Wij hebben een poes tegenwoordig

Wij hebben een poes tegenwoordig. Ze is wit, veertien jaar en heet Josefien. Zoon1 noemt haar Jacobien, waar ik geheel tegen mijn zin in, elke keer weer om moet lachen.

Ze is eigenlijk van de goede vrind van mijn Zuske, maar hij is op een wereldreis en kon haar niet meenemen. Het schijnt dat dat nogal een gedoe is, als je bijvoorbeeld van Egypte naar Costa Rica gaat. Ik weet dat soort dingen niet, want ik kom doorgaans niet veel verder dan Nunspeet.

Ze had een pleeggezin gevonden, maar daar waren katten waar ze ruzie mee maakte, dus moest ze daar weg. Nu is De Man hier in huis niet onwijs fan van katten. Dat weet ik omdat ik al een paar jaar elke paar maanden toespelingen maak op zulks een huisdier, maar hij was niet te vermurwen, hoeveel plaatjes van schattige baby poezen ik ook stuurde. Maar nu bleek dat Josefien niet bij haar pleegmoeder kon blijven en dat kwam mijn Zuske met een desolate blik vertellen, terwijl zij een paar biertjes koud legde voor De Man. Zij zou naar het asiel moeten. Op veertienjarige leeftijd. En ze is al zo mager. Ja, een bedroevend beeld.

De Man is een lieverd en had bovendien helegaar geen zin in eindeloos gezeur van mij (en Zoon2, de grootste dierenvriend hier in huis) dus ging akkoord met de adoptie van Josefien. Zoon2 en ik togen opgewekt naar de winkel voor vlees en brokjes en snoepjes en de moeder van de vrind kwam het poezenkind brengen. Verheugd kweelde ik tegen haar dat ze reuze welkom was en dat ze een fijne oude dag zou hebben hier in het bos, met als bijkomend voordeel voor iedereen, dat ze muisjes kon vangen.

Ze heeft zes dagen achter de bank gezeten.

Daarna kwam ze tevoorschijn en tot mijn grote plezier werd ze met de dag vriendelijker. Er was een kopje, er waren wat spingeluiden en soms liep ze, overdag, zelfs dwars door de kamer.

Wij lieten in de nacht de deur naar de slaapkamer open, want mocht ze eenzaam, alleen, ellendig of verdrietig zijn, dan zou ze op bed kunnen springen voor de broodnodige fysieke aanraking. Dit geheel tegen de wens in van de helft van mijn huishouden.

Na verloop van tijd ging ze daadwerkelijk eten, en hoé. Inmiddels zitten we op tweemaal daags een zalm-gerecht, van het duurste merk. Iets anders blieft ze niet. Dat weet ik, omdat dan het meurende prakje blijft staan, nadat ze er een paar keer aan gelikt heeft,en met een blik, die in het midden hangt tussen teleurgesteld en hooghartig, in de plantenpot gaat zitten, waardoor er de hele tijd overal aarde ligt.

Inmiddels krijgt zij de spijzen die haar voorkeur hebben, maar de plantenpot is kennelijk nog steeds favoriet.

Ik kreeg de verzekering dat zij een buitenpoes was. Ze houdt erg van buiten, wat goed uitkomt hier op het landgoed, en zou verder, zoals een bejaard dametje betaamt, lekker op een warm plekje liggen en blij zijn met wat aandacht en peuzelarij.

Nou. Ze houdt inderdaad van elke drie minuten van binnen naar buiten lopen en andersom. Ze houdt inderdaad van warme plekjes. Bijvoorbeeld op de laptop als je net iets aan het schrijven bent. Of zoals vorige week, toen De Man een online les gaf en ze op het toetsenbord liep en er dertig Hoge School studenten opeens een zwart scherm hadden.

Ze zou niet heel erg knuffelig zijn, maar daar zou ik wel even verandering in brengen. Ik pak haar de hele tijd op, want ik geloof erin dat dat gewoon gewenning is. Dat heb ik bij de Zonen ook gedaan vanaf dat ze baby zijn. En ik heb hártstikke knuffelkinderen. Als ik dat wil.

Van de week had ze de kattenbak heel vies gemaakt. Ik ging een beetje over mijn nek, dat doe ik nogal snel, dus daar kijkt niemand van op, maar ik had wel het ding even buiten gezet om even te luchten. Was ik vergeten.

En toen stond er iemand hier in huis met zijn sokken in de poep die opeens bij de bank op het kleed lag. Ik wil niet zeggen wie het was, maar hij was niet blij. Ik ging het opruimen. Want dat had ik beloofd. 'Ja, we krijgen een poes in huis, maar IK ZAL ALLES DOEN, ECHT, NEE ECHT! BELOOFD!!!' Tot dusver was dat goed gegaan.

Maar poep uit een hoogpolig tapijt halen..... Twee keukenpapiertjes verder hing ik brakend boven de gootsteen. En werd het werk mij uit handen genomen. Ik kon er heus niks aan doen.

De volgende dag ging ik grondig stofzuigen. Omdat ik gewoon best wel huishoudelijk ben. En ik het vermoeden had dat er vlooien in huis waren, ook dat. Ik kwam bij onze voordeur en het matje dat daar ligt, vanwege omdat vooral Zoon2 nogal eens voetbalt in een modderpoel en hij daar zijn voeten kan vegen. En ik zag iets onwijs goors. Poep. Wederom. Ik walgde, zei niks, braakte niet, en rolde het ding op en kiepte het naar buiten. Vervolgens vroeg ik Zoon1 of hij misschien zo vriendelijk wilde zijn om de vuilniszak en 'oh ja dat oude matje' even naar de container te brengen. Opgelost. Niemand hoefde dat te weten.

Bij de dierenwinkel in Het Dorp vroeg ik naar anti-vlooienspul, waar nog wat verwarring ontstond omtrent mijn doel. Wilde ik gif op mijn huisdier spuiten, of alleen in mijn huis? Nou, beiden niet perse, maar aangezien ik niet moordlustig ben, ging ik toch voor het huis-gif. Het bleek een heel ingewikkelde spuitbus te zijn, dus voordat ik het vermeende veiligheidskapje eraf had, had ik mezelf al duchtig bespoten en bijna om zeep geholpen, als ik de winkelmeneer zou geloven. Ik waste maar gewoon goed mijn handen, zoals tegenwoorig sowieso, en sprayde daarna royaal in het rond, waar ik de verdere huisgenoten maar karig van op de hoogte bracht. Geen paniek zaaien denk ik altijd maar.

De deur zette ik open, waardoor de hele middag ons huis op een vrieskast leek, en ik maar raaskalde over een koude herfst.

Maar verder gaat het Josefien goed. Ze schreeuwt luidkeels om haar ontbijt, wat nu de taak is van Zoon2, als hij hier is. Dat vond ik opvoedkundig en zelfzuchtig een goed besluit. Vanaf klokslag drie uur in de middag begint zij om haar diner te schetteren, wat ze, naar gelang mijn humeur, ongeveer om vier uur krijgt en de rest van de dag ligt zij in de plant, op de vensterbank of draalt zij rond haar etensbak, hopend op een late dis.

Het geeft zoveel plezier he, een huisdier. Van de week was ze drie uur niet in huis. Ik maakte me grote zorgen. En daarna kwam ze gewoon aangewandeld en riep om eten. Wat dat betreft is het gewoon Zoon1, maar dan wat kleiner en met heel scherpe nageltjes.

Van de volwassen fietser zonder baan

Het zijn zorgelijke tijden. Niet alleen maar omdat er een pandemie is, of omdat René le Blanc blijkt te bestaan, maar vooral ook omdat Zoon1 ineens weer jarig was en dat was allemaal niet eenvoudig hoor, om dat te regelen. Het kind werd vijftien en dat is best wel veel, als je bijna vijftien bent. Ook als je zijn moeder bent trouwens. Hij is een kop groter dan ik, draagt schoenen in twee maten meer dan zijn vader en soms doucht hij uit zichzelf of doet aardig tegen zijn broertje. Natuurlijk konden we geen groot feest aanrichten, dus we verdeelden de taart dit keer maar tussen twee huizen, wat ik ook wel weer een dingetje vond, maar het was gelukkig de schuld van Covid en niet een of ander ex-echtelijk drama. Want daar doen we hier niet aan hoor. Het kind kreeg een felbegeerd spel waarmee hij dood en verderf zaait op zijn kamer. Soms hoor ik hem zo hard schelden dat ik oprecht denk dat er bloed aan de muren zit, maar het blijkt evenwel elke keer slechts enthousiasme over het neerschieten van zijn vrinden te zijn. Een hele opluchting. Verder zit ik zonder werk sinds deze maand. Mijn jaar voor de klas is ten einde, ik heb er een hoop van geleerd en erg leuke mensen ontmoet, maar dat is inmiddels inherent aan mijn carriere tot dusver. Ik doe van alles nieuws, doe van alles wat ik altijd al deed, leer wat nieuwe dingen af -en aan, gooi mijn bulderende lach de gangen door en na verloop van tijd is het weer zaak om wat nieuws te vinden. Volgens het UWV heb ik reeds eenentwintig jaar werkervaring. Daar schrok ik een beetje van. En stuurde daar een foto van naar mijn Zuske, die mij heel meelevend terug appte dat ik, inderdaad, oud aan het worden ben. Ik vond dat reden om een nieuwe nagellak te kopen en eens goed na te denken over mijn werkzame bestaan. Het eerste is goed gelukt, aangezien ik nu pastel-blauw gelakt door het leven ga. Het tweede is een onvergangelijk gegeven vrees ik. Zo inloggen op een overheids-pagina die kennelijk alles van je weten, is heel confronterend. Het liet zien wat ik al jaren probeer te negeren. Namelijk mijn vrij verontrustende streven tot een deugdelijk ambacht. Van Adviseur bij een bank ging ik naar Intercedente,ging ik naar Secretaresse, daarna kreeg ik mijn nageslacht, werkte jarenlang in een functie op Personeelszaken, kreeg nog wat broedsel en deed een periode van alles, van Pedagogisch Medewerker tot Receptioniste, soms een tijdje niks, en daarna voor de klas. En dan heb ik het nog niet over de periode dat ik misschien wel betaald kreeg om achter de bar te werken in Amsterdam, maar dat dat nergens vermeld staat. En daarna dat het wel vermeld werd en ik leerde om bloemen en hartjes in de cappuccino van de dames hier in Het Dorp te maken. Dat ik dat,daar in elk geval, nooit meer wil doen, is een heel mooi streven in elk geval. Ik ga nog liever bij de scouting. Verder sta ik voor een hoop open. En dan is Sinterklaas ook nog in het land. Dit jaar voor het eerst met surprises met de familie. Zoon2 regelde de lootjes, omdat hij dit jaar voor het eerst ECHT niet meer gelooft en dat mocht beloond worden. Hij weet wie iedereen heeft en ook al weet iedereen wel al ongeveer wie iedereen heeft, Zoon1 heeft zelfs een schema opgesteld in zijn telefoon, diezelfde iedereen houdt Zoon2 in de waan natuurlijk. Gewoon blijven liegen mensen, de basis van het decemberfeest mag nooit helemaal verloren gaan. Met mijn Zuske had ik het over het hele surprise-maken. Ik weet al weken wat ik wil maken, maar heb er nog niks aan gedaan, gewoon om zelf nog even lekker in de stress te schieten in de laatste dagen. Ook al heb ik dus alle tijd van de wereld tegenwoordig. Wij hadden een geanimeerd gesprek over papier mache en aanverwante zaken en ons gebrek aan papieren kranten. Wél hebben wij een online abonnement op de Volkskrant, dus we zagen ons al met een USB stick naar de copy shop gaan om een paar maanden kranten uit te printen, om daarmee, met behulp van behangerslijm, een fraai bouwsel te creeëren. Dat idee lieten we varen, om voor de hand liggende redenen, en verder konden we er niet over praten, want geheim en alles. Verder schafte ik mij een fiets aan. Online kwam ik een aanbieding tegen, dat de korting meer was dan de waarde minus de som van de delen en plus een meerwaarde van een percentage, zoiets, en ik zag iets met roze, en dan heb je me al snel. Ik liet De Man nog even meekijken, voor ik opeens een kinderfiets met drie wielen zonder stuur aangeklikt had, maar ik had zelfs de frame hoogte goed, dus ik vond mezelf al een hele rijwiel deskundige. Als het goed is wordt hij vandaag of morgen bezorgd en ik zie mij al blijmoedig het leven doorfietsen. (Mijn huidige fiets is een roestig barrel waarmee ik weliswaar mijn bestemming bereik, maar waarmee het wachten is op een akelig ongeluk, veroorzaakt door rampzalige oxidatie.) Toen mijn moeder gisteren kwam thee drinken, vertelde ik dan ook over mijn nieuwe aankoop, en toen zij weer huiswaarts keerde, zei ik: 'Vertel Vader even over mijn nieuwe fiets aankoop. Want, goed he, wat een volwassen aankoop!' Moeder: ..... Ik: 'Toch? Een nieuwe fiets! In plaats van allemaal truitjes of nagellak of zo.' Moeder: '.... Je bent 41.' Ik: ' Hm..??' Zoon2: 'Echt niet, ze is 40! ' Ik: 'Ja klopt, favoriete Zoon.' Moeder:' Neen, je bent 41. Wil je nou dat ik trots ben omdat je een keer iets volwassens doet?' Zoon2: 'Ben je 41? ' Ik: 'Eh. Ja?' Ik: (tegen Zoon2)'Ik ben 38 ' Zoon2: 'Echt niet' Moeder:' Nou kind, ik ben blij dat je jezelf serieus neemt.' Toen zat er niks anders op dan een kommetje wijn te nemen. Dat is namelijk mijn talent. Een bijzonder goed ontwikkelde eigenschap. Kijken of daar ook banen in zijn. '

Jongens, gaat het niet?

Vanmiddag hebben wij Zoon2 naar zijn vader gebracht. Eigenlijk wilde het kind gisteren al gaan, na een minder verkwikkelijk gesprek met mij, zijn liefhebbende moeder.
Ik wilde namelijk graag dat hij het Jeugdjournaal keek, leek me goed, en in deze tijden, zelfs misschien wel verplicht. Maar daar dacht hij heel anders over hoor. En dus was ik meteen 'gemeen' en 'altijd boos'. Daar was ik het niet mee eens, en ondanks dat er bij ons thuis zelden boosheid en zulks is, werd de sfeer toch allengs wat minder. Dat had misschien ook wel iets te maken met het feit dat we allemaal al de hele week thuiszaten, net als u allen.

Eigenlijk ging het best goed. Vorig weekend was de Man in Duitsland bij Zoon3, en hij kwam maar net aan op tijd thuis op zondag. Met de allerlaatste vlucht. Vanaf een leeg vliegveld Neurenberg, (spookachtige foto's vielen ons ter deel), kon hij nog net ons Dorp bereiken. En vanaf maandag zaten wij dus allemaal thuis. De Hogeschool van de Man was sowieso dicht, ik heb een vervelend kuchje ontwikkeld in de week daarvoor, maar opeens was dat dus reden om thuis te blijven en de scholen van de jongens waren dus dicht.

Op maandag was het allemaal nog wel grappig, onwennig, extra-weekend-achtig en spannend een beetje. Zoon1 en ik gingen naar de Supermarkt, we ergerden ons ongelooflijk aan idioot volle karren en de mensen die graaiden, we zeiden dat ook hardop, zo zijn wij, en schaften onszelf gewoon wat normale dingen aan. De jongens kregen van school uit wat mail, ik kreeg wat apps in de klassen apps, en in de sport apps. En in het online onderwijs systeem wat berichten. En van werk wat mails. En de man kreeg heel veel mail en apps en telefoontjes en we dachten allemaal aan opa en oma en de andere opa en oma, en de andere opa en oma, en opa, en heel veel aan mijn Zuske, aan de andere kant van de wereld.

Op dinsdag kon ik nog niet echt wat doen voor mijn werk, vanuit huis, in tegenstelling tot mijn mannelijke huisgenoten, dus ik sloeg aan de voorjaarsschoonmaak. Zo noem ik het dan maar.
En als je opeens thuis bent, zonder dat je echt ziek bent, of vrij hebt genomen om een reden... dan heb je dus ineens ongelooflijk veel tijd. Want de invulling op deze manier, duurde voor mij tot ver in de donderdag. Op wat werkmail na, en een heel professioneel Online Overleg, met de laptop en de camera aan en alles, had ik heel veel tijd.

Blijkt dat ons huisje helemaal niet geschikt is voor alle schone handdoeken. Past niet. Normaal is nooit is álles schoon! Nu opeens wel. Blijkt ook dat onze kledingkasten niet gemaakt zijn voor alle schone kleding van iedereen. Normaal gesproken ligt een deel in de was, hangt een deel op de lijn, ligt een deel in de droger en ligt een groot deel in de wasmand-met-schone-was. Nu ineens is alles schoon, droog, EN opgevouwen. Waar laten mensen dat?

Natuurlijk is dat geen probleem, in het grote geheel der dingen. Een grote stapel schone handdoeken staat misschien niet helemáál in verhouding met een gruwelijk dodelijk virus dat de hele wereld kapot maakt. Heus niet. Maar in ons Boshuisje, zat ik even met de handen in het haar. Mag u best weten.

Verder was het natuurlijk super genieten he, thuis met alle mannen hier. (…)

Zoon2 zit lekker in groep6 van het dorpsschooltje. En ik heb ze allemaal hoog zitten daar, maar het had me niks verbaasd, als alles niet perse meteen online zou zijn of zo. Niks was minder waar. Meteen begin van de week zat het kind achter mijn laptop met zijn meester en de rest van de klas in een groepsgesprek, waren er pakketjes in de school met lesstof en, tot zijn grote verdriet, waren er diverse berichten aan de ouders, was zijn leesboek ingepakt en werd zelfs door ons, zijn stomme ouders, zijn password achterhaald.

Zoon1 daarentegen. Zit op Het Stedelijk Gymnasium. Hij heeft de afgelopen week alleen nog maar wat vage berichten gekregen, tot, notabene, zijn eigen ergernis. Elk moment verwachten wij nu een bode te paard, die het landgoed op komt, met een perkamentrol, met daarop dat de Koning heeft besloten dat hij paragraaf 3.1 van zijn Latijn tekstboek moet maken. Of zo.
Desalniettemin is hij goed aan het werk. Voor zover je van een Puber kunt verwachten in een verplichte thuissituatie. Hij maakt een hoop grappen, is bijzonder veel aanwezig, eet nog meer dan normaal, groeit opeens waar je bij staat en loopt de hele week in dezelfde trui en slonsbroek.

Ik daarentegen, trek elke twee dagen een schóne slonsbroek aan.

Ook experimenteer ik met mijn huid. Hoe goed is het, om een week helemaal geen make up op te doen? (Leuk was dat ook, toen bleek dat de online vergadering mét camera was).

En met mijn haar. Wat doet het met je kapsel als je er NIKS mee doet? (Het doet niet veel voor je. Kan ik eventueel elke beauty vlogger nu als tip geven)

En als je op dag 5 tegen je Zonen zegt dat je gaat hardlopen, omdat je jezelf ineens heel dik vindt. En ze lachen HEEL hard daarom. Hoe reageer je daar dan op?
(Niet. Ze hebben groot gelijk)

Als blijkt dat andere mensen jouw merk wijn in grote getale hebben gekocht. Hoe ga je daar mee om?

- Fase 1 : Ontkenning. (Je denkt 'whatever, moeilijke tijden' en je koopt een ander merk)
- Fase 2 : Woede. (Blijkt godvergeten gore wijn te zijn, veel te zoet. Maar hele doos in bezit)
- Fase 5 (3) : Aanvaarding. (Blijkt best te doen na paar kommetjes)
- Fase 3 (4) : Onderhandelen. (Stuurt Man naar andere naburige supermarkten voor goede flessen wijn)
- Fase 5 : Pleizier. Heeft goede wijn in huis. Nothing on the hand.

Ach en ja, hoe ging verder de week. Vriendin2 kwam twee keer langs voor een kommetje wijn. We zaten buiten, anderhalve meter van elkaar af. We kusten elkaar niet.
Mijn ouders zitten thuis en komen alleen buiten voor de hond.
Mijn schoonouders zitten thuis en voeren de vogeltjes.

Mijn ex-schoonvader zit in zijn eentje in een verzorgingshuis. En is blind. En, eerlijk is eerlijk, wij hebben nooit een geweldige band gehad samen, maar toch denk ik aan hem t meest. In deze tijden.

Ik denk aan twee heel goede vriendinnen die deze zomer gaan trouwen. Of niet, misschien.

Ik denk aan Vriendin2 bij de politie.

Ik denk aan alle mensen die ik ken die in de zorg werken.

Ik denk aan mijn vrienden en vriendinnen die ZZP-er zijn.

Aan mijn lieve ex-collega's die een (nul)uren contract hebben in de horeca.... En waarvan ik niet weet of er wel goed voor ze gezorgd wordt.

Ik denk aan mijn favoriete Horeca mensen, die zo getroffen worden door dit.

Ik besef wat een geluk wij hebben hier in ons onderwijs gezin. We kunnen thuis werken. We krijgen salaris.

En Zoon2 is nu bij zijn vader. En morgen Zoon1 ook. En Zoon3 is in Duitsland.

Dus we zijn straks een week lang alleen, de Man en ik. In een normaal leven, zou dat wel even lekker zijn. Het enige voordeel van gescheiden zijn. Zeg ik altijd. Hahaha. Hahahahahah. Even met zijn tweeën.
Nu is dat anders hoor. Nu is dat, komen ze volgende week nog terug? Zien we Zoon3 nog ergens binnenkort?
Komen Zoon1+2 volgende week gewoon weer vol bombarie binnen?
En hoe zit het met mijn Zuske?

Maar ook, hoe zit het met mijn handdoeken?
En mijn gezicht tegen dat van Zoon2. Want dat helpt altijd.

En, om poëtisch te eindigen. GA GODVERDOMME NIET MET ELKAAR NAAR BUITEN EN NAAR DE MARKT EN NAAR DE SPEELTUIN EN NAAR WAT DAN OOK. GAAT HET NIET???!!

Marktplaats, Corona en wc papier

Nadat het verlies van onze trouwe, saaie, maar niettemin aanminnige hamster een beetje op de achtergrond verdween, begon Zoon2 te denken aan zijn inkomsten. De een z'n dood, is de ander z'n brood, is een beetje zijn instelling nu lijkt het. Hoewel ik denk dat hij nog nooit van die uitdrukking gehoord heeft, was hij ineens erg bezig met de verkoop van de kooi van zijn verloren vrind.
Nadat het voormalige hamsterhuis al een paar weken werkeloos in zijn slaapkamer stond, (compleet met rottend half appeltje en zulks erin), vond ik het in elk geval tijd worden dat hij dat schoonmaakte, en, in zijn geval, klaar voor de verkoop.

Even dacht ik nog dat het zeer harteloos van mij was, dat hij dat allemaal zelf moest doen. Iets met kinderhart en verdriet en zo. Dus ik besloot het voorzichtig te brengen, en als ik dan enige vorm van verdriet of neerslachtigheid zou zien, zou ik natuurlijk, heel moederlijk, die taak van hem overnemen. En doorschuiven naar De Man.

Niks van dat al hoor. Natuurlijk werd het een paar dagen uitgesteld, maar vanmiddag was het toch zover. De kooi werd naar de huiskamer gesleept, er werd glassex en keukenrol aangedragen en er werd gepoetst of het een lieve lust was. Geen traan werd gelaten, er werd een beetje binnensmonds gebraakt over het vergane appeltje, maar na een klein half uurtje stond er een kooi te shinen en werd ik verzocht de boel op Marktplaats te zetten. Of veertig euro dan een beetje leuk bedrag was? Vroeg het kind.
Na een klein warenonderzoek en wat verhalen uit de krochten van mijn levenservaring, kwamen we op het mooie bedrag van maximaal vijf euro.
Nou, daar kwamen de tranen dan toch hoor.

Uiteindelijk besloot ik de rouwende zoon dan maar wat tegemoet te komen, en beloofde dat ik het geboden bedrag zou verdubbelen, voor zijn spaarrekening. Of dat nou lief van mij is, of ronduit waardeloos qua opvoeding, daar ben ik nog niet helemaal over uit, maar hij was in elk geval blij. Ik heb wel een maximum van vijftien euro bedacht met hem. Dus hij hoopt nu op een rustige veertien euro, zodat ik dat nog dupliceer.
Nee, het is allemaal niet eenvoudig, het ouderlijk bestaan.

Ondertussen was Zoon1 al de hele week ziek. Braakte alles uit wat hij niet gegeten had, zag er witjes uit en, zeer verontrustend, had geen trek in eten.
Zoon1 is 14 jaar, en zijn leven draait grotendeels om eten. Waar is eten, wat is er voor soort eten, is er genoeg eten, wat gaan we vanavond eten, is er nog meer eten, waarom is bepaald soort eten er niet, waarom is er niet meer, waarom is er te weinig, kan er gehaald worden en, de grote vraag:'Waarom bestaat leven niet uit frikandel broodjes'.

Maar niks van dat al deze week. Er werd nauwelijks wat gegeten. Er werd wat thee gedronken, er ging wat yoghurt in, maar kwam er ook keihard weer uit. De jongen zag er witjes uit, lag in bed, zoals gewoonlijk, maar sliep dan ook, in plaats van alleen maar Netflix en aanverwante zaken te kijken. Ik wilde hem temperaturen, maar daar is hij te groot voor. Ik voelde aan zijn voorhoofd, ik mocht hem knuffelen, hij appte me droevige berichten over zijn gesteldheid en in zijn kamer was het helemaal geen grote bende.
Ja, dan maakt een moeder zich toch zorgen.

Vervolgens gaat De Man morgen met het vliegtuig naar Zoon3 in Duitsland. Of hij er komt, is al een eerste. Er mankeert hem niks, maar als hij zich per abuis verslikt en moet hoesten bij de douane, dan gaat hij helegaar niet weg, want moet in quarantaine op Schiphol. Redt hij het tot Neurenberg, is het maar de vraag of hij zondag ons land weer in mag, aangezien er een gruwelijke Corona Ellende in Duitsland is. Alles goed dit he, voor de psyche van mij.

Aangaande de Corona, zat ik vanmiddag voor de televee met de Zonen, om de persconferentie te bekijken van de heer Rutte. Gaan de scholen dicht?? Dat was natuurlijk de grote vraag. In een Onderwijs-gezin zoals het onze, een zeer interessante kwestie. Dat het niet zo blijkt te zijn, vooralsnog, stemde de Zonen zeer teleur. Ik zou haast zeggen, nog meer dan de dood van onze hamster, en het virusje dat Zoon1 heeft.

Toen ik vanmiddag naar de supermarkt ging, was al het wc papier bijna uitverkocht, het enige dat er nog was, was een of ander Eco-merk, voor veel meer geld dan normaal. Die hebben wij nu dus. Mocht het allemaal volledig uit de klauwen lopen, hebben wij in elk geval drie-laags-eco-papier. Verder niks, trouwens. Ik zit aan mijn laatste kommetjes wijn vanavond, aan een voorraad potten en blikken heb ik nog nooit gedaan, er liggen drie pizza's in de vriezer en misschien nog een brood.

Maar, ik kan altijd nog de voetbalschoenen van Zoon2 op Marktplaats verruilen voor een pan soep of zo. Alle sport is toch afgelast voor de komende maand. Kijken hoe hij dat vindt.

Dat is het allemaal waard

Nou, emotionele toestanden heur.
Het is potdikke een achtbaan geweest hier, en die gaat maar door hoor. En eigenlijk durf ik dat allemaal niet eens. Over de kop en ondersteboven en dinges.

Het Zuske ging op wereldreis zeg. Na een weekend vol met een afscheidsfeest, compleet met wereldbol-helium-ballonnen (en een klein, niet erg pedagogisch, maar hilarisch experiment met Zoon1 en helium) en een berg familie en wat litertjes wijn, brachten we haar naar Schiphol. Waar ik de ganse tijd heel cool was, totdat ze natuurlijk toch uiteindelijk echt door de douane moest en zulks, en ik daarna brullend door de gangen van 's lands grootste luchthaven liep.
Na zes en twintig uur vliegen hoorden we van de veilige aankomst, een buitenlands bier, warme temperaturen en maar liefst een hele dag tijdsverschil.

Sindsdien wensen Zuske en ik elkander op hilarische wijze natuurlijk goedemorgen en goedenavond. Ik met een koffie en zij met een borrel,en precies andersom. Gelukkig is er in deze tijden gewoon Whatsapp voor de mens. Toen ik twintig jaar geleden eens een half jaar in Italië woonde en werkte, moesten we het nog doen met luchtpost en collect call.
Wat natuurlijk super irritant zou zijn nu. Als ik bijvoorbeeld hoognodig advies nodig heb omtrent een nagellak keuze of zo. Om dan een week te moeten wachten, is behoorlijk vervelend. En collect call is ook alleen maar leuk als je bij je ouders woont met een vaste lijn, laten we wel zijn.

Ondertussen moet ik me al bijna twee weken vermaken zonder mijn trouwe Zuske aan mijn zijde. Zij zit in prachtige omgevingen
en zonsondergangen, watervallen en natuurbronnen. Ik ben deze week al vijf keer natgeregend. En ja, in vier dagen. Natuurlijk heb ik De Man en De Zonen, die zo nu en dan voor vermaak en vertier zorgen, op meer of minder positieve wijze.

Zoon2 kreeg zijn rapport, wat prachtig was. Vooral voor hem, want aangezien hij een ondernemende geest heeft, heeft hij intussen behoorlijk meer contant geld in zijn portemonnee dan ik had in mijn horeca jaren. Hij komt om in de opa's en oma's, en hoewel dat heus niet best is soms voor de tere kinderziel met gescheiden ouders, is het voor de gulzige kleine zakenman een goudmijntje.

Het lot was echter niet geheel aan zijn kant. Midden in de vakantie, kwam ik zijn kamer binnen, waar hij geheel volgens verwachting stompzinnige Youtube filmpjes aan het kijken was, en ik bracht hem een beetje verlepte appel, om aan zijn hamster te geven. HamsterB. Samen sneden wij de appel in tweeën en openden de kooi, om het beestje wat vitaminen te doen toekomen.
Ik wist het meteen zeg.
Geen geruis, gerommel en gescharrel.
'Oohh hij slaapt lekker zeg' kweelde ik.
Waarop Zoon2 direct achterdochtig naar mij omkeek.
'Normaal komt ze altijd' wist het kind.
'Ooh???' Deed ik halfbakken.
En terwijl de zoon het zaagsel en het dekentje (door oma gemaakt) een beetje wegveegde, zag ik het. En Zoon ook. En hij stortte wenend ter aarde en daarna na drie trapjes omhoog in zijn stapelbed. Zoon1 kwam ter plaatse en was lief. Ik seinde de man in, dat we een tragisch verlies aan de orde hadden, ik appte oma en zijn vader en wist mij verzekerd van maar wederom een huisdierenuitvaart. Daar wordt een moeder bedreven in hoor. De man maakte een kistje, oma kwam een schepje brengen, Zoon1 hield zijn lachen in en ik had een zeer plechtig gezicht. Zoon1 maakte nog wat ongepaste hamster-zombie grappen, maar dat had niemand door, dus daar kwamen we goed mee weg. Dat was weer dat.

Maar dat was niet alles omtrent Zoon2.

Sinds kort wil hij ook klusjes doen. Voor geld, natuurlijk. Omdat zijn broer een baantje heeft en daarmee zijn zakgeld verdubbeld, is er bij Zoon2 een grote drang naar eigen geld ontstaan.
Nu ben ik best wel conformistisch in deze, dus ik bedacht, samen met het kind, dat we misschien af en toe wel eens iets zouden kunnen bedenken waarmee hij een klein extra beetje zakgeld zou kunnen verdienen.
Ik moest ook wel, want ik zag hem ervoor aan om bij de plaatselijke kroeg te solliciteren als barman. En buiten dat dat niet helemaal past bij zijn leeftijd (10), ken ik het etablissement waar hij zou willen werken, en dat zou ik mijn ergste vijand nog niet aandoen. Laat staan mijn lieve afstammeling.

Evenwel, heeft de zoon vorige week voor twee euro ons bos opgeruimd. Gewapend met een vuilniszak en handschoentjes aan, ruimde hij al het vuilnis op dat per abuis door de wind vanuit de container was gewaaid, of misschien van die keer dat wij onze volle vuilniszak niet meteen hadden weggedaan en dat er toen een vosje uit het bos kwam en dacht dat er naast lege spaghetti pakken, appelschillen, eierschalen, chips verpakkingen, sigarettenpeuken, wattenstokjes, bierblikjes, kaasverpakkingen en restanten broccoli, misschien ook wat regenwormen inzaten. Hoewel de vos een voedselopportunist is, wat inhoudt dat hij feitelijk alles eet wat er enigszins smakelijk uitziet, bleek bij nadere inspectie van ons stukje bostuin, dat hij niet perse gecharmeerd was van spaghetti, want dat ligt nog steeds smakelijk uitgesmeerd tussen onze fietsen. Zo zag ik vanmorgen.

Geïnspireerd door zijn kleine bijverdienste, wilde Zoon2 vanmiddag best wel weer wat verdienen. Samen met de Man zat ik op ons terras te genieten van een kommetje einde-middag-wijn en beloofde het kind om er eens over na te denken.
En opeens schoot mij de was te binnen.

Die verdullemse was altijd. Wij doen de was. Als in, wij wassen de vuile was. Hangen de was op. Of doen deze in de droger.
En daarna houdt feitelijk het proces voor geruime tijd op.
Zodoende staat er altijd een hoeveelheid schone was, te staan.
Heel ergerlijk, maar, voor de fulltime werkenden onder ons, weliswaar een doorn in het oog,maar ook een onoverkomelijk feit.

Totdat Zoon2 ineens wilde werken.

En toen gebeurde het vanmiddag. Voor twee euro (en, indien zeer goed uitgevoerd, drie euro), was het kind heel enthousiast, toen ik hem voorstelde dat hij de was zou vouwen.
Ik legde hem uit hoe ik de handdoeken gevouwen wil hebben, dat wel (Ik ben best wel relaxed over een hoop dingen. Vind ik zelf. Maar niet over de manier waarop de handdoeken in de kast liggen). (En hoe de vaatwasser wordt ingeruimd. En hoe ik reageer als er een insect in huis is. Als er een deur niet goed dichtzit. Als een elektrisch apparaat niet werkt. Als ik me moet haasten. Als mijn mascara in mijn oog komt. Als de koffie op is. Als er niemand in huis is om de schuld te geven van iets. Zulks.)

En hij vouwde de was.

'Mammaaaa? Van wie is deze onderbroek?'(die duidelijk te klein is voor de rest van het gezin)
'Maaaaammaaaaaaaa? Is dit een handdoek? (gaat misschien niet naar het Gymnasium) (grapje)
'Maaaaaaaaaaammmmmaaaaa? Mag ik dit shirt hebben? (beste shirt van man. Antwoord: neen)
'Hee mamma? Kijk eens, ik heb alles netjes neergelegd.'

En toen keek ik, en lagen er vier nette stapeltjes op bed. En was ik trots, en ontroerd. En drie euro armer.

En dat wilde ik mijn Zuske appen. En daar was het toen veel te vroeg in de ochtend. Maar dat komt vanzelf wel.
Maar mijn kind kan mij nu helpen, het kost wat, maar dat is het waard. Dat is het sowieso wel he.
Dat is een kommetje wijn waard.

Zelf, met glitterstickers

Vrijdag kreeg ik via de app van de school van Zoon2 door dat de kinders op school hun schoen hadden gezet. Via de app. Niet van een gillende en juichende zoon die naar mij toe kwam rennen met dit heugelijke nieuws.
Nee hoor, ik kwam thuis en het kind zat met zijn vrind op zijn kamer naar een verwerpelijk filmpje te kijken en keek nauwelijks op toen ik vroeg hoe zijn boekbespreking was gegaan. Ook iets, wat tot voor kort een zeer belangrijk item was. Nu nog steeds wel, maar beduidend minder. Hij had een ‘goed’ en dat was een aan matigheid grenzende beoordeling, naar zijn eigen bescheiden mening.

Ook kreeg ik op mijn werk een nieuwe laptop. Van ITMeneer1. Ik was er erg mee in mijn nopjes, maar ook een beetje angstig. In de afgelopen jaren heb ik er een stuk of drie laptops doorheen gejaagd. De ene had ik al een tijdje en overleed langzaam, wat mij veel verdriet gaf. Hij was rood, er zaten glitterstickers op, ik heb er mijn meeste stukskes op geschreven en hij vergezelde mij door alle jaren van huwelijk, Zonen, scheiding, verhuizen en soms wat kommetjes wijn. De volgende was paars en kreeg ik van een gewezen liefde. Net als die vrijage, was mijn purperen vriend geen lang leven beschoren.

Mijn Zuske weet doorgaans heel goed waar ik behoefte aan heb, en gaf mij op een aangrenzende verjaardag een nieuwe laptop cadeau, waar ik meer dan blij mee was. Hij overleefde de verhuizing waar ik vlak daarna maar weer eens mee bezig was, doorstond een hoop stukskes, hielp mij met Tinderdates en sollicitaties en overleed jammerlijk, na een kort ziekbed, nadat Zoon2 met rolschaatsen over hem heen reed, toen ik een keer de tafel opruimde en het ding precies 5 minuten op de grond had gelegd. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet gehuild heb.

(Het tij leek zich te keren, toen ik De Man ontmoette. Buiten natuurlijk een baard, heel veel tatoeages, een alleraardigste persoonlijkheid, een zeer goed inschenk-beleid en zijn liefde voor mij, bleek hij in het bezit van maar liefst twee laptops. Kijk, ik ben een eenvoudig meisje. Ik ga helemaal voor lief en eerlijk en humor en trouw en dinges. Maar laten we wel zijn.
Netflix is ook gewoon best wel belangrijk.
Derhalve, woonden we vrij snel samen).

Vandaag is het maandag, Zoon2 is vanmorgen naar school vertrokken en in de middag naar zijn vader gegaan. En ik bedacht me net pas, dat ik dus helegaar niet heb gehoord wat hij in zijn schoen heeft gekregen op school. Is het pas een jaar geleden dat hij hysterisch bij me aan de lijn hing, om dat soort dingen te vertellen? Ja.
Is het ook pas een jaar geleden dat ik enorm met hem meeleefde en zelf opbelde om daarnaar te vragen? Ja.
Dus terwijl ik net klaagde tegen de man over mijn onverschillige kind, was ik eigenlijk zelf zo.

Die dingen veranderen dus. Afgelopen weekend kwam ik erachter dat Zoon1 groter is dan mijn Zuske. Dat was een soort ijkpunt. En nu is dat voorbij. Ik dacht het al toen hij uit school kwam, maar ineens was het ook zo. Hij is gegroeid, en op een manier dat hij groter is dan de grote mensen die ik ken.

Ik denk dat de laatste keer Schoen Zetten is geweest.
Ik weet, dat de eerste keer komt, aanstaande donderdag, dat we niet meer hoeven te doen of Sinterklaas de zak met cadeautjes voor de deur heeft gezet. Compleet met appjes naar de buurman en geklop op de ramen en alles. En dikke stress en liedjes zingen en hopen dat opa niks geks zegt.

Voor het eerst gaan beide Zonen zelf gedichten maken voor iedereen. En kopen daadwerkelijk presentjes voor ons allemaal.

En terwijl ik me wentel in deze oase van veel meer makkelijkheid en rust, weet ik ineens waarom het zo leuk was allemaal. De spanning, de geheimzinnigheid en de onrust. De stress en de verwachtingen.

Een beetje zoals een nieuwe baan en laptop. Je weet nooit hoe het loopt, maar uiteindelijk wordt het makkelijker, je hoopt dat het goed gaat en dat je niks stuk maakt. En in de tussentijd plak je glitterstickers en belt je kinderen, neemt ‘goed’ als goed aan en schenkt een kommetje wijn.

Geloven.

Het begon allemaal met dat Zoon2 ineens niet meer in Sinterklaas bleek te geloven. Vorig jaar al. Maar daar kwamen we natuurlijk pas onlangs achter. Bleek dat hij het allemaal al wel zo'n beetje wist, maar het zielig vond voor ons. Al die moeite die we deden met telefoontjes van Sinterklaas, geklop op de ramen en zakken vol cadeaus voor de deur en dat we dan Piet zagen wegrennen en alles. Daar stond het kind dus kennelijk al grinnikend in zijn knuistjes naar te kijken, achter onze bezwete ruggen.

Desalniettemin wordt toch het Sinterklaas journaal gekeken, (maar hoef ik er niet meer met een pieten pet op hoofd naast te zitten) krijg ik een gedetailleerd verslag hiervan, terwijl het Sint Maarten snoep naar binnen wordt gewerkt. Want daar ben je kennelijk als bijna-tien-jarige nog lang niet te groot voor. Hoe hard het ook regent.

Gelukkig wordt het leed van het ongeloof voor Zoon2 wat verzacht door het feit dat zijn baby zus over een paar jaar gewoon weer vrolijk meedoet, en hij dan dus ook weer midden in de zakken vol plezier zit. Dat hij dit jaar voor het eerst wel zelf gedichten moet maken, neemt hij maar voor lief.
Me dunkt ook, want hij kan kennelijk ook zelf YouTube filmpjes maken en Instagram Stories. Tot mijn afgrijzen en tot groot plezier van Zoon1 en zijn vrinden.

Zelf begon ik te geloven, dat het nu toch echt winter wordt. Voor iemand die in zomerkleding loopt en hooguit een 'herfst jas' draagt zolang het nog licht is om twee uur in de middag, vond ik het bepaald koud afgelopen week. En keerde ik de kast om, om een sjaal te vinden. Die bij jas past. Ons bos wordt bruin, oranje en geel. Ons boompje bestaat uit takken, zonder de bloesem. De heg is opeens niet groen meer. Opeens! Ons gras lag vol met bladeren, en, na de aanschaf van een heuse bladerenhark, na een kale middag, wederom. Het was een heel volwassen middag, dat wel. Ik ging ramenlappen en de man deed bladeren harken. Elke vijf minuten keken wij elkaar vol ongeloof aan. En nadien keken wij elkaar na elke fles wijn heel verheugd aan. En terecht.

En toen. Zoon1 had een Grootouder project op school. Hij ging naar zijn oma om haar te interviewen, en gisteren mocht ik het resultaat lezen. Natuurlijk was ik überhaupt van het hele project niet op de hoogte geweest, maar daar kijk ik al niet meer van op. Saillant detail was echter, dat ik het mocht lezen om elf uur in de avond, toen ik al een uur bezig was geweest om, soort van lafhartig, want zat zelf in een film, te proberen het kind in bed te krijgen.
Net toen ik het echt zat was en aan het dreigen en chanteren sloeg (opvoedmethode hier), was hij ineens lief en mocht ik lezen en natuurlijk eventueel spelling fouten eruit halen en zoooooo. Mijn moederhart was reeds volledig in puin door zijn oprechte hulpvraag aan mijn gevoelige punt, dus ik hapte meteen toe en nam zijn laptop ter hand, stuurde hem uit tandenpoetsen en las vervolgens mijn moeders levensverhaal in de woorden van mijn eigen kind. Nou, niet dat ik het allemaal al niet zo ongeveer wist, maar ik las het uit een ander oogpunt. Een nog weer andere generatie. En dat alles in mooi Nederlands en alles. Ik kon wel janken.

Zo ook vanmorgen. Zoon2 is al drie dagen ziek thuis, dus die liet ik slapen. De Man was voor dag en dauw reeds in Amsterdam, en ik werd dus wakker, met de geruststellende gedachte van een kalme ochtend en slechts 1 persoon in mijn huishouden die voor ongeveer half negen moest ontbijten. Nou, ik heb bepaald wel erger meegemaakt.
Dacht ik.
Ik bracht Zoon1 een kopje koffie om half acht, zoals het kind verzocht had via zijn denkbeeldige roomservice app, waar ik op reageer in goede bui of anderszins feestelijke dagen.
Daarbij de notitie, dat als Zoon1 in goede bui is, en nog in bed, en net wakker, hij me doet denken aan toen hij 2 was. Warm, lief, slaperig, schattig, ingewikkeld in dekens, rode wangetjes van de slaap, lief tegen zijn moeder en pratend met kleine stem.
Terwijl ik hem kus, hij het toelaat dat ik zijn rug aai, hij zegt 'Goedemorgen moemoe' en ik nog net niet van pure liefde het afgrijselijke Bumba op zijn laptop aanzet, begint het.
Nadat ik hem voor de derde keer heb 'wakker gemaakt'.

Ik: Kalm aan de koffie in de ijskoude ochtend op mijn geliefde terras. Maar met geruststellende sigaret.
Zoon1: RAAAAHHH. Laptop doet niet wat ik wil!!!!!!! Mamma!!!!!
Ik: Hmmm?
Zoon1: GAAT NIET LUKT NIET LUKT NIET ALLES IS KAPOT
Ik: Ja nou ja, ik kan er nu echt niks meer mee schatje
Zoon1: IK MOET NU DIT DOEN EN HET GAAT NIET EN AAAARRGHHH
Ik: Liefje, wil je niet tegen mij schreeuwen alsjeblieft? En hier had ik dus puur mijn eigen controle ja. Geen wijn. Echt niet.
Zoon1: Oh. Het gaat alweer.
Ik: Nou, zie je? Alles komt gooooooeeed.
Zoon1: NEEEEEE. RAAAAAHHHHHHHHH
Ik: Wat nu? Wat nuuu????
Zoon1: ALLES is jouw schuld en wil je ALSTUBLIEFT je mond houden nu!!
Ik: Nou nou, vind je t nodig?
Zoon1: NEEEEEEE NU EVEN NIET!!!!!!!!
Zoon1: (...)
Zoon1: Mammaaaaa?
Ik: ehhh....ja?? En trouwens, je moet over 5 minuten naar school, dus wil je nu ALSTUBLIEFT je tanden poetsen, je haren kammen en je brood meenemen.
Zoon1: Heb je NU even een recente foto van oma?

Nou, en zo liep dus de ochtend. Neen, ik schudde niet even een recente foto van mijn moeder uit mijn mouw. Belachelijk natuurlijk, volgens het kind. Wat ik wel deed, is mijzelf een beetje fatsoeneren, want ik ging mijn contract tekenen deze ochtend. Bij mijn nieuwe baan.
En over geloven gesproken.
Of het nou is in Sinterklaas, een laptop die irritant doet, een Zoon die zijn weg wel vindt, een huisje in het bos, waar het ook weer zomer wordt, waar alles weer groen en roze wordt, of een carriere van hartjes in de koffie voor anderen, of koffie in de lerarenkamer....het komt altijd allemaal wel weer goed.

Gelukkig geloof ik zelf nog steeds wel een beetje in dingen. De zakken voor de deur, de man naast mij in bed, de Zonen( soms )nog warm en zacht, vrienden, wijn, een nieuwe baan en natuurlijk gewoon in Sinterklaas.