Over vier maanden rijk en beroemd

Het houdt niet op hoor, hier. Zit u klaar voor wat nieuwe avonturen? Want die heb ik, jaahaa, die heb ik.

En och, het begon zo mooi. Net als de lente. Haha. Haha.
Anywho, zaterdag vierde ik mijn verjaardag met Vriendin1+3 en Zuske en Vriendin T. Vriendin 2 werd zeer gemist, maar we hebben gewoon haar drankjes opgedronken hoor.

Ik maakte cocktails. Voor de feestelijkheid en alles:

Heel professioneel ja. Het was rode wodka, jus d'orange en seven-up. Maar dat is geheim.
Waar ik vooral heel blijde mee was, was het suikerrandje. Ah mensch, ik had wel 17 glazen willen maken, zo leuk vond ik het suikerrandje.

Ik kreeg heul erg leuke cadeaus, onder andere mijn al jaren o zo gewilde roze-met-gouden vaas van Ikea. Die heus iedereen al heeft, maar ik toevallig nog niet want ik wil die al zo lang, maar steeds is die dan weg of ik vergeet het of had even geen geld of blabla. Maar de vriendinnen kochten het voor me, tesaam met een enorme bos prachtige lelies. En die staat toch zo mooi in mijn huis, ach, ik kan er steeds wel naar kijken. Dat treft, want hij springt nogal in het oog. Kijk:

Nou en dat was leuk! Wij dronken zo een paar dozen flessen wijn en aten hapjes en om een uur of twee in den nacht ging ik bepaald olijk en tevree te bedde.

Op moederdag kreeg ik prachtige knutselwerken, een ochtend uitslapen en ontbijt op bed, waarna we Zoon2 gingen halen die de nacht bij opa en oma had doorgebracht. Het was een ontroerend weerzien, behalve dan dat hij liever bij opa en oma was gebleven.

En zo kabbelde de week de maandag daarna verder. En toen was het vandaag. Zoon1 had schoolreisje. Dus ik stond voor dag en dauw op om broodjes te smeren en koekjes in te pakken en in de krochten van ons huis een regenbroek te zoeken. Onverrichterzake kwam ik weer boven, maar ik had wel een 3 maten te klein regenjasje. Die stopte ik in de tas en kon het kind met een gerust hart de hele dag op pad sturen. Ja, ik ben een heel lieve moeder.

Zo fietste ik verder naar mijn werk. En ik heb misschien wel eens laten vallen dat ik nogal ver van mijn werk woon. Zo'n 138 kilometer. Na 38 kilometer voelde ik opeens een soort 'hots hots hots' in mijn fiets. Ik slingerde zo wat verder, hobbelde alsof ik op een grintpad fietste en concludeerde een lekke band. Nu, ik had kunnen gaan krijsen, wat ik zelf niet vreemd had gevonden, maar, de zon scheen en ik was vlak bij mijn ouderkes. Dus ik liep een klein stukje en belde bij mijn moederke aan die uit de goedheid harer hart, mij de vouwfiets van mijn vader te leen aanbood. Hij is nogal zuinig op zijn vouwfiets, maar hij was aan het werk, en kon dientengevolge mij niet tegenhouden. Ik slingerde me op de fiets, stortte bijna ter aarde en mijn moeder zette het zadel wat lager. Toen fietste ik heus heel soepel weg.
Nu was het geval, dat ik vandaag een nogal kort rokje aan had, wat ik best kan hebben hoor, maar op zo'n gek fietsje, met een hoog zadel, een raar klein stuurtje en kleine kinderwielen, zat ik er bijkans in mijn ondergoed op. Dat had ik pas door toen er 4 auto's naar mij toeterden met grijnzende mannen erin. Nou, ik liet mij heus niet uit het veld slaan.
Daarbij had ik geen keus.

En zo kwam ik op mijn werk, een weinig uitgeput van de reis.

Ik nam koffie, kletste bij met de collega's en kwam te weten dat er gisteren allerlei akeligheden waren voorgevallen. (Okee, dat wist ik gisteren al, maar voor de continuiteit in dit stukske past het wel lekker zo). Vandaag dus.
En nu is potdorie de hele boel alweer warrig. Vandaag, gisteren, anyway, al mijn collega's worden ontslagen.

Ik wist officieel nog van niks, want ik was namelijk niet uitgenodigd voor het gesprek wat gisteren had plaatsgevonden.
Maar, ik had vandaag een afspraak. Waar ik echt heel blijmoedig naar toe ging, u snapt.
Dn Baas had maar liefst 'een kwartiertje de tijd voor me' ik citeer dit letterlijk.
Dus ja, hoe erg kan het zijn?

Nououou. Over 4 maanden zal ik geen baan meer hebben. He, lekker. Daar knapt een mens van op.
Dus ik zei: nu, dat is gdvrrrdmm lekker, ik heb Zoon1+2, Huis1+2 en potdorie ook nog Cavia1+2. Hoe denken wij dit te gaan financieren? Hm? HMMMM??

Okee, dat zei ik niet.
Ik zei: Oh.

En verliet het pand.

Dus nu heb ik een plan bedacht. Ik had al een plan, namelijk dat ik bij deze ongelooflijk horkerige werkgever weg zou gaan, als ik later rijk en beroemd zou zijn. Dat plan heb ik aanzienlijk aangepast. Ik moet namelijk niet later, maar zo snel mogelijk rijk en beroemd zijn. En daar heb ik u voor nodig.
Ik heb namelijk bedacht, dat ik zo snel mogelijk heel veel volgers op dit blog moet hebben. Als het u welbevindt. Nu heb ik er namelijk 19, wat echt heel leuk is, maar ik wil er 1000. Duizend, mensen. Zodat iieiiiiidereen weet dat ik degene ben die in een week van 19 naar 1000 volgers ging. En dan kom ik in de krant en alles en op tv en alles en dan wil Matthijs van Nieuwkerk van me weten hoe dat toch zo gekomen is en dan vraag ik in mijn kleedkamer alleen maar om gouden M&M's , ook al bestaan die niet.
En dan zal ik het geheime ingredient van mijn cocktail onthullen.
Oh.

En nu ja. Mocht dit nu niet gebeuren.. nou ja, dan moet ik heel rap wat anders gaan bedenken. En om de creativiteit wat op te krikken ga ik nu een wijntje inschenken.

Want dat verdien ik sowieso wel. Ik heb namelijk net ook nog even 25 traktaties gemaakt omdat Zoon1 morgen officieel afscheid neemt in zijn klas.
Ja, we maken wat mee hier.

edit:
Hoe word ik volger van een blog?

Je kunt op verschillende manieren volger van een blog worden. Een van de makkelijkste manieren is een blog bezoeken waaraan de widget Volgen is toegevoegd en onder de widget 'Volgers' op de link 'Deze blog volgen' te klikken.

Er wordt dan een pop-upvenster geopend, waarin je kunt kiezen of je de blog openbaar of anoniem wilt volgen:

Selecteer hoe je de blog wilt volgen en klik op de oranje knop 'Volgen'. Zo simpel is het: je bent nu een volger van de blog. Als je ervoor hebt gekozen de blog openbaar te volgen, wordt je profielafbeelding weergegeven op de blog

Het bloedende hart

Vanmorgen was het zover. Ik ging met Zoon1, Zoon2 èn mijn nieuwe fabulous schoenen naar school, om Z1 in zijn nieuwe klas te brengen. Thuis was het kind hysterisch en naarmate we dichterbij school kwamen zag ik een zeer interessante stroom van emoties door Z1 gaan. Van druk en opgewonden naar zenuwachtig en opeens heel stil aan mijn hand. Zoon2 was wat stabieler, want, nog immer in De Fase, maar even blij en gebrand op aandacht als altijd.
De klas was nog leeg toen we aankwamen en terwijl Z1 aan zijn nieuwe tafeltje ging zitten en zijn nieuwe werkboek bekeek, sloopte Zoon2 vakkundig de plantjes in de vensterbank en vertelde de juf zijn naam, zijn leeftijd en zijn voorkeur voor snoep als ontbijt.

Langzaam druppelden de kinderen binnen, allemaal kijkend naar Zoon1 die het liefst weer heel rap terug mijn buik in wilde rennen, dat zag ik wel. Maar hij hield zich stoer en nadat ik hem gedag had gekust, voor het laatst, want vanaf morgen dien ik mijn bloedje buiten op het plein van de navelstreng te rukken, om hem dan allèèn met de juf en de klas mee te laten gaan naar binnen, de school in. Niks niet meer meehelpen met jas en tas. Mee de klas in, boekje lezen, kusjes, zwaaien voor het raam. Niets van dat al. Op straat gedag zeggen en weg zijn we.

Ben straks wel kwartier eerder op werk, daardoor. zoen liever met Zoon1

Terwijl we de klas uitliepen brulde Zoon2 door de klas: 'DAAAAG KINDJES!!' tot groot vermaak natuurlijk van de klas, die voor altijd zullen weten wie het broertje van Z1 is.

Na het afscheid stond ik bij mijn fiets, nog zo wat te emmeren met Zoon2, toen ik opeens een schare moeders om me heen had. De een nog vrindelijker dan de ander. Vol met vragen en interesse en aandacht.
Het godganse jaar sta ik daar alleen op het schoolplein met mijn hippe schoenen, geen mens die wat tegen me zegt, en du moment dat ik een wunderbare Zoon blijk te hebben, wat ik allaaaaang wist, ben ik opeens leuk genoeg om mee te praten. Tsssk. Het is voor iedereen maar goed dat ik vanaf nu lekker op het andere schoolplein sta.
(Elke avond in mijn bedje denk ik nog aan de lieve leuke en grappige moeders die ik kende op de oude school van het kind. Weehh.) (Maar ik zie het positief in, nieuwe klas, nieuwe ouders).

Na wat koffie en suikerhoudende verversingen thuis, ging ik maar weer op de fiets, op weg om nieuwe gymspullen te kopen, want Zoon1 blijkt opeens heuse gymles te krijgen van een gym-meester. Nu is mijn persoonlijke ervaring met gym-meneren niet perse heel zonnig, en ik had ook heus graag mijn kennis van- en ervaring met, het schrijven van briefjes van ' Kristel is vrees'lijk ongesteld en zal niet kunnen gymmen, zij vindt het heel jammer' willen overdragen op mijn kinderen, maar aangezien ik Zonen heb, en geen Dochters, ga ik dan maar voor de sportieve aanpak. En kocht een fraaie broek, shirt en gymschoenen, alles in stemmig blauw en hip van snit.
Ook toog ik nog naar de supermarkt voor wat hoognodige zaken en werd tijdens deze expedities 4x natgeregend. Maar daar hoor je me verder niet over. Welnee.

Ruim op tijd stond ik met Zoon2 weer klaar op het plein om Z1 weer op te halen. Zoon2 stortte zich in een partijtje voetbal met een groep jongens van een jaar of 9, waarbij Z2 van het zeven-jarig leeftijdsverschil helemaal niets merkte en als een dolle met de groep meerende.
Ik stond zo wat heen- en weder te hupsen, in de hoop zo een blij en vrolijke Z1 te mogen verwelkomen aan mijn boezem.
En gelukkig, dat was zo.
Het kind had gerekend en gelezen en was zeer in zijn nopjes.
Ik beloofde hem een rustige middag om bij te komen van zijn avontuur en witte bolletjes voor de lunch.

En toen kwamen we thuis. En toen zag ik hem zo wat met zijn tong wiebelen en ik zag mij daar een tand zo half eruit bungelen.
Nah! Kijk aan! Je tand! Wacht wacht wacht!! Ik pak een doekje!! Schreeuwde ik.
Zoon2 schrok zich dood.
Zoon1 ging hard huilen.
En ik rukte de tand zo uit het gezicht van mijn kind.

De tand die ik 6 jaar geleden zo vol liefde en verrukking heb zien komen, van klein puntje, tot ribbelig randje, tot prachtig klein wit pareltje.
Die rukte ik er zo uit zeg. Het bloedde een beetje.

Net als mijn hart.


En vanavond eten we spaghetti met veel kaas en aardbeien met slagroom. Want het is een Bijzondere dag.
En godzijgedanke is het Borrelavond met de vriendinnen.

We zitten in Een Fase.

Alsof ik nog niet genoeg grijze haren heb en veel te weinig slaap, deze week voegt voor 6 jaar rimpels toe en er is bijna geen haarverf meer tegen opgewassen.

Allereerst was ik jarig. Ik werd de mooie leeftijd van 29, 30, 31, 32, nou vooruit, 33. Drie En Dertig! Werkelijk, dat is meteen de laatste keer dat we het daarover hebben, want vanaf nu ben ik dus voor altijd 31. Dat klinkt heus volwassen, heus niet meer 28 wat ik toch niet meer lijk, maar ook nog lang niet richting de 35. Dus bij deze. De eerste die mij aanspreekt met 33 kan een (lege) wijnfles tegen zijn hoofdje krijgen.
Ik kreeg ballonnen en slingers en fraaie cadeaus, hele lieve tekeningen en lekker parfum en fijne nieuwe kleding en geld en bloemen en allerhande fraais. Ik dronk een bier op Bevrijdingspop, at patat met pindasaus zoals het een jarige betaamt en komend weekend vier ik met de vriendinnen het nieuwe levensjaar met een paar flessen wijn.

En Zoon2 zit in een fase. Een fase die ik me nog een heel klein beetje kan herinneren van Zoon1 maar die ik diep weggestopt heb kennelijk, want net zoals de slapeloze nachten van een peuter baby, sommige dingen die vergeet je gewoon, in het kader van de voortplanting.
Zoon2 doet alles zelf. Houdt alles zelf vast en trekt alles zelf aan. Dit is inclusief het afgieten van kokend heet water met aardappelen, het besturen van de auto, het verschonen van zijn vieze luier en uit het fietszitje stappen terwijl wij een kruispunt oversteken. Denkt hij. Ik denk daar iets anders over en dus gaan wij tegenwoordig schreeuwend, tierend en vechtend door Het Dorp.

Vanmorgen bereikte De Fase een treurig hoogtepunt dieptepunt, want terwijl ik best wel schreeuwend het huis verliet om Zoon1 naar school te brengen, moest ik letterlijk met geweld Zoon2 in de fiets proppen, die iets andere gedachten had over de wijze waarop zijn jas aanmoest, zijn schoenen omgewisseld dienden te worden en het vervoer waarmee wij de straat op zouden gaan. (Zijn eigen driewieler). Tijd om geduldig te laten uitrazen, pedagogisch overleg te voeren en op educatieve manier tot een compromis te komen was er niet, aangezien Zoon1 nu eenmaal op tijd in de klas moest zitten.
Krijsend namen wij de route naar school. Bij school aangekomen wenste Zoon2 liever in de fiets te blijven wachten, wat geen optie is. Ik sleurde hem uit het zitje, waardoor de fiets omviel, ik die tegenhield met mijn voet, omdat ik het heus alsnog belangrijker vond dat het kind niet met zijn tere hersentjes tegen de stoep zou vallen, dan dat mijn voet schade zou oplopen. Want, ik kwam bij deze reddingsactie met mijn voet tussen mijn spaken. En nu heb ik een blauwe en gebroken teen, en het doet waarlijk best pijn.
Hier schrok Zoon2 helemaal niet van en ging verder op oorlogspad. Onder mijn arm nam ik hem mee de school in. Ik kwam onderweg twee soorten mensen tegen;
1. Degenen die mij aankeken, een beetje grinnikend, want herkennen waarschijnlijk de situatie. (maar hielpen verder niet even, dat niet)
2. Degenen die mij aankeken en ondertussen hun telefoon pakten om het nummer van de kinderbescherming te bellen.

Zoon2 rende tot drie keer toe de school uit terwijl ik Zoon1 hielp met zijn jas en tas enzo. Het zweet stond letterlijk in mijn bh en nadat ik Zoon1 even snel gedagkuste, rende ik snel weer achter Zoon2 aan die ondertussen alweer het pand verlaten had. Waarbij is notabene zag dat een of andere ouder de deur voor hem openhield. 'Ah, dag klein jongetje van twee jaar, wil jij in je eentje naar buiten om straks op de grote weg onder een auto te rennen? Okeee, ik houd de deur wel even open'.

Veel tijd om daarbij stil te staan had ik niet en terwijl ik mijn sjaal van mijn bezwete nek rukte, mijn tas over mijn schouder slingerde en mijn fietssleutel zocht, nam ik Zoon2 wederom onder mijn arm en stampte naar de fiets.
Eenmaal thuis, de koffie masjien in mijn blikveld en mijn sigaretten voor mijn geestesoog, ging de telefoon.
De school van Zoon1.
Dat we een afspraak hadden om 08.30.
En waar ik was?

Ik was in de veronderstelling dat de afspraak om 13.30 was. Zei ik heel rustig.
Maar dat bleek anders te zijn.
En dus griste ik 14 soorten snoep uit de kast, commandeerde Zoon2 wederom in zijn jas en op de fiets en was 5 minuten later wèèr bij de school. Daar deed ik net of ik een hele rustige en in control moeder was natuurlijk. Tegen de directrice en de intern begeleider enzo. Belangrijke Mensen.

Wij hadden een goed gesprek over Zoon1 die deze week naar groep 3 zal gaan, om komend schooljaar direct door naar groep 4 te mogen.
Ja.
Jaa, dat is me wat. Zo'n slimme Zoon1. Ik ben zo trots. Wie had dat gedacht. Met zo'n moeder als ik.
Haha. Maar serieus.
Anyway, dat zijn dus allemaal zo wat zaken waar wij tegenwoordig mee bezig zijn. Klas overslaan, nieuwe dingen, toestanden.

Dan zou ik het ook best wel kunnen gebruiken hoor, een ander soort fase van Zoon2. Maar nee, die kiest zijn tijd heel specifiek, kennelijk.

Verder gaan we vanmiddag naar zwemles. Waar ik godzijgedanke Zoon2 niet mee naartoe hoef te nemen omdat mijn moedertje heel goed snapt dat ik het slecht aankan allemaal en zich over het kind ontfermt, vanmiddag.
En dan ga ik nu maar weer naar school. Om met de lieve Zoon1 kennis te maken met zijn nieuwe juf.

Woensdag is het dan zover, dan lever ik hem voor het eerst af in zijn nieuwe groep, en wie weet wat voor leuke ouders ik daar ga tegenkomen! Het tij zal zich keren. Leuke ouders! Nieuwe moeders!
En zo zitten we allemaal in een Fase, opeens. Daar drinken we dan maar op. Hoezee!

FeestWeek

Ik vind het best een desillusie allemaal, dat hardlopen en alles. Zou het niet zo moeten zijn dat ik nu enorm zou blaken van gezondheid, fitheid, stralend van endorfines en alles?
Nou, niks van dat al.

Maar dat zou ook te maken kunnen hebben met Zoon2, die bijna een hele week vond dat slapen vet on-cool is. Wakker worden, nog voor 05.00 uur, dat is pas leuk. De eerste keer stuurde ik Echtgenoot naar het peuterlijke ledikant, teneinde zelf nog een klein slaapje te kunnen doen. Na een half uur besloot ik het goede in mezelf te laten zien en stuurde E terug naar onze eigen sponde, liep naar Zoon2 en zei op heel rustige toon dat het tijd was om te slapen. Noemde de namen van al zijn vriendjes die òòk aan het slapen waren, de ganse familie en al mijn vriendinnen, en dat vond hij zo leuk dat hij er nog wakkerder van werd, mijn hand wenste vast te houden en eiste dat ik van voren af aan begon.
Nadat ik reeds een uur naast zijn bedje zat, mijn arm in een onnatuurlijke buiging door het ledikant gestoken en mijn benen half afstervend, was ik het een beetje zat. Ik nam het kind op schoot en hoopte op een klein slaapje in de stoel. Dat lukte natuurlijk helemaal niet, zodat ik om half zeven besloot dat het klaar was en toen ik een paar uur later op mijn werk was, eigenlijk een borrel wilde omdat het voelde alsof het reeds lunchtijd eind van de middag was.

Of, het heeft te maken met de Week Van De Feesten die ik net achter de rug heb.
Kan op zich ook wel.

Van woensdag tot en met gisteren heb ik aan een stuk door feest gevierd, waarbij ik de limonade alcoholische versnaperingen niet bepaald aan me voorbij heb laten gaan. Want ik ben heus een gezellig iemand en 1 wijn is geen wijn, zeg ik altijd maar. Of bier, natuurlijk. Daarvoor geldt dat ook.

Woensdag was gewoon Borrelavond. Met de vriendinnen. Die allemaal op vakantie gingen, nog steeds aan de andere kant van het land wonen of niet konden, dus het was alleen Zuske en ik, maar dat mocht de pret helegaar niet drukken.

Donderdag was er Personeelsfeest. Nu ben ik niet perse in heel feestelijke stemming op mijn werk, maar er was een Groot Spektakel beloofd met een heuse mystery guest en alles. En dan doe ik gewoon mijn glitterarmbanden om hoor, zo ben ik dan ook wel weer. Het was een heus leuk feest met heel grappige collega's, hotdogs, bier, heel veel jaren '80 muziek, waar ik als een razende op gedanst heb. Niet zo razend als collega A en N, maar toch ook best wel. Ik had het er warm van, dat wel. En toen was het dan zover, de Grote Verrassing van de avond. En wie kwam daar op het podium, met zijn muilezelgezicht? Thomas Berge.
Allemachtig.
Ik keek het zo eens 2 seconden aan en ging toen buiten maar eens een sigaretske roken, samen met wat weldenkende collegae. Al met al was het een prima feestje en toen ik de 378 kilometer weer naar huis had gefietst, was ik heus tevreden.

Vrijdag vierden wij de verjaardag van Vriendin1. Zij kocht zo eens wat flessen wijn en lekkere hapjes, Vriendin2 vloog over uit het Oost'n des lands en wij maakten plezier met elkander, zoals we zo goed kunnen.

En Zondag waren mijn ouders 35 jaar getrouwd! Nah! Goed hee. Mijn vader organiseerde een verrassingsfeest voor mijn moeder, wat maar een beetje uitlekte, qua verrassing, en Zuske ik zetten wat flessen wijn heel feestelijk neer, verplaatsten wat stoelen, en ik haalde mijn ervaring in de Kaaswinkel weer naar boven en maakte heuse schalen met hapjes en ontzettend enige in vormpjes gesneden kiwi's en alles. Ja, ik zit vol allerleukste kunsten. Serieus, geef mij een radijs en ik tover daar zo een prinses in een kasteel van ofzo. Alvorens wij ons in de feestvreugde in het ouderlijk huis stortten, hadden Zuske en ik nog even een paar uur van poetsen erop zitten. Namelijk, vandaag kwam eindelijk weer eens een kijker voor Huis1. Heel hoopvol natuurlijk en daarom kwam ik naar chloor riekend op het feestje aan, maar ik denk niet dat iemand iets anders dacht dan dat ik toch een heel proper meisje ben.

En gisteren! Aahh Koninginnedag. Zoon1+2 kochten rommel op de markt en ik kocht voor Zoon2 een zeer cool driewielertje. Ik dronk 450 een paar bier, at eigenlijk niks en stond met Zuske de hele middag en avond in de zon, heel oranjegezind te zijn. Des avonds vloeide het bier nog iets rijkelijker, wat eigenlijk al niet kon, maar we vonden een tentje waar het maar 1 euro per glas koste, en het is gewoon zonde, zònde om daar niks mee te doen. Ja, wij zijn goed opgevoed. Wij ontmoetten zo eens wat leuke kennissen en vrinden, wat oude bekenden en er was een jongmensch met lucifers in zijn zak, in plaats van een aansteker. Ja, ik maak wat mee. En oh ja, ik kwam in een gay-etablissement. Kortom, ik heb me kapot gelachen.

Echtgenoot was ook echt heel blij dat ik het zo leuk had, dat liet hij merken toen hij midden in de nacht de voordeur voor mij moest openmaken omdat iemand er opeens een ander slot in had gezet waar ik niet de sleutel van had. En nu ben ik dus een beetje moe. En daardoor kon ik vandaag niet hardlopen. Want ik denk dat dat mij fataal zou zijn geworden, en dat moeten we niet hebben. Want u smacht natuurlijk allemaal naar een nieuw recept van mijn hand.

Het is net een sprookje.

Zonder u nu allemaal weg te laten rennen van afgrijzen en verveling omdat ik het ALTIJD maar heb over mijn enorme hardlooptoestand, moet ik toch even wat kwijt. Zojuist was ik getuige van mijzelve, die ineens, zo uit het niets, 11 minuten (ELF!) achter elkaar kon rennen. Mijn rondje van 1,3 kilometer rond het weilanderige schapenveldje hier om de hoek (waar overigens sinds een maand geen schaap meer te bekennen is. Zoon1 had al het opbeurende idee dat ze Dood zouden zijn aan Zoon2 verteld, die compleet in de war begon te zingen van het schaapje en de witte wol. Maar dat terzijde).
Maar serieus, 11 minuten. Vorige week zeeg ik al naar mijn hart grijpend ter aard' na slechts 2 minuten.
Ik rende, en rende en rende. En zag mezelf van bovenaf. Ik zag het weiland, de grootsche villa's eromheen, waar wij zeker niet wonen, de zon zakte, de wind waaide een weinig en mijn haar wapperde heus heel bevallig rond mijn hoofd. Ik rende en rende en rende en toen kwam ik thuis, waar Echtgenoot op onze oprijlaan in onze voortuinachtige, allerhande bomen uit de grond stond te trekken en riep van verre, terwijl ik in slowmotion aan kwam vliegen; 'Echtgenoooooot, het is een wooooonder, een woooonder!' Hij schrok een beetje, dat zag ik wel en ik was blij dat hij niet net met een cirkelzaag in de weer was, eigenlijk. Wat? WAT? Riep hij paniekerig.
Ik heb gerend, liefje! Elf hele minuten! Het hele rondje!
Een omhelzing was mijn deel en de ontroering spatte er van af. Net als een beetje modder.
Daarna belde ik mijn zusje, om het blijde nieuws in haar oor te schreeuwen. We bespraken nog even wat we zojuist gegeten hadden en dat we nu rap wijn zouden inschenken en ik strekte zo even heel professioneel mijn benen wat kanten op. Daar was Echtgenoot ook van onder de indruk zag ik wel.
Ja, het was net een sprookje.

Toen verscheen Zoon1 ineens op het balkon, die 'niet kon slapen'. Wat waarschijnlijk te maken had met het feit dat ik brullend onder zijn raam stond, 10 minuten daarvoor. Hij was ook heel trots op zijn moeder, dat weet ik omdat hij zich verbijsterd weer in bed liet leggen na mijn uitleg.

Ik berichtte Vriendin1+2+3 ook over mijn geweldenaaresque prestatie, en aangezien ze nog niet gereageerd hebben denk ik dat ze in stille verwondering naar hun telefoon staren, as we speak.

Wie had dat gedacht. Ik heb het ergens toch in me, kennelijk. En om mijzelf te behoeden voor vreselijke spierpijnen morgen, schenk ik mezelf nu nog maar een wijntje in, ter ontspanning. Want daar moet je voorzichtig mee zijn, spieren, die moet je koesteren. Verzorgen. Laven.

Zwemles, de rondborstige stem en Chinese kool

Nou, ik ben dus een afritsbroek en een winddicht uni-sex jas verwijderd van totale ommekeer in mijn leven en verloochening van mezelf. Serieus, hou me tegen.
Haha.
Natuurlijk niet.
Een winddicht jack...Ik ga nog liever bij Wibi Soerjadi op bezoek. En geloof mij, dat wil ik ècht niet. Heb een zeer grote antipathie tegen Wibi. Weet ook niet waarom.
Heeft iets te maken met zijn gezicht en zijn disney verzameling denk ik.

Maar anyway, ik heb dus al 4x hardgelopen. Op mijn nieuwe schoenen en in een sportbroek en alles. Iedereen om mij heen is er nog verbaasder over dan ikzelf, waaruit maar weer blijkt dat ik mijn reputatie heel lang zeer serieus heb genomen.

Verder heb ik een ongelooflijke voorraad wijn in de koelkast liggen, waaruit blijkt dat ik die dus niet heb opgedronken, wat natuurlijk al raar op zich is. (edit: gisterenavond kwamen opeens Vriendin 2+3 en Zuske aanzetten. Voorraad is niet meer bestaand. Maar gezellig!!!)

Ook was ik gisteren danig van slag toen Echtgenoot thuis kwam van boodschappen doen met de mededeling dat 'het geen spruitjes tijd meer is' en daarom maar Chinese kool had gekocht. Voor mijn nieuwe recept met spruitjes. Groen is groen, dacht hij zeker. En dat voor iemand die kleurenblind is. U snapt, het is hier thuis een bijzondere periode.
Verder beet ik mij deze week vast in het onderwerp Zwemles. Zoon1 zit namelijk nog steeds niet op les, wat een combinatie is van onstellende luiheid van zijn vader ouders, de theorie dat je er niet te vroeg mee moet beginnen omdat je dan misschien drie jaar lang elke week in een bloedheet zwembad zit te wachten, en de bespottelijke wachtlijsten hier in de buurt.
Zeker een half jaar geleden gaven wij hem op bij een bad in de buurt, waarna wij hoorden dat het circa 3 maanden zou duren voor het kind een plek had. Twee maanden geleden belde Echtgenoot op om te vragen hoe het zat, toen zou het 2 maanden duren. Vrijdag belde ik op, om te horen dat het 3-4 maanden zou duren. Daar werd ik een beetje woedend ongeduldig van aan de telefoon, vooral omdat de mevrouw aan de andere kant van de lijn klonk alsof ze een heel naar kapsel had en daarbij deed ze wel heel erg machtswellustig over haar invloed op de wachtlijst.
Na een goed overleg met mijn waarde collega's besloot ik op heel vriendelijke toon het DorpsBad te bellen en net te doen alsof ik vroeger nog op school had gezeten en wellicht het bed wilde gaan delen met de eigenaar. Ik liet iets heel blonds en rondborstigs in mijn stem doorklinken.
Over 3 weken kan Zoon1 beginnen.

Zeer Tevreden over deze gang van zaken zette ik de zwemdatum in de agenda, om tot de ontdekking te komen dat de komende weken werkelijk overlopen van afspraken, uitjes, verplichtingen en anderszins tijdslorpende bezigheden.

Zoon1 heeft naast de aankomende zwemles, een juffendag, waarvoor wij twee mooie a-4tjes in elkaar moeten knutselen, en een envelopje met bijdrage moeten inleveren, we hebben hem ingeschreven voor de avondvierdaagse waardoor ik moet denken aan het inschrijfgeld, waar ik altijd heel nerveus van word, al die losse envelopjes die mee naar school moeten en vooral niet vergeten moeten worden. Ik heb allerlei afspraken staan met vriendinnen en collega's en familie etentjes en personeelsfeesten en het luizenmoederschap en speelgoedmiddag en boerderij-uitjes en en aaarrghhh.

Bij wijze van stress-reductie gaan Zoon1 en ik straks naar een fijn museum. Stil rondlopen en kijken naar andermans kunst en historische toestanden en alles, daar houden Z1 en ik van. Ook al omdat we dan patat gaan eten als lunch. En het is museumweekend, wat het uitje gratisj maakt. Houden we ook van.
En natuurlijk ga ik vanavond nog een rondje hardlopen. Goed voor lijf, en leden en kater.

Nadat ik het spruitjesrecept met Chinese kool heb gemaakt. Ik zal u vertellen hoe het was.

Ik schudde veel met mijn hoofd

Net zat ik even een rondje op internet te kijken, (nadat ik even gecheckt had of een van de Zonen niet bloedend/kotsend/met gebroken benen/met alle ledematen/met tropische ziekte/of uberhaupt, te bedde lagen. Je weet het maar nooit hier.) en las dat de prijs van een ijsje deze zomer flink hoger komt te liggen, door een wereldwijd tekort aan vanillestokjes, maar dat 'de eerste kreeft' voor bijna 28.000 euro verkocht is.
Ik vind dat rare dingen.
Maar alla, wie ben ik.

Nou, ik ben dus iemand die vandaag met de post haar nieuwe Hardloopschoenen binnenkreeg. Ik pakte het pakje uit. Deed de schoenen aan. En schudde ongelovig met mijn hoofd. Ik mailde mijn vriendinnen een foto van mijn voeten in de gruwelijk lelijke schoenen en hopte een rondje door de woonkamer.
En schudde weer met mijn hoofd.
Volgens het schema van Vriendin2 moet ik a.s. vrijdag uiterlijk beginnen met mijn training, om over 3 maanden 5 kilometer te kunnen hardlopen, binnen een onbeschamende tijd, that is.
Ook gaf ik me vandaag op voor de loop van 5 kilometer, die ik met de vriendinnen ga rennen, ergens in juni. Ik schrok echt een beetje, van de bevestiging in mijn mail.

Nou moet ik er natuurlijk wel even bij uitleggen, dat de enige, en dan ook de enige reden voor dit alles is, is dat ik wel een kilo of 3 wil afvallen, geenszins van plan ben om hier wijn, kaasjes, mayonaise of chocola voor te laten staan, ik nog niet dood, niet doooood gevonden wil worden in een sportschool, ik absoluut niet tegen een teamsport kan en er dan dus niks anders overblijft dan te gaan rennen. Gelukkig woon ik in Het Dorp en kan dus makkelijk een stukske gaan rennen zonder door veel mensen gezien te worden. Het is hier namelijk nogal groen enzo met duin en bos en alles.
Dat ik over 3 maanden dwars door de stad moet, met heel veel mensen eromheen, daar denk ik nog niet echt aan. Daarbij word ik dan geflankeerd door de vriendinnen, en zullen wij allemaal een roze pakje aandoen, wat neem ik aan de schijn zal wekken dat we heel goed zijn.

Verder ben ik Trotse Moeder. Gisteren gesprekje gehad met de juffen van Zoon1, waar ik hoorde dat het kind waarlijk een briljante kleuter is en lief bovendien. Ze wilden hem zelf hebben en of we de adoptie misschien rond konden maken. Hij mag op school slapen en ze gaan een gouden bedje voor hem timmeren. Hij mag rechtstreeks door naar groep 8, vanuit groep 2, en als we voortaan pas om half tien in de klas wilden komen omdat we liever een beetje uitslapen, dan is dat geen probleem. En als Zoon1 nou heel graag patat bij het overblijven wil, dan schaffen ze gewoon een frituur aan. Heeelemaal niet erg.
Dat zeiden ze dus, heus allemaal.

Ondertussen schud ik dus nog steeds mijn hoofd, in het kader van de hardloopschoenen. En heb ik net een nieuw kleurtje op mijn nagels gelakt, echt heel leuk oranje-rood. Vindt u vast leuk, Tadaaaa:

Morgen ga ik aan de slag met een paasontbijtdoos. Wie weet vertel ik erover. Klinkt dat niet spannend?