alleen te maken met de feestelijke muziek alom. Dat leidt toch af.

Einde van de dag gingen De Man en Zoon1 samen op pad naar het Noorden des Lands en waren Zoon2 en ik tesaam. We deden pizza in de oven, we schonken ons een wijn frisje in en zetten ons neer op de bank voor de herdenking en alles.
Zoon2 was niet stil. Toen hoefde het ook nog niet. Ik zei hem stil te zijn, ruim voor de tijd, zodat ik eventuele (zekere) opmerkingen van zijn kant, zou kunnen smoren, voordat het echt acht uur was. Ik probeer het kind ook gewoon wat bij te brengen he.
'Waarom is het nog niet stil mamma?'
'IS DAT DE KONING MAMMA?'
'Moet ik nu al stil zijn?'
'Hee, ik mocht nog een ijsje!!'
-fluisterend: 'Ik heb een perenijsje gepakt'
'..............'
'Moeten we nu al stil zijn? Mamma? Mamma? MAMMA?'
'Oh. Okee'
'..........................'
'Hee, is dat niet een BN-er?'

Ik: 'Dat is de Minister President'

Ik was de uitputting nabij zeg.
En toen moest ik nog 40 worden.

Uiteindelijk lag het kind te bedde. En zat ik. Met Netflix aan en de Vriendinnen op de app.
En een wijn in mijn kommetje.
Ik keek een film.
Dacht heel even na over afgelopen jaren. En schonk er nog maar eentje in. Er valt nogal wat te proosten zeg, zo hier en vandaag.
Heb huisje in het bos. Twee nogal knappe Zonen. De Verkering, met baard. Die heeft gemaakt dat alles goed is. En als het niet goed is, dan maakt hij het goed. Het Zuske. De Vriendinnen. En Vriendin3 gaat trouwen!!! De leukste collega's. Een Echtgenoot1, Zijn Vriendin en hun beeldschone baby. En mijn ouders. Die al 40 jaar ouders zijn. Vanaf nu. Zij hebben Dochter1+2, en zoals ik het nu zie, ben ik dus nog niet eens op de helft. Hoera!





woensdag 1 mei 2019

De eerste en de laatste keer

En zo zat ik vandaag opeens te denken. Zo met de Zonen, die opeens zo ongelooflijk groeien. Zoon1 komt al boven mijn moeder uit. Zoon2 trekt er hele dagen op uit, waarbij ik dan maar bij benadering weet waar hij is, en ze zijn beiden deze vakantie al uit logeren geweest, waardoor wij twee dagen op rij maar 1 kind in huis hadden. Zoon1 gaat met zijn matties weg en komt des avonds pas laat thuis, wat ook een heel nieuw gegeven is. Blijkt op de kermis te zijn geweest en dinges. En is al geruime tijd niet meer naar bed gebracht door mij. Wat mij vandaag opeens tot tranen toe roerde zeg. Er is dus opeens een laatste keer, dat je je kind naar bed brengt. Maar je weet nooit meer wanneer dat was. Net als de laatste keer dat je hand in hand loopt met je kind. Of dat je zijn boterhammetjes moet smeren. Telt niet, gaat nooit voorbij.

Er zijn ook eerste keren, zo bleek deze week. De eerste keer namelijk, dat ik, op tijd, mijn belastingaangifte deed. En dat alles ook nog zonder geschreeuw, getier, en het gooien van spullen van aanzienlijke waarde en het verlies van eigenwaarde bovendien. Trots was ik! Vertelde het luidkeels aan de Verkering, de Buurvrouw en alle toevallige voorbijgangers.

Ik had voor het eerst het zusje van De Zonen in mijn armen. Dat was leuk, en heel erg lief.

Voor het eerst was ik thuis van een dag bierdrinken op Koningsdag, voordat het middernacht was, en geheel op eigen wijze op de fiets en alles. Ongekend.

Een deel van mijn salaris besteedde ik aan deugdelijke tuinspullen. Een bank, een buitenhaard en een tafel om aan te eten en kommetjes wijn aan te drinken.
Hoe volwassen moet het allemaal worden zeg hee.

Nou wil het toeval, dat ik deze week veertig wederom begin dertig word.
Mijn grijze haren schieten naar boven als een malle. De Vriendinnen denken (ten onrechte) dat ik deze zomer met ze op een wandelvakantie wil (zelden zo gelachen), ik heb een nieuwe agenda gekocht, voordat ik op 1 blaadje drie maanden moest samenvatten, ik kocht wasmiddel terwijl ik nog schone kleding had en al mijn planten staan vol in het groen.
Je zou er bijna wat van denken.

Ik bestelde een nieuwe KPN dinges voor de televisie, omdat ik daar een brief over kreeg. En haalde het nog op ook, en ik had zelfs mijn paspoort bij me, toen daar om gevraagd werd.

Net toen ik dacht dat het allemaal niet raarder kon worden, moest ik de bank bellen. En daar ging het gelukkig ouderwets mis.

Vanmiddag stond ik in de Hema, ter aanschaffing van diverse zeer nuttige dingen zoals kaarsen, haarverf, oorbellen en misschien nog een lipgloss, toen mijn pinpas weigerde bij de kassa. 'Verkeerde pin' zei het onding. 'ECHT NIET' bolderde ik. Aangezien mijn pincode de enige is in de rij codes, usernames, passwords en aanverwante zaken, die ik wel onthoud, al ongeveer 20 jaar.
'WHAT THE FUCK' deed ik onredelijk tegen de kassamevrouw.
Toen kwam De Verkering binnen lopen en redde mij van de ellende en teloorgang. En betaalde mijn aanschaffen.
Het bleek dat mijn pinpas sinds vandaag opeens niet meer geldig was.
'EN IK HEB NOOIT WAT GEHOORD VAN DIE VERDULLEMSE BANK' zo oreerde ik hardop, tegen iedereen die het wilde horen (niemand).
En thuis belde ik de bank.
Waar een vrindelijk type mij te woord stond, nadat ik zestien keer een bandje had gehoord, een nummer moest intoetsen, moest aanhoren dat alles online kon, en nog meer van zulkse ellende.

'Kan er niet gewoon iemand aan de lijn komen???' Was ik bejaard.
En daar was ze. Monique van de ABN.

Het bleek dat mijn adres al twee jaar verkeerd in het systeem stond (zou kunnen, dat ik, toen ik nog niet zo volwassen was, dat nooit veranderd heb, zou kunnen).
Echter, moest ik dat stande pede online veranderen, met haar aan de lijn. En dat deed ik. Maar het ging niet goed. En nadat ik heus vriendelijk was gebleven tegen Monique, maar drie keer alles op opnieuw moest doen, en het nog niet werkte, toen wilde ik met dingen smijten en mensen pijn doen. Aangezien de enige aanwezigen Zoon2 en zijn mattie en De Verkering waren, vond ik dat toch een minder goed idee, dus ik koos voor de minder bloederige weg: De telefoon aan de Man overdragen. Waarbij ik tegen Monique zei: 'Ik kan dit niet aan'. Zij was zeer begripvol, wat een goede eigenschap is in haar carriere denk ik, en vond het prima.

De Man nam de telefoon over, ik ging zes sigaretten roken en Zoon2 en zijn vrind vonden het hilarisch allemaal.

Puntje bij paaltje woon ik nog steeds op mijn oude adres en kan ik niet pinnen. Omdat het kennelijk niet meer zo is dat iemand aan de telefoon je adres kan veranderen en een nieuwe pas versturen.

Morgen moet ik dus naar de bank. Want dat kan nog wel, naar de balie. Als een veertiger.
Want naar een tuincentrum kan ik dus tegenwoordig, maar via een app mijn adres wijzigen kennelijk niet.
Ik hoef nauwelijks meer mijn Zonen in de gaten te houden, maar 36 bier kan ik drinken zonder aantoonbare schade.
Ik heb een fietspomp, die ik ook uitleen aan buren.
Maar ik ben nog steeds bang in het donker.
Ik geef ook heel stomme mensen, een mooie cappuccino met een bloemetje erin.
Maar ik heb aan mijn vriendinnen roze schoenen gevraagd voor mijn verjaardag. (Net als de vijfjarige dochter van Vriendin2).

Een soort van balans zou ik haast zeggen.

Het is de komende dagen de laatste keer dat ik in de dertig ben. Maar de eerste keer dat ik daar een kommetje wijn op drink.




vrijdag 19 april 2019

Vrijdag. En van gedoe naar stilte en alles.

Vrijdagavond.

'Oh had ik maar iemand om van te houdeeeeeeen...' zo kweelde Zoon2 net, voor ik hem naar bed bracht. 'Twee zachte aarmeeeen oooom meee heeeeeen'.
'Zo zo, fraai hoor' deed ik, heel vriendelijk.
Hij had het van een Youtube filmpje, zo hoorde ik van het kind. Dat kijkt hij, als hij niet met zijn matties aan het voetballen is.

Net toen ik knus naast hem ging liggen om hem voor te lezen, zoals gewoonlijk elke avond, draaide hij zich naar me toe en ik zag dat hij me eens een duchtige vraag ging stellen.

'Mamma? Borsten heten toch tieten?' - Grinnikend.

'Nee Zoon, die heten borsten, dat weet jij best.' - Zuchtend.

'Mamma? Heb jij GROTE borsten?' - Gniffelend.

'Nee Zoon, niet echt nee.' - Ogenrollend.

'Mammaaaa? Heb jij KLEINE borsten? ' -Oprecht geinteresseerd.

'Nou ja, gewoon, ja dat denk ik ja' - Zoekend naar verborgen camera.

'Mamma, ik vind jouw borsten prima hoor.' - Lief. (?)

'Oh, okee, nou, dank je...?'

En toen vroeg hij wanneer we eigenlijk gingen lezen.

Vrijdagmiddag.

Voor dit hele tafereel plaatsvond, zaten we knus in de tuin.
De tuin is ons grasje, voor het huis, voordat we in het bos zitten.
Ons boompje bijna in bloesembloei. Het gras netgemaaid en de nieuwe parasol stond uit.
Ik zat met mijn gezicht vol in de zon, want na een dag achter de bar, was dat even lekker.
Zoon1 en De Man op het bankje, met respectievelijk ice tea en bier.
Ik kreeg een koud kommetje wijn.
En was diep gelukkig.

Vrijdag, begin van de avond.

Zoon1 was twee dagen ziek geweest, Zoon2 de paar dagen daarvoor. Maar nu leek alles ineens in volle gezondheid, blakend en vol sproeten. Precies zoals ik ze het liefste zie. De armpjes weer uit korte mouwen, de beentjes uit korte broeken en met een zonnig humeur en volle glazen, voor mij.

Zo zat ik dan. Na een week werken, ik keek naar De Zonen, ik keek naar De Man, ik nam een slokje wijn, en stak een sigaretske op.
En kreeg een emmer water over me heen.

'HAHAHAHAHAHAHAHAHAHHAHAHA' Hoorde ik het gebolder van Zoon1.
'GODNONDENJUUUUUU' Brulde ik.

En ik zag De Man achter de Zoon aanrennen, Zoon1 bleef er bijna in, in zijn eigen grap, ik hoorde de andere Zoon roepen wat er aan de hand was, de buren keken om, de vogels schrokken zich een aap, Hamster1 werd wakker, mijn telefoon was nat, het wasrek met schone was was ook (weer) nat, de verse madeliefjes op ons gras werden platgerend, de nonnen draaiden zich om in hun graf en mijn huis was vies van de moddervoetjes.


Vrijdag, vroeg in de middag.

Een vol terras, mensen aan het lunchen. En ik neem even heel nonchalant een bak vol servies mee, kan ik best tillen.
Sla volledige vaas vol bloemen omver. Zit kennelijk veertien liter water in, aan de ravage te zien.

Maak vier cocktails en voel mezelf Tom Cruise in de film, mixend met dingen en sinaasappeltjes en citroenen en blokjes ijs en rietjes en dinges en drank. En deed het in verkeerde glas.
Geeft verder niet, maar was beetje jammer in gehele gang der zaken.

Bloemen en hartjes in de cappuccino leken meer op een baardloze Jason Momoa. Wel lekker, maar niet zo mooi.


Vrijdagochtend.

Zoon1 ziek thuis. Zoon2 vrij van school en boos dat mamma moet werken. De Man moet ook werken in Amsterdam.
Om half acht in de ochtend uitleggen aan Zoon2 (zoals elke dag) dat mamma moet werken om ijsjes te kunnen kopen, chocoladepasta voor op brood en wifi. En, in minder belangrijke mate, huur voor huis en electriciteit en zo.

Douchen, koffie naar binnen gieten, mascara opsmeren op hoop van zegen en aangezicht en bij aankomst van werk hopen dat er niet al mensen voor de voordeur staan, omdat ik nog niet klaar ben voor intermenselijk contact, naast mijn eigen nageslacht,


Vrijdag, later op de avond.

Een kommetje wijn. Hamster1 heeft gekte en rent als een malle rond in zijn verblijf. Zoon2 ligt te bedde, Zoon1 maakt zijn laatste kopje thee. De Man doet dingen op zijn laptop.
Zaterdag zijn er sportdingen van de Zonen. Zondag is er Paasbrunch, maandag ga ik werken. En de rest van de week.
En zijn de Zonen de hele week bij Echtgenoot1. En kan ik in alle rust hier zitten, eind van de middag, onder de parasol en alles. Maar dat is een stuk minder rustig dan je zou denken.
Omdat het opeens zo stil is.












donderdag 4 april 2019

Hoe haal ik het ook in mijn hoofd. Maar, blijven lachen.

Vandaag was Zoon2 boos op mij. Het was me tot het eind toe niet geheel duidelijk waar zijn onvrede vandaan kwam, hoewel ik toch echt mijn best deed.
Eerst dacht ik dat het was, dat hij mij vertelde dat hij morgen weer naar de Schooltuin ging, en dat hij dus, nog steeds, geen eigen schepje heeft. Omdat ik dat niet geregeld heb. Ook al weet ik nauwelijks van het bestaan van de tuin af. Voordat ik er ook maar een woord over kon zeggen, ter eigen verdediging natuurlijk, ontdekte hij helemaal zelf dat hij het mij ook niet verteld had. En dat ik er dus niks aan kon doen.
Vol verbazing, maar met genoegen, at ik verder van mijn nasi. De deugdelijke dis van hedenavond.

Vlak daarna stond hij onder de douche. Mokkend, met zijn ruggetje naar me toe. Zonder om te kijken pakte hij zijn tandenborstel aan. Ik zag de schoudertjes, de billetjes, en de kleine beentjes vol met blauwe plekken van al het voetballen. En ik keek ernaar.
Nog steeds compleet in het ongewisse, over wat hem toch zo boos maakte op mij.
Ik maakte een paar flauwe grappen inzake poep, plas, zijn vader en zijn broer, en er kon wat licht gegrinnik vanaf (hij is negen he) en net toen ik dacht dat het leed alweer voorbij was, zei hij: 'Wat denk je hier nu eigenlijk mee te bereiken, mamma?'

Normaal gesproken bulder ik dan van het lachen, als een deel van mijn nageslacht zo uit de hoek komt. Maar ik was stomverbaasd zeg.
'Huh?' Deed ik heel intelligent.

'Ja mamma, ik vind jou gewoon nu stom, dat kan toch zeker gewoon?'
Ik kon niet anders dan hem gelijk geven. Natuurlijk kan dat. Hoewel ik die mening liever naar iemand anders gericht zie, dan naar mij, zijn liefhebbende moeder. Bijvoorbeeld gewoon naar mijn mais-plukkende buurman, of de ronduit onsympathieke kerel die het voetbalteam van Purmerend coacht.
Ik vind ook zo vaak wat stom. Kind van zijn moeder.

Sterker nog, ik kan hele lijsten aanleggen van dingen waar ik minder aardigheid in heb. Dingen die ik ronduit kolderiek vind. Of waar ik met mijn ogen van rol.

Soms vertel ik die dingen aan mensen. Soms lach ik er met Collega's of met Zoon1 over, heel vaak met het Zuske en de Vriendinnen, natuurlijk met De Verkering en af en toe met toevallige voorbijgangers.

Het is misschien zelfs wel eens zo dat ik er wat over schrijf.

Mogelijkerwijs vorige week.

En somtijds heb ik, mogelijkerwijs, incidenteel, wel eens niet helemaal gelijk.
Zo nu en dan, overdrijf ik een weinig.
Zijn dingen helemaal niet zo stom. En was het ook een beetje onvriendelijk wat ik schreef.

Zo betichtte ik een aantal mensen van een landerig, misschien zelfs verveeld, bestaan. En ik ken ze niet eens. En zijn ze ook verder gewoon hartstikke aardig. Elke dag.
Het kan zo zijn, dat een, of enkele, inwoners van Het Dorp zich aangesproken voelden, en dat helegaar niet leuk vonden.
Nu kon wat ik schreef, van toepassing zijn geweest op elke gast in elk etablissement, in elk dorp. Maar we wonen hier in Het Dorp, en ik nu eenmaal ook.

Nu wil ik alleen maar even zeggen, sorry hoor. En dat aankomende week, elke verveelde huismoeder lieve dame die zich niet juist bejegend voelde, bij mij aan de bar een chocoladetruffel mag komen halen. Voor bij de cappuccino.
Om het goed te maken. Een vredesduif, een handreiking. Het codewoord is: blijvenlachen.

Maar, dan niet naast de haard gaan zitten. En dan klagen dat het te warm is. Joe!

Oh. En Zoon2 en ik hebben het weer goedgemaakt hoor. Het bleek dat ik hem een kusje had gegeven. En dat bliefte hij niet. Hoe haal ik het ook in mijn hoofd.

maandag 25 maart 2019

Regels schrijven. En alle fases

Van de week kwam Huisvriend1 hier eten. We hadden hem uitgenodigd, omdat hij gaat verhuizen. Huisvriend1 is twaalf jaar, komt uit Eritrea en is al bijna twee jaar een mattie van Zoon2. Hij woont hier met zijn 'zus', (naar alle waarschijnlijkheid een dame die toevallig tesaam met hem het land binnenkwam) zijn vader is afgelopen jaar overleden, zo hoorde hij uit verre contreien, en we vinden hem erg leuk, want hij lacht veel, kan zeer goed voetballen en hij vindt het heeel geestig hoe wij, waarschijnlijk enorm anders dan hij gewend is, leven. Hij at hier al heel vaak spaghetti, sperziebonen en gebakken aardappeltjes, kreeg een toetje en vindt het heel raar dat ik wil dat hij schoenen draagt als het regent en dat Zoon2 om zeven uur in de avond onder de douche gaat. Desalniettemin komt hij hier graag en veel en is er een wederzijdse acceptatie gaande.

Toen hij hier was, vertelde hij dat hij die middag druk was geweest met het schrijven van strafregels. Nou, dat vind ik al helemaal heerlijk, want alles wat zo fijn ouderwetsch is, daar hou ik van.
Wat waren de strafregels? 'Ik mag niet billen zeggen'. BILLEN. Hahahahahahahaahaha. Zo bolderde ik. Hij keek er heel serieus bij en liet zijn volgeschreven blaadjes zien. Zoals het betaamt deed ik heel erg of ik het natuurlijk allemaal logisch vond en alles. Maar omdat hij mij inmiddels een beetje kent, denk ik dat hij stiekem met zijn ogen rolde. Net als de Zonen dat doen. Als ik pedagogisch bezig ben.

In dat kader, kwam ik vrijdag van mijn werk, en, alvorens aan de wijn te gaan, ging ik de slaapkamer in en ontdeed mijn van mijn werkkleding. Dat doe ik, dat vind ik fijn. Kleding uit, slonsbroek aan, trui aan, en hoppa aan een wijntje. In dat kader doe ik ook mijn BH uit. Dat is lekker, dat weet iedereen. Zo ook Zoon2, zo bleek.
'Zo mamma, lekker de tietjes vrij?' Zo sprak het kind. Terwijl hij mij natuurlijk nul privacy gunde, zoals ik gewend ben.
Ik: 'WAT? HAHAHAHA WAT ZEG JIJ?' Deed ik
Zoon2: 'Oh sorry, borsten, bedoel ik' oreerde de negenjarige.
Ik: 'Hm, nou ja ok' (halfslachtig)

En zo kwam ik te denken. Vriendin1 zit in een situatie waarin haar relatie net uit is. Dat is natuurlijk zeer verdrietig en akelig, maar het zou Vriendin1 niet zijn als ze niet zou zeggen: Er zijn vijf fases van rouw. Ik zit in alle vijf de fases van Woede. Daar lachen we dan allemaal enorm om, en vervolgens trekken Vriendin1, 3 en Zuske hun wandelschoenen aan en gaan met het vliegtuig naar Marrakech om daar te wandelen, drinken, koken, winkelen en hun (ex) mannen te bespreken. Ik ga niet mee, want ik heb als werk cappuccino's maken, en daarmee kom je de wereld niet rond, maar ik krijg altijd souvenirs. De fases die je doormaakt in alles, zijn universeel. Zo ook in de opvoeding van kinderen. De Zonen bijvoorbeeld. En eigenlijk gewoon elke dag, in het leev'n.

1 is Ontkenning. Een tosti is een deugdelijke lunch. Ook al ben ik acht kilo te zwaar. En een wijntje is gezond. Ik heb geen driekwartbroek nodig.
2 is Woede. Dat er mensen zijn die een decafe espresso bestellen. En mannen die er best leuk uitzien, maar die dan een Latte Macchiato bestellen. Dat er driekwartbroeken bestaan.
3. Onderhandelen. De Zonen die hun haren moeten wassen, en dat alleen doen als er een frisdrank tegenover staat. Of een kwartier langer stupide youtube fimpjes kijken.
4. Depressie. Ik maak de godganse dag cappuccino's voor verveelde moeders. Moeders die niks anders te doen hebben dan elke dag, op dezelfde plek, dezelfde mensen te onmoeten, hetzelfde te bestellen, gratis water te drinken, nooit fooi te geven. En dat ik mijn kinderen niet elke dag zie, maar daar ok mee ben. Dat mijn vriendinnen een weekend weg waren en dat ik niet mee was.
5. Aanvaarding. Dat mijn vriendinnen afgelopen weekend weg waren naar Marrakech. Daar gewandeld hebben in wandelschoenen en driekwartbroeken. Dat ik nou eenmaal ontzettend goed cappuccino's kan maken. Met hartjes. Dat de Zonen het heel erg goed doen. Ook al zie ik ze niet elke dag.


Mijn fase is tegenwoordig ontzettend suf, namelijk fase 0, vrij blijde. Afgelopen weekend deden De Man en ik bijvoorbeeld aan Tuinieren. En dat hield in, dat hij met een schep en een kruiwagen bezig was en ik sigaretjes zat te roken, terwijl hij een tuinpad aan het leggen was. Verder deden we wat winkelen, lunchen, milkshakes kopen voor de Zonen en haalde ik hem over om ons Bos in te trekken om een plant te stelen. En zo ontvreemden wij een bosje uit ons bos. De Man was het er niet helemaal mee eens, maar ik moest zo hard lachen onderwijl, dat we toch al niet meer ongezien bleven, en dus hebben wij nu in ons bostuintje een struik staan, die uit de heilige grond van het landgoed komt.
Misschien moet ik er wat strafregels voor schrijven. 'Ik zal geen struiken meer stelen.' Maar ik denk niet dat het iemand interesseert.

En toen mocht de Zoon helemaal zelf de stad in, met zijn matties. En ik deed daar heel relaxed over. Hij had wel een eindtijd. En ik gaf hem een beetje geld mee. Om wat lekkers te kopen. Oh wat was ik een fijne moeder zeg.
Ach en Zoon1 kwam te laat thuis. Drie kwartier. Ik deed een nummer 1 t/m 5 in mijn hoofd, en daarna nummer 6.
(Neee,het is ok-GODVERDOMMEEEE-Als je alleen nog maar tienen haalt-Hij is doooooood- Ach, hij heeft dertien prachtige jaren gehad)

6. Slappe Moeder. 'Wat fijn dat je er bent, engel van mijn hart, wil je een kopje thee? Ga maar lekker in je bed schatje'

Ja en zo gaat dat dus. Regels schrijven. Er zit niks anders op vrees ik.

Bestel nooit meer een decafe espresso



vrijdag 8 maart 2019

Een opmerkelijke traktatie, en nieuw leev'n

De knie werkte deze week maar matig mee, maar ik ging toch maar weer aan het werk. Je gaat het nog missen anders he, de cappuccino's, de latte-soya-decafe-smerigheid en de mensen die hun (normale) kroket op een gluten-vrij broodje willen. (Ik verzin het niet)
Er was nog een situatie dat er iemand bepaald geïrriteerd met mij raakte omdat ik deze mevrouw niet om 08.00 binnenliet, terwijl we om 08.30 pas open gaan (de lichten waren nog uit) en die kwam vandaag weer, en zei: 'ach, toch maar om 08.00 open dus nu?' en toen ik zei: 'Neen, we zijn om half negen open. Het is nu negen uur...' keek ze me aan of IK gek was, en alle klokken een uur achteruit had gezet. Ja, Het Dorp heeft rare kostgangers.

Zoon2 moest een inenting, net als alle kinderen van 9 jaar dit jaar. Dat was bepaald een exercitie zeg. Tesaam met Vriendin2 toog ik, met alle kinderen, naar de sporthal waar wij dachten dat het prikfestijn zou plaatsgrijpen. We waren keurig op tijd en er was van hysterie nog helemaal geen sprake, wat ons zeer tevreden stelde. Echter bleek de locatie door ons verkeerd begrepen, en moesten we halsoverkop van de - zeer rustige en kalme - locatie ons verplaatsen naar de juiste, alwaar we bij aankomst reeds een grote lange rij zagen staan. Buiten in de regen.
Neem een menigte moeders die elkaar allemaal kennen (buurtje hier hoor) en een enorme hoeveelheid kinderen die elkaar ook allemaal herkennen van school en sport, en je hebt een uitzinnige menigte, die heel langzaam vooruit beweegt. Je zou van minder ter plekke aan de drank gaan. Ik zag Vriendin2 al wantrouwend naar mij kijken, want zij weet heel goed wat ik van zulke situaties vind. Maar ik gedroeg me zeer goed, al zeg ik het zelf. Ik bewoog mee, sommeerde Zoon2 dichtbij mij te blijven, want ik zag me alweer in een overvolle sportzaal staan, en uiteindelijk zelf twee inentingen krijgen, omdat mijn nageslacht nog buiten zou blijken te zijn, tikkertje spelend op de parkeerplaats.

De Zoon gedroeg zich heldhaftig, kreeg twee mooie pleistertjes en kreeg eenmaal thuis pas zijn van spanning opgebouwde huilbui, aangewakkerd door Zoon1 die het nodig vond om zijn broertje precies op de bovenarm te stompen. 'OP MIJN PRIK! MIJN PRIK!!" Zo brulde het kind.

Uiteindelijk lag hij op tijd te bedde, wilden De Verkering en ik eens fijn gaan zitten voor Netflix, en toen kreeg eerst Hamster 1 gekte. (Rondrennen als een malle en proberen te ontsnappen, of hij houdt van bijten in metaal, wie zal het zeggen) en daarna Zoon1. Een dansje, een lied, een voorstelling, een enorm lang verhaal, een grootse uiting van liefde, een kapot glas, een opengebarsten zak chips, een sarcastische opmerking over mijn lijn, gezicht en kapsel, een voorstelling van zijn toekomst en drie koprollen. Zo ongeveer ziet dat eruit. En dat in een half uurtje, waarin De Man mij maar een kommetje wijn extra inschenkt en mij geruststellend toeknikt, mij angstig aankijkt en in gedachten zijn koffers pakt en ik slechts in totale verbazing kan toekijken. Af en toe hoofdschuddend.
Daarna ging hij dan toch naar bed. En net toen wij weer normaal konden ademhalen, kwam hij terug en vertelde dat zijn sok in zijn thee was gevallen.

Ergens verder deze week vertelde Zoon2 heel lief over een klasgenootje dat getrakteerd had. En dat was een cakeje geweest, met een Negen (9) erop, met oogjes. Zoon1 verstond Neger, en vond het een opmerkelijke traktatie. Zoon2 vroeg: 'Wat is een neger?' en daarom moest ik ontzettend lachen. Serieus, ik plaste een beetje in mijn broek.

Voorts hebben De Zonen dus inmiddels inderdaad een Zuske gekregen. Ze is prachtig, ze is klein, ze heeft alle vingertjes en teentjes en de allerschattigste wangetjes met kuiltjes. Dat hebben ze mooi gedaan daar in De Stad, ik kan niet anders zeggen.

En ik, had een dode plant. En heb die met liefde weer tot leven gewekt. Wateren, zon, etc. Bepaald druk was ik ermee. En ik kan sinds ik gisteren nieuwe blaadjes zag, niet anders dan constateren dan dat we met ons allen goed bezig zijn, qua nieuw leev'n. En daar zal ik dan in godsnaam maar een kommetje wijn op drinken.