vrijdag 19 mei 2017

De verloren kies en het huisje

Zoon1 verloor gisteren maar weer eens een kies. Het kind is nogal laat met wisselen. Ik weet nog goed dat ik persoonlijk zijn eerste tandje uit zijn kleine bakkesje trok, toen hij een jaar of vijf was. Die zat wel los hoor. Maar ik kon het niet langer aanzien, dat gewiebel aan een draadje.
Daarna lieten er nog wat los op de normale manier, en hij maakte een keer een doodklap op de fiets, waarbij een hoektand eruit viel, waarvan we pas onlangs wisten dat het een melktand was omdat er in het gat eindelijk wat begint te groeien.
Hij is laat met wisselen.
Was ik ook. Schijnt dat dat niet erg is.

Mijn moeder vertelt nog steeds altijd met smaak, dat ik zó laat was met überhaupt tanden krijgen toen ik een baby was, dat ze aan de tandarts heeft gevraagd of er ook wel eens kindjes worden geboren, die nooit tandjes gaan krijgen.
Is allemaal goed gekomen gelukkig. En de tandarts van toen heeft tot op de dag van vandaag een mooi verhaal op feesten en partijen.

Zoon1 heeft nu meer gaten dan kiezen, maar dat zal allemaal ook wel gaan groeien. Ik maak me vooralsnog geen zorgen. Behalve dat hij wel een beugel zal moeten, zoals het er nu uitziet. Maar daarmee komt mijn eigen wens van vroeger dan weer uit, dat ik zo graag ook slotjes wilde. Zo'n prachtig rijtje zilveren dinges op je tanden.
Helaas was ik behept met keurig rechte tanden.
Dus vouwde ik er maar een paperclip omheen, en sliste mij de brugklas door.

Zoon2 is ook niet al te vlot met wisselen. Heeft pas twee tandjes in volwassen vorm, en de rest zit nog muurvast. Tot zijn grote ellende, natuurlijk. Zijn beste vriend heeft prachtige gaten en grote tanden, en hij grijnst de ganse dag nog met zijn lieve kleine melktandjes. En kreeg pas twee keer geld van de Tandenfee.
Het gesprek vanavond in mijn bed ging dan ook over de kies van Zoon1. Of die wel onder zijn kussen gelegd zou worden. Want dan krijg je immers geld. Want de Tanden fee haalt dan je tandje op en bouwt daar huisjes van, voor het dorp waarin ze wonen. Het dorp van de Fee en al haar vriendinnen. Zoon1 werd er bij geroepen, die heel meelevend was en beloofde dat hij de kies onder zijn kussen zou leggen.
Zoon2 vroeg zich nog af of het bloed dat op de tanden en kiezen zit, dan ook op de huisjes zou zitten. Waarop een enerverend gesprek volgde over de kleuren die gebruikt worden om de huisje te verven en zo.
Het is geen wonder dat ik dagelijks een uur bezig ben om het kind in bed te krijgen.

En toen kwam het kind, terwijl ik natuurlijk net de sponde wilde verlaten om eindelijk een kommetje wijn in te gaan schenken, met de volgende opmerking:
'Vroeger dacht ik dat Sinterklaas niet bestond.' En hij keek er heel serieus bij.
' Ja zeg, dat was ook wat he, weet je nog? ' Deed ik heel begripvol.

Waarop een hele conversatie volgde, over dat hij dus zeg maar vorig jaar het bespottelijke idee had gekregen dat Sinterklaas helegaar niet bestond en alles. Maar, toen zag hij hem immers in het echt op tv en op school, dus nou ja, waar zat hij met zijn gedachten?

'Ja haha, nou inderdaad Zoon, hoe kom je erop!' Was ik maar weer eens leugenachtig in mijn ouderschap.

En zo grinnikten wij maar een beetje, in het grote bed, over zoveel onwetendheid en ik schreeuwde ondertussen naar Zoon1 dat hij onder de douche moest, en zijn smerige haar moest wassen. Heel idyllisch allemaal.
Net toen ik echt dacht dat ik klaar was met het avond ritueel, wilde Zoon2 toch nog even weten of ik óók dacht dat Sinterklaas ooit wel eens iets met hulppieten deed, als de echte Pieten te druk waren, of verkouden of zo.
Weljaaaa, dat zou best kunnen, deed ik vaag.
En of ik dan ooit wel eens die taak had gehad? Met die trouwhartige oogjes he. En toen moest ik wel weer wat verzinnen.

Nou, zo vertelde ik, ik niet, maar opa wel hoor! Ja, opa was in zijn tijd een bepaald heel goede Piet geweest. Echt waar.
Met grote ogen keek de Zoon me aan en zag opa natuurlijk al stiekem pepernoten eten en cadeautjes inpakken.

Ik zie een schone taak voor mijn vader dit weekend.
Misschien moet ik de man even inlichten van te voren.

Waarom Zoon2 ineens grote interesse heeft in deze verhalen van Tanden fee en Sinterklaas... zo in de lente van dit jaar... dat weet geen mens.
De psycholoog in mij, of gewoon het moederhart, denkt dat het komt, omdat er in zijn échte leven zoveel gaat veranderen, dat hij misschien behoefte heeft aan de troostende werking van het sprookjes-fantasie-leven dat je nu eenmaal nog met groot gemak kunt hebben als je 7 bent.

Hij moet gaan verhuizen binnen nu en anderhalve week, en hij wil het niet. Sterker nog, als hij niet de lieve hond had ontmoet die ook woont waar wij gaan wonen, dan zou hij niet eens overwegen om met me mee te gaan.
Ik heb altijd gedacht dat Zoon1 degene was met het ietwat licht ontvlambare gevoelige karakter, maar het blijkt dat Zoon2 er ook wat van kan. Het is ook wel wat natuurlijk. Zijn ze net echt gewend, sleep ik ze weer mee naar wat anders.
Dat de dingen nu eenmaal anders lopen dan je bedacht had, daar zijn ze inmiddels wel achter. Maar ik zou het natuurlijk toch graag anders voor ze zien.

En voor mezelf natuurlijk ook. Hoewel er ook dingen anders lopen dan ik dacht, die absoluut de verandering waard zijn. Of ineens beklijven. Het nadenken waard zijn. Het accepteren ineens makkelijker maken en ervoor zorgen dat je weet dat alles uiteindelijk goed komt.
Of het nou tanden zijn of woonruimte. En alles eromheen.

En over hulppieten en Tanden fee gesproken. Van alle kanten krijg ik verhuisdozen en hulp aangeboden. Van mensen zelfs die ik in jaren niet in het echt gezien heb. Alsof ik iets onder mijn kussen leg, en er een sprookje langs vliegt om te helpen.










maandag 15 mei 2017

Ziek, slang, wandeling, boterhamworst.

Van de week waagde ik het om Zoon2 boterhamworst op zijn brood te geven, bij het ontbijt. In plaats van chocolade pasta. Ik kon de pot niet vinden geloof ik.
Wat ik wel niet dacht? En dat hij niet ging eten en alles.
Zoon1 was ondertussen zijn bed niet uit te krijgen, maar daar kan ik tegenwoordig mee omgaan. Ik zet gewoon ontbijt neer, doe het tien-uurtje en lunch in zijn tas, negeer zijn geschreeuw omdat ik zijn schoenen kwijt heb gemaakt of omdat zijn ondergoed door de kaboutertjes is weggehaald midden in de nacht of t zit in de drie wasmanden vol was die ik wel gewassen heb maar niet opgeruimd en ik zorg dat tenminste een van de Zonen op tijd op school is.
Zoon2 weigerde dus intussen zijn broodje. Waardoor ik hem de toegang tot Netflix weigerde tot t geconsumeerd was. Dat hielp.
Hoe deden de ouders dat vroeger in godsnaam?

'Nou, de kindertjes in de arme wereld zouden anders ENORM blij zijn met een bammetje met worst hoor!' Zo riep ik om tien voor acht op een donderdagochtend.
'En laat staaaaaaan dat ze zouden zaniken over het gebrek aan wifi. Allemachtig, ik had pas internet toen ik 21 was, denk daar maar eens aan, ondankbare apen' deed ik nog een duit in het zakje.

'Was het toen oorlog?' Wilde Zoon2 geschiedkundig weten.
'Nee jongen, zo oud ben ik nou ook weer niet. ' Maakte ik koffie.

'HAHHHAAAHAHAHAHAHA jij bent vet oud' Was Zoon1 opeens toch wakker. Hoorde ik vanuit zijn kamer.


Omdat mijn fiets maar weer eens stuk was, en ik het vehikel van Echtgenoot1 dus geleend had, maar die heeft ee'Hm h'h,n stang, zoals mannen-fietsen dat nu eenmaal hebben, ook al weet niemand waarom, en ik me bovendien helemaal niet lekker voelde, liet ik Zoon2 zelf naar school fietsen. Ja, een schandelijke moeder was ik. Geen chocolade pasta en ik liet hem die hele 300 meter zelf fietsen. Brullend ging het kind naar school. En ik zou dat een aanslag op t moederhart hebben gevonden, ware het niet dat ik te druk was met hoesten en naar adem happen en me algeheel ellendig voelen. Koffie hielp niet, een sigaretske hielp niet. En ik had geen kater of iets van dien aard. Ik was niet goed zeg, ik liep de trap op en moest even gaan liggen.
Na een fikse hoeveelheid paracetamol en thee en dinges, voelde ik me waarlijk nog steeds niet zo goed en bedacht me dat ik me eigenlijk al een paar dagen niet zo best voelde.
Aldus telefoneerde ik met de huisarts en kon langskomen.
Bleek ik een longontsteking te hebben zeg. Nahh, zei ik. Dat verklaart wel een hoop.
Of ik dan soms stress had in mijn leven? Wilde de arts weten.

'Ja nou ja, ik moet mijn huis uit, verder niks, hahahahaha' deed ik.
En toen ging ik hoesten op een manier waar de honden geen brood van lusten zeg.
'hmmmm hmmmm' deed de huisarts heel huisarts-esque.

Of ik dan maar rustig aan wilde doen, en hier, pak aan, een recept voor een fikse antibiotica kuur.

Heerlijk, dacht ik, daar knapt een mens van op. En ik ging eenmaal thuis in mijn bed liggen.
Kwam er vervolgens een paar dagen niet uit.

Hahahahaha. Wel natuurlijk, want de Zonen verwachtten toch iets van moederschap.
Terwijl ik zwetend spaghetti stond te koken dacht ik aan mijn bed.
Op t schoolplein dacht ik aan mijn bed.
Broodjes smerend dacht ik aan mijn bed.

Toen ik eenmaal in mijn bed lag. Kon ik niet slapen. Ik heb twee hele boeken uitgelezen. En ben meerdere keren midden in de nacht opgestaan om thee te zetten.

En ik werd stapelgek van de thee. Ik sleepte mezelf naar de supermarkt en kocht cola. Een mens moet toch iets drinken.
Zoon1 haalde een pracht score op zijn eind cito toets.
Ik haalde aardbeien en slagroom.
Zoon2 wilde weten waarom ik zo warm was.

Maar de antibiotica hakte in.
En de jongens gingen naar hun vader.

Het Herstel trad in en ik voelde me allengs beter.
Zo kalmpjes aan dacht ik aan een koud wit wijntje, wat duidt op gezondheid, vond ik zelf.

Terwijl ik zo heel gezond naar een kiwi zat te kijken, want die had ik mij aangeschaft, kreeg ik een bericht.
Nu leef ik zo ongeveer via mijn whatsapp, dus daar keek ik verder niet perse van op hoor.
Maar het bericht was van Trainer1.
Trainer1 is de voetbaltrainert van Zoon2.

Of ik misschien mee wilde gaan rennen.
'RENNEN?' Was ik subtiel
'HAHAHHAHAHAHAHHAHAHAHAHAHAHAA' deed ik ook nog.
'Oh nou ja, wandelen dan?' Deed de man heel lief.
'Wandelen kan ik, als het maar niet te ver is.' Vond ik.

Even tussen haakjes was dit dus een date-uitnodiging he, dat u t even weet.
Trainer1 en ik hadden elkaar de afgelopen tijd zo heel subtiel vrindelijk in de ogen gekeken, terwijl ik aan de kant stond te kijken naar mijn voetballer, bevriezend, en Zoon2 leerde van trucjes en dinges en sportgeleuter waarvan ik net doe of t me interesseert

Nou heb ik in het afgelopen jaar wel wat gedate hoor. Doorgaans neem ik mijn aspirant liefdes mee naar de kroeg, of zij mij, en is er bier in t spel en meestal een desillusie na afloop. Een vrij duidelijk, best wel gezellig, maar niet echt hoopgevend stramien.

Maar dit was anders.
Wandelen. Overdag. Zon.

Ik zei ja.

Zondag 12.00 uur. Ik deed mijn haar los en niet mijn wandelschoenen aan. Want die heb ik natuurlijk niet.

En wandelen gingen we. Over een duinpad en alles. En ik wilde heel natuur lievend overkomen, maar toen zag ik een slang. En ik verzin het niet. Er was daadwerkelijk een slang. Ik deed een schreeuw en krijs en zeer on charmant in het algemeen.
Misschien niet perse de beste keus zo op een eerste date, maar t kan maar duidelijk zijn hoe ik ben.
Toen hij daarna niet meteen vol afgrijzen wegrende, maar een kleedje uitspreidde en mij, uit de tas toverend, een koud wit wijntje inschonk....nou. En toen zei hij ook nog: je moet zeker wel even roken nu.

Die hele longontsteking kon me gestolen worden hoor.

En het zand in mijn schoenen ook.

Niet die slang. Daar ga ik nog even over dromen. Ik denk wel dat Zoon2 dat een cool verhaal gaat vinden. Zoon1 zal mij wel een aansteller vinden. En mijn Zuske gaat bewijs eisen. Maar dat kan, want ik heb van haar een nieuwe laptop gekregen en dus is Google weer in mijn leven. En dat maakt mij zo gelukkig. Want zonder laptop heb ik geen leven. Zoals chocolade pasta is voor Zoon2, zoals uitslapen is voor Zoon1, zo is mijn leven een laptop, een kommetje wijn, de Zonen en zand in mijn schoenen.



woensdag 3 mei 2017

Niet dakloos op mijn 38e. En er is een trampoline.

Nou zeg. Dat was weer wat hier. Was ik net bekomen van het feit dat ik zowaar een keer voor mezelf gekookt had, zonder dat de Zonen bij me waren...Ja, ik kan verrukt zijn over kleine dingen hoor.
- Kreeg ik een telefoontje dat mijn ganse leven maar weer eens op de kop zette.

Of ik even mijn makelaar wilde ontvangen, want die wilde namelijk wel wat foto's maken van mijn huis. Zodat het weer op de markt gezet kon worden en alles. Over een maand.

'Eh. WAT? WAAAAATTTTT??' Brulde ik door de telefoon.
'Ja, je moet er 1 juni uit' Zo meldde Makelaar1. Met een piep in zijn oor, zo schat ik in.
En, zo zei hij nog heel olijk: 'Wat doe je eigenlijk verrast, je hebt toch zeker twee maanden geleden een brief gekregen?'
'Neen. Neen dat heb ik niet.' Deed ik onschuldig, en wanhopend bovendien. Met in gedachten mijn brievenbus die ik niet perse elke dag open om te kijken wat ik nu weer moet betalen.

'Ja ja, een aangetekende brief. Heb jij gekregen. En al je buurvrouwen ook' deed hij overtuigend.

Kijk, nu ontgaan mij dingen wel eens hoor, heus wel, (Zoon2 sprak vandaag foutloos Archeologisch uit, bijvoorbeeld. Wist ook nog wat het betekent, ik denk dat hij niet eens weet wat sperziebonen zijn bij wijze van spreken.) Maar tekenen voor een enge brief en dat vervolgens vergeten? Nee, dat gaat zelfs voor mij te ver.

Vervolgens had ik natuurlijk daarna een roodgloeiende lijn met Buurvrouw1,2,3+4, die ook het bericht des onheils telefonisch hadden ontvangen. En ook geen brief hadden gezien, laat staan getekend.
Voorts werd er dus in paniek heen en weer ge-appt, gebeld en riep ik hulp in van Oom1 die Advocaat is. Die mij zelfs vanuit het zonnige oord waar hij verbleef wilde helpen. Ondertussen zocht ik naarstig mijn contract en aanverwante administratie, dat ik, geheel op eigen wijze, kundig had kwijt gemaakt opgeruimd.

Daarna belde ik vol drama Echtgenoot1 op, die een weinig verbleekte, zo hoorde ik wel aan zijn stem. De man zag mij natuurlijk alweer met al mijn roze krukjes en vierhonderd boeken onder mijn arm bij hem intrekken. Gezellig.
De Vriendinnen en het Zuske kwamen direct langs met vierhonderd flessen wijn onder hun armen, ter steun en toeverlaat. Oprecht gezellig.
En Verkering1 van Echtgenoot1 hielp mij toen Makelaar1 op bezoek kwam, en dronk bovendien daarna een kalmerend kommetje wijn met mij.
En ik zette een oproep op Facebook.

Want inmiddels, na onderzoek, advocaat en een hoop gebel en gelees, bleek dat het onoverkomelijk was. Ik moet per 1 juni mijn huis uit. Iets met vergunningen en een hoop ellende. De nooit ontvangen brief maakte niet eens wat uit.
Mijn bericht werd als een malle gedeeld, wat mij ontroerde zeg. Ik werd gebeld, gemaild, ik kreeg appjes en berichten en er kwamen van alle kanten adviezen, tips en vriendelijkheden.
Zelfs mij volledig onbekende mensen wilden mij helpen. Zomaar. Omdat ze aardig zijn.

En toen kwam de Gouden Tip. En daarop volgde een berichtje van mij. Een berichtje terug. Een schrikbarend aantal telefoontjes, een paniek aanval van mij, een zere knie van mij, want ik viel nog even van de trap, en een mevrouw bij de gemeente Bloemendaal die ik voor altijd in mijn hart heb gesloten. Ik ga haar zoenen zeg. Ik denk wel dat ze daar van op zal kijken, want zij heeft geen idee wie ik ben. Behalve die iemand die door de telefoon gilde vandaag, toen ze mij het verlossende woord gaf.
Ik heb nieuwe woonruimte.

Ik kan er binnen een maand in. Het is weer tijdelijk, maar voorlopig zit ik daar prima. Ik heb nog geen idee wat voor ruimte het precies is, maar er is ongetwijfeld plek voor mijn eekhoorn-lamp, mijn krukjes, mijn roze kaarsen en, natuurlijk, De Zonen.

Die ik vandaag het nieuws ging brengen, dat we, weer, moeten verhuizen.
Ter verzachting kocht ik lekkere broodjes en chocolade muffins. Door ervaringen uit het verleden is altijd gebleken dat dat wel helpt, bij de Zonen die akelig nieuws ontvangen.

Zoon1 was lief. En moest huilen. Maar vooral omdat hij het zo zielig voor mij vond, omdat ik mijn huiske, dat een volledige bouwval was toen ik er bijna twee jaar geleden in kwam, toch redelijk heb op weten te knappen. En dat we nu weer weg moeten.
Zoon2 was woedend. Tussen het huilen door. Hij gaat niet weg, zo vertelde hij mij. Hij blijft hier.
Maar wilde toch wel weten of we de lekkere stoel en onze bank dan wel meenemen? EN HOE DAN?
'Die kan jij toch niet tillen mamma?'

En ik kreeg nondenju toen pas eigenlijk de harde waarheid voor ogen. Zo gaat dat wel vaker bij mij. Het moet soms even landen.

Ons huiske. Met ons terraske. Waar ik potdikke net weer nieuwe plantjes op had gezet. In verwachting van een weer mooie zomer hier, met wijntjes buiten, mijn lampjes aan en barbecue met al mijn lieve buren en Vriendinnen.
Het huiske waar ik twee jaar geleden hard huilend in ben getrokken. Omdat ik weg moest uit de echtelijke sponde, immers.
Het huiske waar ik bloed zweet en tranen in gestopt heb, om het leuk en gezellig voor ons te maken. En waar ik weer een beetje tot mezelf kwam na alle gedoe. Al mijn avonden in mijn keuken, met een Liefde, met vrienden, met Vriendinnen. Etentjes, borrels, kerst, Netflix avonden en heel veel koffie en ontbijt met de Zonen.
De Woonkamer waar de jongens het liefste zijn op de bank en mijn heerlijke stoelen.
De gare badkamer, met de douche die lekt, maar waar je nou eenmaal aan gewend raakt.
De deur die altijd open staat, bij alle buren ook, als het maar een beetje mooi weer is.

Het eerste huis waar ik weer alleen woonde, na dertien jaar. Mijn eigen huis. Met een trap en kamers en alles.

En weer kan ik gaan inpakken. Het is onderhand de achtste keer dat ik verhuis. Waarvan dit de derde keer in zes jaar tijd.
Het worden steeds minder spullen, dat scheelt dan weer. Hoewel ik in de afgelopen twee jaar toch weer aardig wat verzameld heb.
Of De Zonen weer een eigen kamer krijgen, dat weet ik nog niet eens, maar ik denk zomaar van niet.
Dat nieuws houd ik nog even voor mezelf. Daar kan geen chocola tegenop.
En ik hoop dat ik wel weer een muur paars mag schilderen....dan voelt het in elk geval meteen weer als Thuis.

Maar verder ben ik niks dan dankbaar. Dat het zo snel opgelost is voor mij. Want dat kan wel heel anders, dat weet ik ook wel. En ik pak straks lekker weer alles in en daarna uit, en zorg dat de jongens het ook daar weer leuk gaan vinden. Er is een trampoline zag ik. Dat gaat Zoon2 leuk vinden.
En gelukkig gaat Zoon1 morgen met zijn vader op reis. Dat verzet de zinnen nogal.
En ik word overmorgen 38, en ben dan niét dakloos. Als dat geen reden voor een kommetje wijn is, dan weet ik het echt niet meer.



zaterdag 29 april 2017

Van de veertig, de levensles en de poffertjes


Voor de Zonen was het feest deze week. Woensdag gingen we naar de kermis. Dat wisten ze al een week van te voren. In het kader van voorpret is dat leuk, als je een van de Zonen was tenminste, afgelopen week.
Het Zuske ging mee. Dat is traditie en bovendien een vereiste. Aangezien zij tenminste in dingen durft. Attracties en dergelijke. Zoon2 en ik zijn van de minder dappere tak van onze familie, maar Zoon1 en zijn tante gaan bij voorkeur tot brakens aan toe in apparaten die hen de lucht in slingeren en de magen omkeren en die maken dat ik zelfs vanaf de zijlijn het niet helemaal aan kan zien zonder misselijk te worden.
Maar toch is het leuk, ook voor mij. Het heeft iets nostalgisch, de kermis. Ook al omdat er weinig veranderd is sinds ik kind was en het toen echt leuk vond. Er is misschien een nieuw soort achtbaan bij en de knuffels die je kunt winnen zijn niet slechts roze beren, er zijn er nu veel meer. En groter, bovendien. De hoeveelheid vreselijke mensen is onveranderd en het geschreeuw en gejoel is net als in 1995. Ook heb ik in mijn hoofd dat ik vroeger met het tientje dat ik van mijn oma kreeg, de ganse middag zoet was, en nu was ik, en mijn Zuske bovendien, binnen een uur of drie ongeveer het zevenvoudige kwijt. Niet dat dat erg is hoor. Alles he, voor de bloedjes. En daarbij houd ik gewoon ook heus veel van boterhammen met kaas als diner.

Oh en misschien heb ik een deel daarvan ook wel enorm in van die grijpmachines gegooid. Ik ben namelijk echt DOL op de grijpmachines. De Zonen weten dat en stonden dan ook bepaald aanmoedigend te schreeuwen, toen ik steeds maar weer een euro erin gooide en net niet de Pokémon wist te pakken.
'Nondenju' brulde ik heel subtiel, terwijl de jongens vergenoegd toekeken hoe hun moedertje haar geld vergokte.
Maar toen ze beiden dan toch uiteindelijk met de armen vol knuffels en voetballen, omgekeerde magen, verstuikte enkels en een verschrikt hart van het spookhuis weer op de fiets terug zaten, was het het waard geweest.

Voorts was er Koningsdag! Hoezee! Nadat we geslapen hadden tot het moment dat er niks meer ook maar leek op 'lekker vroeg de vrijmarkt op', ik ze onder lichte dwang een vlag op de wangen had getekend en we Wilhelmus-zingend op de fiets zaten, begon onze feestdag.
Normaal vier ik deze heugelijke dag door het drinken van grote hoeveelheden bier, zonder het nageslacht onder mijn rokken. Maar dit jaar was die eer aan Echtgenoot1.
Evenwel was het een meer dan leuke dag. De Zonen, Zuske en ik togen naar Haarlem en daar namen wij plaats op een leuke plek in een park. Er was rommelmarkt, er waren dinges en spullen en bekenden en Zoon2 ging los. Er was een Ajax lamp. En een gare knuffel. En een paar boekjes. En ik kocht een kleertje voor twee euro. En toen de zon doorkwam en het middaguur aanbrak, namen Zuske en ik een bier of wat, want, leve de Koning, en wij gaven de Zonen een paar euro.
'Veel plezier, doe ermee wat je wilt' deden wij heel leuk.
'Proost!' Deden wij ook.

En toen was het lunchtijd.
En zat er niks anders op dan maar wat te halen bij het rijdende etablissement dat 'Biologische poffertjes' verkocht.
'Hebben ze potdikke niet iets normaals?' Was Zoon1 een kind naar mijn hart.
'Is er niet gewoon iets met kleurstoffen en suiker?' Wilde Zuske weten.
'Wat is dát nou weer??' Wilde Zoon2 weten.
'HAHAHAHAHAAAA' Was ik verrukt over mijn familie.

Wat in godesnaam biologisch aan de poffers was, ik weet het niet. Er was suiker en boter en ze leken op de dingen die je in de supermarkt koopt en in de magnetron doet. Alleen kostten ze twaalf keer zoveel. Maar de Zonen vonden het lekker.
Toen daarna Zuske en ik ook opeens best wel trek kregen, lieten we Zoon1 in de rij staan voor het patat-tentje dat patat verkocht van waarschijnlijk door gouden geitjes opgegraven aardappels uit de krochten van Peru of iets dergelijks, met een lekkere klodder Zaanse Mayonaise erop. Voor dat bedrag had ik zéker vier knuffels uit de grijpmachine kunnen halen, maar hee, wie let daar op.

Dat we verder de hele dag grappen hebben gemaakt over wel-of-niet biologisch, glutenvrij, en mensen die muntthee drinken, dat was een bonus.

Toen we na wat verdere omzwervingen thuis kwamen, waren we kapot. En ik ging tegelijk met de jongens naar bed.

De Zonen zijn inmiddels weer bij hun vader en ik heb er weer een nacht werken op zitten. Wat niet bijster bijzonder was, want heel rustig, behalve een paar heel leuke mensen aan de bar. Ach, je hebt er maar een paar nodig he, zo dacht ik heel berustend.

En zo kwam ik te denken, want tijd zat had ik immers.
Vandaag zijn mijn ouders veertig jaar getrouwd. Nah.
Ik heb de tien niet eens gehaald. Zij de veertig. Das toch mooi he.

'Gefeliciteerd! Op naar de volgende veertig!' Zo appte ik heel liefdevol in onze familie app vanmorgen.

'Zeg. Vind je het nodig?' Was mijn vader heel lieflijk.
'Nog veertig jaar?? Das de goden verzoeken' was ook mijn moeder heel romantisch.

Zo gaat dat dus he, na veertig jaar. Maar mooi dat ze tesaam nu een weekendje weg zijn. En ze gingen eten en naar de film en alles.
En ze zullen ongetwijfeld een borreltje drinken op hullie huwelijk en alle veertig jaren. Ik heb t niet van een vreemde immers.

Maar omdat ik zo aan t denken was over de liehiefde en dinges, had ik gisteren aan mijn barretje een verhelderend gesprek met MeneerJ, die mij zo tussen alle ouwe borrels door wat advies en tips gaf. (MeneerJ is een echte Amsterdammert van 77)
'Kind' zo zei hij. 'Laat ze maar moeite voor je doen'
'Als ik een lekker mokkeltje zie, dan ga ik op mijn knieeen voor haar, al moet ik door de modder.'
'Als een man een lekker wijf ziet, en dat ben jij, Blondie, dan moet ie door de regen naar je toe komen als hij je wil zien. En anders is het een lul. Onthoud dat kind.' Zo orakelde hij.

En op een of andere manier vond ik het heel ontroerend. En waar bovendien.

Dus ik ben nu bijna begin 30 38, en dat was een mooie levensles als je het mij vraagt. Veertig, acht en dertig, ik drink er maar een kommetje op. Feestelijk is het sowieso.

donderdag 20 april 2017

Een oneindige stroom van stomme spelletjes.

Zoon2 wil sinds hij in groep 3 zit, niks anders dan rekenen en lezen. Wat heel leuk is natuurlijk. Hij leest alles wat er te lezen valt, dus ook mijn agenda. En hij heeft dus opeens allerhande vragen over mijn activiteiten, die hem feitelijk niks aan gaan.
Ach, de tijd dat ik nog dingen geheim kon houden voor het nageslacht.
Hij leest ook de tijdschriften die ik in mijn tijdschriftenmandje op de wc bewaar. En leest die uitgebreid als hij aan het poepen is.
Laatst hoorde ik hem hardop voorlezen over 'verlatingsangst', 'seks op de eerste date' en 'ik wist meteen dat ik met hem wilde trouwen'. (Het was de Linda. over Tinder dates en dergelijke).
Ik grinnikte daarover natuurlijk, en schonk er verder geen aandacht aan. Weet hij veel.

'Mamma, krijg jij denk je ooit nog een vriend? Of ga je gewoon weer bij pappa wonen?' Wilde het kind toch opeens weten.

Op beide vragen kon ik eigenlijk niks anders dan ontkennend antwoorden.

Op de eerste vraag, gaf ik maar gewoon een soort mompelend geluid, want om hem nou uit de doeken te doen hoe mijn Tinder dates tegenwoordig verlopen..daar vind ik hem toch iets te jong voor. Hoewel ik wel zeker weet dat ik De Zonen bepaald anders opvoed dan de moeders van de mannen van tegenwoordig hebben gedaan. Allemachtig.
Op de tweede vraag kon ik naar alle eerlijkheid antwoorden dat dát er hoogstwaarschijnlijk toch niet inzat. Alleen al omdat zijn pappa gezellig samenwoont met de Verkering natuurlijk.

'Welnu, dat is gewoon een vriendin. Jouw Vriendin2 komt toch ook niet bij ons wonen en dan voor altijd blijven? Dat is gewoon logeren.' Zo vond Zoon2 zichzelf enorm logisch.

Nou, ik heb een en ander over liefde en dinges uitgelegd daarna. Dat er een verschil is tussen 'een' vriendin en 'de' vriendin en dat mensen verliefd worden en zulks.
Zo tussen neus en lippen door, want ik was nu toch bezig, gooide ik er een lesje Liefde In Het Algemeen in, en onderwees de jongens (Zoon1 was intussen ook aangeschoven, hem ontgaat weinig) over het begrip HomoSueel zijn. Ja hoor, je kunt ook trouwen met een jongen, als je een jongen bent. En ook met een meisje als je een meisje bent.
Of je dan wel een baby kunt krijgen? Wilde Zoon2 zijn wellicht toekomstige vaderschap even zeker stellen.
En zo vertelde ik dat je dan gewoon even een eitje van een meisje leent, om die dan te mixen met je eigen zaadje. Wellicht moet je dan ook de buik van dat meisje even lenen, maar al met al is een baby zeker niet uitgesloten, zo vertelde ik.
Zoon2 was vrij snel redelijk tevreden met mijn uitleg, Zoon1 keek bedenkelijk naar mij, maar dat doet hij eigenlijk altijd, dus daar lette ik verder maar niet op. Ik ga er een beetje van uit dat hij sowieso al goed begrijpt hoe het allemaal zit. Qua wetenschap dan. Ik zal hem te zijner tijd absoluut nog tot in den treure uitleggen hoe hij precies met meisjes of jongens om moet gaan, want als ik nu al merk wat er veranderd is in de jaren sinds ik voor het laatst vrijgezel was, dan wil ik bijna niet weten hoe dat gaat als zij mijn leeftijd bereiken en om een of andere reden ook het Tinder Pad gaan bewandelen.

Ach en verder verkeerde ik in een soort memory lane de laatste tijd. Dat kan ik goed hoor.
Het is dit jaar 10 jaar geleden dat de Echtgenoot ik gingen trouwen. Ik weet dat, ik denk aan de datum en ik vertel dat aan iedereen die het niks interesseert. Het is dus ook zo lang geleden dat Zoon1 pas 1 was. En Zoon2 nog lang niet bestond. Maar ook dat we naar Barcelona gingen. En nu wil het geval dat Zoon1 over twee weken met zijn vader naar Barcelona gaat. Bij wijze van vader-zoon-uitstapje, omdat het kind in groep 8 zit en we hem net hebben ingeschreven voor de middelbare school.
Ik blijf thuis bij deze gelegenheid. Omdat ik geen vader ben, allereerst. En dan overvallen mij dus allerhande gedachten. Van ach en wee en dinges en gedoe. Van de Zoon die opeens zo groot is. Van Barcelona. Van alles dat voorbij gaat en nog gaat komen.

Maar niet alles is getreurd. Vorige week kreeg ik nog een huwelijksaanzoek van een wildvreemde. Die overigens niet eens mijn naam kon onthouden. Ik zoende zo eens met een man, terwijl ik per abuis aan de bar zat van mijn lievelingskroeg. Kan gebeuren. Ik blokkeerde iemand omdat hij zei: 'Ik wil jouW leren kennen.' NOU IK JOU DUS NIET en ik kocht trouwens ook allemaal plantjes voor mijn terraske. Al met al een heel volwassen week als je het mij vraagt.

Zoon2 kan dit alles dus nu ook teruglezen, dus ik zet vanaf nu maar een wachtwoord op mijn laptop. Zoon1 blijft sowieso ver weg van zijn moeders spullen, die weet inmiddels beter.
En doe ik ondertussen rekenspelletjes met de andere zoon. Hij neemt een getal in zijn hoofd en ik moet dat zien te raden.
Bij herhaling is zijn getal: Oneindig.
Wat eerst best om te lachen is. Totdat het een oneindige stroom aan stomme spelletjes is. Net zoiets als Tinder.





donderdag 5 januari 2017

De kerstvakantie, de winterjassen en Zoon2

Kerstvakantie jonge. Ik vind ´m aan de lange kant dit jaar.
Als alle feestelijkheden zoals dit jaar in de weekenden vallen, blijven er zoveel dágen over he... Dat hakt er best in, qua activiteiten en dinges met de Zonen. Natuurlijk was er bioscoop en zulks. En hebben we gewandeld. Toen ik ze na veertien keer vragen eindelijk van telefoons af, en in de schoenen had.
Met kerst hadden ze een groot festijn, vanwege omdat er nogal veel families zijn tegenwoordig in hun bestaan. Cadeaus alom en de mooie blousjes waren niet aan te slepen.

Tweede Kerstdag had ik ze niet onder mijn rokken, dus trok zelf een extra korte aan en ging kinderloos op pad naar een familiediner. Dat uiteindelijk de boeken in zou gaan als de beste kerst ever, omdat de avond pas de volgende morgen eindigde. Dit omdat ik met mijn Neef1,2,3 en 4 de stad in ging. Er was heel veel bier, er was een club voor mensen van 18-24 (de leeftijd van de Neven) waar ik heus niet uit de toon viel, er was champagne en er was dans en muziek en ik kon me even niet heugen wanneer ik zo erg gelachen had. Neef3 bleef logeren, we werden wakker terwijl we eigenlijk overleden waren en tot twee dagen later had ik nog een kater. Maar het was het waard.

Met Oud&Nieuw was ik ziekjes, wat heus niks met bovenstaande te maken had. Ik lag om 22.00 te slapen en werd om vijf voor twaalf wakker. Ik dronk mij een feestelijk glaasje cassis, keek naar het vuurwerk en ging te bedde met een kopje thee. Ik droomde over een treurig eenzaam bestaan, maar werd bijzonder verkwikt wakker. En toen was het tijd voor een deugdelijke nieuwjaarsborrel met het Zuske in ons lievelingsetablissement.

Waarna het gewone leven weer aanvang nam. Dat wil zeggen, het Moeder Bestaan. De jongens zijn hier al de hele week en ze zijn naar vriendjes geweest, ik heb mijn hele huis schoongemaakt en ik kookte degelijke boontjes. Vriendin2 kwam nog even langs, Zoon2 werd door oma mee naar de kapper genomen, zodat hij weer uit zijn oogjes kan kijken, en gisteren ging ik winkelen met Zoon1, want ik had een Fashioncheque voor kerst gekregen van Verkering1 van de Echtgenoot. Daar was ik na maanden van niet-winkelen enorm aan toe, dus ik huppelde door de stad, wat Zoon1 niet eens erg vond.

Ik kocht een jurkje, een jasje, en een berg leuk nieuw ondergoed, waarbij ik het het kind niet in zijn hoofd gepraat kreeg dat het wel degelijk uitmaakt wat voor ondergoed je aan hebt als meisje.
'Maar niemand ziet het??!' was hij zwaar verbaasd.
Waar hij natuurlijk ook wel weer een punt had, in mijn geval.

Toen ging ik winterjassen passen. En op elke had hij commentaar.
Te kort, te lang, de kleur niet goed en rare knoopjes.
Toen ik er eentje vond die me goed stond, zo dacht ik zelf, zei hij:
'Ja dat ziet er natuurlijk niet uit. Dat is een heel avontuurlijke jas. Dat is niks voor jou.'
Waarop hij denk ik doelde op de survival-achtige kleur die het ding had.
Ik kon eigenlijk niet anders dan instemmen.

We kochten ons een milkshake, en wandelden rustigjes weer terug naar het station. Want een echt uitstapje doe je met de trein, zo vinden wij.
Daarbij hoefde ik dan niet te fietsen op mijn lekke band.

Want ook dat is gaande. Alles gaat langzaamaan kapot hier in mijn huis. Was het eerst alleen de ketel. Nu hangt ook de deurklink van de keukendeur op apengapen, waardoor ik elke keer bang ben dat ik er nooit meer uit kan. Het handdoekenrekje in de badkamer kan elk moment een dodelijk ongeluk veroorzaken, mijn keukenvloer ligt aan de barrels en gisteren hing de kast in mijn woonkamer ineens scheef. De koelkast maakt een raar geluid en om de beurt vallen alle lampen uit.

Ik vrees dat 2017 het jaar wordt van een nieuw huis. Maar dat zal ik later eens rustig gaan bekijken.
Want eerst is Zoon2 morgen jarig. Zeven jaar wordt het kind, en hij kan niet wachten. Hij ligt nu in mijn bed te slapen, voor de laatste keer, want als hij zeven is, is hij groot en gaat hij in mijn huis ook in zijn eigen bed.

Precies zeven jaar geleden nu, begon het als een malle te sneeuwen en ik te baren. En vannacht om 01.40 is het zeven jaar geleden dat hij kwam, zag en iedereen tot op de dag van vandaag om zijn vingertjes wond.
Morgennacht ga ik werken, drink ik een biertje op mijn mooie kind en zaterdag hebben we feest.
Als ik natuurlijk ooit nog uit mijn keuken kom en de douche overleef. Daar hoort een kommetje wijn bij dunkt me.