Op eigen benen. Als het moet in prinsessenjurk.

Neej. Ben niet dood. Heb alleen veel aan het hoofd. Oók nog twee oren maar liefst, wat nog een wonder is. De ene nog immer doof. Maar volgende week bezoek ik mijn chirurgenvrind die daar een oplossing voor gaat zoeken. Niet met messen en bijlen, zoals sommige mensen steeds maar plachten te moeten melden. Welnee, gewoon met een pilleke of een drankje of een massage van een lieftallig elfje met glitterspray of zo. Iets leuks, in elk geval.
Daarbij heb ik al een week geen stem meer. Of nou ja, wel een stem, maar een héle geile. Als je daarvan houdt. Ik ben er reeds zat van, want schreeuwen zit er niet in. En dus luistert er nu al helemaal niemand meer naar me.

Onderwijl worden de Zonen groot. Heel raar groot. Ze groeien uit hun broeken, uit hun bedden en uit mijn armen. Zoon1 in elk geval in het laatste vooral.

Tegenwoordig heeft Zoon1 huiswerk op school. En boeken en alles. In de ochtenden hier thuis, vergeet hij dat nogal eens. Dat het huiswerk gedaan moet zijn, de boeken gekaft en de hele boel bovendien in de tas mee naar school.

Zo was ik afgelopen tijd, meerdere malen op school ná aanvang van de les, om een en ander na te brengen. Zo aardig ben ik dan ook wel weer.
Vind ik.
Zoon1 denkt daar anders over.

Zo liepen wij al menigmaal naar school, waar hij halverwege paniekerig begon te krijsen over een vergeten boek.
'Ooh dat haal ik straks wel even hoor, geen stress.' Sprak zijn werkeloze moeder.
'Ja daaaag en dan?' Deed de ondankbare Zoon1
'Nou, dan breng ik het even naar je, in de klas' Was ik allerliefst.
'JA ECHT DUS NIET. OMKEREN NU. BOEK HALEN!' Blérde het kind.
'Eh neehee, ben je gek of zooooo' Deed ik volwassen.

Met als gevolg, dat de eerste keer dat dit zich voordeed, ik na het brengen, weer naar huis liep, een boek trachtte te traceren in de chaos die wij onze keuken noemen, deze kaftte met een soort doorzichtig inpakpapier, en vervolgens weer naar school fietste, de school inliep, en de klas in, om het kind zijn boek te overhandigen.

'Haaaaaaaaiii, even wat aan het kind brengen heur' grijnsde ik tegen de juf.
Waarop Zoon1 keek alsof ik in mijn prinsessenjurk een dansje deed voor de ramen.
Natuurlijk wilde ik dat daarna eigenlijk héél graag doen. Maar het volstond op dat moment om gewoon maar een beetje kushanden te werpen, een stuk of 28.
Ja zeg. Moet je maar niet zo lelijk doen tegen je moeder.

Die middag kreeg ik een preek. Dat hij liever niet had dat ik zo overdréven deed.

Nu wilde het lot, dat een paar dagen later, zich hetzelfde euvel voordeed.
Of ik dan maar even heéél onopvallend wilde doen. Misschien wilde ik dan even door de gang kruipen, onder de ramen door, het boek heel voorzichtig afgeven en als ware ik een doorzichtig iemand, het pand weer verlaten.

Nah. Dan kent hij zijn moederke nog niet he.
'JA HALLOOOOOOOOOO, IK KOM EVEN HET BOEK VAN ZOON1 BRENGEN HEUR, HALLOOOO LIEFJE!!!' Bolderde ik aldus door de klas. Toen de les net was aangevangen.
Zoon1 ging een beetje dood, dat zag ik wel. Maar alla, ik geef 'm elke dag melk, dus het zal wel zo'n vaart niet lopen.

Woede was mijn deel, die middag.

Ja, vinden kleine kinderkes, zoals Zoon2, het nog erg leuk dat je in de klas komt, dat gaat kennelijk over.
Vorige week ging ik voor een keertje luizen checken bij Zoon2 in de klas. Heb het kind nimmer zo in zijn nopjes gezien.
Zo was Zoon1 eerst ook. 'MIJN MAMMA IN DE KLAS! KUSJES!' Zo ging dat.
Nu word ik gemeden, alsof ik de Pest aan het verspreiden ben of zo. als u mijn hoest hoort, dan is dat niet zo raar, trouwens

Verder maakte ik dingen mee, och. Ik maakte een vaartocht door Haarlem. Op de prachtige vorige zondag. Er was wijn, er was bier, er was zon en er waren maar liefst vier kindekes, een Echtgenoot en mijn favo Schipper. Het was 'ne mooie middag, en ik bruinde zo nog wat bij ook nog.
Ik ging op sollicitatiegesprek. Deed een netjes jasje aan, praatte netjes en intelligent en ik heb geen idee hoe het ging. Morgen hoor ik meer. In godsnaam mensen, ik moet aan het werk.
Zoon2 vertelde dat hij kan zoenen. 'Ja mamma. Ik kan dus Zoenen.'
'Kind, wat heerlijk' vond ik.

Ik was in Amsterdam en at een heerlijk diner, vergezeld van champagne.
Gooide een complete bak geraspte kaas uit de koelkast.
Brak een van de laatste wijnglazen.
Werd heel erg verkouden.

En hoorde dat Zoon1 geplaagd wordt op school, door een niet nader te noemen kind.
Wilde het kind opzoeken met minder leuke bedoelingen. Werd tegengehouden.

En als klap op vuurpijl zijn mijn Vriendinnen op vakantie. Ze zitten op Ibiza. In hun bikini. En drinken wijn en cocktails en alles.
Ik zit in mijn keuken, met wijn en wijn en alles. En moet het deze week redden zonder hun bijstand.

En zo wordt iedereen groot, gaat op eigen benen staan. Zelfs ik.

Géén geamputeerde arm, wél luizenmoeder.

Komaan, dacht ik zo eens. Mijn oor is nog immer doof, maar mijn ogen zijn al geruime tijd schade-vrij, mijn neus is eigenlijk alweer helemaal geheeld van de koelkast aanvaring, ik heb een beetje een zere vinger, maar dat mag geen naam hebben...kortom. Tijd voor eens leuk een tatoeaaaage.

En neeeheee. Dat was geen impulsief besluit. Zuske en ik hebben het daar al jaren over. Wij zoeken zo af en toe eens naar plaatjes, hebben een keer een héle middag (en drie dagen daarna) gelachen om plaatjes van cavia's en wilde zalmen, die men kennelijk wel eens op lichaamsdelen placht te doen neerzetten, en wij praten er vooral geregeld over.
Eigenlijk wilden we samen. Maar Zuske is wat besluiteloos over wélk plaatje. Hoe moeilijk is het, zei ik. Kind, het is alleen maar voor de rest van je leev'n, immers. Maar hee. Zij is de verstandige van ons twee he.
Na nog wat deugdelijk onderzoek en kinderachtige tekeningen op mijn arm waar ik dan weer foto's van maakte, had ik vorige week een afspraak bij een heuse tatoeage winkel. Met mensen vól met plaatjes. En tandartsachtige stoelen en machines en naalden en alles.
(Overigens. Als een mens in Google 'tatoeage' intypt. Komen er als eerste hits binnen, hoe je ze zo rap mogelijk kunt VERWIJDEREN. Waarlijk heel opbeurend.)

Natuurlijk kreeg ik om mij heen met name reacties in de trant van 'ontsteking' 'amputatie' 'afgestorven arm' 'dood', etc. Waar ik me lekker niks van aantrok. Ja zeg. Op die manier zou ik met mijn ervaring, niet eens meer de straat kunnen oversteken. Of een fleske wijn kunnen openen. Laat staan champagne. Zo'n kurk kan lelijk terechtkomen heur.

Uiteindelijk zat ik er dus. En was een bikkel hoor hee. Het deed namelijk heus niet echt pijn. En ik was in mijn nópjes! Het is precies geworden zoals ik het wilde, en hoopte natuurlijk. Mijn linkeronderarm is beeldschoon, al zeg ik het zelve. En omdat ik het steeds moet insmeren en daardoor niet lange mouwen aankan, loop ik natuurlijk steeds bloot-arms in de rondte te zwaaien.

En omdat het vanzelfsprekend niet allemaal van een leien dakje kan gaan, ik zou er bijna bang van worden, ging mijn telefoon ter ziele. Na een angstige 24 uur, waarin ik niet bereikbaar was, heb ik nu een prachtige nieuwe en ben daarmede bijzonder verheugd. Een zebra-hoesje er om heen, huppetekee.

Voorts is de eerste hele schoolweek weer voorbij, is iedereen weer soort van gewend aan ons daag'lijks ritme en solliciteerde ik vandaag op een heuse baan. Het is om diverse redenen maar te hopen dat ik deze zo heel makkelijk en eenvoudig ga krijgen, want anders zit ik alsnog thuis, en dan heb ik écht geen excuus, waarom ik me maar bijzonder karig heb ingeschreven op de formulieren die de Zonen mee uit school kregen. Om te helpen bij alle honderdduizend dingen die op een school gebeuren met behulp van ouders.
Ik heb alles goed gelezen, en nogmaals. Maar heb me alleen maar ingeschreven als Luizenmoeder.
Dat deed ik vorig jaar ook. Serieus alleen maar omdat ik het zo leuk vind dat ik dan van de meisjes in de klas de staarten en vlechten lekker opnieuw kan doen, als ik ze er eerst uitgehaald heb, op zoek naar ranzige beestjes.
Ja, ik ben een heel treurig en kinderachtig iemand.

Maar hee. Zoon1 gaat vanaf overmorgen op voetbal. Zoon2 gaat over een paar maanden op zwemles. En natuurlijk allemaal op de dagen dat Echtgenoot niét thuis is. Ga ik weer zeg. Fietsend door sneeuw en regen. Het is potdikke maar allemaal weer wat.
En dan hoor ik net dat Vriendin2 net haar gestolene fiets helemaal eigenhandig uit de handen van de boeven heeft teruggepakt.
Het is hier een avontuur jonge, in Het Dorp. Daar drinken we op!

Dag Cavia2, hallo Lala en het griezelige meisje.

Er was een vrijgezellenfeest. Met piemelrietjes en een stripper met zeg maar een heel grote....borstkas. Er was de overdracht van Huis1, met ons allen naar de notaris en daarna deed ik een dansje op straat, tot ergernis van de buurvrouw. Er was een kampeervakantie, waartoe wij ons een tent aanschaften, en waarin tien hele dagen de zon scheen. Ik werd zo bruin gelijk een neger zeg. We ontmoetten leuke mensen en ik heb me maar één keer pijn gedaan, door te proberen met mijn neus de koelkast te openen.(Niemand weet waarom). Dat lukte trouwens best. Heb nu klein littekentje. We reden rond in het schone Drenthe, lieten de Zonen wonderbaarlijk veel ijsjes kopen en verder hingen we zo wat rond. Een mooie dag gingen we naar een markt in een dorp. Waar Zuske, die op kampeerbezoek kwam, en ik, ons HEEL erg bescheurd hebben over de bijzondere mode, lichaamsomvang en kapsels, die daar kennelijk hip zijn. Hardop ja.

Och ik had overal zoveel leutigs over kunnen vertellen, maar puntje bij paaltje liet ik de laptop voor wat ze is en was ik zo lui dat ik er een week over heb gedaan om de was van de vakantie weer zo'n beetje schoon en in de kast te krijgen. Vandaag zijn we een week thuis. En natuurlijk is alles weer zo'n beetje gewoon. De jongens hebben logeerpartijen bij opa en oma gehad, Echtgenoot en ik nemen ons sociale leven zo heel vlotjes weer op en gisteren had ik een dagje met Zoon2.

Al een paar weken, kweelt het kind steeds dat hij 'een huisdier, helemaal voor hemzelf alleen ' wil.

Nu wil het tragische geval, dat tijdens onze vakantie, onder de lieftallige handen van mijn arme moeder, Cavia2 het leven liet.
Eerst at het Caviakind niet meer. Daarna lag hij stillekes in een hoekje en daarna at hij zo mogelijk nog minder. Zulke berichten kregen wij in de tent, vanuit Haarlem. Oi oi oi...lichtte ik de jongens in. Het zou best wel eens kunnen dat wij Cavia2 niet meer in levenden lijve zouden kunnen aanschouwen.
'Weehhh' deed Zoon1 eventjes.
'Mag IK dan nu een EIGEN huisdier VOOR MIJ ALLEEN?' riep Zoon2.
Hij keek er heel lief bij. Zijn kansen ineens groter inschattend.

Cavia2 voer op een vroege morgen inderdaad richting Cavia Hemel, zo vernamen wij. Opa nam de rol van begrafenisondernemer op zich, en toog met schep en lijkje-in-doos naar ons huis, om in de tuin, naast Cavia1, de eeuwige rustplaats van het beestje te organiseren.
De foto's daarvan kregen wij via WhatsApp binnen. Wij keken allemaal heel plechtig, namen een moment stilte, en lieten daarna de Zonen in godsnaam maar weer een ijsje halen.

De lege plaats hier in huis, vulde zich heel automatisch met speelgoed, de kooi is door mijn moeder gedoneerd aan een Cavia-Opvang-Centrum (Ik verzin het niet) en zo was dat ook weer het einde van een knaagdierperiode.

Gisteren fietste ik rond met Zoon2.
'Mammiiiieeee' deed hij, met zijn warme armpjes om mijn nek.
'Ja poppedijn' was ik me nog van geen kwaad bewust.

'Mag ik een vis? Een goudvis? Als huisdier? HELEMAAL VOOR MIJZELF ALLEEN?'
'Een vis? Wil je een vis?' keek ik hem onbenullig aan.
'Nou ja, liever heb ik een puppyhondje natuurlijk' zo sprak het kind.
'Ja nou ja, dat gebeurt natuurlijk niet, haha' was ik een rotmoeder.
'Maar ik wil ook graag een vis mamma, heeeeel graag wil ik een visje.'
'Bel je vader maar' schoof ik de verantwoordelijkheid van me af.

Er volgde een kort telefoongesprek, waarin ik opving dat het duivelskind aan zijn vader vertelde dat ik het echt een heel goed idee vond, van de vis, en dat hij heeeel blij was met zijn lieve pappa en mamma '.

Ik vond het eigenlijk wel een leuk idee, en zo stond ik met de Zoon in Dierenwinkel1. Waar een verkoopmeiske op me afkwam, waar ik een beetje van schrok. Zo'n meisje dat heel duidelijk meer van dieren houdt dan van mensen. Dat zie je aan het haar, dat ze waarschijnlijk borstelt met een paardenkam, aan haar gezicht, dat ze niet opmaakt, aan haar afritsbroek en aan het kopje onduidelijke thee op de balie.
'Haaaaaaiiii, mijn zoon wil graag een vis' deed ik heus vriendelijk.

Nou zeg. Maar dát kon zómaar niet. Zo bleek.
Er volgde een hele verhandeling. Over dat een vis toch zeker per centimeter vis wel iets van vijftien liter water nodig heeft, of zoiets belachelijks. Ik moest met de hand op mijn hart en met blote voeten over hete kolen lopen zo ongeveer, om te beloven dat ik goed voor het beest zou zorgen. Want ze kunnen wel 20 jaar worden.

'HAHAHAHA nou ik ken geeneen vis die zo oud is geworden heur' bolderde ik. En ik dacht aan mijn vroegere vissenvrind Spoetnik, die onder verdachte omstandigheden het leven had gelaten, lang gelee. Onderwijl stond Zoon2 met grote ogen naar het grote aquarium in de winkel te kijken.
Nu, mijn gelach vond ze helegaar niet grappig, zag ik wel aan haar ogen.
En of Zoon2 wel even gauw een stapje terug wilde doen, want zo kregen de vissen Stress.
Ik vond het allemaal een beetje griezelig.

Ze liet mij haar collectie vissenbakken zien. Ik moest dan die ene nemen, van veertig euro.
Met daarbij een pomp. Zuurstof planten, watervershoudmiddel, stenen, eten, en ik geloof ook iets van een schubben-manicure set. Maar dat weet ik niet zeker meer.

Ik verzon fluks een grove leugen over dat ik toch heus blij was met alle informatie, maar dat ik later dan wel met de auto terug zou komen en al. En kocht alleen 'alvast' een bakske voer en wat roze en blauwe steentjes.

Heel rap fietsten Zoon2 en ik naar Het Dorp. Onderwijl kletsend over de toekomstige naam voor de vis.
Ik kocht bij de Blokker een gezellige kom voor 4 euro.
Bij Dierenwinkel2 een vis, en een netje om hem mee te vangen. De meneer van de winkel repte met geen woord over alles waar het meisje zo bezielend over had verhaald, en eenmaal thuis kiepten wij water in de kom, stenen erbij, vis erbij en nu hebben wij nieuwe huisgenoot 'Lala' waar Zoon2 zeer mee in zijn nopjes is. Het staat nogal leuk eigenlijk, zo op de eettafel. En hij kijkt leuk uit zijn oogjes, als je het mij vraagt.

En als Zoon2 op school is, dan 'mag' ik de vis wel eten geven, zo vernam ik van mijn kind. Bofkont dat ik er ben.

Echtgenoot is natuurlijk verantwoordelijk voor het schoonmaken, want dat deed hij ook bij Cavia2. En je moet zo'n man gewoon lekker zijn dingen laten doen, dat snap ik heus. Proost! Op Lala.

Een uitstapje. Vol orde en tucht.

Grote Vakantie, mensen. De Echtgenoot moest zo nog een weekje werken, maar Zoon1+2 waren vorige week reeds vrij en ik dacht zo maar eens wat te gaan doen met de jongens.
Nu wilde het fijne geval, dat Vriendin2 met hare gezin, naar Drenthe vertrok.

'Anders kom je even langs, een paar dagen' zei het kind, onschuldig en onwetend.

Uitstekend idee, leek mij dat.
Dus ik vroeg de Echtgenoot om zo eens wat tassen en slaapzakken en matjes bij elkaar te scharrelen en of hij dat misschien ook allemaal deugdelijk wilde oprollen en aanbinden en dingesen, en ik pakte onderwijl de koffertjes van de jongens in.
Deed dat allemaal reuze efficiënt, vond ik zelf. Toen ik even niet keek, bleek dat Zoon2 zijn koffertje vol had gepropt met plastic olifanten, grote boeken en de verrekijker die we al twee jaar kwijt waren.

Voor mezelf pakte ik 1 klein plastic tasje vol met wat outfits, mijn make up, wat toiletspullen en ondergoed, en was zeer in nopjes met mezelf. In vroeger tijden pakte ik voor een weekje Spanje een koffer vol met 23 kilo, nu kan ik kennelijk drie dagen vooruit met een klein tasje. Wijsheid met jaren en alles.

Maandagochtend deden wij relaxed aan. Echtgenoot naar werk, jongens aan het ontbijt en ik koffie, sigaretjes op balkon en broodjes smerend en de ov-App checkend, inzake de Grote Reis.

Om tien uur des morgens verlieten wij Huis en Hond1 en kuierden zo kalmpjes richting het station van Het Dorp. Ik zag eruiiiiit. Met zo'n enorme reis-rugzak van Echtgenoot, van de tijd dat er nog wel eens door Thailand werd getrokken en zo, met daaraan van die rolletjes matjes en slaapzakken. Kampeerderig jonge, werkelijk. De Zonen sleepten hun rolkoffertjes over de Bloemendaalsche straten en wij baarden wat opzien omdat ik heel hard zong van: 'De paaahaahaaden op, de laaahahahaaanen iiiin....' Tot ergernis van Zoon1.

En dat ging allemaal soepel zeg. Trein in, uit, in, uit en hatsa, waren wij zonder enige toestand zomaar in het verre Assen, alwaar Vriendin2 ons met de automobiel ophaalde. Wij reden naar de camping, ontmoetten hare Echtgenoot en Zoon1+2 en Dochter1 en ik vlijde mij in het gras, de jongens togen naar het zwembad en alles was zaligheid alom.
Voelde me ervaren reiziger, happy camper, brave moeder en leuke vriendin bovendien. Had ik zomaar even een tripje geregeld he, met de jongens, voor de jongens, en alles was zonder gedoe gebeurd. Ik zeg u, dat is niet vaak in mijn leev'n. Zeker niet als ik zonder Zuske reis; die behoedt mij doorgaans voor ongelukken en misstanden. En anders Echtgenoot wel.

Verder was het genoeglijk alom. Een tenenkrommende voorstelling van de 'animatie' mensen voor de kinders. Een akelige buurvrouw-mede-vakantieganger om uit te lachen, wijn om te drinken, en mijn lieve Vriendin2 en Echtgenoot om mee te kletsen. De jongens sliepen op hun matjes in een hutje, waarbij ik mijn moederhart voelde kraken, bij de aanblik van die twee in hun slaapzakjes, naast elkaar. Zelf liet ik me des nachts op de slaapbank in het kampeerhuisje vallen, sliep als een dooie tot 06.00 uur en was waarlijk verkwikt.

Maar toen ging het regenen en alles he.
Bleek ik geen jassen mee te hebben. Of laarzen. Of lange broeken. Laat staan iets waterdichts.
So far mijn efficiënte inpakmethode.

'NIKS AAN DE HAND' deed ik luchtig. En maakte heel erg vieze cappuccino, zo bleek. Zei namelijk Buurman1, de echtgenoot van Vriendin2. Waarop hij voor mij een heel lekkere maakte. Zo doe je dat.

Dochter1 werd ziek. Zonen2 werden zeer boevig. Zonen1 waren respectievelijk verveeld en ook soort van verveeld, en wij besloten tot een uitstapje naar het Gevangenismuseum.

Wij reden naar Veenhuizen, een dorp in Drenthe. Toen we er doorheen reden, zeiden Vriendin2 en ik al tegen elkander; 'wat een gek sfeertje hangt hier' en dat bleek ook wel te kloppen.
Het is Een Gevangenis Dorp.
Zo. Steekt u nog wat op ook.

Allemaal boeven, onverlaten, slechteriken, schurken en snoodaards. Resideren daar.
De huizen hebben illustere en stichtelijke namen. 'Orde en Tucht'. Dat soort gezelligheid.

Voelde me niet heel erg thuis.

Maar het was echt oprecht interessant. We deden de rondleiding, we deden de busreis, we deden rondkijken en ik raakte Zoon1 kwijt, één keer terwijl ik me ervan bewust was, de tweede keer zonder dat ik het wist.

Die eerste keer, liet ik hem ademloos achter bij filmpjes over rechtszaken. Wist dat ik hem daar uiteindelijk wel weer terug zou vinden. De tweede keer, had ik hem ingefluisterd dat ik vast naar buiten zou gaan met de Zonen2, die solliciteerden naar een gevangenisplek.

Ik liep zo wat rond, ging naar de wc met wat kinderen, en hoorde ineens een galmende stem.

'ZOON1 ZIT IN HET RESTAURANT EN IS ZIJN OUDERS KWIJT. ZOON1 ZIT HIER. HELEMAAL ALLEEN EN EENZAAM'

'Hee' riep Zoon2. Dat is Broer1!

En ik schrok me een aap zeg. Nu wilde het toeval, dat ik precies 1 meter van het restaurant af was. Dus terwijl de stem nog een beetje na-echode in mijn oor. Zag ik Zoon1 zitten. Schaapachtig aan een tafeltje.
Ik bulderde van het lachen, sloot het kind in mijn armen en brulde: 'HUH. WAS JE KWIJT? MUHAHAHAHA'
De mensen gingen lachen.
Zoon1 was woedend.
Zoon2 wilde een ijsje.
Ik lachte nog veel harder.

Uiteindelijk kreeg iedereen ijs, vertelde ik Zoon1 dat ik trots op hem was, dat hij helemaal zelf had geregeld dat hij niet meer kwijt zou zijn, en gingen we maar weer eens camping-waarts, nadat alle kinderen uit de souvenirwinkel een attribuut hadden uitgezocht. (Politiepetten en handboeien)

Des avonds dronken we nog wat wijn, die nacht kwam Zoon2 om 02.00 in mijn slaapzak, wat niet echt hielp aan een goede nachtrust, dus des morgens besloot ik tot de terugreis.

Waar we potdikke vijf uur over deden.

Maar de jongens hielden zich kranig. Ondanks een vermeende bom op een station. Een vertraging. Een gemiste trein. En zware koffertjes.

Kwam uitgeput thuis zeg. En heb Vriendin2 en haar gezin uitgeput achtergelaten.
Succesvol tripje, al met al. Laat dat maar aan mij over. Een uitstapje.

De seksie bakfiets, gestolen hamsters en de nieuwe trend.

Op de toonbank van de Albert Heijn in Het Dorp stond een mandje met van die oranje hamsterpoppen.
Daarbij een bordje: Hier kun je ruilen.

'HIER KUN JE RUILEN!' Riep Zoon1, de eerlijke en zoete Zoon. En hij pakte zijn tasje met hamsters, die hij tegenwoordig als een grote schat op zijn hart draagt, en sloeg aan het ruilen. Eerlijk, oprecht en vol overtuiging.
Zoon2 stond erbij en keek ernaar.
Was kortgeleden ook in het bezit van enkele popjes, maar 'die zijn denk ik kwijt' zo droeg hij zijn verlies aanvankelijk manmoedig.

Ik liet de jongens achter bij het mandje en ging de winkel in, om zo eens wat diner aan te schaffen. En misschien een klein flesje wijn, zo dacht ik bij mezelf.

Ineens stond Zoon1 weer voor me, met zeer verontwaardigd gezicht.
'Wat is er, en waar is je broertje?' Vroeg ik zo maar eens.
'Nouhou...' sputterde het kind, duidelijk overstuur.
'Hij is dus allemaal hamsters aan het pakken. En hij had niks om te ruilen!!!!' Het onrecht dat werd gedaan, droop van het kind zijn ziel.

'Ohh nu jaaaa. Laat hem maar he.' Was ik beetje afwezig, want ontwaarde smakelijk ogende hapjes, en had nogal trek.

Hoofdschuddend vertrok Zoon1 maar weer, draalde door de winkel, duidelijk ontdaan.
Bij de kassa voegde Zoon2 zich weer bij ons, met zichtbaar uitpuilende broekzakjes.

'Mamma' fluisterde het kind op luide toon. 'Ik heb dus ALLEMAAL hamsters!' De vreugde droop van zíjn zieltje.

'Leuk schatje' was ik ontaarde, niet-pedagogische, schandelijke lieve moeder.

Eenmaal uit de winkel, nadat nog even bleek dat er een klein diarree-ongevalletje had plaatsgegrepen in hetzelfde broekje van de broekzakjes, zaten wij uiteindelijk weer op de fiets naar huis. Twee meter van ons huis, sprak het boevenkind: 'Oh jeeee. Ik ben vergeten, echt vergéten, de hamsters terug te geven aan de winkel.'

'ZIE JE NOU WEL!' Bulderde Zoon1
'WHAHHAHAHAHAHAHA' Bulderde ik.

En nou ja. Daar heb ik het maar bij gelaten. Had namelijk nog ook al zo wat anders aan mijn hoofd.

Ik zette namelijk onze bakfiets op Marktplaats. Stond al ruim een jaar te verloederen in onze voortuin, en aangezien ik toch aan het opruimen was en alles, alles wat met baby's te maken heeft van de hand doe, flatste ik een advertentie in elkander.
Hopsa, biedingen waren mijn deel. Vlotte business, bakfietsen. Ook al zijn ze verroest, oud en is alles er stukkend aan.
Binnen mum van tijd mailde er iemand die serieus interesse had, en aangezien er iets mis is met mijn mail op telefoon, vroeg ik zijn nummer om wat foto's te kunnen WhatsAppen. Vrij normaal zo in deez' tijd, immers. Moderne dingen zijn mij heus niet vreemd.

De deal was snel gesloten en hij kwam gisterenavond de boel halen en betalen. Echtgenoot nam de honneurs waar, want ik had andere leuke dingen te doen, en toen ik thuis kwam en de lege plek in de voortuin ontwaarde, geld op het aanrecht zag en Echtgenoot niet-vermoord te bedde aantrof, ging ik uit van een afgesloten zaak.

Tot ik vanmorgen het 'plokplok' van een app-geluidje hoorde. Nu is dat mij niet vreemd, echter was het van de meneer van de bakfiets, zo zag ik.
'Hooo' dacht ik. Dacht meteen dat er verborgen gebreken waren of iets.
Opende het bericht.
En een pornografische foto was mijn deel.
Heus waar zeg. Een plaatje, van ik neem aan de onderkledij van de meneer. Met daarin zijn nogal duidelijk opgerichte lid. Netter kan ik het niet zeggen.
Welnu, nu ben ik heus op de hoogte van bepaalde trends. Maar dat het maar normaal is kennelijk heden ten dagen om soft pornografische foto's te sturen naar mensen die je niet kent, maar waarvan je een willekeurig seksie tweewielig voertuig hebt gekocht... dat wist ik niet.
Was er ook niet bepaald verheugd over.

Dacht even na. Stuurde bericht aan Echtgenoot met de vuige details. Waarop hij zei: 'Leuk liefje'.
Ja, die man kun je echt hebben in tijden van nood.

En stuurde daarna een antwoord aan de bakfietsmeneer.

'Je bent nogal blij met je bakfiets zo te zien?'

En vond mezelf REUZE lollig.
Kun je wel eens zo hebben.

Evenwel vond ik het maar een avontuur, en was ook best onder de indruk. En kan best wat hebben.
En toen ik dus net vanavond mijzelve een kalmerend wijntje inschonk en zo wat op Facebook rondkeek, zag ik een heus persoonlijk bericht van een meneer uit Congo. Die mij verheugd mededeelde, in erbarmelijk Engels, dat ik een erfenis ga krijgen van 9,5 miljoen euro maar liefst.
Wat een dag.

Progressie, Baby's en nog meer baby's.

Zeg hee. Is mij dat daar idioot lang geleden, dat ik een stukske schreef.
En dat terwijl ik zooveeeel meemaakte. Allereerst is er het blijde nieuws dat Het Oog genezen is verklaard. En dat ik ook weer lenzen in heb inmiddels. Heb drie weken alles in waasje gezien, nu zie ik het leven weer gans scherp hoor. Ik heb me ongans gedruppeld, maar het heeft geholpen. Voor de zekerheid heb ik alle druppels maar bewaard, want je weet maar nooit met mij.

Het Oor was jaloers, op alle aandacht voor Het Oog, en is weer doof. Daarvoor toog ik naar mijn chirurgenvrind, die het nogal lollig vond dat ik daar kwam met twee blauwe ogen. Dat was ook nog een grappig verhaal ja. Iets met een feestje en een slag tegen de vlakte vanwege omdat er een botsing plaatsvond. Had toen lenzen nog niet in, dus de herinnering is wat wazig, maar ongeveer zo is het gegaan.
'Zo, hoe is het met het oor? En wat is er met de ogen?' Vroeg de chirurg bepaald belangstellend.
'Iemand probeerde in mijn oor te kijken en toen kwam ik in gevecht' Deed ik heus reuze grappig.

De chirurg grinnikte zo wat en concludeerde inderdaad een nog steeds halfbakken oor, maar slechts in het kader van de doofheid, want verder vond hij mijn oor er best betamelijk uitzien zo zei hij. Toch aardig.
Wij kletsten zo wat en hij keek zo nog eens en hij besloot dat er niet meer gesneden moest worden en dat nog een kuurtje antibiotica niet nodig was. Daar was ik het volledig mee eens. Over twee maanden zou het wel over moeten zijn, en anders moest ik maar weer langskomen, zo vernam ik. En hij vond dat ik er best stoer uit zag, met mijn blauwe ogen. Vertelde maar niet dat mijn neus ook nogal zeer deed, want straks word ik nog eens afgevoerd vanwege een vermeend syndroom waarbij de mens het eigen gelaat persé iets wil aan doen. Of zo.

Inmiddels zijn we even verder, is mijn gezicht weer redelijk normaal en is eigenlijk ook mijn elleboog weer geheeld. Oh. Had ik zeker nog niet verteld. Was heus maar klein ongelukje.

Ondanks dit alles, durfde Vriendin2 het aan, om haar Dochter1 aan mij toe te vertrouwen afgelopen zaterdag. Dochter1 is 8 maanden en mijn allerfavorietste baby op de wereld. En ik mocht een dagje oppassen.
Er kwam een schema en een tas vol met fles en melk en luiertjes en dingesen en Zoon1 wist direct het schema uit zijn hoofd.
Toen we dan ook des morgens direct een half uurtje achter liepen, was ik toch danig lang bezig om het kind ervan te overtuigen dat dat écht niet erg is. Dat ze iiiiets later een fruithapje zou krijgen.

Wij kusten haar, aaiden over haar wangetjes, diepten uit de krochten van ons huis wat speelgoedjes op en voerden fruit en kietelden voetjes. Toen ik haar naar bed bracht, kreeg ik eerst een verhoor van Zoon1.
' Heeft zij in haar oogjes gewreven? Want dat staat hier. Dán is ze moe.'
' Is het half tien? Zie je, zie je, HALF UUR TE LAAT! GAUW MAMMA!!'

Waarop ik als een hinde, kind onder arm, drie huizen verderop toog om het schatje in haar eigen bed te leggen.

Twee uur later, was ik misschien zelf een klein beetje in slaap gevallen, en stond Zoon1 voor mijn neus om te melden dat het potdikke volgens het schema tijd was voor de volgende activiteit.

Ik ontwaarde een piepklein vlekje op de outfit van SurrogaatDochter1 en vond het dientengevolge heel erg nodig om haar een nieuwe jurk aan te trekken. Zoon1 en ik zochten langdurig naar de mooiste meisjeskleding die we konden vinden en kleedden haar aan. Prachtig fris namen we haar weer mee en gaven drinken, koek, brood, van alles en nog wat. Ze bulderde van het lachen om Hond1, wipte zo wat in haar stoel, slierde over het kleed, lachte uitbundig om diverse zaken en daarna gaven we haar een fleske melk. Omdat ze daar een beetje mee knoeide, verheugde ik me alweer op de volgende outfitverandering.

Ik bracht haar weer fluks naar bed voor Slaapje2 en dutte zelf andermaal een weinig op de bank. Echt verkwikkend, zo'n baby.
Nadat ze weer wakker was, met een nieuw rokje aan, was het tijd om naar buiten te gaan, voor een wandeling door Het Dorp, zodat Zoon1 en ik onze tijdelijke gezinsaanwinst konden showen natuurlijk. Zoon1 liep zeer trots achter de wagen en verkondigde dat hij het maar heel lelijk van mij vond dat hij geen zusje heeft, en niet gaat krijgen ook.
'Dat zeg jij goed, kind' was ik duidelijk.

'Jamaar, ik wil een zuuuusjeeee' Was het jammerende antwoord.
'Ja daag. Geen haar op mijn hooooooofd' Was ik weer de stomste moeder ter wereld. 'Daarbij, ik krijg natuurlijk helegaar geen dochter, hebben we nóg een Zoon. Zie je het voor je?' Deed ik nog een duit in zakje.
'OOK GOED. IK WIL GEWOON EEN BABYYYYYY' Loeide het schaap over straat.
Ik deed net of ik het niet hoorde. Liep bovendien met het dove oor aan zijn kant.
En mokkend wandelde het kind verder met zijn wagen en zijn nep-zusje.

Maar, we waren in ons nopjes hoor. Een lieve baby de hele dag, ach ach, wat een zaligheid. Ik zette het zo op Facebook natuurlijk, waarop de menschen dachten dat ik wellicht nog wel aan het baren zou slaan. Dus niet he. Blijf niet aan de gang.
Hou gewoon erg van andermans baby's. Die je einde dag weer teruggeeft ja.

En toen was er gisteren Familiedag. Oma werd 95 jaar. En daar was ook alweder een baby. Die ik natuurlijk ook even leende, en waar ik kennelijk zo verrukt naar keek, dat ook daar alweer werd geïnformeerd naar staat van mijn eierstokken. Bestelde mijzelf een wijntje en keek maar een beetje in de einder, als antwoord.
Maar ook dat is mooi he. Dat de familie zich maar uitbreidt. Oma krijgt werkelijk jaarlijks bakken met achterkleinkinderen, allemaal met familiebloed en mooie spriethaartjes. Daar ga ik ook gewoon voor. Achterkleinkinderbaby's. Als ik dat red natuurlijk. Zal volgende keer chirurg eens vragen naar zijn mening over mijn levensverwachting. Tot die tijd proost ik maar op afgelopen week. Die ik zonder kleerscheuren doorbracht. Progressie!

Was danig verveeld met het oor. En sliep dus maar met lenzen in.

Nou was ik zowaar deze week niet meer doof. Na de zesde Antibiotica kuur, begon er zowaar wat verbetering op te treden. Ik hoorde weer wat aan de rechterkant en zei niet meer de ganse dag: 'Huh wat? Wat? WAT? IK BEN DOOF WEET JE NOG WEL? PRAAT EENS DUIDELIJK?!' Ik merkte ook wel dat Echtgenoot en de Zonen dat ook wel prettig vonden ja.

De pijnlijkheid is weg, het is nog wel steeds dikkig, maar dat zal wel wegtrekken. Heb volgende week weer afspraak met mijn Chirurgenvrind, en in het beste geval zal ik die afzeggen.

Nu, dat was allemaal fijn zeg.

Kon ik verfrischt en gezond aan de Avondvierdaagse week beginnen. Maandag hadden de Zonen studiedag, dus hingen wij de ganse dag een beetje te relaxen in huis, ter voorbereiding van de hysterie. Die ik wederom onderschat had hoor.

Wie verzint dat toch. Dat de boel om 18.00 begint? Waardeloos tijdstip.
Stress, gedoe en dinges en schreeuwen en opjutten alom. Heel relaxed ja.

En dan natuurlijk de sinaasappel-met-pepermunt bende die de jongens wensten te hebben. Ik knipte een kussensloop aan flarden, knoopte de boel dicht met de Loom-Elastiekjes en vond mezelf bijzonder creatief. Terwijl ik een beetje in mijn mond braakte van het idee alleen al, aan zó'n ellende te zuigen. Volgens mij vinden ze het niet eens heel lekker, want ik vond elke dag halfbakken kledderige stukken terug in de tasjes. Plakte helemaal niet hoor, nee, dat niet. Maar goed, iederéén doet het, dus dat schijnt een reden te zijn voor de jongens om het ook te willen.

In het kader daarvan, en dan andersom, kocht ik voor Zoon2 een paar roze sandaaltjes bij de schoenenwinkel in Het Dorp. Hij wilde niks anders, dus hatsa, het kind loopt er weer mooi bij.

Ondertussen dacht ik zo nog eens wat na over Het Oor, en raakte danig verveeld zeg. Wat een toestand was dat toch geweest.
Weet je wat, dacht ik. Laat ik een ander deel van mijn gezicht eens proberen.
En sliep een nachtje met mijn lenzen in.

Werd wakker met een bepaald akelig oog. Rood, dik, half blind, tranend en bijzonder pijnlijk.
Liep er de hele dag mee rond, zag geen hand voor ogen, want had natuurlijk lenzen niet meer in, maar ook geen bril op, want wilde liever zonnebril, in het kader van mijn ijdelheid. Zag er niet uit zeg.

Des Avonds was de pijn dusdanig, dat ik besloot toch maar een dokter te bellen, en kon terecht bij de spoedpost in het ziekenhuis. Was daar toch al zeker een week niet geweest, dus voelde me direct thuis natuurlijk.
Meneer de huisarts in dienst, was een bijzonder aantrekkelijk jongmensch, maar een beetje wapperen met mijn wimpers zat er niet in natuurlijk. Er werd gekeken en gemompeld en ik maakte nog zo wat grappen over een antibiotica kuurtje. Haha. Haha. Lachen met mij ja.

Hoornvliesontsteking. Zei ook de oogarts die ik de vólgende morgen moest bezoeken. Kreeg twee soorten druppels en een creme mee en vermaak me daar nu al een paar dagen ELK UUR mee.
Het leidt wel af van Het Oor, dat wel.

Ben reuze benieuwd wat ik de volgende keer heb zeg. Misschien kan ik proberen mijn haar nog iets extremer te blonderen. Zodat ik daar iets mee oploop? Wellicht moet ik een kunstgebit? Breek ik mijn neus?
En dit is alles nog maar mijn hoofd he. Er zijn nog mogelijkheden te over natuurlijk, om tripjes naar het ziekenhuis te waarborgen.

Ga maar even paar dagen op tijd naar bed. Gelukkig kan ik nog wel zien waar de wijn zich bevindt in de koelkast. Glas halfvol he.