Verregaande pijn en de piercing die niet meer is.

Weet u nog die keer dat ik een piercing nam? Ja, nou, die heb ik dus niet meer.

Wat ik wel heb, is een afgrijselijk ontstoken oor, het gevoel alsof iemand met een vork in mijn hersens prikt aan de rechterkant, en bovendien ben ik doof.

Nu was het niet de eerste piercing die ik ooit nam, dus het is mij geheeeeeel niet zelf aan te rekenen dat dit allemaal zo akelig is afgelopen. Hoewel mijn moeder daar anders over denkt en mij al dagen hoofdschuddend aankijkt.
De keer dat ik er eentje in mijn tong nam, was er helegaar niks aan de hand. Ja, drie dagen een dikke tong en alles, maar hee, whatever. Nooit meer last van gehad. Behalve natuurlijk die keer dat ik een sollicitatiegesprek had bij een brave en dure bank, en de boel in mijn mond besloot om los te gaan. Zodat ik daar in mijn nette kleertje, met een halve piercing in mijn wang verborgen, heel zakelijk maar beslist en voortijdig afscheid moest nemen. (Kreeg wel de baan, overigens. Ha!)

Toen ik ooit jong en onbezonnen en plat-buikig was, nam ik er eentje in mijn navel. Ook niks aan het handje. Die heb ik er maar uitgehaald toen ik zwanger was van Zoon1, omdat ik het niet zag zitten dat de hele boel zou uitscheuren. Leek me minder prettig. Heb het ding ook nooit meer ingedaan, want na zwangerschappen was ik iets minder geschikt voor een navelversiering, buikesque gezien.

Toen ik eens in Italië woonde een tijdje, nam ik samen met Vriendin3 een piercing aan de bovenkant van ons oor. Vonden onszelf bijzonder cool en waren in ons nopjes. Ik herinner me daarvan, dat ik eenmaal thuis na een periode van pijnlijkheid, het ringetje eruit heb gehaald. Vandaag vertelde Vriendin3 mij dat ook daarmee wel iets mis was gegaan, voor die tijd. Iets met pus en pijn en meer van zulks. Had ik kennelijk verdrongen zeg.

Na dit alles vond ik het evenwel dus drie weken geleden een heul goed plan om toch nog weer een piercing te nemen.
Ja het deed pijn. Ja het stond leuk. Ja het deed eigenlijk best wel pijn en ik googelde me ongans naar informatie, depte met water en zeezout of het een lieve lust was en had toch best vertrouwen in het geheel, hoewel ik wel iedereen die een beetje in de buurt van mijn oor kwam een heut voor het hoofd wilde geven.

'Hatsel dat ding er gewoon uit zeg' adviseerde mijn waarde zuster.
'Ga anders gewoon even terug naar de piercingwinkel' zeiden andere mensen.
'Je lijkt wel gek, kind' aldus mijn moeder.
'Ieeewww' meldde Zoon1.
'Doet het erg pijn, mammie?' kweelde Zoon2.
'Hier heb je wat antibiotica zalf' kwam de lieve Vriendin2.
'Wat heb je nou weer?' keek mijn vader een beetje wazig naar mijn oor.
'Goh, ik heb nergens last van gehad zeg' beurde VriendinT mij op, die dezelfde piercing heeft.

En terwijl ik van de week onze koffers thuis inpakte, teneinde een weekje weg te kunnen gaan met mijn ouders, zuster, Echtgenoot, Zonen en Hond1+2, begon ik me toch af te vragen of ik misschien wellicht even naar de huisarts moest gaan, wegens inmiddels verregaande pijn in mijn oor.

'GA IN GODSNAAM NAAR DE HUISARTS, JIJ ACHTERLIJKE' zeiden ook mijn moeder en zuster.
Welnu, dat deed ik dus maar. Gisterenochtend, vlak voor wij zouden afreizen naar het pittoreske Eerbeek, te Gelderland.

De huisarts keek een seconde naar mijn oor, verbleekte een weinig en zei: 'Die piercing moet eruit'

'ERUIT?' Was ik verschrikt. 'tut tut, dat is ook weer zo wat he' deed ik, scheel kijkend van de pijn.

Verliet het pand met een recept voor antibiotica en wij reden naar de einder.
Eenmaal in het vakantiehuis, begon ik danig in te storten zeg. Dronk een aantal wijn, omdat dat nu eenmaal altijd een goed idee is, vroeg mijn zuske om eens goed naar mijn oor te kijken, slikte een schrikbarende hoeveelheid pijnstillers en besloot uiteindelijk dan toch maar, dat het beter was om het ding te laten verwijderen. Ja, soms kom ik verstandig uit de hoek.

En vandaag toog ik met Echtgenoot naar Zutphen, waar ik ook raar vaak kom tegenwoordig, om in de plaatselijke piercingwinkel mij van de ellende te laten ontdoen.
Dat het een beetje pijn zou doen, schatte ik al in. Tuurlijk.
MAAR DAT HET HEL EN VERDOEMENIS EN LEVENDE HORROR ZOU ZIJN. Dat had ik niet voorzien.
Godallemachtig.
Doe liever bevalling.

De meneer was superlief, ondanks al zijn haar en tattoo's en schrikbarende beroep. Vond het óók niet leuk, zo zei hij. Vloekte ook een beetje, wat bijna niet te horen was omdat ik ook een beetje wat riep in de trant van wat godslastering. Tranen in mijn ogen zeg. En ik ben toch waarlijk niet echt een huilerig iemand.

Uiteindelijk was het voorbij. Ding eruit. Kreeg ik in zakje mee, ter herinnering.
Om mezelf te troosten kocht ik een nieuw bolletje voor in tongpiercing. Liet dat erin zetten.
En verliet met trillende benen het pand.
Rookte sigaret, en ging met Echtgenoot op weg naar supermarkt teneinde een voorraadje drank te kopen. En ook wel wat avondeten voor de kinderen en zo.

Eind goed al goed, zo dacht ik.
Tot ik tijdens het diner een blauw steentje tegenkwam, in mijn macaroni. Bleek nieuw bolletje te zijn.

En ik in plaats van grote opluchting aangaande oor, een zo mogelijk nog zeerdere rechterkant van gezicht heb.

Piercingsgewijs, zit het me kortom niet geheel mee deze dagen.

Maar, ben veerkrachtig iemand, zoals Zuske en ik elkaar altijd vertellen. Dus ik drink nu een Sloveense wijn, uit de plaatselijke supermarkt, kijk naar mijn familie die enorm vakantie-achtig een spelletje spelen en naar Hond1+2 die elkander zeer lief vinden.
En heb les geleerd. Neem geen piercing meer.
Ga me beraden op tattoo. U zult er nog wel van horen.

Pasen, hoe het vroeger was en de nieuwe moeder.

'KUIKENTJE, KUIKENTJE, KOM MAAR GAUW, HET IS BIJNA PAAAHAAASEN, VOOR MIJ EN JOUOUOUOUOU' galmde Zoon2 vanmorgen in mijn oor, ruim voordat mijn wekker af zou gaan.

Vond ik heus gezellig. Het bleek een paaslied te zijn. Geleerd op school. Nu viel het me alweer alles mee dat het niet een enorm christelijk lied of iets was. Zoon2 hoor ik zomaar een enorm orthodox lied declameren, als hem dat ingefluisterd is. Zoon1 niet hoor. Die kwam gisteren al met het verhaal dat Goede Vrijdag de dag is waarop Jezus uit de dood scheen te zijn opgestaan.

'HAHAHA wat een lariekoek' deed hij nogal ongelovig.

'Nouja nouja, sommige mensen denken dat echt. Daar moet je niet om lachen, kind.' Gnuifde ik heel pedagogisch.

In elk geval, de Zonen zijn kortom nogal in de ban van het hele Paasgebeuren. Vandaag was er Paasontbijt op school, natuurlijk.
Er dienden Paasdozen te worden gemaakt, met daarin een Paasontbijt, met diverse Paasattributen- en versiersels en toestanden en dinges. Reeds dágen was dat onderwerp van gesprek hier thuis, en op het schoolplein.
Lootjes zijn er getrokken. Lootjes met daarop naam van kind uit klas, met opgeschreven welk ontbijt het klasgenootje nu eens het allerliefst zou nuttigen.

Vriendin2 en ik gingen samenwerken en verdeelden de boodschappen. Zij het ene, ik het andere, en dan ruilen maar. Een waterdicht systeem, zo leek het. Behalve dan dat ik krentenbollen kocht, die ik niet nodig bleek te hebben. Gelukkig Vriendin2 wel. Ik kocht sinaasappelsap, maar bleek bij nadere inspectie van de lootjes, Fristi en Appelsap nodig te hebben. Natuurlijk. Ging ik gewoon weer even naar de Albert Heijn hoor, geen probleem nee.
En zo stond ik vanmorgen zoet croissantjes te beleggen met ham en kaas, wat tot een driftbui van Zoon1 leidde, want was ik soms gék geworden? Een ham-kaas croissant moest het zijn. Niet een croissant met ham en kaas?! Ik, de halfslachtige moeder, stak een preek af over het een en ander, niet perse ter zaken doend, maar meer om gewoon een punt te maken.
Kookte eieren en tekende er voor Zoon2 hartjes op, aangezien zijn Paasdoos voor een 'lief en mooi meisje' was, zo vertelde hij mij.

Eenmaal op school was het een bonte verzameling van dozen, knutsels, kuikentjes, glitters, tekeningen en stickers, waarlijk een lust voor het oog ja. Hoewel ik er een beetje om zuchtte.

Vroeger, zo dacht ik, was er helegaar geen sprake van dozen of zulks. Tuurlijk wel van paasontbijt. Maar dan gewoon, de tafels feestelijk in een U-vorm, daarop zelfgemaakte placemats, en voor iedereen een wit bolletje met hagelslag, een krentenbol, een ei en een bekertje sap. Hoezee!

Waarom is dat niet meer? Waarom zo moeizaam met lootjes en wensen en knutsels en gedoe en dat je dan een sixpack Fristi moet kopen en dat je dan nog blij bent dat iemand niet Sushi op het lijstje heeft gezet? Of iets van een bagel met roomkaas en gerookte zalm? Met een glaasje Prosecco?

Nu word ik binnenkort 32 33 35, dus misschien is het de leeftijd, (haha.hahahaha.) maar ik vind het waarlijk een beetje een toestand.

En zo dacht ik zo nog eens wat na over vroehoeger en dat toen alles aahaanders was en alles, en dat werd meteen ook weer pijnlijk bevestigd door het feit dat Zoon1 bovenop mij sprong terwijl ik net even rustiek op de bank lag, en hij mij bijkans plette, een blauw oog sloeg en mijn maag perforeerde. Hij wordt bijna te groot. Ik kan hem nog nét tillen, maar moet daarna even uitrusten.
Zijn wangetjes zijn niet meer zo zacht als vroeger. En hij scheldt mij ook iets meer uit dan vroeger bovendien.

Vandaag zelfs zag ik hem in een onbewaakt moment achter een meisje uit zijn klas aanrennen. Ineens zag ik hem bijna als 18-jarige voor me. Groot, sterk en misschien wel verliefd. (Zoon2 is verliefd op maar liefst drie meisjes, waarvan er twee óók op hem, zo vertelt hij stralend) (Heb geen homo-zoon dus, vrees ik. Jammer echt.)

Ook was Zoon1 vandaag in een buitengewoon akelige bui, bij het naar-bed-gaan, ik vond er wat van, riep dat op luide en minder-pedagogische manier in zijn oor, waarop hij zei. Dat hij een andere moeder wil. Want ik ben Een Slechte Moeder.

'Nou zeg' deed ik huilerig.
Waarna ik me herpakte. Kan ik.

'Welnu, Zoon, vertel eens, wat doe ik fout?'
'ALLES MAMMA!!!!' Loeide de Zoon.
'Ach. Wat naar nu allemaal he liefje' nam ik het allemaal serieus.
'GA TOCH WEEEEEEEEG' brulde hij.
'Tut tut, dat kan wel wat zachter. Daarbij, moet ik je niet voorlezen dan?' Was ik heus heel aardig.
'NATUURLIJK WEEEEL, BEN JE GEK OFZOOOOOOOOOO' mekkerde hij luidkeels.
'En nu is het afgelopen ja. Hou eens op met dat gedrag of je mag het heeeeeele weeeeekeeeeend niet op de taaaableeeeeet' was ik heel volwassen en leugenachtig bovendien.

Daarna lazen wij verder in Harry Potter.

En ik kwam nog even op het onderwerp terug. Een andere moeder, wenst het kind. Ik stelde voor dat we een lootje zouden maken, met al zijn wensen, en dat we dan zouden gaan zoeken naar een nieuw exemplaar. Vond mezelf heel grappig he.

Na een hoop gedoe kwam eruit, dat het hem allemaal niks uitmaakte, als het nieuwe vrouwmensch maar dezelfde haarkleur als ik zou hebben.

'HAHAHAHHAHAHAHAHAHAHA nou succes met zoeken, kind' bulderde ik.

Waarna ik heus heel rap zijn kamer moest verlaten, want ik zag wel aan hem dat hij het niet om te lachen vond.

Het zal allemaal wel weer loslopen.

En dan is het morgen Goede Vrijdag en gaan de jongens zaterdag bij opa en oma logeren, teneinde op eerste Paasdag eieren te kunnen zoeken. Heel Paasesque allemaal, en net als ik vroeger. Geruststellend.

Zelf heb ik verder niet zo bijster veel met Pasen en Jezus en alles, maar ik begrijp dat de beste man water in wijn veranderde. Daar heb ik werkelijk geen kwaad woord over te zeggen, dus ik schenk mij dan maar een glaasje water in, en vouw mijn handen.

Mijn feestelijke bestaan.

Nou het is geen wonder hoor, dat ik heel soms wel eens een klein glaasje wijn drink ter ontspanning en alles. Ik máák toch dingen mede. Vorige week had ik amper tijd om de koelkast aan te vullen, zoveel had ik toch te doen.

Allereerst maakte ik een wereldreis met mijn lieve nicht, naar bijkans het andere einde van Nederland. Ik reisde per trein, een heul eind, naar een dorp waar zij me op zou pikken. Ik had, heel onkarakteristiek, mijn reis netjes gepland, en wist precies tijden en perrons. Ja, ik stond zelf ook verbaasd. Echter had ik dat beter niet kunnen doen, want er was gedoe en dinges met sporen en weet ik wat, zodat ik gans een andere route moest nemen, en zelfs moest rénnen naar een perron. Rénnen. Dat doe ik dus niet he.
Afgemat zat ik later in de goede trein en belde luidkeels met Echtgenoot om mijn ongenoegen te uiten. Daarna zei ik 'oh maar ik hang maar even op, want ik zit in de trein. Ahhaha. Hahaha.' En ik geloof dat toen de mensen dat wel aardig van mij vonden zeg.

De dag erna ging ik mee met de schoolreis van Zoon1. Wederom met de trein, maar ik als zeer ervaren reiziger inmiddels, vond dat natuurlijk geen enkel probleem nee. Het was hilarisch grappig, om om 08.00 met 60 kinderen in de spits in de trein naar Amsterdam te gaan. Ik moest in elk geval nogal lachen. Vooral nadat we ergens koffie hadden gekocht.

Ik ontmoette George Clooney, Brad Pitt en onze Koning. Vanwege omdat we in Madame Tussauds waren. Ging met Zoon1 veelvuldig op de foto en vond het waarlijk een leuk uitstapje.
's Middags moest ik wel even een klein slaapje doen ja.

Ondertussen was het allemaal reuze spannend, want Huis1 dreigde verkocht te worden. Nee maar werkelijk.
Bijna drie en een half jaar lang gebeurde er weinig omtrent een eventuele verkoop en Echtgenoot en ik gingen door diverse fases in die jaren.
Eerst nog ontspanning. Daarna irritatie. Berusting. Paniek. Grootse Ellende. Wederom berusting. Lichte zenuwen. Met uiteindelijk een soort apathische staat van zijn, waarin wij af en toe wel droomden over zakken met geld die niét naar ons toe kwamen, Echtgenoot schrok geregeld zwetend wakker en mompelde iets van 'hypotheken arghhh' en ik deed intussen gewoon net of het niet zo was. Kan ik.

Mijn ouders zijn in de afgelopen jaren tien jaar ouder geworden, de arme mensen. Omdat hun dochter iets teveel huizen had. En niet om de goede redenen.

Maar. De laatste weken kwam er een kentering in de zaken. Kijkers voor het huis. Mensen die een heus bod deden. Een andere mevrouw die óók een bod deed. En ik maar poetsen en lege flessen wijn weggooien he. Fietste me het ongans tussen Huis1 en Huis2 en had veelvuldig contact met de makelaar. We zijn nog net geen BFF, maar het scheelt weinig.

Dinsdagavond zou het verlossende woord komen. Verkocht, of niet verkocht. De hele avond zat ik als een maniak met mijn telefoon in mijn knuistjes, mijn oor scherp gericht op het tingeltje van een inkomende mail, en het geluid heel hard, zodat ik me voortdurend een aap schrok als de telefoon daadwerkelijk ging. Door mijn moeder.

Klaagde tegen de Vriendinnen over mijn arme zenuwen en uiteindelijk rond middernacht snapte ik dat het niet meer die avond zou gebeuren.

De volgende ochtend hetzelfde liedje. WhatsAppte iedereen die het maar weten wilde dat ik nog niks wist. Maakte Facebook gek met updates die niks voorstelden en dronk iets van 28 koffie nog vóór 10.00 uur. En rookte een bepaald ongezond aantal sigaretten.

Maar toen! BELDE DE MAKELAAR EN WAS ONS HUIS VERKOCHT.

'JAAAAAAAAAAA!!!' Brulde ik in zijn oor zeg. Ik hoorde wel dat hij ervan schrok.

Belde Echtgenoot. Belde mijn ouders. Zuske. De Vriendinnen. Riep het over mijn balkon tegen elke willekeurige voorbijganger en snelde naar Het Dorp voor een fijne fles met prikkelige alcohol.
Ja zeg. Mág het een keer?

Kreeg bloemen bezorgd, kreeg heel veel berichten, voelde me jarig, maar dan jaren jonger.

En de volgende dag besloot ik mijzelve te versieren met een nieuwe piercing. In mijn oor, heel erg leuk. En er ook wat bier bij te drinken ter opluistering. Dat was een fijne avond zeg.

Kortoohooom. Mijn leev'n ja. Feestelijk.

Stukjes in de gordijnen en verf in mijn haar.

Gisterenavond zat ik heel gemoedelijk verf in mijn haar te smeren, een wijn in te schenken, een sigaret op te steken, Facebook te bekijken, wat vriendinnen te WhatsAppen en de hond tot stilte te manen, alles zo'n beetje tegelijkertijd, toen ik voetstappen op de trap hoorde. En de kamerdeur.

'Zoooooon1 wat doe jij nu weer hiiiieer. Ik heb het DRUK!' Deed ik zo heel moederlijk.

'Jamaar jouw Zoon2 huilt en ik hoor rare geluiden' was het kind heel broederlijk.

'Rare geluiden?'
'Ja. Brakend.' Deed Zoon1 opgewekt.

'Arghhh' gooide ik alles neer en rende naar boven.

En vond daar mijn arme Zoon2 badend in braaksel. Macaroni, voor de duidelijkheid. Met rode saus. En gehakt.
Ik sleepte het kind uit zijn viezige toestand en zette hem naast het bed, waarna er door de hele kamer dus brokjes lagen, want dat gaat dan zo. Ook deed ik daarna zijn besmeurde pyjamaatje uit, met een vloeiende beweging, dus zaten er ook stukjes op de gordijnen.

'Ieeuww' vond Zoon1 die stond toe te kijken.
'NAAR BED JIJ!' Was ik bijzonder aardig.
'Weeehh ik wil alleen maar helpen!' Deed hij tragisch.
Maar hij ging. Het kind kan niet tegen braaksel. Wat ik niet raar vind.

Ik verschoonde de arme kleine Zoon, verschoonde het bed en raapte zo lukraak wat stukjes van vloer en muur en stopte hem weer in. En schakelde daarna de babyfoon maar even in.

Ik smeerde verder met mijn verf, dronk een wijn en stak wederom een verfrissende sigaret op. Alles prima.
Bwaaahhhhh Bleeerrrk. Maaaaammaaaaaaaa.

Hoorde ik.
En gooide wederom alles opzij, om fluks de trap op te rennen.
Eenzelfde scenario voor mijn ogen, in het kamertje van Zoon2.

Ik zette het kind in de badkamer, ontkleedde hem weer, sprak hem lieflijk toe, dat als hij wellicht weer de aandrang tot braken voelde, hij dit misschien in de wc wilde doen? En verschoonde maar weer het bed.
Toen ik terug kwam, lag hij hartverscheurend zoet op het kleedje in de badkamer te slapen.
Weer in bed. Schoon en al.
Ik weer beneden.
Was nogal toe aan eindelijk eens wat tijd voor mijzelve en mijn haar en zat net lekker, toen....

BLAAARKKKK door de woonkamer echode.

Ik rolde met mijn ogen, naar mezelf, want verder was er niemand, maar toch fijn, en sprong weer heel soepel de trap op.

Het kind was er zat van zeg. En anders ik wel.
Ik deed hem een gewoon kleertje aan, want pyjama's op, legde hem in de echtelijke sponde, want kinder-beddegoed ook op, en flatste maar weer wat met een washandje en tandenborstel over het schaapke.

'Nu, ga maar fijn slapen het schatteke' was ik heel lief en al. Met inmiddels een klein oog op de klok in het kader van de verf in mijn haar.

Dit alles herhaalde zich nog drie keer. DRIE keer. Ik had allang geen schone lakens meer, alleen nog maar badhanddoeken, die ik dus maar zo'n beetje op het bed neerlegde. De hele smerige bende vol stukjes en brokjes en ellende had ik op een grote hoop in de gang gelegd, met in mijn hoofd dat Echtgenoot dat zeker wel even zou uitspoelen.

Ik had de Man ook ergens tussendoor even een bericht gestuurd. Dat ik het enorm leuk voor hem vond dat hij bier zat te drinken en alles, maar dat hij maar even op de bank zou slapen, deze nacht. Niet omdat ik hem niet lief vind, maar omdat ik niet zat te wachten op een nacht met een vomerend kind én Echtgenoot in mijn bed. Kan je zo wel eens hebben.

Na het zevende spuw-incident, had ik inmiddels nogal blonde haren, niet gerookt, een halve wijn op en lag Zoon2 in een riekend bed, op zijn derde handdoek, diep in slaap.

En ik ging mooi nog niet naar bed. Nee zeg! Na zo'n avond! Hállo! Plezier en alles zou ik nog hebben! Gaapte ik.

Ik deed een masker in mijn haar. Viel half in slaap en had daarna weer prachtig blauwe haren, zo aan de onderkant. Heul hip.
En ging toch maar naar bed. Naast een koortsig kind, dat de hele nacht een beetje raaskalde en wat de volgende ochtend bij het ontwaken zei: 'Nu, dat was ook niet lief van jou, dat jij niet bij mij kwam toen ik je riep!'

'Sorry schatje' wist ik het ook niet meer zo goed.

Na een douche, koffie, nog een koffie en een klein argument met Zoon1 was ik weer verfrist en hield Zoon2 een ochtendje thuis.
Vroeg aan Buurman1 om even aan Juf3 te vertellen dat mijn kind niet op school kwam. Die mij vervolgens berichtte dat Juf3 het woord 'kotsen' NIET apprecieerde. Daarom moest ik zó hard lachen, dat ik me meteen weer goed voelde. En het kind des middags ook maar weer naar school deed, omdat hij na twee ijsjes en drie Dora afleveringen zwaar toe was aan wat vertier van ander allooi.

En nu drink ik dan eindelijk een fatsoenlijk compleet glas wijn. En staat de babyfoon gewoon weer uit.

Zo is het gewoon. En lachen en kussen.

Zoon2 leerde gisteren fietsen. Zomaar uit het niks, binnen een half uur. Terwijl ik net een dutje op de bank deed.
Ja, ik ben er als de kippen bij he, als de jongens grote stappen in het leven nemen. Dus

Hij is er danig mee in zijn nopjes.
'Ben je ERG trots op mij, mamma?' Vraagt hij twaalf keer per dag.
'Ja mijn kind, HEUL erg!' Juich ik hem toe.

Vanmorgen liet hij zich zonder morren aankleden, alleen maar omdat hij stond te springen bij het idee dat hij nu op zijn fietsje ZONDER zijwieltjes naar school zou kunnen gaan.

Tot dusver zie ik dus louter voordelen.
1. Blij Kind
2. Geen gedoe deze morgen

Het moment dat ook hij opeens daadwerkelijk op straat zal fietsen, met auto's en alles eromheen, zal rap naderen. Daar denk ik nog even niet aan.

Zoon1 was een iets ander verhaal, qua het fietsen leren. Die was al ruim vijf jaar, toen het er enigszins op begon te lijken dat we wellicht de zijwieltjes eens van de fiets konden halen. Als hij dan zijn helm opdeed tenminste. En alleen op gras oefende. En we met een gips-pakket klaarstonden. En diverse verbanden en gaasjes.

Vanavond aan tafel zei hij zelf, heel zelf-kennerig: 'Weten jullie nog, dat ik er weeeeeken over deed, om zo'n beetje te kunnen fietsen?'

'Ja mopje. Dat weten wij nog.' Deden Echtgenoot en ik heel meelevend.
'IK KAN ALLAAAAANG HEEL GOED FIETSEN!' Brulde Zoon2.

Zoon1 keek bepaald misnoegd.

'Ach lieverdje, jij bent weer heel goed in heel veel andere dingen he.' Verzachtte ik het leed een beetje.

Maar toen ik net een heel verhaal wilde beginnen over ieders kwaliteiten en leren en oefenen en dinges en toestand, luisterde al niemand meer en was er geruzie over de pudding en wie er een gróter stuk had dan de ander.
Ik braak van pudding. Dus verliet de tafel.

Een half uur later had ik de boel eindelijk zover dat ze boven onder de douche stonden en ik vouwde zo heel moederlijk een stapel was op, terwijl ik het geschreeuw in de badkamer negeerde, en dacht zo eens na over de verschillen tot dusver, tussen mijn Zonen.

Dat Zoon1 zo bijzonder slim is, en Zoon2 zo bijzonder sociaal.
Dat ze allebei de bouw van hun vader hebben, (korte beentjes, brede schoudertjes) maar dat Zoon1 altijd al veel groter is geweest dan leeftijdsgenootjes en Zoon2 niet echt. Dat Zoon1 nóóit echt ziek is, en Zoon2 dat al héél erg vaak is geweest. Dat Zoon1 altijd valt, bloedt, gewond is en zoveel blauwe plekken heeft altijd dat ik bijna zélf de kinderbescherming zou bellen. Zoon2 is veel leniger, valt lang niet zo vaak, en als hij valt, staat ie weer op, zonder een krimp.

Zoon1 kon al lezen, op de leeftijd van Zoon2. Zoon2 kijkt met name afgrijselijke tv programma's.

Zoon2 heeft reeds een mening over de outfit die hij daags aan moet.
Zoon1 schiet in een blinde paniek als ik een keer vergeet wat voor hem klaar te leggen.

Zoon1 wil mij altijd helpen, ondersteunen en complimenteert mij met nieuwe outfits, oorbellen of haarkleur.
Zoon2 is groots lui van aard en wenst zelfs niet zijn eigen beker van de tafel te tillen. Kijkt daarbij meestal vuil naar mij, als ik het woord 'haarverf' zeg.

Zoon1 wil met mij naar musea, wil boswandelingen maken en leent elke week 12 boeken bij de bieb.
Zoon2 wil alleen maar buitenspelen en blijft rustig uren weg, om alleen af en toe te komen plassen of om snoep te vragen.

Zoon1 heeft nog steeds Sint Maarten snoep liggen.
Zoon2 had het in twee dagen allemaal schoon op.

Zoon2 houdt van geheimpjes, van 'stout' en 'stiekem' en van iemand voor de gek houden.
Zoon1 heeft een grote moraal met betrekking tot alles. Gooit niks op grond, wijst iedereen terecht als het gaat om de naleving van regels en schiet groots in de stress als hij merkt dat ik bijvoorbeeld iets wil doen wat eventueel misschien niet door de beugel kan in zijn ogen. Dit kan iets heel kleins zijn, zoals een groene wijnfles in het vak van de witte wijnflessen gooien, in de glasbak.
(En ik hou daar juist zo van. Kinderachtig, maar waar.)

En zo reed Zoon2 gisteren zonder ook maar één kleine moeite, weg op twee wielen.
En zo valt Zoon1 rustig om, met fiets, terwijl hij er gewoon naast staat.

Lach ik om allebei heel hard. Natuurlijk nadat ik complimenten en/of pleisters heb uitgedeeld.
En kus ze.

En daar gaat het uiteindelijk maar om, denk ik zo.

Ach en toen ik dat zo overdacht had, hoorde ik ineens weer het gekrijs uit de badkamer. Sleurde ze allebei wat minder olijk uit de douche, droogde af, poetste tanden, legde te bedde, las voor en zeeg neer in mijn keuken, toen de boel stil was.

Want dat is uiteindelijk toch wel het beste van de kinders. Als ze in bed liggen.
Ja, het is gewoon zo.

Zonnebril op en de Artis Nazi.

Vanmorgen was ik bij de Dekamarkt, teneinde wat lunch dingeses voor de Zonen aan te schaffen. Bolletjes, kaas, zulks. Ik stond met mijn zonnebril op, vanwege de zon, en omdat ik die vergeten was binnen af te doen. Kun je zo wel eens hebben. Het is bepaald onbeleefd, maar sinds ik lenzen heb, een jaar nu, ben ik zo verrukt van zonnebrillen, dat ik niet meer zonder kan.

Regen, sneeuw, zon, mist, kater, enorme wakkerigheid, alles is reden voor een zonnebril. Als je het mij vraagt.

In elk geval, raasde ik door supermarkt, want moest naar huis voor Hond1. Stond bij kassa met mijn bescheiden aankopen, achter een mevrouw met een kar vol. En een maxicosi met daarin een slapende baby.
Ik legde mijn drie dingen op de band, achter haar week-boodschappen-zooi en dacht nog even dat misschien vrindelijk iemand was, die mij voor zou laten. Want zo gaat dat.

'Ach, heb je alleen maar dat?'
'Jaa'
'Ga dan maar even voor'
'Ach wat aardig. Dank je zeg'

Niks van dat al.
Dus keek ik naar het slapende kind en een beetje om me heen.

En kon niet anders dan luisteren naar het gesprek dat zij voerde met de meneer achter de kassa.
De meneer die ik wel ken, en die niet het uiterlijk heeft van een buskruit-uitvindert, maar wel het gezicht van een type die nooit een vlieg kwaad zou doen. Gewoon werk doet. 'Hallo' zegt, zij het met moeite, maar deugdelijk scant en bovendien een aardige uitstraling heeft, met een vleugje voortdurende angst. Dat hebben sommige mensen.
De arme man. Hij kreeg de volle laag.

'Nou jaaaaa'. Zei de mevrouw. 'IK HOEF NOG MAAR 1 ZEGEL!'

(het betreft hier de Artiszegels, die je kunt krijgen bij de Dekamarkt. Bij bepaalde aankopen. Om een kaart mee vol te plakken, en daarmee gratiesj naar Artis te kunnen. Uitstekende actie. Nul moeite, groot plezier.)

'Oh. Eh. Ja?' Deed de meneer sociaal aangepast.

Maar toen begon het.
Ik was direct geïntrigeerd, want het was een mevrouw van het soort dat ik niet leuk vind. Ik heb daar nogal meningen over. Lelijk haar, stomme outfit, mij niet voor laten gaan, kind had stom hoedje op, ze kocht allemaal biologische rotzooi en geeneen lekker ding, laat staan iets van alcohol. Zag ik zo in een oogopslag natuurlijk.

'Het is toch niet normaal' begon ze.
'Hmm?' Deed de arme meneer.

'Ja zeg. Tot hoe lang duurt de Artis Actie?' Vroeg zij op hoge toon.
'Euh. Tot 5 april.' Was het nette antwoord. En naar waarheid bovendien.

'IK HEB NOG NIET EENS 1 KAART VOL!' Deed het mens verontwaardigd.
'Ohw' was het meelevende antwoord.

'Ja. Maar dat is dus. Omdat de zegels alleen maar te krijgen zijn bij ONGEZONDE producten!' Tierde het mens.

Op dat moment rolde ik mijn ogen reeds naar de mevrouw achter mij in de rij. Die meteen snapte wat ik bedoelde.
De kassameneer was duidelijk een beetje van zijn slag en, genoodzaakt te antwoorden, zei:
'Euh'

'Ja. Ik kan dus twee zakken chips kopen voor een zegel. TWEE ZAKKEN CHIPS! Wat moet ik daarmee?' Brulde het onmens.

Naar binnen schrokken? Seinde ik met mijn ogen naar de mevrouw achter mij en de kassameneer.

'Ze zouden het bij groenten moeten doen. Of fruit. Gezonde dingen.' Deed het mens mij kokhalzen.
'Vorige week kreeg je een zegel bij twee potten Nutella. Dat is toch belachelijk????' Riep ze.

'Mijn kinderen eten drie potten per week' gnuifde ik iets te hard tegen mijn BFF achter me.

'Daar zou iemand iets aan moeten doen. Artis is toch voor kinderen? En dan zegels geven bij ONGEZONDE producten?!' Liep ze rood aan.

Intussen was ik het goed zat hee.

'Waarom krijgen we eigenlijk geen zegels bij witte wijn?' Dan zou ik inmiddels de hele klas van Zoon2 mee naar Artis kunnen nemen, HAHHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA' Deed ik onopvallend en netjes.

Een vuile blik was mijn deel. Van de gezondheidsnazi-mevrouw.

Toen ze uiteindelijk betaald had, en ik aan de beurt was, met mijn lunchattributen, keek ik zo de kassa meneer vrindelijk aan en knikte hem toe.
'Daar was je mooi klaar mee' was ik meelevend.

Hij grinnikte tegen mij.

'En dat op de vroege morgen.' Deed ik nog extra leuk.

En de mevrouw achter mij wilde me high fiven. Dat zag ik wel.

Toen ik eenmaal weer buiten was, ontdekte ik dat ik al die tijd mijn zonnebril nog op had.
Misschien maar beter.

De Padden Trek, en Zoon1 die het huishouden bestiert.

Sinds twee dagen neemt Zoon1 zijn rol als Zoon1 nogal serieus. Springt des morgens fluks uit zijn bed, kleedt zich aan zonder dat ik dat twintig keer hoef te zeggen, (want lig zelf nog te bedde met ogen dicht en alles) en komt mij daarna wakker maken.
Hij rent naar beneden. Maakt bekers drinken klaar voor zichzelf en zijn broertje. Schenkt melk in. Snijdt een appeltje. Doet de lampen aan, de verwarming aan en laat de hond uit.

Na dit alles komt hij mij nogmaals wakker maken, stuurt mij naar de douche en kleedt zijn broeder aan.

'Kiiiind, goed beeeeezig!' Juich ik hem toe, als ik uiteindelijk beneden kom en helegaar niks meer hoef te doen, behalve mijn haar föhnen.

Het is wel een beetje verwarrend allemaal, maar ik klaag niet.
Zoon2 klaagt ook niet. Zei gisteren: 'Wat had ik lékkere limonade mee naar school!'
Zal wel iets te maken hebben gehad met halve fles siroop in beker, door Zoon1 gemaakt, schat ik zo in.

Het zal wel weer een fase zijn. Maar ik ken slechtere fases.

Wat ook een fase is, is kennelijk de Padden Trek. Nog nooit wijdde ik ook maar één gedachte aan een kikker of pad of wat voor smerig beest dan ook. Maar ik kon er nu niet onderuit. Het ganse dorp loopt rond in reflecterende vestjes, met zaklampen en bakjes, om de amfibiebeesten naar een veilig onderkomen te brengen en ze te behoeden voor een verpletterend einde van hun wratachtig bestaan.

Gisterenavond ging ik naar een borrel, met ouders van de kindekes uit de kleuterklas van Zoon2. De opkomst was bepaald niet groot, maar er was wijn, dus ja. Ik fietste er heen over het bospad waar ik overdag vaak met Hond1 loop. Was even vergeten dat een bospad overdag heul anders is dan 's avonds in het donker. Het was doodeng zeg. Fietste als een malle naar het licht, klapte bijna tegen een boom en dacht toen gelukkig niet na over alle padden waar ik wellicht overheen daverde.

Kletste een beetje zo wat over school, over de kinders en over, jawel, Padden. Ik zei vooral vaak 'Ieeeww' en 'Bleeerrrk' en leerde dat kikkers botten hebben. Wist ik veel. Het is een Hot onderwerp hier in het Dorp kennelijk.
Aan het einde van de avond stond ik buiten met Moeder E en wij zagen een mevrouw zónder reflecterend vestje, maar met een plastic krat in heur handen. Zij had haar auto aan de kant gezet, omdat ze een pad had ontwaard op de weg. En zij ging die redden. Wat een dierenvriend. Ik zou dat dus nooit doen. Maar het was vermakelijk en wij gaven de mevrouw vele complimenten over haar inzet ten bate van het kikkerbestaan.

En vanmorgen was ik natuurlijk weer in de kleuterklas, om Zoon2 weg te brengen. Werd er gisterenavond nog gemoedelijk gekeuveld over de klas en de juffen en de dingesen zo op een school in Bloemendaal, gaf ik heden morgen een grote mond tegen de Juf3 van Zoon2.
Omdat Zoon2 wél een handje gaf, wat ELKE OCHTEND daar moet, aan ALLE juffen in de klas, maar haar niet áánkeek, onderwijl.

'Wij kijken elkaar AAAAAAN' deed Juf3 bepaald niet lieftallig.
En zij begon, terwijl het handje van mijn kind nog in haar hand lag, aan hem te trekken om hem op die manier een oogcontact te ontlokken. Zijn arm ging nog net niet uit de kom en hij lag half op de grond, en ik werd een beetje, ja een béétje, pissig.

'DOE DAT DUS MAAR NIET.' Zei ik nogal beslist tegen Juf3. En ik keek er niet echt aardig bij.
Ze liet los. En ik nam mijn schaapke in mijn armen.

'Tsssssk' keek ik nog even over mijn schouder. Kon het niet laten.

Had al niet het idee dat Juf3 en ik BFF zouden worden, maar heb nu ook geen illusies meer omtrent prettige omgang in het algemeen.
Denk dat ik voortaan Zoon1 zijn broer laat brengen en halen. Kan hij er ook nog wel bij hebben in de ochtend. Zal het vanmiddag even voorleggen, als hij thee voor me heeft gemaakt en het huis heeft gedweild.