zondag 25 augustus 2019

Fijn nieuw schooljaar. Ik ben nu al moe.

Het was vakantie. Mocht het u zijn ontgaan. Nou, mij niet hoor.
Er gebeurde van alles en heel veel, en ook nog dingen. En afgelopen week was de laatste week van de honderd weken, en die hadden de Zonen besloten om hier op Het Landgoed door te brengen. Het was een vol huis, want Zoon3 (de nieuwste aanwinst, de Zoon van de man, afkomstig uit Duitsland) was hier ook, ter opluistering en vreugd van iedereen, en natuurlijk zijn vader in het bijzonder.
Zoon2 en Zoon3 zijn precies even oud en praten, kennelijk, ongeveer dezelfde taal. Dat houdt ergens in het midden tussen DuitsNederlands, NederlandsDuits,
Welke App Zullen Wir Downloaden, Wil Du Eis, Sollen We Of Het Oxboard, Wij Wollen Apfelsap, Und Chocopasta, en Gaan We Nog Schwimmen?

Kortom, enorm vermakelijk. De eerste paar dagen. Zoals eigenlijk voor elke vakantie geldt.

Maar, het belangrijkste, de Broeders kunnen het goed met elkander vinden. Zoon1 doet beduidend leuker en minder agressief tegen de Duitse versie van zijn kleine broertje dan tegen de ander, en we horen voortdurend meertalig gebulder van het lachen komen uit de spondes, dus dat is een goed teken.

Tussen alle jolijt, duinmeertjes, gehang in huis, lunches buiten de deur, heel veel bezoek, borrels en ook nog gewoon werk door, kwam de moeder van Zoon3 nog langs. Dat is dus de Exvrouw1 van de Man. En trouwens, ze zijn nog steeds getrouwd. Maar dat doet helemaal niet ter zake, want ze woont echt onwijs ver weg in Duitsland en ze zijn al vier jaar uit elkaar. Maar het is gewoon leuk om te vertellen.
En het blijkt een heel leuk type te zijn. Exvrouw1. Wij werden dikke matties onder het genot van een paar kommetjes wijn, we winkelden tesaam in De Stad, we kochten ons een tomaat-uithollert, en waren zeer in ons nopjes, kortom. Ze ging weer naar Das Vaterland en sindsdien appen we gewoon af en toe. Net als we doen met Echtgenoot1, zijn Verkering1 en hield ik van de week Zusje1 van de Zonen weer eens vast, wat een onverwacht maar fijn geluk is.
Modern Family hoor hee, hier.

En net als je dan denkt dat alles in orde is in de wereld, gingen we naar Walibi. Het goede hieraan was, is dat we gingen met Schoonzuster1 en Zwager2. Dat is niks dan gezelligheid, doorgaans. Zuster ging ook mee, natuurlijk alle Zonen en de man en ik. Voor dag en dauw was ik mijn befaamde kleffe broodjes met gebakken ei aan het maken, pakte ik heel moederlijk 23 kilo aan pakjes drinken in en een tros bananen, en gingen we op pad.
En daar gebeurde het hoor. 30 Graden, zevenenveertig achtbanen, en we zijn in allemaal geweest. Ik overleed elke keer een klein beetje. Eigenlijk ben ik helemaal geen held in dat soort dingen en dat vertelt Zoon1 mij ook de hele tijd heel graag.
'WAT? GA JIJ OOK MEE? HAHAHAHAHAHAHAHAA MOEDER! DAT KAN JIJ NIET'

Aldus geschiedde het ZEKER wel.
Met zweet tussen elke haar en angst tot in mijn nagellak, ging ik in elke dodelijke activiteit. Van puur afgrijzen moest ik vreselijk lachen, hoorde heel Biddinghuizen en omstreken mijn gegil en is de Zuster nu doof aan een oor.
Er werd een cocktailbar ontdekt door de Schone Zuster (een nuttig type in tijden van nood) en dat hielp een beetje, maar daarna volgde wederom een martelende achtbaan waarbij ik serieus dacht dat mijn laatste minuut geslagen had. Met trillende benen kwam ik er weer uit en bleek nog te leven.

Net toen ik aan het bijkomen was en eigenlijk dacht aan een verkwikkelijk zuurstofmasker, hoorde ik ijselijk gekrijs uit Zoon1 komen. Niet dat hij gelanceerd was uit het moord-apparaat, neen, hij was gestoken door een wesp. Kwam wat hem betreft op hetzelfde neer hoor.

Uiteindelijk waren we allen gesloopt, maar gelukkig. Dat wel. Er werd groots patat gegeten, er kwamen hamburgers aan te pas, de Zuster en ik dronken bij thuiskomst als uitgedroogd wat kommetjes wijn en we vielen allen in een diepe slaap vol waanzinnige dromen.

Vandaag was De Laatste Vakantie Dag. Dat hieldt voor de kinderen in dat ze helemaal niks deden, voor Zoon1 ook, maar met als klein uitstapje in daadwerkelijke zonneschijn (in plaats van de donkere krochten van zijn puberkamer), mee boodschappen doen. Wat een uitzonderlijk geval van wakkerheid leek, tot dat bleek dat het hem er alleen maar om ging dat er dikke varkenshazen-in-de-kruidenboter werden gekocht, omdat hij dat het liefste eet. En was nou eenmaal laatste vakantie dag. Dat zijn broer1 vegetarisch eet deert hem vanzelfsprekend niks.
Desalniettemin was het een lekker en gezellig laatste maal. Ook al wil Zoon3 dat alle wespen gered worden, maar gilt hij rennend weg van tafel bij elke zoem, zeurde Zoon1 over het gebrek aan pepersaus en at Zoon2 zogenaamd lekker zijn kabeljauw burger op, met een schuin oog naar het sappige vleesch kijkend.
De man en ik waren uitgeput. Want besloten vanmiddag een nieuwe kast in de woonkamer te zetten. Een erfenis van Buurvrouw1 die ons heeft verlaten op het landgoed, om naar een echt huis te gaan, met trappen en kamers en alles. Heel fijn voor haar, maar erg jammer voor ons. Behalve dan van de kast. Wij blijken samen 843 boeken te hebben, die ik vandaag twee keer in mijn handen heb gehad. En alsof dat nog niet alles was, komt Buurvrouw1 vanavond niet langslopen met diverse onzin, gelach, haar vier kinderen en voor een klein kommetje wijn aan onze tafel. Dan neem ik die van haar maar.
Fijn nieuw schooljaar allemaal hoor. Ik ben nu al moe.

woensdag 5 juni 2019

Een lange lente avond, een zielige ezel en een vleeslievende puber.

Afgelopen weekend was er eentje vol met lekker eten, zonneschijn, muziek, dans, en her en der wat kommetjes wijn. We maakten veelvuldig gebruik van de horeca in de omgeving, door middel van zalige lunches en een heel fijn diner op het terras van mijn eigen werk. Zaterdagavond ging De Man naar een festival vol bier, en ik ging met De Zonen en het Zuske aan mijn favo tafel zitten.
Natuurlijk weet ik precies welke wijn het lekkerste is, welk voorgerecht een groot succes en was alle bediening de liefste.

Tijdig togen wij huiswaarts omdat Zoon1 nog voetbal wilde kijken, en nadat het andere kind te bedde lag, zetten wij ons neer in onze bostuin, kwam De Man ook weer thuis en maakten wij een vuurtje aan en nog wat fleskes open. Kortom, een bijzonder mooie lente avond. De volgende morgen was wat minder fris, maar daar wisten wij wel raad op hoor. Na zeven koffie en wat herstelwerkzaamheden aan gezicht, kapsel en algemeen welbevinden.

'Een fietstocht! WIJ GAAN EEN FIETSTOCHT MAKEN!' Zo riep ik, en pakte heel moederlijk flesjes water in en smeerde zo wat met zonnebrand over de kindergezichtjes. Zoon2 nam Vriend2 mee, en Zoon1 besloot thuis te blijven. Want de puber ligt op een zonovergoten dag liever de hele dag in bed met zijn telefoon, zo ben ik inmiddels gewend, en heb ik besloten te accepteren.

'Misschien ga ik nog wat met mijn vrienden doen' zo mompelde het kind.
'Als je weggaat, doe dan de deur dicht alstublieft' deed ik vriendelijk maar beslist.
Aangezien de vorige keer dat zulks aan de hand was, nog net niet ons hele huis was leeggegeten door de plaatselijke hertjes en aanverwante bosbewoners, omdat de deur wagenwijd had opengestaan, toen de Zoon was vertrokken terwijl wij niet thuis waren. Urenlang.

En zo pakten wij de fiets en togen duin-waarts. Terwijl ik het na 300 meter al bloedheet had, de man opeens de weg wist in het voor hem vrij onbekende westerse duinlandschap en de jongens duizelingwekkend hard van de heuvels fietsten, besefte ik het me.
Ik ben mijn ouders.
'Godnondenju', zo bulderde ik tegen de oase van rust om mij heen.

Toen ik even later moest afstappen vanwege een hellend stukje tergend hoge berg, was ik echt mijn moeder. Die vroeger, tijdens ettelijke gezins-fietstochten, ook altijd afhaakte op meer of minder glooiende paden.
'Jezus, moooeedeeer' waren Zuske en ik dan onverbiddelijk en wij lachten haar uit.
En nu overkwam mij hetzelfde.
De Man rolde met zijn ogen, en ik zag verwarring. Hij kent mij als een onuitputtelijke doorzetter, als het gaat om lange nachten, jolijt en pleizier, ik sta op na zeer korte nachten en als het moet kan ik best wel heel zware boodschappen tassen tillen. Maar nu bleek ik broos, gebrekkig en bijzonder onbezield.
Zwetend en aan flesjes water lurkend sleepte ik me achter de mannen aan. Desalniettemin genoot ik van de tocht. Ja, ik zweette me ongans. Ja, ik moest bij elke helling afstappen, maar ik moest ook een paar keer even aan de kant gaan staan omdat ik zo hard moest lachen. Om de andere fietsers en wandelaars. Mensen met helmen op, mensen met fietspakjes aan, fietsschoenen, rugzakken, bidons en bananen in hun buideltas en een keer een mevrouw waarvan zelfs Zoon2 opkeek en zei: 'HHAHAHAHAH mamma, zag je dat?' Het had iets te maken met een zekere leeftijd en een outfit slechts geschikt voor iemand van minstens 50 jaar jonger.

Een zondagmiddag, en wat je allemaal niet tegenkomt... Het is hilarisch.
Zelf knapte ik zeer op, toen wij na een kilometer of tien bij een terras aankwamen.
Er was een koud biertje, er waren lekkere broodjes en De Man maakte veel grappen, dus ik lachte maar weer eens heel hard. Zoon2 nam als lunch zijn laatst ontdekte favoriet: Garnalenkroketten. Ze mochten cola drinken en wij mochten nog een biertje. De kindjes hadden nog genoeg energie om te voetballen en het eten was uitstekend en niet te duur. Kortom, een zeer fijne tussenstop.
Op de terugweg haalden we nog een ijsje en omdat we via een andere route terugreden en ik mijn veerkracht weer had hervonden, was dit zeer ontspannen en sneller dan gedacht waren we weer thuis. Waar de jongens wederom aan het voetballen sloegen.
Wij zetten ons maar weer eens aan de tafel in de tuin neer. Ik bekeek mijn bruin geworden armen, besprak met De Man mijn sportieve inslag op de terugweg, keek eens op Facebook, en we dachten net voorzichtig aan de zondagmiddagborrel, toen wij wat geruis hoorden.
Het bleek Zoon1. Knipperend met zijn ogen tegen het voor hem volledig onverwachte zonlicht, kwam hij, gekleed in lange broek en trui alsof het hartje winter was, naar buiten gesloft.
Was beetje vergeten dat hij er ook nog was. Eerlijk.
'Zoon1!!' Riep ik oprecht verrast uit.

'Ja wat? Schreeuw niet zo. Wat gaan we eten?' Zo was hij liefdevol en blij dat we terug waren.

En dat was ook nog een puntje.
Want op de terugweg had ik een gesprekje met Zoon2. Hij kwam zo eens naast mij fietsen, en sprak de historische woorden:
'Ik heb vanmorgen besloten dat ik vegetarisch word.'
'Ooohh?' Was ik oprecht verbaasd.
En toen kwam zijn verhaal. Die ochtend had hij een heel naar filmpje gezien, van een ezeltje dat helemaal geen eten en drinken kreeg en heel hard moest werken.
En aangezien hij dierenarts wil worden -'Ik ben heel goed met dieren mamma, dat weet iedereen'- had hij dus zijn besluit genomen.
'Okee liefje, dat is hartstikke goed natuurlijk. Maar je weet dat wij geen ezeltjes eten?' Vroeg ik maar even voor de zekerheid.

Ja nee, dat wist hij natuurlijk al wel, maar dat had er dan weer niks mee te maken.(?)
Hij begon een hele verhandeling over dat hij dan geen dieren meer zou eten. En als er dan een keer gehaktbrood was, of er kwam een sateetje voorbij, nu ja, dan zou hij alles nog eens heroverwegen, maar in principe, neen, geen vlees meer.
Over het sateetje heb ik nog even heel hard gegrinnikt, zonder dat hij het doorhad, maar verder was ik best heel pedagogisch vond ik. Ik prees hem over zijn idee, zijn dierenliefde en ik beloofde hem het goede nieuws te vertellen aan zijn vader en mijn best te doen om lekker voor hem te koken, zonder vlees.
Hij zei wel nog even, dat hij voortaan zijn garnalenkroketten dan zonder vlees zou bestellen. Toen kon ik het niet langer inhouden he, en bolderde werkelijk zo hard, dat alle omringende dorpen het wel hoorden denk ik.
De Man moest uitleggen aan het geschokte kind, van het gebrek aan vlees in een garnaal.

Zoon1 was, zoals ik had verwacht, bijzonder sceptisch over deze gang van zaken. Nu kan zijn broertje al niet veel goeds doen, maar hem zijn vlees ontzeggen, dat is toch wel het uiterste. Zondag aten wij pasta met garnalen. Dat was naar ieders zin.
Maandag en dinsdag waren ze bij hun vader, dus heb ik weinig tot geen inzicht in hetgeen in de pannen ligt, maar vandaag kwam Zoon1 thuis en toen ik mededeelde dat we spaghetti met rode saus gingen eten, zag ik het kind bleek worden.

'Mamma. Zit er soja gehakt of zoiets ranzigs in de saus?' Was hij werkelijk een beetje huilerig.
Ik ging naar hem toe en zei: 'Zoon. Wat denk je nou? Ken je me niet? Natuurlijk niet. Gewoon gehakt, en voor Zoon2 maak ik een sausje zonder vlees.'
De opluchting en dankbaarheid op zijn gezicht.
Gewoonweg ontroerend.

Ik dacht aan mijn Zuske, die ooit ook een keer vegetarisch was. Totdat ze ontdekte dat ze dan geen gehaktballen meer kon eten, zoals onze moeder ze maakt.
Ach, het zal wel weer een fase zijn. Zolang er zomeravonden zijn, kan ik het best hebben allemaal.
















donderdag 23 mei 2019

Iedereen heeft profijt van mijn volwassenheid

Gisteren was ik in Het Dorp, en kocht mijzelf een nieuwe nagellak, een nieuw setje schuifspeldjes, (waarvan er ongeveer 234 ergens in mijn huis moeten liggen...) en, een rolletje pleisters en twee pakjes steriele gaasjes. Ja hoor. Want ik had in de afgelopen jaren tijd hiervoor ontdekt, dat als ik een bloedend kind heb, ik niet perse goed voor de dag kon komen, en aan de gang moest met stukjes keukenrol en plakband en zo.
Niet echt heel moederlijk.

Heel volwassen toog ik huiswaarts, in mijn nopjes met mijn deugdelijke aankopen, en wat viel mij ten deel!?
Een bloedende Zoon!
Joechei!

'Och mijn arme kind, wat is er nu toch weer?' Zo kweelde ik tegen de Zoon, die kermend aan kwam fietsen.
' Hgrgmm. Gevallen met fiets' Zo was het schaap helemaal uit zijn humeur zeg.

Ik zette hem op de bank neer, beval hem zijn shirt uit te trekken, en begaf mij naar de badkamer, waar ik al mijn nieuwe waar had opgeborgen. Ik zette nog net geen kapje op mijn hoofd met een rood kruis erop (alleen maar omdat ik die niet onder handbereik had natuurlijk) en ging aan de slag met crème, en gaasjes, en pleisters en troostende woorden.
'Oeiii wat een nare schaaf, ja, dat zal wel pijn doen'.
'Nee, deze creme is heel goed, die gebruikt De Man ook als hij een nieuwe tattoo heeft. Echt waar'.
'JEZUS, hoe kom je nou DAAR aan een schaafwond?'
'HAHAHAHAHAHAHA sukkel'

Vanmorgen bleek, dat ondanks al mijn goede zorgen, hij toch wel erge pijn nog had. Na wat overleg met De Echtgenoot en zijn Verkering en met De Man, vonden we dat hij naar de huisarts moest, maar niemand van ons kon mee. Allemaal aan het werk en zulks.
Wij vonden dat dus een noodgeval opvoedmoment, en hij kon zelf wel gaan.
Vanmiddag, net uit werk, zat ik aan een welverdiend kommetje wijn in de tuin, toen hij aan kwam fietsen, met een arm vol verband.
'Oooooochhhh wat heb je nuuuuuu?' Deed ik heel erg zo als ik aannam dat hij dat wilde.
Bleek dat er wel degelijk wat aan de hand was weer en dat hij morgen foto's moet laten maken.
Gaan we weer.

Zoon2 was zeer meelevend, evenals zijn matties, die geen van allen oudere broers hebben, en het volgens mij heel interessant vinden dat er iemand is die de ene keer leuk mee-voetbalt, en de andere keer scheldend naar zijn kamer verdwijnt, en de volgende keer weer eens in het gips loopt, dan weer snoepjes uitdeelt, en dan weer klappen. Je ziet ze ook een beetje schichtig uit beeld blijven, als Zoon1 in de buurt is, maar wel weer vragen hoe het met hem is. Je zou maar een broer hebben.

Wie er ook broers hebben, zijn mijn neven en mijn nichtje. Het nichtje werd 16. Dat is wel een ding he. Ik voelde me ouder dan ooit, omdat op de dag dat zij geboren werd, ik mijn eerste date had met De Echtgenoot. Dat ben ik natuurlijk nooit vergeten, en weet daardoor altijd wanneer zij jarig is. Ik heb er inmiddels een heel leven opzitten, met de Zonen en dinges en trouwen en scheiden en verhuizen en alles en toestanden. En zij wordt lekker 16, het begin van een heel bestaan vol met hopelijk vooral heel veel leuke dingen, maar eerst een vakantie naar Griekenland met vriendinnen, zoals het hoort.
De avond van haar feestje was een zalige familie bijeenkomst, zoals mijn familie dat doet. Met een hoop kommetjes wijn, een vuurtje en heerlijk eten.
De grote neven zijn even oud, als toen ik was, toen mijn nichtje geboren werd. En ik drink daar nu mee.
Zo gaan de dingen.

En we waren in Duitsland, De Man en ik. Zijn Zoon woont daar en werd negen jaar. We hadden hem al maanden niet gezien.
En ik ging De Echtgenote ontmoeten voor het eerst. En haar Verkering. Daarbij was ik voor het eerst in de stad, waar De Man 16 jaar gewoond heeft, en ik was reuze benieuwd zeg. Naar alles.
Vrouw1 bleek reuze gezellig, na de eerste handdruk leek het allemaal al best gemutlich, en einde middag zaten we tesaam, met haar nieuwe schoonmoeder, aan de wijn in de zon.
Ik heb ergere eerste ontmoetingen gehad hoor.
Terwijl wij grappen maakten over onze mannen, waren zij met 10 Duitse jongetjes in de speeltuin, schonken wij nog eens bij en aten erdbeeren.

We hebben ongelooflijk veel gelopen in het weekend, veel gezien, en ik moest me enorm concentreren op de taal. De Man praatte Duits met zijn Zoon, zijn Vrouw1 en verder iedereen. Met mij in het Nederlands, maar ik verstond bijna al het Duits, maar ik praatte Engels met iedereen. Ik heb, taalgewijs, minder vermoeiende weekenden gehad.

Ik had een bonding met Zoon3 door met hem in een afschuwelijk enge kermis attractie te gaan, zodat De Verkering niet hoefde. En ik het arme kind bijkans plat heb geplet en doof heb gekrijst.
Alles voor de Zonen he.

Het goede nieuws is verder, dat ik vanmmiddag met Collega4 het terras ging veranderen, en mijzelf zo verwondde, dat ik mijn eigen nieuwe pleisters kon gebruiken.
Dus werkelijk iedereen heeft profijt van mijn volwassenheid.

zondag 5 mei 2019

Nog niet eens op de helft hoor

Bij de supermarkt kun je tegenwoordig lego-dingen sparen in het thema: Boerderij. Je krijgt bij elke 15 euro een zakje met daarin zelf in elkaar te zetten groente, hekjes, varkens, een tomatenboom en dingen die aardbeien moeten voorstellen geloof ik. Zoon2 is er erg doende mee. Elk pakje wordt eerst bevoeld, alsof hij dan kan raden of er iets nieuws in zit, of iets wat hij al heeft. Zal het een bloemkool zijn? Of een fijne tomaat, een kip, een boerin of een prettig tuintje met radijsjes? Voor iemand die graag delen van de dag slijt met het kijken naar twijfelachtige youtube filmpjes, is hij zeer in zijn nopjes met een plastieken boerenleven. Niet perse slecht, als je het mij vraagt.

Hij heeft reeds een aanzienlijk deel al op de groene plaat staan, die de tuin moet voorstellen, en hij zei vanmorgen:
'Ik aanschouw hier mijn boerderij'.

Ik: 'Eh. Ok. Zet anders nog even wat koffie voor mamma?'

En ik toen ik koffie op had: 'AANSCHOUW? hahahahahahahahahaha. Zalig.' (trots)

Voorts zaten we in de auto, op weg naar de stad, om enkele zaken te kopen die ik wilde hebben voor het kleine verjaarsborreltje dat gaat plaatsgrijpen. We hadden het over de 4 mei herdenking en ik zag voor mezelf een deugdelijke rol weggelegd, in het kader van opvoedkunde, geschiedenis, herdenken, etcetera. Wat zegt de blaag vanaf de achterbank...

'Ik geloof niet in herdenken'

De Verkering en ik: 'Hmmmm?'(verwarring alom)

Bij nader inzien bleek het schaap iets heel anders te bedoelen, iets met religie, dus ik was 1. Gerustgesteld. En 2. Gerustgesteld.

In de middag togen wij naar de kermis. De laatste dag van de kermis in De Stad, dus we kwamen er niet onderuit, want we waren nog niet geweest, en beloofd is beloofd, immers. Een jaar zonder kermis is een...ik geloof soort kindermishandeling.
Natuurlijk was het de chaos zoals verwacht, hoewel dat wel elk jaar minder wordt. De Zonen hadden geld van oma, Zuske en ik hadden veel contanten voor alle machines waar je knuffelbeesten kunt vangen, en De Man liep er ook bij.
Er was een helse achtbaan, er waren botsauto's, er was een afgrijselijke dinges waar we niet ingingen, we deden kamelenrace met ons allen, Zoon1 won, en verdiende daarmee een oranje...fledder.
Zuske en ik waren zeer fanatiek met het inwerpen van 2 euro munten in de knuffelvangmachine, en terecht! Want wij wonnen daadwerkelijk beesten!! Tot grote vreugde van onszelf zeg. En de rest van de aanwezigen, die ons hoorden brullen van vreugd'.

Zoon1 + 2, aangestoken (en erfelijk belast) waren ook zeer hartstochtelijk en er werden nog net geen broederbanden verbroken, maar dat had alleen te maken met de feestelijke muziek alom. Dat leidt toch af.

Einde van de dag gingen De Man en Zoon1 samen op pad naar het Noorden des Lands en waren Zoon2 en ik tesaam. We deden pizza in de oven, we schonken ons een wijn frisje in en zetten ons neer op de bank voor de herdenking en alles.
Zoon2 was niet stil. Toen hoefde het ook nog niet. Ik zei hem stil te zijn, ruim voor de tijd, zodat ik eventuele (zekere) opmerkingen van zijn kant, zou kunnen smoren, voordat het echt acht uur was. Ik probeer het kind ook gewoon wat bij te brengen he.
'Waarom is het nog niet stil mamma?'
'IS DAT DE KONING MAMMA?'
'Moet ik nu al stil zijn?'
'Hee, ik mocht nog een ijsje!!'
-fluisterend: 'Ik heb een perenijsje gepakt'
'..............'
'Moeten we nu al stil zijn? Mamma? Mamma? MAMMA?'
'Oh. Okee'
'..........................'
'Hee, is dat niet een BN-er?'

Ik: 'Dat is de Minister President'

Ik was de uitputting nabij zeg.
En toen moest ik nog 40 worden.

Uiteindelijk lag het kind te bedde. En zat ik. Met Netflix aan en de Vriendinnen op de app.
En een wijn in mijn kommetje.
Ik keek een film.
Dacht heel even na over afgelopen jaren. En schonk er nog maar eentje in. Er valt nogal wat te proosten zeg, zo hier en vandaag.
Heb huisje in het bos. Twee nogal knappe Zonen. De Verkering, met baard. Die heeft gemaakt dat alles goed is. En als het niet goed is, dan maakt hij het goed. Het Zuske. De Vriendinnen. En Vriendin3 gaat trouwen!!! De leukste collega's. Een Echtgenoot1, Zijn Vriendin en hun beeldschone baby. En mijn ouders. Die al 40 jaar ouders zijn. Vanaf nu. Zij hebben Dochter1+2, en zoals ik het nu zie, ben ik dus nog niet eens op de helft. Hoera!





woensdag 1 mei 2019

De eerste en de laatste keer

En zo zat ik vandaag opeens te denken. Zo met de Zonen, die opeens zo ongelooflijk groeien. Zoon1 komt al boven mijn moeder uit. Zoon2 trekt er hele dagen op uit, waarbij ik dan maar bij benadering weet waar hij is, en ze zijn beiden deze vakantie al uit logeren geweest, waardoor wij twee dagen op rij maar 1 kind in huis hadden. Zoon1 gaat met zijn matties weg en komt des avonds pas laat thuis, wat ook een heel nieuw gegeven is. Blijkt op de kermis te zijn geweest en dinges. En is al geruime tijd niet meer naar bed gebracht door mij. Wat mij vandaag opeens tot tranen toe roerde zeg. Er is dus opeens een laatste keer, dat je je kind naar bed brengt. Maar je weet nooit meer wanneer dat was. Net als de laatste keer dat je hand in hand loopt met je kind. Of dat je zijn boterhammetjes moet smeren. Telt niet, gaat nooit voorbij.

Er zijn ook eerste keren, zo bleek deze week. De eerste keer namelijk, dat ik, op tijd, mijn belastingaangifte deed. En dat alles ook nog zonder geschreeuw, getier, en het gooien van spullen van aanzienlijke waarde en het verlies van eigenwaarde bovendien. Trots was ik! Vertelde het luidkeels aan de Verkering, de Buurvrouw en alle toevallige voorbijgangers.

Ik had voor het eerst het zusje van De Zonen in mijn armen. Dat was leuk, en heel erg lief.

Voor het eerst was ik thuis van een dag bierdrinken op Koningsdag, voordat het middernacht was, en geheel op eigen wijze op de fiets en alles. Ongekend.

Een deel van mijn salaris besteedde ik aan deugdelijke tuinspullen. Een bank, een buitenhaard en een tafel om aan te eten en kommetjes wijn aan te drinken.
Hoe volwassen moet het allemaal worden zeg hee.

Nou wil het toeval, dat ik deze week veertig wederom begin dertig word.
Mijn grijze haren schieten naar boven als een malle. De Vriendinnen denken (ten onrechte) dat ik deze zomer met ze op een wandelvakantie wil (zelden zo gelachen), ik heb een nieuwe agenda gekocht, voordat ik op 1 blaadje drie maanden moest samenvatten, ik kocht wasmiddel terwijl ik nog schone kleding had en al mijn planten staan vol in het groen.
Je zou er bijna wat van denken.

Ik bestelde een nieuwe KPN dinges voor de televisie, omdat ik daar een brief over kreeg. En haalde het nog op ook, en ik had zelfs mijn paspoort bij me, toen daar om gevraagd werd.

Net toen ik dacht dat het allemaal niet raarder kon worden, moest ik de bank bellen. En daar ging het gelukkig ouderwets mis.

Vanmiddag stond ik in de Hema, ter aanschaffing van diverse zeer nuttige dingen zoals kaarsen, haarverf, oorbellen en misschien nog een lipgloss, toen mijn pinpas weigerde bij de kassa. 'Verkeerde pin' zei het onding. 'ECHT NIET' bolderde ik. Aangezien mijn pincode de enige is in de rij codes, usernames, passwords en aanverwante zaken, die ik wel onthoud, al ongeveer 20 jaar.
'WHAT THE FUCK' deed ik onredelijk tegen de kassamevrouw.
Toen kwam De Verkering binnen lopen en redde mij van de ellende en teloorgang. En betaalde mijn aanschaffen.
Het bleek dat mijn pinpas sinds vandaag opeens niet meer geldig was.
'EN IK HEB NOOIT WAT GEHOORD VAN DIE VERDULLEMSE BANK' zo oreerde ik hardop, tegen iedereen die het wilde horen (niemand).
En thuis belde ik de bank.
Waar een vrindelijk type mij te woord stond, nadat ik zestien keer een bandje had gehoord, een nummer moest intoetsen, moest aanhoren dat alles online kon, en nog meer van zulkse ellende.

'Kan er niet gewoon iemand aan de lijn komen???' Was ik bejaard.
En daar was ze. Monique van de ABN.

Het bleek dat mijn adres al twee jaar verkeerd in het systeem stond (zou kunnen, dat ik, toen ik nog niet zo volwassen was, dat nooit veranderd heb, zou kunnen).
Echter, moest ik dat stande pede online veranderen, met haar aan de lijn. En dat deed ik. Maar het ging niet goed. En nadat ik heus vriendelijk was gebleven tegen Monique, maar drie keer alles op opnieuw moest doen, en het nog niet werkte, toen wilde ik met dingen smijten en mensen pijn doen. Aangezien de enige aanwezigen Zoon2 en zijn mattie en De Verkering waren, vond ik dat toch een minder goed idee, dus ik koos voor de minder bloederige weg: De telefoon aan de Man overdragen. Waarbij ik tegen Monique zei: 'Ik kan dit niet aan'. Zij was zeer begripvol, wat een goede eigenschap is in haar carriere denk ik, en vond het prima.

De Man nam de telefoon over, ik ging zes sigaretten roken en Zoon2 en zijn vrind vonden het hilarisch allemaal.

Puntje bij paaltje woon ik nog steeds op mijn oude adres en kan ik niet pinnen. Omdat het kennelijk niet meer zo is dat iemand aan de telefoon je adres kan veranderen en een nieuwe pas versturen.

Morgen moet ik dus naar de bank. Want dat kan nog wel, naar de balie. Als een veertiger.
Want naar een tuincentrum kan ik dus tegenwoordig, maar via een app mijn adres wijzigen kennelijk niet.
Ik hoef nauwelijks meer mijn Zonen in de gaten te houden, maar 36 bier kan ik drinken zonder aantoonbare schade.
Ik heb een fietspomp, die ik ook uitleen aan buren.
Maar ik ben nog steeds bang in het donker.
Ik geef ook heel stomme mensen, een mooie cappuccino met een bloemetje erin.
Maar ik heb aan mijn vriendinnen roze schoenen gevraagd voor mijn verjaardag. (Net als de vijfjarige dochter van Vriendin2).

Een soort van balans zou ik haast zeggen.

Het is de komende dagen de laatste keer dat ik in de dertig ben. Maar de eerste keer dat ik daar een kommetje wijn op drink.




vrijdag 19 april 2019

Vrijdag. En van gedoe naar stilte en alles.

Vrijdagavond.

'Oh had ik maar iemand om van te houdeeeeeeen...' zo kweelde Zoon2 net, voor ik hem naar bed bracht. 'Twee zachte aarmeeeen oooom meee heeeeeen'.
'Zo zo, fraai hoor' deed ik, heel vriendelijk.
Hij had het van een Youtube filmpje, zo hoorde ik van het kind. Dat kijkt hij, als hij niet met zijn matties aan het voetballen is.

Net toen ik knus naast hem ging liggen om hem voor te lezen, zoals gewoonlijk elke avond, draaide hij zich naar me toe en ik zag dat hij me eens een duchtige vraag ging stellen.

'Mamma? Borsten heten toch tieten?' - Grinnikend.

'Nee Zoon, die heten borsten, dat weet jij best.' - Zuchtend.

'Mamma? Heb jij GROTE borsten?' - Gniffelend.

'Nee Zoon, niet echt nee.' - Ogenrollend.

'Mammaaaa? Heb jij KLEINE borsten? ' -Oprecht geinteresseerd.

'Nou ja, gewoon, ja dat denk ik ja' - Zoekend naar verborgen camera.

'Mamma, ik vind jouw borsten prima hoor.' - Lief. (?)

'Oh, okee, nou, dank je...?'

En toen vroeg hij wanneer we eigenlijk gingen lezen.

Vrijdagmiddag.

Voor dit hele tafereel plaatsvond, zaten we knus in de tuin.
De tuin is ons grasje, voor het huis, voordat we in het bos zitten.
Ons boompje bijna in bloesembloei. Het gras netgemaaid en de nieuwe parasol stond uit.
Ik zat met mijn gezicht vol in de zon, want na een dag achter de bar, was dat even lekker.
Zoon1 en De Man op het bankje, met respectievelijk ice tea en bier.
Ik kreeg een koud kommetje wijn.
En was diep gelukkig.

Vrijdag, begin van de avond.

Zoon1 was twee dagen ziek geweest, Zoon2 de paar dagen daarvoor. Maar nu leek alles ineens in volle gezondheid, blakend en vol sproeten. Precies zoals ik ze het liefste zie. De armpjes weer uit korte mouwen, de beentjes uit korte broeken en met een zonnig humeur en volle glazen, voor mij.

Zo zat ik dan. Na een week werken, ik keek naar De Zonen, ik keek naar De Man, ik nam een slokje wijn, en stak een sigaretske op.
En kreeg een emmer water over me heen.

'HAHAHAHAHAHAHAHAHAHHAHAHA' Hoorde ik het gebolder van Zoon1.
'GODNONDENJUUUUUU' Brulde ik.

En ik zag De Man achter de Zoon aanrennen, Zoon1 bleef er bijna in, in zijn eigen grap, ik hoorde de andere Zoon roepen wat er aan de hand was, de buren keken om, de vogels schrokken zich een aap, Hamster1 werd wakker, mijn telefoon was nat, het wasrek met schone was was ook (weer) nat, de verse madeliefjes op ons gras werden platgerend, de nonnen draaiden zich om in hun graf en mijn huis was vies van de moddervoetjes.


Vrijdag, vroeg in de middag.

Een vol terras, mensen aan het lunchen. En ik neem even heel nonchalant een bak vol servies mee, kan ik best tillen.
Sla volledige vaas vol bloemen omver. Zit kennelijk veertien liter water in, aan de ravage te zien.

Maak vier cocktails en voel mezelf Tom Cruise in de film, mixend met dingen en sinaasappeltjes en citroenen en blokjes ijs en rietjes en dinges en drank. En deed het in verkeerde glas.
Geeft verder niet, maar was beetje jammer in gehele gang der zaken.

Bloemen en hartjes in de cappuccino leken meer op een baardloze Jason Momoa. Wel lekker, maar niet zo mooi.


Vrijdagochtend.

Zoon1 ziek thuis. Zoon2 vrij van school en boos dat mamma moet werken. De Man moet ook werken in Amsterdam.
Om half acht in de ochtend uitleggen aan Zoon2 (zoals elke dag) dat mamma moet werken om ijsjes te kunnen kopen, chocoladepasta voor op brood en wifi. En, in minder belangrijke mate, huur voor huis en electriciteit en zo.

Douchen, koffie naar binnen gieten, mascara opsmeren op hoop van zegen en aangezicht en bij aankomst van werk hopen dat er niet al mensen voor de voordeur staan, omdat ik nog niet klaar ben voor intermenselijk contact, naast mijn eigen nageslacht,


Vrijdag, later op de avond.

Een kommetje wijn. Hamster1 heeft gekte en rent als een malle rond in zijn verblijf. Zoon2 ligt te bedde, Zoon1 maakt zijn laatste kopje thee. De Man doet dingen op zijn laptop.
Zaterdag zijn er sportdingen van de Zonen. Zondag is er Paasbrunch, maandag ga ik werken. En de rest van de week.
En zijn de Zonen de hele week bij Echtgenoot1. En kan ik in alle rust hier zitten, eind van de middag, onder de parasol en alles. Maar dat is een stuk minder rustig dan je zou denken.
Omdat het opeens zo stil is.












donderdag 4 april 2019

Hoe haal ik het ook in mijn hoofd. Maar, blijven lachen.

Vandaag was Zoon2 boos op mij. Het was me tot het eind toe niet geheel duidelijk waar zijn onvrede vandaan kwam, hoewel ik toch echt mijn best deed.
Eerst dacht ik dat het was, dat hij mij vertelde dat hij morgen weer naar de Schooltuin ging, en dat hij dus, nog steeds, geen eigen schepje heeft. Omdat ik dat niet geregeld heb. Ook al weet ik nauwelijks van het bestaan van de tuin af. Voordat ik er ook maar een woord over kon zeggen, ter eigen verdediging natuurlijk, ontdekte hij helemaal zelf dat hij het mij ook niet verteld had. En dat ik er dus niks aan kon doen.
Vol verbazing, maar met genoegen, at ik verder van mijn nasi. De deugdelijke dis van hedenavond.

Vlak daarna stond hij onder de douche. Mokkend, met zijn ruggetje naar me toe. Zonder om te kijken pakte hij zijn tandenborstel aan. Ik zag de schoudertjes, de billetjes, en de kleine beentjes vol met blauwe plekken van al het voetballen. En ik keek ernaar.
Nog steeds compleet in het ongewisse, over wat hem toch zo boos maakte op mij.
Ik maakte een paar flauwe grappen inzake poep, plas, zijn vader en zijn broer, en er kon wat licht gegrinnik vanaf (hij is negen he) en net toen ik dacht dat het leed alweer voorbij was, zei hij: 'Wat denk je hier nu eigenlijk mee te bereiken, mamma?'

Normaal gesproken bulder ik dan van het lachen, als een deel van mijn nageslacht zo uit de hoek komt. Maar ik was stomverbaasd zeg.
'Huh?' Deed ik heel intelligent.

'Ja mamma, ik vind jou gewoon nu stom, dat kan toch zeker gewoon?'
Ik kon niet anders dan hem gelijk geven. Natuurlijk kan dat. Hoewel ik die mening liever naar iemand anders gericht zie, dan naar mij, zijn liefhebbende moeder. Bijvoorbeeld gewoon naar mijn mais-plukkende buurman, of de ronduit onsympathieke kerel die het voetbalteam van Purmerend coacht.
Ik vind ook zo vaak wat stom. Kind van zijn moeder.

Sterker nog, ik kan hele lijsten aanleggen van dingen waar ik minder aardigheid in heb. Dingen die ik ronduit kolderiek vind. Of waar ik met mijn ogen van rol.

Soms vertel ik die dingen aan mensen. Soms lach ik er met Collega's of met Zoon1 over, heel vaak met het Zuske en de Vriendinnen, natuurlijk met De Verkering en af en toe met toevallige voorbijgangers.

Het is misschien zelfs wel eens zo dat ik er wat over schrijf.

Mogelijkerwijs vorige week.

En somtijds heb ik, mogelijkerwijs, incidenteel, wel eens niet helemaal gelijk.
Zo nu en dan, overdrijf ik een weinig.
Zijn dingen helemaal niet zo stom. En was het ook een beetje onvriendelijk wat ik schreef.

Zo betichtte ik een aantal mensen van een landerig, misschien zelfs verveeld, bestaan. En ik ken ze niet eens. En zijn ze ook verder gewoon hartstikke aardig. Elke dag.
Het kan zo zijn, dat een, of enkele, inwoners van Het Dorp zich aangesproken voelden, en dat helegaar niet leuk vonden.
Nu kon wat ik schreef, van toepassing zijn geweest op elke gast in elk etablissement, in elk dorp. Maar we wonen hier in Het Dorp, en ik nu eenmaal ook.

Nu wil ik alleen maar even zeggen, sorry hoor. En dat aankomende week, elke verveelde huismoeder lieve dame die zich niet juist bejegend voelde, bij mij aan de bar een chocoladetruffel mag komen halen. Voor bij de cappuccino.
Om het goed te maken. Een vredesduif, een handreiking. Het codewoord is: blijvenlachen.

Maar, dan niet naast de haard gaan zitten. En dan klagen dat het te warm is. Joe!

Oh. En Zoon2 en ik hebben het weer goedgemaakt hoor. Het bleek dat ik hem een kusje had gegeven. En dat bliefte hij niet. Hoe haal ik het ook in mijn hoofd.