Ziek, slang, wandeling, boterhamworst.

Van de week waagde ik het om Zoon2 boterhamworst op zijn brood te geven, bij het ontbijt. In plaats van chocolade pasta. Ik kon de pot niet vinden geloof ik.
Wat ik wel niet dacht? En dat hij niet ging eten en alles.
Zoon1 was ondertussen zijn bed niet uit te krijgen, maar daar kan ik tegenwoordig mee omgaan. Ik zet gewoon ontbijt neer, doe het tien-uurtje en lunch in zijn tas, negeer zijn geschreeuw omdat ik zijn schoenen kwijt heb gemaakt of omdat zijn ondergoed door de kaboutertjes is weggehaald midden in de nacht of t zit in de drie wasmanden vol was die ik wel gewassen heb maar niet opgeruimd en ik zorg dat tenminste een van de Zonen op tijd op school is.
Zoon2 weigerde dus intussen zijn broodje. Waardoor ik hem de toegang tot Netflix weigerde tot t geconsumeerd was. Dat hielp.
Hoe deden de ouders dat vroeger in godsnaam?

'Nou, de kindertjes in de arme wereld zouden anders ENORM blij zijn met een bammetje met worst hoor!' Zo riep ik om tien voor acht op een donderdagochtend.
'En laat staaaaaaan dat ze zouden zaniken over het gebrek aan wifi. Allemachtig, ik had pas internet toen ik 21 was, denk daar maar eens aan, ondankbare apen' deed ik nog een duit in het zakje.

'Was het toen oorlog?' Wilde Zoon2 geschiedkundig weten.
'Nee jongen, zo oud ben ik nou ook weer niet. ' Maakte ik koffie.

'HAHHHAAAHAHAHAHAHA jij bent vet oud' Was Zoon1 opeens toch wakker. Hoorde ik vanuit zijn kamer.


Omdat mijn fiets maar weer eens stuk was, en ik het vehikel van Echtgenoot1 dus geleend had, maar die heeft ee'Hm h'h,n stang, zoals mannen-fietsen dat nu eenmaal hebben, ook al weet niemand waarom, en ik me bovendien helemaal niet lekker voelde, liet ik Zoon2 zelf naar school fietsen. Ja, een schandelijke moeder was ik. Geen chocolade pasta en ik liet hem die hele 300 meter zelf fietsen. Brullend ging het kind naar school. En ik zou dat een aanslag op t moederhart hebben gevonden, ware het niet dat ik te druk was met hoesten en naar adem happen en me algeheel ellendig voelen. Koffie hielp niet, een sigaretske hielp niet. En ik had geen kater of iets van dien aard. Ik was niet goed zeg, ik liep de trap op en moest even gaan liggen.
Na een fikse hoeveelheid paracetamol en thee en dinges, voelde ik me waarlijk nog steeds niet zo goed en bedacht me dat ik me eigenlijk al een paar dagen niet zo best voelde.
Aldus telefoneerde ik met de huisarts en kon langskomen.
Bleek ik een longontsteking te hebben zeg. Nahh, zei ik. Dat verklaart wel een hoop.
Of ik dan soms stress had in mijn leven? Wilde de arts weten.

'Ja nou ja, ik moet mijn huis uit, verder niks, hahahahaha' deed ik.
En toen ging ik hoesten op een manier waar de honden geen brood van lusten zeg.
'hmmmm hmmmm' deed de huisarts heel huisarts-esque.

Of ik dan maar rustig aan wilde doen, en hier, pak aan, een recept voor een fikse antibiotica kuur.

Heerlijk, dacht ik, daar knapt een mens van op. En ik ging eenmaal thuis in mijn bed liggen.
Kwam er vervolgens een paar dagen niet uit.

Hahahahaha. Wel natuurlijk, want de Zonen verwachtten toch iets van moederschap.
Terwijl ik zwetend spaghetti stond te koken dacht ik aan mijn bed.
Op t schoolplein dacht ik aan mijn bed.
Broodjes smerend dacht ik aan mijn bed.

Toen ik eenmaal in mijn bed lag. Kon ik niet slapen. Ik heb twee hele boeken uitgelezen. En ben meerdere keren midden in de nacht opgestaan om thee te zetten.

En ik werd stapelgek van de thee. Ik sleepte mezelf naar de supermarkt en kocht cola. Een mens moet toch iets drinken.
Zoon1 haalde een pracht score op zijn eind cito toets.
Ik haalde aardbeien en slagroom.
Zoon2 wilde weten waarom ik zo warm was.

Maar de antibiotica hakte in.
En de jongens gingen naar hun vader.

Het Herstel trad in en ik voelde me allengs beter.
Zo kalmpjes aan dacht ik aan een koud wit wijntje, wat duidt op gezondheid, vond ik zelf.

Terwijl ik zo heel gezond naar een kiwi zat te kijken, want die had ik mij aangeschaft, kreeg ik een bericht.
Nu leef ik zo ongeveer via mijn whatsapp, dus daar keek ik verder niet perse van op hoor.
Maar het bericht was van Trainer1.
Trainer1 is de voetbaltrainert van Zoon2.

Of ik misschien mee wilde gaan rennen.
'RENNEN?' Was ik subtiel
'HAHAHHAHAHAHAHHAHAHAHAHAHAHAA' deed ik ook nog.
'Oh nou ja, wandelen dan?' Deed de man heel lief.
'Wandelen kan ik, als het maar niet te ver is.' Vond ik.

Even tussen haakjes was dit dus een date-uitnodiging he, dat u t even weet.
Trainer1 en ik hadden elkaar de afgelopen tijd zo heel subtiel vrindelijk in de ogen gekeken, terwijl ik aan de kant stond te kijken naar mijn voetballer, bevriezend, en Zoon2 leerde van trucjes en dinges en sportgeleuter waarvan ik net doe of t me interesseert

Nou heb ik in het afgelopen jaar wel wat gedate hoor. Doorgaans neem ik mijn aspirant liefdes mee naar de kroeg, of zij mij, en is er bier in t spel en meestal een desillusie na afloop. Een vrij duidelijk, best wel gezellig, maar niet echt hoopgevend stramien.

Maar dit was anders.
Wandelen. Overdag. Zon.

Ik zei ja.

Zondag 12.00 uur. Ik deed mijn haar los en niet mijn wandelschoenen aan. Want die heb ik natuurlijk niet.

En wandelen gingen we. Over een duinpad en alles. En ik wilde heel natuur lievend overkomen, maar toen zag ik een slang. En ik verzin het niet. Er was daadwerkelijk een slang. Ik deed een schreeuw en krijs en zeer on charmant in het algemeen.
Misschien niet perse de beste keus zo op een eerste date, maar t kan maar duidelijk zijn hoe ik ben.
Toen hij daarna niet meteen vol afgrijzen wegrende, maar een kleedje uitspreidde en mij, uit de tas toverend, een koud wit wijntje inschonk....nou. En toen zei hij ook nog: je moet zeker wel even roken nu.

Die hele longontsteking kon me gestolen worden hoor.

En het zand in mijn schoenen ook.

Niet die slang. Daar ga ik nog even over dromen. Ik denk wel dat Zoon2 dat een cool verhaal gaat vinden. Zoon1 zal mij wel een aansteller vinden. En mijn Zuske gaat bewijs eisen. Maar dat kan, want ik heb van haar een nieuwe laptop gekregen en dus is Google weer in mijn leven. En dat maakt mij zo gelukkig. Want zonder laptop heb ik geen leven. Zoals chocolade pasta is voor Zoon2, zoals uitslapen is voor Zoon1, zo is mijn leven een laptop, een kommetje wijn, de Zonen en zand in mijn schoenen.

Niet dakloos op mijn 38e. En er is een trampoline.

Nou zeg. Dat was weer wat hier. Was ik net bekomen van het feit dat ik zowaar een keer voor mezelf gekookt had, zonder dat de Zonen bij me waren...Ja, ik kan verrukt zijn over kleine dingen hoor.
- Kreeg ik een telefoontje dat mijn ganse leven maar weer eens op de kop zette.

Of ik even mijn makelaar wilde ontvangen, want die wilde namelijk wel wat foto's maken van mijn huis. Zodat het weer op de markt gezet kon worden en alles. Over een maand.

'Eh. WAT? WAAAAATTTTT??' Brulde ik door de telefoon.
'Ja, je moet er 1 juni uit' Zo meldde Makelaar1. Met een piep in zijn oor, zo schat ik in.
En, zo zei hij nog heel olijk: 'Wat doe je eigenlijk verrast, je hebt toch zeker twee maanden geleden een brief gekregen?'
'Neen. Neen dat heb ik niet.' Deed ik onschuldig, en wanhopend bovendien. Met in gedachten mijn brievenbus die ik niet perse elke dag open om te kijken wat ik nu weer moet betalen.

'Ja ja, een aangetekende brief. Heb jij gekregen. En al je buurvrouwen ook' deed hij overtuigend.

Kijk, nu ontgaan mij dingen wel eens hoor, heus wel, (Zoon2 sprak vandaag foutloos Archeologisch uit, bijvoorbeeld. Wist ook nog wat het betekent, ik denk dat hij niet eens weet wat sperziebonen zijn bij wijze van spreken.) Maar tekenen voor een enge brief en dat vervolgens vergeten? Nee, dat gaat zelfs voor mij te ver.

Vervolgens had ik natuurlijk daarna een roodgloeiende lijn met Buurvrouw1,2,3+4, die ook het bericht des onheils telefonisch hadden ontvangen. En ook geen brief hadden gezien, laat staan getekend.
Voorts werd er dus in paniek heen en weer ge-appt, gebeld en riep ik hulp in van Oom1 die Advocaat is. Die mij zelfs vanuit het zonnige oord waar hij verbleef wilde helpen. Ondertussen zocht ik naarstig mijn contract en aanverwante administratie, dat ik, geheel op eigen wijze, kundig had kwijt gemaakt opgeruimd.

Daarna belde ik vol drama Echtgenoot1 op, die een weinig verbleekte, zo hoorde ik wel aan zijn stem. De man zag mij natuurlijk alweer met al mijn roze krukjes en vierhonderd boeken onder mijn arm bij hem intrekken. Gezellig.
De Vriendinnen en het Zuske kwamen direct langs met vierhonderd flessen wijn onder hun armen, ter steun en toeverlaat. Oprecht gezellig.
En Verkering1 van Echtgenoot1 hielp mij toen Makelaar1 op bezoek kwam, en dronk bovendien daarna een kalmerend kommetje wijn met mij.
En ik zette een oproep op Facebook.

Want inmiddels, na onderzoek, advocaat en een hoop gebel en gelees, bleek dat het onoverkomelijk was. Ik moet per 1 juni mijn huis uit. Iets met vergunningen en een hoop ellende. De nooit ontvangen brief maakte niet eens wat uit.
Mijn bericht werd als een malle gedeeld, wat mij ontroerde zeg. Ik werd gebeld, gemaild, ik kreeg appjes en berichten en er kwamen van alle kanten adviezen, tips en vriendelijkheden.
Zelfs mij volledig onbekende mensen wilden mij helpen. Zomaar. Omdat ze aardig zijn.

En toen kwam de Gouden Tip. En daarop volgde een berichtje van mij. Een berichtje terug. Een schrikbarend aantal telefoontjes, een paniek aanval van mij, een zere knie van mij, want ik viel nog even van de trap, en een mevrouw bij de gemeente Bloemendaal die ik voor altijd in mijn hart heb gesloten. Ik ga haar zoenen zeg. Ik denk wel dat ze daar van op zal kijken, want zij heeft geen idee wie ik ben. Behalve die iemand die door de telefoon gilde vandaag, toen ze mij het verlossende woord gaf.
Ik heb nieuwe woonruimte.

Ik kan er binnen een maand in. Het is weer tijdelijk, maar voorlopig zit ik daar prima. Ik heb nog geen idee wat voor ruimte het precies is, maar er is ongetwijfeld plek voor mijn eekhoorn-lamp, mijn krukjes, mijn roze kaarsen en, natuurlijk, De Zonen.

Die ik vandaag het nieuws ging brengen, dat we, weer, moeten verhuizen.
Ter verzachting kocht ik lekkere broodjes en chocolade muffins. Door ervaringen uit het verleden is altijd gebleken dat dat wel helpt, bij de Zonen die akelig nieuws ontvangen.

Zoon1 was lief. En moest huilen. Maar vooral omdat hij het zo zielig voor mij vond, omdat ik mijn huiske, dat een volledige bouwval was toen ik er bijna twee jaar geleden in kwam, toch redelijk heb op weten te knappen. En dat we nu weer weg moeten.
Zoon2 was woedend. Tussen het huilen door. Hij gaat niet weg, zo vertelde hij mij. Hij blijft hier.
Maar wilde toch wel weten of we de lekkere stoel en onze bank dan wel meenemen? EN HOE DAN?
'Die kan jij toch niet tillen mamma?'

En ik kreeg nondenju toen pas eigenlijk de harde waarheid voor ogen. Zo gaat dat wel vaker bij mij. Het moet soms even landen.

Ons huiske. Met ons terraske. Waar ik potdikke net weer nieuwe plantjes op had gezet. In verwachting van een weer mooie zomer hier, met wijntjes buiten, mijn lampjes aan en barbecue met al mijn lieve buren en Vriendinnen.
Het huiske waar ik twee jaar geleden hard huilend in ben getrokken. Omdat ik weg moest uit de echtelijke sponde, immers.
Het huiske waar ik bloed zweet en tranen in gestopt heb, om het leuk en gezellig voor ons te maken. En waar ik weer een beetje tot mezelf kwam na alle gedoe. Al mijn avonden in mijn keuken, met een Liefde, met vrienden, met Vriendinnen. Etentjes, borrels, kerst, Netflix avonden en heel veel koffie en ontbijt met de Zonen.
De Woonkamer waar de jongens het liefste zijn op de bank en mijn heerlijke stoelen.
De gare badkamer, met de douche die lekt, maar waar je nou eenmaal aan gewend raakt.
De deur die altijd open staat, bij alle buren ook, als het maar een beetje mooi weer is.

Het eerste huis waar ik weer alleen woonde, na dertien jaar. Mijn eigen huis. Met een trap en kamers en alles.

En weer kan ik gaan inpakken. Het is onderhand de achtste keer dat ik verhuis. Waarvan dit de derde keer in zes jaar tijd.
Het worden steeds minder spullen, dat scheelt dan weer. Hoewel ik in de afgelopen twee jaar toch weer aardig wat verzameld heb.
Of De Zonen weer een eigen kamer krijgen, dat weet ik nog niet eens, maar ik denk zomaar van niet.
Dat nieuws houd ik nog even voor mezelf. Daar kan geen chocola tegenop.
En ik hoop dat ik wel weer een muur paars mag schilderen....dan voelt het in elk geval meteen weer als Thuis.

Maar verder ben ik niks dan dankbaar. Dat het zo snel opgelost is voor mij. Want dat kan wel heel anders, dat weet ik ook wel. En ik pak straks lekker weer alles in en daarna uit, en zorg dat de jongens het ook daar weer leuk gaan vinden. Er is een trampoline zag ik. Dat gaat Zoon2 leuk vinden.
En gelukkig gaat Zoon1 morgen met zijn vader op reis. Dat verzet de zinnen nogal.
En ik word overmorgen 38, en ben dan niét dakloos. Als dat geen reden voor een kommetje wijn is, dan weet ik het echt niet meer.

Van de veertig, de levensles en de poffertjes

Voor de Zonen was het feest deze week. Woensdag gingen we naar de kermis. Dat wisten ze al een week van te voren. In het kader van voorpret is dat leuk, als je een van de Zonen was tenminste, afgelopen week.
Het Zuske ging mee. Dat is traditie en bovendien een vereiste. Aangezien zij tenminste in dingen durft. Attracties en dergelijke. Zoon2 en ik zijn van de minder dappere tak van onze familie, maar Zoon1 en zijn tante gaan bij voorkeur tot brakens aan toe in apparaten die hen de lucht in slingeren en de magen omkeren en die maken dat ik zelfs vanaf de zijlijn het niet helemaal aan kan zien zonder misselijk te worden.
Maar toch is het leuk, ook voor mij. Het heeft iets nostalgisch, de kermis. Ook al omdat er weinig veranderd is sinds ik kind was en het toen echt leuk vond. Er is misschien een nieuw soort achtbaan bij en de knuffels die je kunt winnen zijn niet slechts roze beren, er zijn er nu veel meer. En groter, bovendien. De hoeveelheid vreselijke mensen is onveranderd en het geschreeuw en gejoel is net als in 1995. Ook heb ik in mijn hoofd dat ik vroeger met het tientje dat ik van mijn oma kreeg, de ganse middag zoet was, en nu was ik, en mijn Zuske bovendien, binnen een uur of drie ongeveer het zevenvoudige kwijt. Niet dat dat erg is hoor. Alles he, voor de bloedjes. En daarbij houd ik gewoon ook heus veel van boterhammen met kaas als diner.

Oh en misschien heb ik een deel daarvan ook wel enorm in van die grijpmachines gegooid. Ik ben namelijk echt DOL op de grijpmachines. De Zonen weten dat en stonden dan ook bepaald aanmoedigend te schreeuwen, toen ik steeds maar weer een euro erin gooide en net niet de Pokémon wist te pakken.
'Nondenju' brulde ik heel subtiel, terwijl de jongens vergenoegd toekeken hoe hun moedertje haar geld vergokte.
Maar toen ze beiden dan toch uiteindelijk met de armen vol knuffels en voetballen, omgekeerde magen, verstuikte enkels en een verschrikt hart van het spookhuis weer op de fiets terug zaten, was het het waard geweest.

Voorts was er Koningsdag! Hoezee! Nadat we geslapen hadden tot het moment dat er niks meer ook maar leek op 'lekker vroeg de vrijmarkt op', ik ze onder lichte dwang een vlag op de wangen had getekend en we Wilhelmus-zingend op de fiets zaten, begon onze feestdag.
Normaal vier ik deze heugelijke dag door het drinken van grote hoeveelheden bier, zonder het nageslacht onder mijn rokken. Maar dit jaar was die eer aan Echtgenoot1.
Evenwel was het een meer dan leuke dag. De Zonen, Zuske en ik togen naar Haarlem en daar namen wij plaats op een leuke plek in een park. Er was rommelmarkt, er waren dinges en spullen en bekenden en Zoon2 ging los. Er was een Ajax lamp. En een gare knuffel. En een paar boekjes. En ik kocht een kleertje voor twee euro. En toen de zon doorkwam en het middaguur aanbrak, namen Zuske en ik een bier of wat, want, leve de Koning, en wij gaven de Zonen een paar euro.
'Veel plezier, doe ermee wat je wilt' deden wij heel leuk.
'Proost!' Deden wij ook.

En toen was het lunchtijd.
En zat er niks anders op dan maar wat te halen bij het rijdende etablissement dat 'Biologische poffertjes' verkocht.
'Hebben ze potdikke niet iets normaals?' Was Zoon1 een kind naar mijn hart.
'Is er niet gewoon iets met kleurstoffen en suiker?' Wilde Zuske weten.
'Wat is dát nou weer??' Wilde Zoon2 weten.
'HAHAHAHAHAAAA' Was ik verrukt over mijn familie.

Wat in godesnaam biologisch aan de poffers was, ik weet het niet. Er was suiker en boter en ze leken op de dingen die je in de supermarkt koopt en in de magnetron doet. Alleen kostten ze twaalf keer zoveel. Maar de Zonen vonden het lekker.
Toen daarna Zuske en ik ook opeens best wel trek kregen, lieten we Zoon1 in de rij staan voor het patat-tentje dat patat verkocht van waarschijnlijk door gouden geitjes opgegraven aardappels uit de krochten van Peru of iets dergelijks, met een lekkere klodder Zaanse Mayonaise erop. Voor dat bedrag had ik zéker vier knuffels uit de grijpmachine kunnen halen, maar hee, wie let daar op.

Dat we verder de hele dag grappen hebben gemaakt over wel-of-niet biologisch, glutenvrij, en mensen die muntthee drinken, dat was een bonus.

Toen we na wat verdere omzwervingen thuis kwamen, waren we kapot. En ik ging tegelijk met de jongens naar bed.

De Zonen zijn inmiddels weer bij hun vader en ik heb er weer een nacht werken op zitten. Wat niet bijster bijzonder was, want heel rustig, behalve een paar heel leuke mensen aan de bar. Ach, je hebt er maar een paar nodig he, zo dacht ik heel berustend.

En zo kwam ik te denken, want tijd zat had ik immers.
Vandaag zijn mijn ouders veertig jaar getrouwd. Nah.
Ik heb de tien niet eens gehaald. Zij de veertig. Das toch mooi he.

'Gefeliciteerd! Op naar de volgende veertig!' Zo appte ik heel liefdevol in onze familie app vanmorgen.

'Zeg. Vind je het nodig?' Was mijn vader heel lieflijk.
'Nog veertig jaar?? Das de goden verzoeken' was ook mijn moeder heel romantisch.

Zo gaat dat dus he, na veertig jaar. Maar mooi dat ze tesaam nu een weekendje weg zijn. En ze gingen eten en naar de film en alles.
En ze zullen ongetwijfeld een borreltje drinken op hullie huwelijk en alle veertig jaren. Ik heb t niet van een vreemde immers.

Maar omdat ik zo aan t denken was over de liehiefde en dinges, had ik gisteren aan mijn barretje een verhelderend gesprek met MeneerJ, die mij zo tussen alle ouwe borrels door wat advies en tips gaf. (MeneerJ is een echte Amsterdammert van 77)
'Kind' zo zei hij. 'Laat ze maar moeite voor je doen'
'Als ik een lekker mokkeltje zie, dan ga ik op mijn knieeen voor haar, al moet ik door de modder.'
'Als een man een lekker wijf ziet, en dat ben jij, Blondie, dan moet ie door de regen naar je toe komen als hij je wil zien. En anders is het een lul. Onthoud dat kind.' Zo orakelde hij.

En op een of andere manier vond ik het heel ontroerend. En waar bovendien.

Dus ik ben nu bijna begin 30 38, en dat was een mooie levensles als je het mij vraagt. Veertig, acht en dertig, ik drink er maar een kommetje op. Feestelijk is het sowieso.

Een oneindige stroom van stomme spelletjes.

Zoon2 wil sinds hij in groep 3 zit, niks anders dan rekenen en lezen. Wat heel leuk is natuurlijk. Hij leest alles wat er te lezen valt, dus ook mijn agenda. En hij heeft dus opeens allerhande vragen over mijn activiteiten, die hem feitelijk niks aan gaan.
Ach, de tijd dat ik nog dingen geheim kon houden voor het nageslacht.
Hij leest ook de tijdschriften die ik in mijn tijdschriftenmandje op de wc bewaar. En leest die uitgebreid als hij aan het poepen is.
Laatst hoorde ik hem hardop voorlezen over 'verlatingsangst', 'seks op de eerste date' en 'ik wist meteen dat ik met hem wilde trouwen'. (Het was de Linda. over Tinder dates en dergelijke).
Ik grinnikte daarover natuurlijk, en schonk er verder geen aandacht aan. Weet hij veel.

'Mamma, krijg jij denk je ooit nog een vriend? Of ga je gewoon weer bij pappa wonen?' Wilde het kind toch opeens weten.

Op beide vragen kon ik eigenlijk niks anders dan ontkennend antwoorden.

Op de eerste vraag, gaf ik maar gewoon een soort mompelend geluid, want om hem nou uit de doeken te doen hoe mijn Tinder dates tegenwoordig verlopen..daar vind ik hem toch iets te jong voor. Hoewel ik wel zeker weet dat ik De Zonen bepaald anders opvoed dan de moeders van de mannen van tegenwoordig hebben gedaan. Allemachtig.
Op de tweede vraag kon ik naar alle eerlijkheid antwoorden dat dát er hoogstwaarschijnlijk toch niet inzat. Alleen al omdat zijn pappa gezellig samenwoont met de Verkering natuurlijk.

'Welnu, dat is gewoon een vriendin. Jouw Vriendin2 komt toch ook niet bij ons wonen en dan voor altijd blijven? Dat is gewoon logeren.' Zo vond Zoon2 zichzelf enorm logisch.

Nou, ik heb een en ander over liefde en dinges uitgelegd daarna. Dat er een verschil is tussen 'een' vriendin en 'de' vriendin en dat mensen verliefd worden en zulks.
Zo tussen neus en lippen door, want ik was nu toch bezig, gooide ik er een lesje Liefde In Het Algemeen in, en onderwees de jongens (Zoon1 was intussen ook aangeschoven, hem ontgaat weinig) over het begrip HomoSueel zijn. Ja hoor, je kunt ook trouwen met een jongen, als je een jongen bent. En ook met een meisje als je een meisje bent.
Of je dan wel een baby kunt krijgen? Wilde Zoon2 zijn wellicht toekomstige vaderschap even zeker stellen.
En zo vertelde ik dat je dan gewoon even een eitje van een meisje leent, om die dan te mixen met je eigen zaadje. Wellicht moet je dan ook de buik van dat meisje even lenen, maar al met al is een baby zeker niet uitgesloten, zo vertelde ik.
Zoon2 was vrij snel redelijk tevreden met mijn uitleg, Zoon1 keek bedenkelijk naar mij, maar dat doet hij eigenlijk altijd, dus daar lette ik verder maar niet op. Ik ga er een beetje van uit dat hij sowieso al goed begrijpt hoe het allemaal zit. Qua wetenschap dan. Ik zal hem te zijner tijd absoluut nog tot in den treure uitleggen hoe hij precies met meisjes of jongens om moet gaan, want als ik nu al merk wat er veranderd is in de jaren sinds ik voor het laatst vrijgezel was, dan wil ik bijna niet weten hoe dat gaat als zij mijn leeftijd bereiken en om een of andere reden ook het Tinder Pad gaan bewandelen.

Ach en verder verkeerde ik in een soort memory lane de laatste tijd. Dat kan ik goed hoor.
Het is dit jaar 10 jaar geleden dat de Echtgenoot ik gingen trouwen. Ik weet dat, ik denk aan de datum en ik vertel dat aan iedereen die het niks interesseert. Het is dus ook zo lang geleden dat Zoon1 pas 1 was. En Zoon2 nog lang niet bestond. Maar ook dat we naar Barcelona gingen. En nu wil het geval dat Zoon1 over twee weken met zijn vader naar Barcelona gaat. Bij wijze van vader-zoon-uitstapje, omdat het kind in groep 8 zit en we hem net hebben ingeschreven voor de middelbare school.
Ik blijf thuis bij deze gelegenheid. Omdat ik geen vader ben, allereerst. En dan overvallen mij dus allerhande gedachten. Van ach en wee en dinges en gedoe. Van de Zoon die opeens zo groot is. Van Barcelona. Van alles dat voorbij gaat en nog gaat komen.

Maar niet alles is getreurd. Vorige week kreeg ik nog een huwelijksaanzoek van een wildvreemde. Die overigens niet eens mijn naam kon onthouden. Ik zoende zo eens met een man, terwijl ik per abuis aan de bar zat van mijn lievelingskroeg. Kan gebeuren. Ik blokkeerde iemand omdat hij zei: 'Ik wil jouW leren kennen.' NOU IK JOU DUS NIET en ik kocht trouwens ook allemaal plantjes voor mijn terraske. Al met al een heel volwassen week als je het mij vraagt.

Zoon2 kan dit alles dus nu ook teruglezen, dus ik zet vanaf nu maar een wachtwoord op mijn laptop. Zoon1 blijft sowieso ver weg van zijn moeders spullen, die weet inmiddels beter.
En doe ik ondertussen rekenspelletjes met de andere zoon. Hij neemt een getal in zijn hoofd en ik moet dat zien te raden.
Bij herhaling is zijn getal: Oneindig.
Wat eerst best om te lachen is. Totdat het een oneindige stroom aan stomme spelletjes is. Net zoiets als Tinder.

De kerstvakantie, de winterjassen en Zoon2

Kerstvakantie jonge. Ik vind ´m aan de lange kant dit jaar.
Als alle feestelijkheden zoals dit jaar in de weekenden vallen, blijven er zoveel dágen over he... Dat hakt er best in, qua activiteiten en dinges met de Zonen. Natuurlijk was er bioscoop en zulks. En hebben we gewandeld. Toen ik ze na veertien keer vragen eindelijk van telefoons af, en in de schoenen had.
Met kerst hadden ze een groot festijn, vanwege omdat er nogal veel families zijn tegenwoordig in hun bestaan. Cadeaus alom en de mooie blousjes waren niet aan te slepen.

Tweede Kerstdag had ik ze niet onder mijn rokken, dus trok zelf een extra korte aan en ging kinderloos op pad naar een familiediner. Dat uiteindelijk de boeken in zou gaan als de beste kerst ever, omdat de avond pas de volgende morgen eindigde. Dit omdat ik met mijn Neef1,2,3 en 4 de stad in ging. Er was heel veel bier, er was een club voor mensen van 18-24 (de leeftijd van de Neven) waar ik heus niet uit de toon viel, er was champagne en er was dans en muziek en ik kon me even niet heugen wanneer ik zo erg gelachen had. Neef3 bleef logeren, we werden wakker terwijl we eigenlijk overleden waren en tot twee dagen later had ik nog een kater. Maar het was het waard.

Met Oud&Nieuw was ik ziekjes, wat heus niks met bovenstaande te maken had. Ik lag om 22.00 te slapen en werd om vijf voor twaalf wakker. Ik dronk mij een feestelijk glaasje cassis, keek naar het vuurwerk en ging te bedde met een kopje thee. Ik droomde over een treurig eenzaam bestaan, maar werd bijzonder verkwikt wakker. En toen was het tijd voor een deugdelijke nieuwjaarsborrel met het Zuske in ons lievelingsetablissement.

Waarna het gewone leven weer aanvang nam. Dat wil zeggen, het Moeder Bestaan. De jongens zijn hier al de hele week en ze zijn naar vriendjes geweest, ik heb mijn hele huis schoongemaakt en ik kookte degelijke boontjes. Vriendin2 kwam nog even langs, Zoon2 werd door oma mee naar de kapper genomen, zodat hij weer uit zijn oogjes kan kijken, en gisteren ging ik winkelen met Zoon1, want ik had een Fashioncheque voor kerst gekregen van Verkering1 van de Echtgenoot. Daar was ik na maanden van niet-winkelen enorm aan toe, dus ik huppelde door de stad, wat Zoon1 niet eens erg vond.

Ik kocht een jurkje, een jasje, en een berg leuk nieuw ondergoed, waarbij ik het het kind niet in zijn hoofd gepraat kreeg dat het wel degelijk uitmaakt wat voor ondergoed je aan hebt als meisje.
'Maar niemand ziet het??!' was hij zwaar verbaasd.
Waar hij natuurlijk ook wel weer een punt had, in mijn geval.

Toen ging ik winterjassen passen. En op elke had hij commentaar.
Te kort, te lang, de kleur niet goed en rare knoopjes.
Toen ik er eentje vond die me goed stond, zo dacht ik zelf, zei hij:
'Ja dat ziet er natuurlijk niet uit. Dat is een heel avontuurlijke jas. Dat is niks voor jou.'
Waarop hij denk ik doelde op de survival-achtige kleur die het ding had.
Ik kon eigenlijk niet anders dan instemmen.

We kochten ons een milkshake, en wandelden rustigjes weer terug naar het station. Want een echt uitstapje doe je met de trein, zo vinden wij.
Daarbij hoefde ik dan niet te fietsen op mijn lekke band.

Want ook dat is gaande. Alles gaat langzaamaan kapot hier in mijn huis. Was het eerst alleen de ketel. Nu hangt ook de deurklink van de keukendeur op apengapen, waardoor ik elke keer bang ben dat ik er nooit meer uit kan. Het handdoekenrekje in de badkamer kan elk moment een dodelijk ongeluk veroorzaken, mijn keukenvloer ligt aan de barrels en gisteren hing de kast in mijn woonkamer ineens scheef. De koelkast maakt een raar geluid en om de beurt vallen alle lampen uit.

Ik vrees dat 2017 het jaar wordt van een nieuw huis. Maar dat zal ik later eens rustig gaan bekijken.
Want eerst is Zoon2 morgen jarig. Zeven jaar wordt het kind, en hij kan niet wachten. Hij ligt nu in mijn bed te slapen, voor de laatste keer, want als hij zeven is, is hij groot en gaat hij in mijn huis ook in zijn eigen bed.

Precies zeven jaar geleden nu, begon het als een malle te sneeuwen en ik te baren. En vannacht om 01.40 is het zeven jaar geleden dat hij kwam, zag en iedereen tot op de dag van vandaag om zijn vingertjes wond.
Morgennacht ga ik werken, drink ik een biertje op mijn mooie kind en zaterdag hebben we feest.
Als ik natuurlijk ooit nog uit mijn keuken kom en de douche overleef. Daar hoort een kommetje wijn bij dunkt me.

Kom ik ook wel weer overheen.

Vanmorgen ging ik door mijn rug. Ik was vroeg wakker, want ik lag er gisteren vroeg in. Zo gaan die dingen. Ik zat aan mijn keukentafel, wilde naar rechts buigen om mijn koffie te pakken, een beweging die ik toch al waarlijk vaker heb gemaakt, en HATSA. Het schoot er in en niet een beetje.
Ik schreeuwde ook niet een beetje. Zo'n pijn deed het. Ik kon me eerst helemaal niet bewegen en keek om me heen, alsof daar ook maar iets was dat me zou helpen, maar nee hoor. Ik zag de keuken. Mijn gare keuken die ik leuk heb gemaakt met al mijn dingesen en waar nu ook nog kerstlichtjes in hangen. Niet alleen voor de kerst, maar omdat ik anders niet kan zien wat ik op de boterhammen van de Zonen smeer, bijvoorbeeld.

GODNONDENJU schreeuwde ik. En probeerde nog een keer mijn koffie te pakken. Je moet toch iets.
Na een tijdje was ik bekomen van de eerste schrik en durfde ik me op iets andere manieren te bewegen. Dat ging met mate. Ik kreeg mijn koffie te pakken en mijn telefoon uit de oplader. Verder bleef ik stilletjes zitten.

Toen mijn ademhaling weer redelijk normaal was, probeerde ik op te staan uit mijn stoel, en schreeuwde nog wat meer, toen ik naar mijn lade liep, waar ik mijn paracetamol bewaar. Ik ken dit, ik heb dit vaker. Eens in de zoveel tijd schiet het in mijn rug. Het zal een zwakke plek zijn, mijn ouders hadden het vroeger ook. Toen de Zonen nog kleiner waren had ik het vaker. Waarschijnlijk vanwege het optillen van het vadsige nageslacht, het in de raar lage bedjes leggen, en het spelen op lage en vlakke oppervlakken. En natuurlijk wanneer ik ze moest opvangen van een val van de trap of zulks.

Plat liggen helpt, zo weet ik. Dus ik sleepte mezelf de trap op, naar mijn sponde. Ik appte Echtgenoot1 en zijn Verkering1, of ze wellicht thuis waren, want ik zag de bui al hangen natuurlijk, woensdagmiddag met allerhande kinderen die eten willen en naar voetbal moeten enzo. Zij waren deugdelijk aan het werk, natuurlijk. Dus ik lag een uurtje in bed, kwam daar nauwelijks meer uit, had een bijna-dood-ervaring toen ik ging douchen en had uiteindelijk kleding aan en nog mascara op ook.

Toen ik eenmaal weer beneden was, moest ik mijn verwarmingsketel weer aan doen. Die is namelijk al meer dan een week niet echt zoals het hoort te zijn. Zat ik eerst twee dagen in de kou. Was ik daarna wel in de warmte, maar was er iets met het water. Er kwam de Echtgenoot, de Buurman en uiteindelijk de Vader aan te pas, en de boel werd bijgevuld, met slangen en dinges en toestand en mijn keuken stond onder water. En nu doet de ketel het. Het is hier warm. Totdat iemand gaat douchen. En op zich woon ik hier alleen, of met drie mensen, en wij willen douchen. Nou dat had ik snel door hoor. Je kunt douchen. Met warm water en alles. Maar daarna slaat de ketel uit en moet hij weer aan. Heel loodgieterig weet ik inmiddels hoe dat moet. En dus doe ik dat. En was mijn haar in record-tempo.

Nu vinden de Zonen mijn douche hier toch al niet al om over naar huis te schrijven, die bij pappa is namelijk een stuk beter. Ben ik het volledig mee eens trouwens, maar ja, niks aan te doen. Dus het kost nog iets meer moeite om de smeerpijpen hier gewassen te krijgen. Boys will be boys.

Morgen is ook nog het kerstdiner van de kinders. Ik moet nog even een sloot gevulde eieren maken, hopelijk gaat dat ook terwijl ik in een rare hoek over het aanrecht gebogen sta. En daarna trek ik een glittertrui aan en ga naar school. Maar natuurlijk niet voordat ik de klas versierd heb. Je bent klassenmoeder of niet natuurlijk. Wellicht dat ik na drie pogingen de glitter uit mijn onderste lade heb kunnen vissen en niet op handen en knieën naar school hoef te gaan.

De sollicitaties blijven vooralsnog onbeantwoord, ik heb geen kleedje voor de kerstdagen en ik heb een naar bericht van mijn huurbaas.
Al met al zou je kunnen zeggen dat dit jaar niet precies zo goed eindigt als ik het graag gezien had.

Maar wat er wel gebeurde. Zoon1 bood aan om zijn broertje naar voetbal te brengen, zodat ik dat niet hoefde te doen met mijn rug.
Zoon2 gaf mij een massage. Hij heeft wonderbaarlijk sterke handjes, trouwens. En ik kreeg vooral veel kusjes. Daar knapt iedereen van op.

En wat voor loser ik mezelf dan ook kan vinden, zonder werk, zonder normaal huis en zonder normale ketel en met Netflix op de meeste avonden. Ik heb de Zonen gemaakt he. En die zijn dus NOGAL goed gelukt. En ze hebben elke dag te eten en een warme douche. En oh man wat klink ik treurig. Maar daar gaat het toch om he, dat wat je doet. En ik doe niet zo heel veel zoals het hoort, het allerbelangrijkste heb ik NOGAL goed gedaan. De Zonen. Die hun moeder helpen, tussen de Pokemon kaarten en Voetbal door.
En dat ik niet bij het bovenste keukenkastje kan voor mijn kommetje, om wijn in te doen. Kom ik ook wel weer overheen. Godnondenju.

Geloven. Oh jee.

Een mens belooft zo eens wat he, in het leev´n.

Als puber beloofde je op tijd thuis te zijn. Eerst om vijf uur in de middag. Daarna als de lantaarnpalen aangingen. Toen om een uur of tien, want gewoon school de volgende dag. Daarna 01.00 ´s nachts, op zaterdag. Daarna dat je met iemand samen zou fietsen. Om vervolgens ergens om tien uur in de ochtend thuis te komen om dan met de hand op het leugenachtige hart te beloven dat je in slaap was gevallen ergens bij een heel veilig en kuis iemand thuis.

Het begint natuurlijk allemaal in je eerste levensjaren. Dat boontjes lekker zijn. Dat je daar extra snel van groeit. Dat zwarte Piet het ook weet, als je gewoon netjes je brood op eet en ´s avonds na je bad meteen lekker gaat slapen zonder gedoe. Daar houdt Sinterklaas van. Ook in april.

Dat je niet ziek wordt, als je de inenting krijgt in de gymzaal vol krijsende kinderen. Wat denk ik waar is, natuurlijk. Maar het sluit niet uit dat sommige kinderen toch ziek worden.
Dat je niet dood gaat als je maar goed uitkijkt met oversteken. En dat gaat ook niet altijd op.
En doe vooral je jas dicht als je naar buiten gaat. Je zou maar longontsteking oplopen.
De lichten op je fiets moeten aan. Want anders word je aangereden. Tot er een dronken idioot langsrijdt.
En pappa en mamma hebben het beste met je voor. Tot een van de twee gekte krijgt en het hele gezin neersteekt.
En je zal maar pech hebben, de hele tijd je spinazie opeten en potdikke toch kanker krijgen. In plaats van spieren.
Of lezen, in plaats van iPad kijken. En geen vierkante ogen krijgen, maar uitgemaakt worden voor sukkel en je hele jeugd gepest worden.

In een goede groep vriendinnen beloof je elkaar altijd trouw te zijn, te behoeden voor foute mannen, te dronken acties, voor elkaars kinderen te zorgen en altijd een plan van aanpak te hebben in tijden van crisis. Totdat dat een keer toch even niet uitkomt.

En je belooft je zoon, in goede tijden, dat pappa en mamma altijd samen voor je zullen zijn.
Totdat de tijden minder goed zijn en je je niet aan je belofte kunt houden.

En dat de Zoon dat jaren daarna nog weet. Namelijk.

Zoon1 en ik kijken samen de NPO serie 'Als de dijken breken'
Voornamelijk omdat ik dat wilde zien, en ik vond de zoon een prima partner in deze.
Nou, dat is ook zo.
Omdat ik geen tv heb, kijken wij de boel op uitzending gemist, als hij bij me is en Zoon2 te bedde is. Toen ik het eerst voorstelde was hij matig enthousiast, omdat hij dacht dat het een saaie documentaire zou zijn. Na de eerste aflevering was hij om en zitten wij dus elke week aan de laptop gekluisterd bij uitzending gemist.

Het akelige van het geheel is, dat het een nogal realistische serie is, en dat er dus ook mensen al dan niet of bijna ter ziele gaan. In de eerste aflevering was dat heel onfortuinlijk meteen een kind. Van zijn eigen leeftijd.

'Joh' zei ik. ' Dat komt natuurlijk gewoon goed ergens aan het eind. Gelukkig weerzien en alles en dinges' zo deed ik.

Vandaag was aflevering 4. En het vermiste kind werd geïdentificeerd in het mortuarium.
En het kind weet meer dan ik over alles bijna. Maar kende dat woord niet.
'Daar liggen dode mensen'. Mooier kon ik het niet maken.

'EN JIJ HAD BELOOFD DAT ALLES GOED ZOU KOMEN?' Was daar mijn zoon.

'Ja sorry liefje. Echt. Sorry. Ik dacht het echt.' Kwam ik lamlending uit de hoek.

En serveerde in godsnaam maar thee en chocola. Dat hielp wel redelijk.
En met mijn arm om hem heen, kon ik alleen maar denken aan toen de exechtgenoot en ik hem hadden verteld dat we gingen scheiden.
Want waar hij boos om was. Was dat ik het hem ooit had beloofd. In lieve tijden. Dat we misschien wel eens ruzie hadden. Maar nooit zouden scheiden. Nee zeg, ben je gek.
En als hij echt kwaad op me is, dan gooit hij me dat voor de voeten.

'Oh ja? Jij maakt mij op tijd wakker morgen? NOU IK ZET ZELF WEL DE WEKKER'
'WE ZOUDEN MACARONI ETEN EN JIJ KOMT MET BROCCOLI AAN?'

Jij doet nooit wat je belooft. Mamma.

En dat is natuurlijk niet waar. Ben vrij eerlijk type. Maar ik snap hem wel.
En dan gelooft Zoon2 nog in Sinterklaas dit jaar.