Megapixels of whateverdinges

De eerste en de laatste keer dat Echtgenoot en ik samen een fototoestel aanschaften, is een jaar of 7 geleden. Wij maakten kiekjes van ons samen aan de wijn en ons samen in de kroeg en ons samen thuis met de kat, zoals dat gaat. Wij waren zeer verrukt over het ontzettende fancy feit dat de hele boel 3 megapixel was of iets. Oei, wat zouden wij veel mooie foto's maken.
Deden we ook wel.
En zettten ze op de computer.
En dat was dat.

Inmiddels zijn we een aantal laptops verder en staat er jaren aan fotomateriaal ergens op een externe harde schijf, ergens in ons huis. Zoon1 heeft een schraal fotoboek van zijn eerste twee jaar, ooit eens door Echtgenoot aangelegd, Zoon2 heeft al helemaal niks. Maar hee, we hebben Facebook, waar ons hele leven op te zien is, en wij hebben telefoons vòl met foto's. Het echte fototoestel is al in geen jaar de kast uit geweest en de laatste keer dat we daadwerkelijk een foto op papier in handen hadden, is ook al heul lang geleden.

Maar daar komt de Schoolfotograaf. Ha! Vorige week bij Zoon1, waar ik bij zou helpen, want het werd mij vrindelijk verzocht door iemand van school, en gezien mijn werkeloze toestand was ik daartoe heus bereid, ja, zo ben ik dan ook wel weer.
Goedgeluimd kwam ik vorige week op school, waarna ik drie en een half uur later als een dooie neerzeeg in mijn keuken om weer een beetje tot leven te komen met koffie en sigaretten. Wat een toestand. Wat een drukte. Wat veel kinderen. En allemaal op de foto en daarna allemaal nog op een groepsfoto. Ik veegde wat melk van gezichten, deed wat haren weer goed en wat kraagjes recht en stond in de regen met stoeltjes en krukjes en moest best wel lachen om het gedoe om een klas van 33 kinderen een beetje leuk op de foto te krijgen terwijl het regent en het de bedoeling is dat iedereen dezelfde kant op kijkt. Dat laatste vond de fotograaf volgens mij helemaal niet zo grappig trouwens. Merkte ik wel.

Ik nam een kijkje om een hoekje toen Zoon1 op de foto moest en sindsdien ben ik bang dat ik volgende week een niet zo best portret van het kind op mijn portrettenplankje moet zetten. Het is waarlijk een knap kind, maar hij lacht altijd zo gek op foto's. Geeeen idee van wie hij dat heeft. Dus.
Die van vorig jaar was ook al een beetje twijfelachtig, omdat er op te zien is dat hij niet-lachend plaats had genomen voor de camera, en dat iemand toen zei: lach eens! En dat deed hij niet, en toen moest hij 'zijn tanden laten zien'. En dat ziet er dan ook zo uit, alsof iemand niet lacht, maar wel zijn tanden laat zien.

Vandaag moest Zoon2 op de foto, en daartoe bracht ik hem een uurtje naar zijn opvang, samen met 53 andere kinderen die voor de gelegenheid in leuke vestjes waren gestoken. Het was een chaaaaooos en toen ik Zoon2 brullend achterliet zag ik nog net dat hij smeerkaas op zijn shirtje had en dat hij waarschijnlijk rood aangelopen en met een bloeddorstige blik in zijn ogen op de foto zou gaan.

Ik heb, kortom, dit jaar niet al te veel hoop op een mooie foto van de jongens.

Maar. Maar! Ik heb ook dit sinds dit weekend een nieuwe telefoon, met een camera met grote pixelgrootte, of whateverdinges, en ik heb nu het heel goede voornemen om voortdurend mooie foto's te maken en die dan ook af te drukken. Ben zeer in mijn nopjes met dat idee en ik zal u op de hoogte houden van mijn fotografiekunsten.

Een bal en anderzins verwerpelijke attributen.

Het onderwerp Sport is hier thuis altijd een beetje een punt. Ik doe er niet aan en ben ook niet bepaald van plan dat wel te doen. Dat heeft te maken met mijn grote afkeer voor verplichte groepsactiviteiten, rennen en zweet in het algemeen en sportkleding in het bijzonder. Laat staan douchen in een smerige algemene ruimte en het gevoel van uitputting dat ik veel liever heb na een gezellige nacht dan na een middag vol dingen met een bal of anderzins verwerpelijke attributen. Dus.

Echtgenoot daarentegen houdt er wel van en gaat al jaren van de ene sportiviteit naar de andere, waar ik me meestal verre van houd, behalve die keer dat hij enorm aan het fitnessen sloeg, waar ik me wel in kon vinden, vanwege de breedgeschouderdheid en de sterke armen waar ik dan weer wel van houd.

Toen Zoon1 nog erg klein was deden we hem op gym, op zaterdagochtend om 09.00 fietsten wij naar een gymzaal van een naburige school waar zich in de kleedkamer een hoop ouders met een kater verzamelden om hun kind in een gymnastische outfit te hijsen en daarna toe te kijken hoe ze in de ringen hingen en met een bal over een bankje moesten lopen. Dat was heus leuk en om 10.00 zaten we rustig weer aan de koffie met het tevreden gevoel dat wij ons kind op een Club hadden en onze taak als fatsoenlijke ouders weer wat beter hadden gedaan.
Toen Zoon1 vier jaar werd was het over en deden we hem na wat overleg op judo. Een sport voor stoere jongens, heel prettig ook op een vrij normaal tijdstip op de zaterdagochtend en het kind zou goed leren vallen, zichzelf verdedigen en mocht een schattig wit pakje aan.
Dat het nogal aan de militaristische kant was allemaal, dat namen we maar even op de koop toe. Desalniettemin was Zoon1 er na 2 seizoenen wel klaar mee en ging het witte pakje de kast weer in.

Na wat gedoe zit het kind nu een tijdje op zwemles waar hij gestaag vorderingen maakt en ik fiets voor dit doel gerust nog wat meer in de rondte, word gek van de hitte in de kleedkamer, val bijkans flauw van de nog grotere hitte bij het bad zelf en verlaat na een uurtje gutsend van het zweet en met een Zoon2 die zich al een uur verveelt weer het pand.

Maar ja, zwemmen moèt, en is niet een vrijwillige keus voor een eigen Club, natuurlijk. Dus wij hadden zo wat onderhoudende conversaties tijdens het diner, over op welke club danwel vereniging Zoon1 nu eens zou gaan.
Hierbij bleek maar weer dat Zoon1 het grootste deel van zijn genen van zijn moeder heeft, gezien zijn afkeer voor een daadwerkelijke sport. Niks niet voetbal, hockey of tennis voor de zoon. Neen, het moest wat anders worden. En toen zagen wij het licht, en kwamen met Schaken op de proppen. Ha! Schaken! Nadenken, wat hij graag doet en goed kan, wel interactief, want partijtjes spelen met ander kind, maar niet rennen in een groep, waar hij niet zo van is.
En dus fietsen we nu elke dinsdagavond naar de stad, om hem af te leveren voor een flink potje denksport. En hebben vervolgens weer een uurtje te overbruggen, dit keer dan zonder Zoon2, dat scheelt.

Maar toen Zoon2. Vriendin2 heeft ook een Zoon2, en zij had de jongens opgegeven voor een proefles Peuterdans. Hahaaaa, verkneukelden wij ons, dat zou nog eens leuk gaan worden. De Zonen2 zijn goede vrienden en hebben samen de energie van wel 14 Zonen, daarbij kunnen ze net pas praten, maar toch horen wij al dat ze plannen maken om op hun 16e op het politiebureau te moeten worden opgehaald door ons, arme moeders.
En gisteren was het zo ver. Door maar een beetje een regenbui fietsten wij met alle zonen naar de les. Waar ze gingen dansen, spelen en een beetje hysterisch werden, maar ze hadden erg veel plezier en dus hebben we ze opgegeven, voor de komende maanden, elke woensdagmiddag.
Waar ik vervolgens dan weer een uurtje te overbruggen heb, midden in de duinen.

Dus zo ziet de komende tijd mijn week eruit, op maandag naar de zwemles, op dinsdag naar de schaakles en op woensdag naar de peuterdans. En dat allemaal op de fiets.

Ik ben duidelijk de sportiefste van dit hele gezin, als ik het zo bedenk. Allemachtig.
Vlug aan de wijn en sigaretten, daar gààt mijn reputatie!

Toen we even moesten gaan liggen en rescue sprayden.

Jooongens, meeeeensen. Ik wilde potdorie eigenlijk schrijven over Boer zoekt vrouw en Aad en dat het toch zo heerlijk tenenkrommend is allemaal. En heeft u Mijn Vieze Vette Vervelende Verloofde wel eens gezien? Mensch, het is dat het ten koste gaat van warme avonden buiten, maar het nieuwe tv seizoen maakt me toch ook best blij hoor. Ja, het is bij mij wijn of tv. Heel diepzinnig allemaal.

Maar niets van dat al nu hoor.

Want ik had namelijk NOG wat leukers. Eerst natuuuuurlijk vorige week de bruiloft van Favo Ex. Ach, dat was leuk. Dat was zo mooi he, met dn bruid in het wit en een sleep en met prachtige haren en bloemen en Ex in een mooi pak met een goed kapsel en o zo blijde met zijn versche Echtgenote en heel veel leuke mensen en nogal veel prosecco en muziek en lieve familie en bijzonder grappige liedjes en alles. Ja, fraai. Bijzonder fraai.
En ik ging praten. In het stadhuis. In mijn nieuwe jurkje.
Allemachtig mensen, ik ging waarachtig bijna dood.
Vantevoren dan he.
Het is niet dat ik midden in het stadhuis een beetje tegen de vlakte ging storten ofzo, lekker de aandacht op mij vestigend en ambulances enzo. Haha. Welnee.
Ik had namelijk Rescue Spray. Dat is een duister goedje, wat je kunt kopen in de drogist en waar geen enkel ingredient opstaat, behalve dat je '2x direct op de tong moet sprayen, bij Innerlijke Onrust'. Dit heb ik in mijn tas, in het kader van mijn schuimbekkende Zonen. En weest gerust. Ik spray heus niet de kinders voortdurend rescue. Ik heb het twee maal gebruikt. Toen Zoon2 dreigde de fiets met mij erop boven zijn hoofd te tillen en in de gracht te gooien. En toen Zoon1 zò boos was dat hij niet meer kon ademen. Dit had iets te maken met een Donald Duck die ik aan het lezen was. En dat had hij liever niet.

Maar ik heb het vorige week zelf gebruikt. En het is een wondermiddel.
Toen ik bijkans hyperventilerend in de auto zat naast Echtgenoot, terwijl Zoon1 op de achterbank mijn speech nog even na las op vormfoutjes, legde ik een klein infuus bij mezelf aan en sprayde een keer of 8 op mijn tong.
Hopla.
Zennnnn.
Trieloeoeolalalalala ging ik het stadhuis binnen en verhaalde best kalm over Favo Ex en zijn mooie bruid alsof ik dagelijks optreed als Ambtenaar van de burgerlijke stand. Al zeg ik het zelf ja.
Waar ik overigens nu een mooie nieuwe carriere voor mezelf in weggelegd zie. Maar ik geloof niet dat dat zomaar kan.
Mijn nieuwe jurk wapperde olijk om me heen, want bestond uit heel erg veel losse sliertjes die heel twenties-achtig om me heen zwierden. Ik bleef voortdurend achter diverse voorwerpen, Favo Ex, Echtgenoot, de Zonen en toevallige voorbijgangers haken, maar ik vind, je kunt niet overal over zeuren.

Nou en toen was het weer een week later en had ik een uitje met mijn vriendinnen naar Arnhem. Vriendin3 was jarig en wij gingen aldus op Roadtrip naar het oosten. Vriendin1 kon helaas niet mee wegens verregaande zwangerschap, maar wij schonken toch steeds voor haar wat glazen in, die toch opmoesten immers, zodat we best wel dronken werden. We hadden een hilarische avond en vielen nog een beetje in de kroeg, maakten foto's op straat en hadden de volgende dag in de auto terug, een verhelderend inzicht. Ook wel eens Kater genaamd.
Wij gingen namelijk stoppen met roken en drinken. Dachten we zo. Thee gaat het worden. Thee en koekjes.
Weg met die vieze sigaretten en al die drank. Bah. Wat onvolwassen toch steeds maar weer.

...

HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHHAHAHAHA. Lachten wij.
Hahahahhhaa. Lachten wij nog wat meer.
En daarna hadden we hoofdpijn en moesten thuis even gaan liggen.
Het was weer een fraaie week.

Kijk eensch hier!

Nee maar, kijk hier eensch aan, mensen!

www.cultilicious.com Jaa, kijk maar eens goed. Buiten dat dit een heel vermakelijk en bovendien interessant online magazine is, schrijf ik daar voortaan elke week over al mijn toestanden en alles en Zoon1+2 en Echtgenoot en de Vriendinnen en allerhande leuks. Dus! Ja!

Is dat niet eeeeenig?

Natuurlijk ook gewoon hier. Want ik heb weer wat meeeeegemaaaaaaakt.

De jurk en de bakfiets en het gutsen

Oh. Haha. Hahahaa. U dacht dat alles hier gewoon soepel en normaal verliep zeker, omdat het nog vakantie is en alles en dat ik niks anders doe dan naar het strand fietsen en alles.
Nja.

Nah, nog wel soort van natuurlijk. We hebben bepaald veel in de zon gezeten ja, dat heus. Ik ben dan ook enorm bruin hoor. Op mijn armen.
Ik ben zo iemand die er werkelijk waar NIET UIUUIIIIT ZIIIIEEET in bikini. Omdat ik altijd gevlekt bruin word. En omdat ik redelijk normale armen en benen heb, maar alles daartussen en boven en onder is van mindere kwaliteit, zeg maar. Maar weest niet gevreescht, dat hoeft u doorgaans ook niet te zien want het gebeurt werkelijk maar zelden dat ik me in bikini in het openbaar begeef. In een zwembad hier ver, ver vandaan zou het nog wel kunnen, als ik vantevoren de plaatselijke bevolking heb bekeken en me daar met een gerust hart tussen stort, in de veilige wetenschap dat het dus allemaal nog veel erger kan. Daar hou ik dan van he. Zo ben ik.

Maar de stranddagen zijn voorbij. Het is weer voorbijij die mooie zooomer. Zing ik dan. Tot ongenoegen van Zoon1. Want hoewel het eigenlijk nog best heel mooi weer is, is het gewone leven bijna weer begonnen. Echtgenoot is weer aan het werk, sinds maandag. En na 5 weken op elkanders lip, is dat best een goed idee hoor, vinden E en ik. Hoewel we dit jaar bepaald minder snel tot een dreigende echtscheiding zijn gekomen dan andere jaren, waarschijnlijk door onze fancy vakantie en het mooie weer. Want ik weet niet wat iedereen steeds klaagt, om mij heen schijnt al bijna 6 weken de zon hoor. Letterlijk. Niet qua karma ofzo.
Welnee.
Want afgelopen maandag zat ik gewoon weer in het ziekenhuis hoor.
Aangezien Zoon1 met een bloedgutsende hoofdwond even gerepareerd moest worden na een kleine aanvaring met een deur.

Dat ging zo; Zoon1+2 zaten broederlijk tesaam in bad.

Zoon1: Weeeehhh neeheeee 2, geen speelgoed in bad.
Zoon2: Jawel, ik ga spelen.
Z1: NEEE en hier, ik stop jouw hoofd onder water en ik schop jou zo even.
Z2: Neenee, samen spelen samen delen.( de opvoeding wordt hier doorgaans doorspekt met termen uit het kinderdagverblijf)
Z1: Jamaar ik ben 6 en reeds in de pubertijd alsof ik 16 ben, dus ik ga nu schreeuwen en dreigen en jou slaan.
Z2: Mammie, ik ben bang.

Ik: Huh wat? Foei. (was druk doende jurkjes aan het passen)
Echtgenoot: NU IS HET AFGELOPEN!!

Z1: Ik ga nog even door met schreeuwen EN ik gooi de badkamer onder water.
Echtgenoot: Kom jij er maar uit en droog jezelf maar af.
Z1: WEEEEEHHH BRUUUULLL EN SCHRRRREEEUW
Ik: Allemachtig, kan dat wat normaler hier of wat? (nog steeds geen geschikt jurkje gevonden)
Nou en toen begon Zoon1 als een dolle met zijn kamerdeur te smijten en toen nog net niet de ganse deur uit de sponning hing, ging Echtgenoot daar eens een stokje voor steken. Zwaaide de deur open en toen hoorde ik:

Z1: AAAARGHHHHHH! WEEEEEEEEHHHH!
Echtgenoot: Oooh jee. Ooooh jeeeee!!

Ik: ?

Ik ging zo eens kijken en trof een bloedbad aan, menschen, ik schrok waarlijk ja. Het kind stond kennelijk preciès achter de deur toen die open ging en had een gat in zijn voorhoofd waar het bloed serieus uit gutste. Er zat bloed op de vloer, op Zoon, op Echtgenoot, en nog net niet op toevallige voorbijgangers.

Ik graaide een stapel natte washandjes en handdoeken bij elkaar en depte zo hier en daar het bloed van de omstanders en de omgeving op en zette Zoon1 onder de douche om zijn lichaam wat af te spoelen, dat ook onder zat. Kleedde het kind aan en met een nat washandje tegen zijn hoofd slingerde ik hem in de bakfiets om naar het ziekenhuis te rijden.

En de banden waren best wel zacht. En de versnelling is stukkend en staat standaard op 5 en al met al was het een zware toestand. Ook al omdat Zoon1 al best wel groot is en alles. Guuuutsend van bloed (Zoon) en zweet (ik) kwamen wij bij de eerste hulp.

Waar uiteindelijk na een half uur wachten, Zoon1 alweer praatjes had, ik een beetje bekomen was en het kind geplakt werd.

Ja zo dus.

En nu is het kind uit logeren bij opa en oma en heb ik een dagje met Zoon2, die bij het krieken van de dag reeds in een zwarte Pietenpak gehuld was en roze nagellak wenste vandaag (eerst was het blauwe).
Vanavond komen de Vriendinnen wijn drinken en zal ik weer een beetje bijkomen.
Tot vrijdag. Want dan ben ik getuige bij het huwelijk van Favo Ex. En ja, ik heb inmiddels een jurk. Maar nog geen schoenen. En ik moet spreken in het Stadhuis.
Dus u hoort er nog wel van.

Van vervelen is hier geen sprake.

In het kader van mijn vakantie-vadsigheid, zit ik al dagen aan broodjes met 30+ kaas en komkommer. Daardoor denk ik voortdurend aan dikke tosti's en gebakken eieren en roomsauzen. Die gedachten spoel ik echter in de avonden weer weg met liters vocht wijn, dus al met al schiet het niet echt op hier. Maar de vakantie-jolijt gaat hier maar door hoor. Afgelopen weekend pakte ik de koffers maar weer eens in voor een nachtje weg naar Nunspeet. Mijn ouders zitten daar in een vakantiehuis en we gingen met ons allen, inclusief Zuske, een dagje/nachtje op bezoek. We namen een tentje mee voor Zoon1+2, gingen naar het zwembad, aten in een 'lestaulant' zoals Zoon2 het noemt en aten ijs, maakten de vuurkorf aan en dronken nogal eens wat tot in de vroege uurtjes, waarna we na 4 uur slaap allemaal weer frisch aan het ontbijt zaten. Een zeer succesvolle dag, en we waren na 24 uur weer thuis, met het gevoel alsof we weer compleet op vakantie waren geweest.

En vanmorgen werd ik zeer verkwikt wakker, met eindelijk wat koele wind die door de ramen kwam. Zoon2 zong een half uur vrolijke liedjes in zijn ledikant, voor hij op wilde staan en terwijl ik hem begroette in de echtelijke sponde, rook ik aan zijn warme lijfje, gekleed in slechts een rompertje, en rook het zachtzoete babyzweet van een warme nacht.
Een mens kan slechter wakker worden hoor.

Nadat ik het kind naar zijn opvang had gebracht kwam ik thuis, deed een beetje huishoudelijk en alles, dronk een kopje koffie, rommelde wat rond en vroeg me af waar de rest van mijn mannen uithing. In bed hoor. Lapzwanserigheid allover hier. Zoon1 ligt languit op zijn bed met een stapel Donald Ducks en Echtgenoot ligt nog te slapen, alsof hij niks te doen heeft ofzo.
Oh.
Nou okee.

En straks gaan we de stofzuigert terug naar de winkel brengen die ik gisteren kocht. Er gaan hier verdorie dagelijks huishoudelijke apparaten ter ziele zeg. Eerst deed de wasmasjien al raar, wat nog steeds zo is, en inmiddels kon ik er echt niet meer mee wassen. Dus E heeft de boel uit elkaar gesloopt en onderdeeltjes besteld om te vervangen, als ware hij een heuse wasmasjienreparateur. Ik vraag maar niks en hoop op een wonder. Kijk, de man is bepaald wel een handyman hoor, maar om maar nu zomaar een wasmasjien te kunnen repareren terwijl je er niks van weet? Maar wie weet, ik heb heus alle vertrouwen ja. Ja. Ja.
En toen ging de stofzuigert stuk. Ik vond het ding al geruime tijd nogal irritant. Hij blaast meer dan hij zuigt. Er komt onwijs hete lucht uit. De zak gaat voortdurend los. En dan zit dus het hele ding vol met zooi. En zuigt niet meer. En het enige dat ik verwacht van het ding, is dat hij zuigt. Dus ik schopte er tegen, en kocht een nieuwe.
En daar ging ik gisteren heel blijmoedig mee aan de gang. Daar hou ik wel van, een nieuwe masjien. Maar potdorienogaantoe, deze zuigt ook al nauwelijks. Ik lette bij de aanschaf nog op het aantal toeren of iets, of weet ik veel dinges hoe dat heet, in elk geval, hij zou mijns inziens de kaarsjes nog uit de houdertjes moeten kunnen zuigen, de boeken uit mijn kast, en zo.
Neen hoor. Al wat ik hoorde was een lafjes gezoem en met vrij veel moeite zoog ik wat geraspte kaas van de vloer, daar achteloos achtergelaten door een Zoon. ALLEMACHTIG! Brulde ik zo wat.
En vandaag ga ik terug naar de winkel hoor.

De winkel waar ze wel zullen denken dat ik een manie heb voor huishoudelijke aanschaffen, want nog maar een paar dagen geleden schafte ik mij er een nieuwe vullisbak aan. Want òòk die was ter ziele. En ik had een mooie, een roze, een heuse fraaie vullisbak, al jaren. Maar er ging zo eens een schroefje of iets stuk een tijd geleden en daardoor deed het kleppersysteem het niet meer goed. Dat was niet zo erg, want hij was met de hand nog best te bedienen, en een mens went daar aan he, dus niks aan den hand.
Totdat BuurmanP hier op bezoek kwam, ik een glas stukgooide, hij dat heel charmant en efficient opruimde, in de vullisbak gooide en daarbij het resterende soort van werkende kleppersysteem om zeep hielp.
Nu, en toen kocht ik dus een nieuwe. Maar een heul goedkope en lellijke, want ik blijf natuurlijk niet aan de gang. Want niet heel lang geleden kocht ik nog een nieuwe waterkokert, toen de stoppen steeds doorsloegen, en vrij recent ging onze koffiemachine ook al stuk. Een nieuwe kreeg E toen cadeau voor zijn verjaardag, dus die hoefde ik niet zelf aan te schaffen, maar toch. Het geeft toch te denken allemaal.
Maar ik ben lekker bezig he, van vervelen is hier geen sprake. Mocht u zich daarover zorgen maken.

Het Avontuur, de zon en de kuil en de vakantie.

Ja zeg, ik had even geen tijd hoor. Ik had het namelijk nogal druk met dn vakantie en alles. Druk hoor; uitslapen, rondhangen, koffie drinken, nogal veel wijn drinken, hond uitlaten, pretpark bezoeken, in zon zitten, zulks.
Te Helledoorn dit alles natuurlijk.
Zeg, ik kan het u allen aanraden hoor, op het boerderiehuis en de dier'n passen van de lieve mensen in Hellendoorn. Dat was een heel prima vakantie voor ons allen zo. Zoon1+2 hebben zich zo erg vermaakt dat Zoon2 nu steeds denkt dat we straks 'naar huis' gaan, en dan bedoelt hij de boerderie, en Zoon1 is in een humeur, mensch, een humeur, sinds we terugzijn. Amaai.

En natuurlijk heus niet dat alles maar zo van een leien dakje ging of zo, welnee. Want bijvoorbeeld was er de keer dat we verdwaalden in het bos, met de hond. Zoon1, Zuster (die een week kwam mede-vakantievieren) en ik gingen na het diner, de hond uitlaten. En wij liepen zo het bos in voor ons standaardrondje naar De Zandkuil en een rondje verder nog wel, toen de hond een zijpad insloeg. En wij dachten, nu, komaan, wij volgen de hond, die zal het wel weten hier. En de hond die dacht kennelijk niet aan het feit dat ik op slippers liep en dat Zoon1 moest plassen eigenlijk, welnee, hij rende zo wat rond en deed alsof hij onwijs speurneuzig precies wist waar hij heen moest. En ik zei nog he, zo van; ach wat slim he, zo'n hond. Weet precies de weg. Wat leuk ook he, we zien zo eens wat anders van het bos en alles. Dat zei ik ook een uurtje later nog wel, toen wij nogal padvinderig over paadjes klommen en over bergjes heen en onder takken door en ik zong nog luidkeels van 'de paahaaahaaden op en de laahaaahaaaneen in' en vond alles nogal guitig. Vrij vlak daarna hielp ik Zoon1 een plaske te doen tegen een boom, wat nogal tegen zijn principes ingaat, maar het kwam het kind zijn oren bijna uit. Onderwijl poogde Zuske op mijn telefoon een gps-signaal te vinden. Want ik had wel een telefoon mee, want ik ken mezelf he, als het op het vertrouwen op viervoeters aankomt. Dus.
Nou, helegaar geen signaal hoor. Hopla, nog 3.2 kilometer, zong Zuske opgewekt. Wel potdorie, brulde ik, dat mèèn je niet! Want ik was er ondertussen alweer klaar mee, met het avontuur. Ik vind persoonlijk dat er aan wandelavonturen binnen 50 minuten een einde moet komen namelijk.
De 3.2 kilometer bleek een grapje van de telefoon, die er vrij snel daarna 6 kilometer van maakte en daarna weer 400 meter. Dat laatste geloofde ik rap en begon bijna weer te zingen over de paden en de lanen, toen bleek dat mijn gps niet aanstond, en het ding dus maar wat raaskalde. De techniek van tegenwoordig, tssk.
Evenwel na nogmaals een uurtje kwamen wij dan toch bij de boerderie terug. Dit was nadat ik Echtgenoot had gebeld, die zei: houd de zon links van je.
Nu, daar kan ik dus niet tegen he. Ik ben verdorie geen woudloper. Wat nou zon, wat nou links. Dus ik mompelde zo wat, gaf de telefoon aan Zuske, die beter raad weet met de windrichtingen en zonkanten en alles, hoewel zij links en rechts meestal door elkaar haalt, maar dat was ik vergeten.
Toen ik iets later toch weer Echtgenoot aan de telefoon had, zei hij: ik fiets jelui wel even tegemoet. WAT? WAT? Brieste ik. Fietsen? Wij lopen godallemachtig in een bos, ver ver bij jou vandaan, laat staan dat er een fietspad is, en er is hier geeneens een pad of iets of een looproute, of een handige kiosk vol water en verfrissende Chardonnay.
Ondertussen had Zuske aan Zoon1 gezegd dat wij in het uiterste geval wel knus in een kuil zouden gaan liggen, lekker warm, tot wij morgen gered zouden worden. Nu, dat leek Zoon1 wel wat en was naarstig op zoek naar een geschikte kuil voor de nacht. Hij keek daarbij wel wat wantrouwig naar mij, want ik geloof wel dat hij zelf al dacht dat zijn moederke dus echt nooit in een kuil vol torren en spinnen zou gaan liggen.
Jongen, zei ik. In het uiterste geval bel ik wel een taxi.
Zelf klaarde ik aardig op van dat idee en zette heel olijk mijn boslied weer in.
Nu, toen kwamen wij ineens op bekend terrein en loodsten een teleurgestelde Zoon1 naar huis en bed.
Tien minuten later werd het donker en terwijl Zuske en ik een kalmerend wijntje inschonken, vertelden wij Echtgenoot over het avontuur en dat we bijna toch vrees'lijk in de problemen zouden zijn geweest.
Natuurlijk begon de man toen weer over een kompas en zuid en west en de zon en Zuske en ik keken elkander zo eens aan en besloten in het vervolg gewoon twee telefoons mee te nemen Op Avontuur. Want zeg nu zelf, wat heb je aan de zon in het oosten als je whattsapp hebt.

Nou en verder ben ik 3 kilo aangekomen, had ik sjans van een pretparkmedewerker die net zijn HAVO examen had gehaald en was Zoon2 niet uit de vliegmasjientjes, Zoon1 niet uit de achtbaan en Echtgenoot niet uit de paardenstal te slaan.
Ik kocht bij het beste winkeltje in de wereld, een paar prachtige dingen; een huilend zigeunerjongetje in een tranentrekkend lellijke lijst, een paar mooie potjes uit de jaren '50 en een geborduurd kussen. Er was een braderie en een pannenkoekenrestaurant, er waren lange avonden vol wijn en goed gezelschap en de Zonen sliepen uit tot na 08.00 uur.
We kregen veel bezoek van familie en vrienden en we hebben genoten van alle dieren.

En nu zijn we weer thuis dus. En hebben ons vermaakt op het strand en morgen pakken we de boel maar weer eens in voor een nachtje Nunspeet, waar mijn ouders een weekje in een vakantiehuis zitten, en die we gaan bezoeken.
Het is een best leven, tegenwoordig.

En niet dat ik verder niks doe he, ik heb net nog de vloer gedweild, want dat loopt hier thuis maar te lekken met ijsjes, menschenkinderen.