donderdag 20 april 2017

Een oneindige stroom van stomme spelletjes.

Zoon2 wil sinds hij in groep 3 zit, niks anders dan rekenen en lezen. Wat heel leuk is natuurlijk. Hij leest alles wat er te lezen valt, dus ook mijn agenda. En hij heeft dus opeens allerhande vragen over mijn activiteiten, die hem feitelijk niks aan gaan.
Ach, de tijd dat ik nog dingen geheim kon houden voor het nageslacht.
Hij leest ook de tijdschriften die ik in mijn tijdschriftenmandje op de wc bewaar. En leest die uitgebreid als hij aan het poepen is.
Laatst hoorde ik hem hardop voorlezen over 'verlatingsangst', 'seks op de eerste date' en 'ik wist meteen dat ik met hem wilde trouwen'. (Het was de Linda. over Tinder dates en dergelijke).
Ik grinnikte daarover natuurlijk, en schonk er verder geen aandacht aan. Weet hij veel.

'Mamma, krijg jij denk je ooit nog een vriend? Of ga je gewoon weer bij pappa wonen?' Wilde het kind toch opeens weten.

Op beide vragen kon ik eigenlijk niks anders dan ontkennend antwoorden.

Op de eerste vraag, gaf ik maar gewoon een soort mompelend geluid, want om hem nou uit de doeken te doen hoe mijn Tinder dates tegenwoordig verlopen..daar vind ik hem toch iets te jong voor. Hoewel ik wel zeker weet dat ik De Zonen bepaald anders opvoed dan de moeders van de mannen van tegenwoordig hebben gedaan. Allemachtig.
Op de tweede vraag kon ik naar alle eerlijkheid antwoorden dat dát er hoogstwaarschijnlijk toch niet inzat. Alleen al omdat zijn pappa gezellig samenwoont met de Verkering natuurlijk.

'Welnu, dat is gewoon een vriendin. Jouw Vriendin2 komt toch ook niet bij ons wonen en dan voor altijd blijven? Dat is gewoon logeren.' Zo vond Zoon2 zichzelf enorm logisch.

Nou, ik heb een en ander over liefde en dinges uitgelegd daarna. Dat er een verschil is tussen 'een' vriendin en 'de' vriendin en dat mensen verliefd worden en zulks.
Zo tussen neus en lippen door, want ik was nu toch bezig, gooide ik er een lesje Liefde In Het Algemeen in, en onderwees de jongens (Zoon1 was intussen ook aangeschoven, hem ontgaat weinig) over het begrip HomoSueel zijn. Ja hoor, je kunt ook trouwen met een jongen, als je een jongen bent. En ook met een meisje als je een meisje bent.
Of je dan wel een baby kunt krijgen? Wilde Zoon2 zijn wellicht toekomstige vaderschap even zeker stellen.
En zo vertelde ik dat je dan gewoon even een eitje van een meisje leent, om die dan te mixen met je eigen zaadje. Wellicht moet je dan ook de buik van dat meisje even lenen, maar al met al is een baby zeker niet uitgesloten, zo vertelde ik.
Zoon2 was vrij snel redelijk tevreden met mijn uitleg, Zoon1 keek bedenkelijk naar mij, maar dat doet hij eigenlijk altijd, dus daar lette ik verder maar niet op. Ik ga er een beetje van uit dat hij sowieso al goed begrijpt hoe het allemaal zit. Qua wetenschap dan. Ik zal hem te zijner tijd absoluut nog tot in den treure uitleggen hoe hij precies met meisjes of jongens om moet gaan, want als ik nu al merk wat er veranderd is in de jaren sinds ik voor het laatst vrijgezel was, dan wil ik bijna niet weten hoe dat gaat als zij mijn leeftijd bereiken en om een of andere reden ook het Tinder Pad gaan bewandelen.

Ach en verder verkeerde ik in een soort memory lane de laatste tijd. Dat kan ik goed hoor.
Het is dit jaar 10 jaar geleden dat de Echtgenoot ik gingen trouwen. Ik weet dat, ik denk aan de datum en ik vertel dat aan iedereen die het niks interesseert. Het is dus ook zo lang geleden dat Zoon1 pas 1 was. En Zoon2 nog lang niet bestond. Maar ook dat we naar Barcelona gingen. En nu wil het geval dat Zoon1 over twee weken met zijn vader naar Barcelona gaat. Bij wijze van vader-zoon-uitstapje, omdat het kind in groep 8 zit en we hem net hebben ingeschreven voor de middelbare school.
Ik blijf thuis bij deze gelegenheid. Omdat ik geen vader ben, allereerst. En dan overvallen mij dus allerhande gedachten. Van ach en wee en dinges en gedoe. Van de Zoon die opeens zo groot is. Van Barcelona. Van alles dat voorbij gaat en nog gaat komen.

Maar niet alles is getreurd. Vorige week kreeg ik nog een huwelijksaanzoek van een wildvreemde. Die overigens niet eens mijn naam kon onthouden. Ik zoende zo eens met een man, terwijl ik per abuis aan de bar zat van mijn lievelingskroeg. Kan gebeuren. Ik blokkeerde iemand omdat hij zei: 'Ik wil jouW leren kennen.' NOU IK JOU DUS NIET en ik kocht trouwens ook allemaal plantjes voor mijn terraske. Al met al een heel volwassen week als je het mij vraagt.

Zoon2 kan dit alles dus nu ook teruglezen, dus ik zet vanaf nu maar een wachtwoord op mijn laptop. Zoon1 blijft sowieso ver weg van zijn moeders spullen, die weet inmiddels beter.
En doe ik ondertussen rekenspelletjes met de andere zoon. Hij neemt een getal in zijn hoofd en ik moet dat zien te raden.
Bij herhaling is zijn getal: Oneindig.
Wat eerst best om te lachen is. Totdat het een oneindige stroom aan stomme spelletjes is. Net zoiets als Tinder.





donderdag 5 januari 2017

De kerstvakantie, de winterjassen en Zoon2

Kerstvakantie jonge. Ik vind ´m aan de lange kant dit jaar.
Als alle feestelijkheden zoals dit jaar in de weekenden vallen, blijven er zoveel dágen over he... Dat hakt er best in, qua activiteiten en dinges met de Zonen. Natuurlijk was er bioscoop en zulks. En hebben we gewandeld. Toen ik ze na veertien keer vragen eindelijk van telefoons af, en in de schoenen had.
Met kerst hadden ze een groot festijn, vanwege omdat er nogal veel families zijn tegenwoordig in hun bestaan. Cadeaus alom en de mooie blousjes waren niet aan te slepen.

Tweede Kerstdag had ik ze niet onder mijn rokken, dus trok zelf een extra korte aan en ging kinderloos op pad naar een familiediner. Dat uiteindelijk de boeken in zou gaan als de beste kerst ever, omdat de avond pas de volgende morgen eindigde. Dit omdat ik met mijn Neef1,2,3 en 4 de stad in ging. Er was heel veel bier, er was een club voor mensen van 18-24 (de leeftijd van de Neven) waar ik heus niet uit de toon viel, er was champagne en er was dans en muziek en ik kon me even niet heugen wanneer ik zo erg gelachen had. Neef3 bleef logeren, we werden wakker terwijl we eigenlijk overleden waren en tot twee dagen later had ik nog een kater. Maar het was het waard.

Met Oud&Nieuw was ik ziekjes, wat heus niks met bovenstaande te maken had. Ik lag om 22.00 te slapen en werd om vijf voor twaalf wakker. Ik dronk mij een feestelijk glaasje cassis, keek naar het vuurwerk en ging te bedde met een kopje thee. Ik droomde over een treurig eenzaam bestaan, maar werd bijzonder verkwikt wakker. En toen was het tijd voor een deugdelijke nieuwjaarsborrel met het Zuske in ons lievelingsetablissement.

Waarna het gewone leven weer aanvang nam. Dat wil zeggen, het Moeder Bestaan. De jongens zijn hier al de hele week en ze zijn naar vriendjes geweest, ik heb mijn hele huis schoongemaakt en ik kookte degelijke boontjes. Vriendin2 kwam nog even langs, Zoon2 werd door oma mee naar de kapper genomen, zodat hij weer uit zijn oogjes kan kijken, en gisteren ging ik winkelen met Zoon1, want ik had een Fashioncheque voor kerst gekregen van Verkering1 van de Echtgenoot. Daar was ik na maanden van niet-winkelen enorm aan toe, dus ik huppelde door de stad, wat Zoon1 niet eens erg vond.

Ik kocht een jurkje, een jasje, en een berg leuk nieuw ondergoed, waarbij ik het het kind niet in zijn hoofd gepraat kreeg dat het wel degelijk uitmaakt wat voor ondergoed je aan hebt als meisje.
'Maar niemand ziet het??!' was hij zwaar verbaasd.
Waar hij natuurlijk ook wel weer een punt had, in mijn geval.

Toen ging ik winterjassen passen. En op elke had hij commentaar.
Te kort, te lang, de kleur niet goed en rare knoopjes.
Toen ik er eentje vond die me goed stond, zo dacht ik zelf, zei hij:
'Ja dat ziet er natuurlijk niet uit. Dat is een heel avontuurlijke jas. Dat is niks voor jou.'
Waarop hij denk ik doelde op de survival-achtige kleur die het ding had.
Ik kon eigenlijk niet anders dan instemmen.

We kochten ons een milkshake, en wandelden rustigjes weer terug naar het station. Want een echt uitstapje doe je met de trein, zo vinden wij.
Daarbij hoefde ik dan niet te fietsen op mijn lekke band.

Want ook dat is gaande. Alles gaat langzaamaan kapot hier in mijn huis. Was het eerst alleen de ketel. Nu hangt ook de deurklink van de keukendeur op apengapen, waardoor ik elke keer bang ben dat ik er nooit meer uit kan. Het handdoekenrekje in de badkamer kan elk moment een dodelijk ongeluk veroorzaken, mijn keukenvloer ligt aan de barrels en gisteren hing de kast in mijn woonkamer ineens scheef. De koelkast maakt een raar geluid en om de beurt vallen alle lampen uit.

Ik vrees dat 2017 het jaar wordt van een nieuw huis. Maar dat zal ik later eens rustig gaan bekijken.
Want eerst is Zoon2 morgen jarig. Zeven jaar wordt het kind, en hij kan niet wachten. Hij ligt nu in mijn bed te slapen, voor de laatste keer, want als hij zeven is, is hij groot en gaat hij in mijn huis ook in zijn eigen bed.

Precies zeven jaar geleden nu, begon het als een malle te sneeuwen en ik te baren. En vannacht om 01.40 is het zeven jaar geleden dat hij kwam, zag en iedereen tot op de dag van vandaag om zijn vingertjes wond.
Morgennacht ga ik werken, drink ik een biertje op mijn mooie kind en zaterdag hebben we feest.
Als ik natuurlijk ooit nog uit mijn keuken kom en de douche overleef. Daar hoort een kommetje wijn bij dunkt me.