Keirofobie, Gerrit de zeehond en Terschelling

Dit weekend was ik op Terschelling. Een uitje had ik. Een uitstapje en een verzetje. Samen met Vvs1.Verklarende woordenlijst: vvs=VaderVanSchool
Het was nogal leuk. Er zijn daar niks dan vriendelijke mensen, leuke kroegjes, lekker eten, honden, een mooi hotel, zee, boten, en vooral mensen met winddichte jassen en wandelschoenen. EN DIE DOEN DAAR GOED AAN. Het was daar potdikke koud zeg. Liepen wij, op gympjes, ik in mijn leuke dunne soort van broek en schattige vestje en winterjas, die geen winterjas is. Bevrozen was ik. Koude handen hadden we. Allemachtig, dat verwacht je toch niet op zo'n winderig eiland? Oh. Toch wel misschien. Niet echt goed ingelezen dus.

Wij deden na aankomst een klein biertje, misschien een glaasje whiskey daarbij, en lagen om tien uur des avonds reeds te slapen in de sponde. Vermoeiend hee, zo'n bootreis en alles.
De volgende dag dus om 05.00 wakker, want meer dan zes uur slaap in een nacht, dat ben ik niet gewend. Na nog maar een klein slaapje, een verkwikkend ontbijt en een fietsen-huur-momentje, togen wij eilandwaarts. Een fietstochtje van zes kilometer lachten wij, haha. Haha. Dat is een peulenschil zeg.
Naaaaahhh wat een wind en woei. Wat een koude. Na nog wat cultuurdingesen en het opdiepen van een muts uit mijn tas, kwamen we aan bij een dorpje, waar niks was. Precies twee winkels, twee dichte discotheken en een begraafplaats waar het drukker was met de doden dan er mensen op straat waren. Geeft toch te denken.

Terugwaarts weer, wat aanzienlijk sneller ging, in het kader van wind in rug en zo. Het was op dat moment nog voor 12 uur des morgens. Vol verbazing stelden wij dit wonderlijke feit vast. Ongelooflijk, wat een welbestede dag. Dingen gedaan, uberhaupt, op de vroege morgen. Wat een actie en wat een sportiviteit!
Trots op onszelf, namen wij een pauze van twee uur. Met soep, tosti en warme chocolademelk, en dat alles voor een haardvuur. Na die twee uur hadden wij nog immer bevroren voeten, maar niet getreurd, er was een winkel die handschoenen en beenwarmers verkocht. Beetje verkeerde timing onzerzijds, zo zeg maar nadat de fietstocht voorbij was. Maar, beter laat dan nooit, daarom besloten wij tot andermaal een verfrissend tochtje. Vooral omdat ik mijn zinnen had gezet op een ontmoeting met een zeehond. Ja, je bent op de wadden of je bent het niet, dacht ik maar zo. Ik zag al zo voor me, dat ik de zeehond zou ontmoeten, wij elkander in de ogen zouden kijken, ik over zijn zachte hoofdje zou aaien en hem natuurlijk Seabert zou noemen. Of Gerrit. Een selfie zou ik maken, met mijn nieuwe natte vrind, en op Facebook zou iedereen verrukt zijn.
Niets van dat al dus he.
Maar gelukkig was er wel een etablissement met bier en bitterballen. Ik ben snel over teleurstellingen heen hoor.

Wij aten in een restaurant waar het erg leuk en lekker was en wij dronken nog zo wat in een cafe

Allemaal nogal aan te raden. Er was een bar waar wij nieuwe vrienden maakten, en er was de fietstocht terug naar het hotel wat heus soepeltjes ging.

Ach, Terschelling. Toen we terug moesten de volgende dag, naar De Wal, Het Vaste Land en het Westen, was ik daar bepaald treurig over. Hoewel de bootreis terug enorm vermakelijk was met wildvreemde mensen die grappig bleken. En. Ik heb een zeehond gezien. In de woelige baren, deed hij zwemmen en ik denk dat hij mij ook zag, want ik zou zweren dat Gerrit knipoogde, zoals zeehonden dat plachten te doen.

En ja toen begon het normale leven weer. Met Zoon2 die om de minuut vraagt hoeveel nachtjes het nog slapen is tot pakjesavond. En zijn verjaardag. En kerst. En daarna weer alles opnieuw vraagt en weer vergeet.

Zoon1 is bezig met een surprise, de schoenen worden gezet en ik kan niet anders dan denken; het is potdorie ALWEER bijna eind van het jaar. Een roerig jaar, als u het mij vraagt. Maar zover is het nog niet. Ik heb wel een bijzonder moment nog meegemaakt, zo op het nippertje van een nieuw jaar.
Ik droeg vandaag een heuse winterjas. Geinspireerd door de Antarticaanse omstandigheden op Terschelling, zocht ik mijn oude ski jas op. Nu is dat niet helemaal mijn stijl, een baaivanger van deugdelijke snit en stof, met een heuse capuchon. Maar het is koud buiten he. Ik voelde me er vandaag heus heel volwassen onder, zoveel degelijkheid. Verder wil ik mijn haar knippen. Maar moet even over angst van kapper heen komen. Je reinste keirofobie. Ach, het leidt de gedachten wat af he.

Misselijkheid en alles

Het was hier een kotsen van jewelste zeg. Heus niet gewoon een beetje, neeee, meteen bedden en potten vol. Nu kan ik daar meestal niet zo goed tegen, overgeefsel. Vind ik waarlijk nogal vies. En ben natuurlijk wel wat gewend, zo door de moeder-jaren heen.
Maar een bed vol stukjes... daar moet ik zelf een weinig van over mijn nek, eigenlijk. Ondertussen troost ik dan wel de een of andere Zoon, maar moet echt mijn best doen, niet rustig de andere helft van het bed onder te braken.

Voor het weekend was het Zoon2, en vanavond was het Zoon1, die gelukkig oud genoeg is om het soort van in de wc te doen. Dat de helft ernaast kledderde, dat was gewoon per ongeluk.

Het helpt natuurlijk ook allemaal niet mee, dat we reeds weer in de Feestelijkheden zitten. Die mij werkelijk elk jaar weer overvallen. Of aanvallen, eigenlijk. En waarschijnlijk de Zonen ook.

Bolderend van plezier kwam Zoon2 al wekenlang thuis, zingend van Sint Maarten en alles, met een bijzonder groot repertoire aan nieuwe liedjes, met dank aan zijn fabulous juf. Er was zelfs een voorstelling in de klas, tranentrekkend schattig, en ook moest ik een beetje lachen, omdat er iets was met een liedje, waarbij de ganse klas het handje tegen het hart hield en iets prevelde van God die er in zat. Nja, ik grinnik daarom. (Stiekem, hoor). Vooral omdat in elk geval Zoon2 daarover geen idee heeft.
Wat het mooiste was, was het compleet uitbundige, luidkeelse gezang van het kind. Niks niet verlegen of stilletjes doend. Rechtopstaand en met de borst vooruit, zo zingt Zoon2. Kon 'm wel opvreten.
Er werd dit jaar op 11 november waanzinnig veel opgehaald. Nog meer dan anders.
De buit van Zoon2 ligt in een grote bak, waaruit hij bij voorkeur des morgens om 07.30 al het nodige uit opeet.
De spullen van Zoon1 liggen gerangschikt op soort, grootte, mate van lekkerheid en kleur, in diverse bakjes. Hij doet er zo zuinig mee, dat ik waarschijnlijk net als vorig jaar, ergens in juni, de boel kan weggooien. Maar hij heeft er minstens zoveel plezier van.

Daarbij is Den Sint weer in het land, waar vooral Zoon2 bijzonder veel mee bezig is.
Vanavond nog vatte hij alles samen in een verhelderende conversatie.

' Sinterklaas woont in twee landen. Spanje en Nederland' Zo orakelde het kind.
' Nou inderdaad, wat slim van jou mopje ' vond ik.
' Wel fijn voor de kinderen in Spanje, dat ze dichtbij Sinterklaas wonen' Was hij een weinig jaloers.
' Neeee, maar die vieren geen Sinterklaas hoor. Alleen de kinderen in Nederland.' Was ik educatief.
' En waar wonen wij dan?' Was hij opeens onwetend.
' Dat weet je toch wel?' Zei ik.
' BLOEMENDAAL!' Zag hij het licht.
' En dat ligt in....?' was ik benieuwd.
' HAARLEM!' Vond hij.
' Neee, in Nederland!' zei ik het maar voor.
' Oohh dus wij wonen vlakbij Spanje!!' Was hij zeer in zijn nopjes.
' Euh..' Was ik confuus.


De schoenen zijn gezet, er is een kalender die daags wordt ingekleurd om de dagen af te tellen tot pakjesavond, en ik heb nog geeneen keer pepernoten gekocht zeg.

En er wordt dus een beetje gebraakt. Van een virusje zal wel. Of de spanning van alles. Kan ook best zijn.
Ontspanning is daarom het devies.
En ik wil daarom eigenlijk, dat het niet binnenkort pakjesavond is. Daarna Kerstdiner en dinges. Daarna Familie-Kerst, daarna Oud en Nieuw en daarna de verjaardag van Zoon2. Vooral omdat hiervoor al Sint Maarten was en de verjaardag van Zoon1. Een mens kan maar een maximaal aantal feestelijkheden hebben, of niet soms. Gelukkig heb ik bijna altijd een leeg kommetje voor me staan. Voor als ik misselijk word.

IN GODESNAAM

De Zoon1 was jarig, midden in al het tumult. Alsof een kinderverjaardag op zich al niet tumultueus is zeg. Cadeaus en slingers en dinges en toestand en traktaties en feest en al. Elk jaar weer ook he. Gaat dat ooit over? Tegen die tijd ben ik er aan onderdoor gegaan vrees ik.
Maar het kind is negen jaar. Heeft een kast vol boeken gekregen, precies wat hij wilde, hij bakte een cake en at nogal wat chips. Een blij kind. Van negen. (Gisteren werd hij geboren, en nu is hij negen. Ja.)

Ook had Zoon2 zijn eerste zwemles, ging ik zowat dood, door de eerste les er bij te 'mogen' blijven, in de verzengende hitte van het overvolle, kleine zwembad. Dit alles tot vreugde van het kind, dus nou ja. Hij klatste zo wat door het zwembad, verrukt tot in zijn tenen, en het was waarlijk leuk om te zien. Door de zweetdruppels in mijn ogen door. Neem serieus voortaan zuurstoftank mee, of ventilator, of spring ook gewoon in bad.
Natuurlijk dit alles ook al met Zoon1 meegemaakt, maar zoals dat met uitputtende aangelegenheden gaat gymles, sport, belasting, sinaasappels pellen, ongesneden brood, was ik dat een beetje vergeten.

Verder solliciteer ik mij het ongans. Maar tot dusver tot gering resultaat. Gering wil zeggen, ik krijg zo nu en dan een ontvangstbevestiging. Of een afwijzing. Dat blijft altijd een beetje zuur, ook al betreft het een betrekking die geenszins te maken heeft met het beeld dat ik vroeger had van mijn carrieeeeeeerre. Nu is Carrière nou niet bepaald mijn middle name geweest, afgelopen jaren, maar dan nog. Ik heb sinds mijn 18e gewerkt, tot een tijdje geleden, waarmee de teneergang van mijn bloeiende werkzame leven begon met het baren van het nageslacht. Natuurlijk heel ouderwetsch en al, maar daar houd ik nu eenmaal van, en daarbij, het liep gewoon zo.

Nu De Situatie zeg maar een beetje aan het veranderen is, is het van een aanzienlijk belang dat ik een inkomen ga krijgen. Brood op de plank en alles. Kijk, het liefst natuurlijk biologische, handgemaakte, zuurdesem, vol-met-gluten ham-kaas croissantjes van de bakker, maar een deugdelijk sneetje bruin van de Albert Heijn, kan ik ook heus hebben. Doe niet moeilijk verder.

Mocht u dus wat horen? BEL ME IN GODESNAAM. Zal ik, geheel tegen mijn principes in, zelfs een onbekend telefoonnummer opnemen. En ik heb een leuke telefoonstem, dezelfde als mijn Zuske, die dus wel enorm goed is in werk vinden, krijgen en doen. Dus ik bedoel maar. Heb 0900-KRISTEL overwogen. Maar vond het pedagogisch gezien een van mijn mindere ideeen. Op zich ook wel op elk ander vlak hoor. Haha. Haha. Haha.

Kwam er nog eens bij, dat de BijnaExEchtgenoot1(BEE1), besloot op yoga te gaan, en een Mindfulness cursus te gaan volgen.Dit schrijf ik MET zijn toestemming, voor de goede orde. Dat doet wat met mij, zulke dingen. Iets met braakneiging en zo. Maar dat is natuurlijk mijn eigen mening, doet er verder niet toe, voor BEE, maar ik woon er wel mee he. Ik maakte meteen grappen over rozijnen, zo ben ik.

Vandaag meldde Zoon1, tijdens het gezamenlijk diner, dat zijn vader vanmiddag had verkondigd zijn huiswerk voor de cursus te gaan doen.

' Ah ja? ' Deed ik geinteresseerd.'
' Jahaa, hij moest 40 minuten op bed liggen. Als huiswerk.
' HAHAHAHAHAHAHA' was ik vriendelijk.
' Ja maar serieus, waar slaat dat nou op?' Was Zoon1 verontwaardigd, met zijn aardrijkskunde proefwerk van afgelopen week nog vers in het geheugen.
' Ik ga je juf bellen. En eens eeeeeven overleggen over het huiswerk van heden ten dagen' vertrouwde ik de Zoon toe.
' Daar kunnen we kennelijk wel wat aan moderniseren' zo deed ik nog even lollig.

Ja, dat vond Zoon1 ergens wel geestig, maar ik zag wel aan hem, dat hij toch erg hoopte dat ik het niet zou doen.

' Het huiswerk was ook mislukt. Ik ben in slaap gevallen in die 40 minuten ' was BEE1 heel eerlijk.
' MHAHAHAHAHHAAHHAHAHAA' deden Zoon1 en ik.
' Dat gaan we ZIJN juf vertellen' bolderde ik. Wat Zoon1 natuurlijk een uitstekend idee vond.

En ach ja. Verder is het natuurlijk kommer en kwel he mensen. Weet iemand nog een woonruimte, voor een uitermate leuk iemand met met twee Zonen? ik, voor de duidelijkheid
Graag in de buurt van Het Dorp. Voor weinig geld.En als het even kan met een tuin, dakterras, iets meer dan vier slaapkamers, gratis boodschappen en bijvoorbeeld een wijnkelder?
(Of gewoon een lief appartementje, met een kamer voor de Zonen, en plek voor een eettafel?)

Zo is het dus precies

' Ik ben er wel verdrietig over, mamma ' sprak Zoon2 ' Maar ik vind het eigenlijk wel leuk'

' Ach ja, liefje? Vertel eens? ' was ik de bijkans desperate moeder.

' Als pappa bij ons is, mogen we altijd in bad.' Zo vertelde het kind.
' Maar, als jij bij ons bent, dan zijn er oooook leuke dingen hoor!' Deed hij nog even lief.' En jij bent mijn schatje ' brak hij mijn hart.


Gaan we even elf jaar terug, viel ik op zijn armen. Serieus, brede schouders in een leuk shirt, en hopsa, niks meer aan doen. Sprak mijn 24-jarige zelf.
Natuurlijk wilde ik een wijntje. Of nog eentje misschien. Zag mijn Zuske twijfelachtig naar me kijken, zich bewust van mijn minder kuise geest, in het kader van eventuele toekomstige levenspartners of anderszins nachtelijk vermaak. Ja, laten we maar eerlijk zijn.
Ik moest plassen. En bleek twintig meter verder te wonen dan hij. Dus plassen ging in zijn huis plaats vinden. Logisch.

Vijf maanden later woonden we samen. En hielp mijn huidige Vriendin2 met het inpakken van ongeveer 40 panty's, omdat ik toen net in een rokjes-fase zat.

De laatste aflevering van Sex and the City. Ach, dat vond ik wat. Dronk er wat bij en was melancholisch alom.
Couldn't help but wonder...wat als we een baby zouden hebben. Ach, wat romantisch en verliefd. En kaasfondue elke week. En hij speelde piano. Met die armen.

Zoon1 werd geboren, als mooiste baby ter wereld. Ik ging wekelijks naar het consultatiebureau, om mijzelf ervan te overtuigen, dat hij goed dronk, dat hij goed groeide, en dat hij de leukste baby ter aard' was. En was oprecht beledigd als niet iedereen in de ruimte stil viel, van pure bewondering over mijn baby. Ik verzin dit niet.

Omdat Zoon1 een voorbeeldig kind bleek, vanaf 6 december 2005, en nog steeds is kon ik na een aantal maanden mijn oude leventje redelijk weer oppakken en daardoor mijn sociale leven weer soort van vorm geven. Maar kom er maar eens om. Luiertjes, inentingen, slechte nachten en poep tot in de sokken.... niet iets wat doorgaans gewaardeerd wordt als kroeggesprek.

De Echtgenoot zag zich genoodzaakt tot het nemen van diverse hobby's en liefhebberijen. Ik kocht me ongans aan spullen voor in huis, veranderde nog zo wat van baan. En wij maakten wat mee. Deden trouwen. Kochten nog zo eens een huis.

Een Dochter1 of Zoon2, dachten we. Goed ideeeeeee. En zo kwam het.

In de meest winterse nacht in ons leven, kwam Zoon2. Letterlijk. Sneeuw tot waar je maar kon kijken. 6 januari 2010. Sindsdien heeft het nauwelijks meer gesneeuwd. En de zon scheen voornamelijk door hem.
En ja, er is tijd overheen gegaan. Er zijn huizen geweest, 1 en 2. Er is school geweest, er zijn mensen gekomen, gegaan en gebleven, er waren
schoolpleindingesen en om ons heen werden er volop kinderen geboren, terwijl die van ons al op school zitten.

Mensen kopen huizen, worden zwanger, en wij dachten; oooh wat heeeeeeerlijk. Zijn wij vanaf. Niks nie meer flesjes en slaapjes en gedoe en baby's en toestand. Kunnen op strand zitten, terwijl ze niet verdrinken. Geven ze geld voor ijsjes en kunnen eindelijk even relaxen. Jaren op gewacht. Niet echt, want je kijkt kinderen groot, maar wil ze ook klein houden. Lief en knuffelig en voor altijd aan je hand. En niet alleen maar per ongeluk omdat ze even niet opletten.

Je let even niet op, en Zoon1 wil geen kus meer op het schoolplein. Natuurlijk doe ik je dan een keer overdreven en aanstellerig, maar als de Zoon dan drie dagen boos is, dan laat je dat maar.

Je maakt nog eens ruzie. Je blijft een nacht weg. Wordt verliefd op een ander.Probeert het nog een keer. Gaat je eigen gang. Denkt aan de kinderen en doet er alles aan.

Maakt nog wat ruzie. Denkt na. Praat met de Vriendinnen. Drinkt een kommetje wijn.

En maakt de balans op.

Och wat was het mooi. Wat was het een goed idee. Wat was het een toekomst.

' Ik vind het wel goed, mamma' zei vanavond Zoon1

' Wat bedoel je liefje? ' Deed ik, onderwijl was ophangend, zoals het een moeder betaamt.

' Dat jullie gaan scheiden. Het is wel goed, dat wordt leuker en jij bent dan even leuk en lief en misschien wel nog leuker '. Deed Zoon1 mij de waarheid keihard onder ogen zien.

' Ja jongen, zo is het precies' kon ik niet anders.

Op eigen benen. Als het moet in prinsessenjurk.

Neej. Ben niet dood. Heb alleen veel aan het hoofd. Oók nog twee oren maar liefst, wat nog een wonder is. De ene nog immer doof. Maar volgende week bezoek ik mijn chirurgenvrind die daar een oplossing voor gaat zoeken. Niet met messen en bijlen, zoals sommige mensen steeds maar plachten te moeten melden. Welnee, gewoon met een pilleke of een drankje of een massage van een lieftallig elfje met glitterspray of zo. Iets leuks, in elk geval.
Daarbij heb ik al een week geen stem meer. Of nou ja, wel een stem, maar een héle geile. Als je daarvan houdt. Ik ben er reeds zat van, want schreeuwen zit er niet in. En dus luistert er nu al helemaal niemand meer naar me.

Onderwijl worden de Zonen groot. Heel raar groot. Ze groeien uit hun broeken, uit hun bedden en uit mijn armen. Zoon1 in elk geval in het laatste vooral.

Tegenwoordig heeft Zoon1 huiswerk op school. En boeken en alles. In de ochtenden hier thuis, vergeet hij dat nogal eens. Dat het huiswerk gedaan moet zijn, de boeken gekaft en de hele boel bovendien in de tas mee naar school.

Zo was ik afgelopen tijd, meerdere malen op school ná aanvang van de les, om een en ander na te brengen. Zo aardig ben ik dan ook wel weer.
Vind ik.
Zoon1 denkt daar anders over.

Zo liepen wij al menigmaal naar school, waar hij halverwege paniekerig begon te krijsen over een vergeten boek.
'Ooh dat haal ik straks wel even hoor, geen stress.' Sprak zijn werkeloze moeder.
'Ja daaaag en dan?' Deed de ondankbare Zoon1
'Nou, dan breng ik het even naar je, in de klas' Was ik allerliefst.
'JA ECHT DUS NIET. OMKEREN NU. BOEK HALEN!' Blérde het kind.
'Eh neehee, ben je gek of zooooo' Deed ik volwassen.

Met als gevolg, dat de eerste keer dat dit zich voordeed, ik na het brengen, weer naar huis liep, een boek trachtte te traceren in de chaos die wij onze keuken noemen, deze kaftte met een soort doorzichtig inpakpapier, en vervolgens weer naar school fietste, de school inliep, en de klas in, om het kind zijn boek te overhandigen.

'Haaaaaaaaiii, even wat aan het kind brengen heur' grijnsde ik tegen de juf.
Waarop Zoon1 keek alsof ik in mijn prinsessenjurk een dansje deed voor de ramen.
Natuurlijk wilde ik dat daarna eigenlijk héél graag doen. Maar het volstond op dat moment om gewoon maar een beetje kushanden te werpen, een stuk of 28.
Ja zeg. Moet je maar niet zo lelijk doen tegen je moeder.

Die middag kreeg ik een preek. Dat hij liever niet had dat ik zo overdréven deed.

Nu wilde het lot, dat een paar dagen later, zich hetzelfde euvel voordeed.
Of ik dan maar even heéél onopvallend wilde doen. Misschien wilde ik dan even door de gang kruipen, onder de ramen door, het boek heel voorzichtig afgeven en als ware ik een doorzichtig iemand, het pand weer verlaten.

Nah. Dan kent hij zijn moederke nog niet he.
'JA HALLOOOOOOOOOO, IK KOM EVEN HET BOEK VAN ZOON1 BRENGEN HEUR, HALLOOOO LIEFJE!!!' Bolderde ik aldus door de klas. Toen de les net was aangevangen.
Zoon1 ging een beetje dood, dat zag ik wel. Maar alla, ik geef 'm elke dag melk, dus het zal wel zo'n vaart niet lopen.

Woede was mijn deel, die middag.

Ja, vinden kleine kinderkes, zoals Zoon2, het nog erg leuk dat je in de klas komt, dat gaat kennelijk over.
Vorige week ging ik voor een keertje luizen checken bij Zoon2 in de klas. Heb het kind nimmer zo in zijn nopjes gezien.
Zo was Zoon1 eerst ook. 'MIJN MAMMA IN DE KLAS! KUSJES!' Zo ging dat.
Nu word ik gemeden, alsof ik de Pest aan het verspreiden ben of zo. als u mijn hoest hoort, dan is dat niet zo raar, trouwens

Verder maakte ik dingen mee, och. Ik maakte een vaartocht door Haarlem. Op de prachtige vorige zondag. Er was wijn, er was bier, er was zon en er waren maar liefst vier kindekes, een Echtgenoot en mijn favo Schipper. Het was 'ne mooie middag, en ik bruinde zo nog wat bij ook nog.
Ik ging op sollicitatiegesprek. Deed een netjes jasje aan, praatte netjes en intelligent en ik heb geen idee hoe het ging. Morgen hoor ik meer. In godsnaam mensen, ik moet aan het werk.
Zoon2 vertelde dat hij kan zoenen. 'Ja mamma. Ik kan dus Zoenen.'
'Kind, wat heerlijk' vond ik.

Ik was in Amsterdam en at een heerlijk diner, vergezeld van champagne.
Gooide een complete bak geraspte kaas uit de koelkast.
Brak een van de laatste wijnglazen.
Werd heel erg verkouden.

En hoorde dat Zoon1 geplaagd wordt op school, door een niet nader te noemen kind.
Wilde het kind opzoeken met minder leuke bedoelingen. Werd tegengehouden.

En als klap op vuurpijl zijn mijn Vriendinnen op vakantie. Ze zitten op Ibiza. In hun bikini. En drinken wijn en cocktails en alles.
Ik zit in mijn keuken, met wijn en wijn en alles. En moet het deze week redden zonder hun bijstand.

En zo wordt iedereen groot, gaat op eigen benen staan. Zelfs ik.

Géén geamputeerde arm, wél luizenmoeder.

Komaan, dacht ik zo eens. Mijn oor is nog immer doof, maar mijn ogen zijn al geruime tijd schade-vrij, mijn neus is eigenlijk alweer helemaal geheeld van de koelkast aanvaring, ik heb een beetje een zere vinger, maar dat mag geen naam hebben...kortom. Tijd voor eens leuk een tatoeaaaage.

En neeeheee. Dat was geen impulsief besluit. Zuske en ik hebben het daar al jaren over. Wij zoeken zo af en toe eens naar plaatjes, hebben een keer een héle middag (en drie dagen daarna) gelachen om plaatjes van cavia's en wilde zalmen, die men kennelijk wel eens op lichaamsdelen placht te doen neerzetten, en wij praten er vooral geregeld over.
Eigenlijk wilden we samen. Maar Zuske is wat besluiteloos over wélk plaatje. Hoe moeilijk is het, zei ik. Kind, het is alleen maar voor de rest van je leev'n, immers. Maar hee. Zij is de verstandige van ons twee he.
Na nog wat deugdelijk onderzoek en kinderachtige tekeningen op mijn arm waar ik dan weer foto's van maakte, had ik vorige week een afspraak bij een heuse tatoeage winkel. Met mensen vól met plaatjes. En tandartsachtige stoelen en machines en naalden en alles.
(Overigens. Als een mens in Google 'tatoeage' intypt. Komen er als eerste hits binnen, hoe je ze zo rap mogelijk kunt VERWIJDEREN. Waarlijk heel opbeurend.)

Natuurlijk kreeg ik om mij heen met name reacties in de trant van 'ontsteking' 'amputatie' 'afgestorven arm' 'dood', etc. Waar ik me lekker niks van aantrok. Ja zeg. Op die manier zou ik met mijn ervaring, niet eens meer de straat kunnen oversteken. Of een fleske wijn kunnen openen. Laat staan champagne. Zo'n kurk kan lelijk terechtkomen heur.

Uiteindelijk zat ik er dus. En was een bikkel hoor hee. Het deed namelijk heus niet echt pijn. En ik was in mijn nópjes! Het is precies geworden zoals ik het wilde, en hoopte natuurlijk. Mijn linkeronderarm is beeldschoon, al zeg ik het zelve. En omdat ik het steeds moet insmeren en daardoor niet lange mouwen aankan, loop ik natuurlijk steeds bloot-arms in de rondte te zwaaien.

En omdat het vanzelfsprekend niet allemaal van een leien dakje kan gaan, ik zou er bijna bang van worden, ging mijn telefoon ter ziele. Na een angstige 24 uur, waarin ik niet bereikbaar was, heb ik nu een prachtige nieuwe en ben daarmede bijzonder verheugd. Een zebra-hoesje er om heen, huppetekee.

Voorts is de eerste hele schoolweek weer voorbij, is iedereen weer soort van gewend aan ons daag'lijks ritme en solliciteerde ik vandaag op een heuse baan. Het is om diverse redenen maar te hopen dat ik deze zo heel makkelijk en eenvoudig ga krijgen, want anders zit ik alsnog thuis, en dan heb ik écht geen excuus, waarom ik me maar bijzonder karig heb ingeschreven op de formulieren die de Zonen mee uit school kregen. Om te helpen bij alle honderdduizend dingen die op een school gebeuren met behulp van ouders.
Ik heb alles goed gelezen, en nogmaals. Maar heb me alleen maar ingeschreven als Luizenmoeder.
Dat deed ik vorig jaar ook. Serieus alleen maar omdat ik het zo leuk vind dat ik dan van de meisjes in de klas de staarten en vlechten lekker opnieuw kan doen, als ik ze er eerst uitgehaald heb, op zoek naar ranzige beestjes.
Ja, ik ben een heel treurig en kinderachtig iemand.

Maar hee. Zoon1 gaat vanaf overmorgen op voetbal. Zoon2 gaat over een paar maanden op zwemles. En natuurlijk allemaal op de dagen dat Echtgenoot niét thuis is. Ga ik weer zeg. Fietsend door sneeuw en regen. Het is potdikke maar allemaal weer wat.
En dan hoor ik net dat Vriendin2 net haar gestolene fiets helemaal eigenhandig uit de handen van de boeven heeft teruggepakt.
Het is hier een avontuur jonge, in Het Dorp. Daar drinken we op!

Dag Cavia2, hallo Lala en het griezelige meisje.

Er was een vrijgezellenfeest. Met piemelrietjes en een stripper met zeg maar een heel grote....borstkas. Er was de overdracht van Huis1, met ons allen naar de notaris en daarna deed ik een dansje op straat, tot ergernis van de buurvrouw. Er was een kampeervakantie, waartoe wij ons een tent aanschaften, en waarin tien hele dagen de zon scheen. Ik werd zo bruin gelijk een neger zeg. We ontmoetten leuke mensen en ik heb me maar één keer pijn gedaan, door te proberen met mijn neus de koelkast te openen.(Niemand weet waarom). Dat lukte trouwens best. Heb nu klein littekentje. We reden rond in het schone Drenthe, lieten de Zonen wonderbaarlijk veel ijsjes kopen en verder hingen we zo wat rond. Een mooie dag gingen we naar een markt in een dorp. Waar Zuske, die op kampeerbezoek kwam, en ik, ons HEEL erg bescheurd hebben over de bijzondere mode, lichaamsomvang en kapsels, die daar kennelijk hip zijn. Hardop ja.

Och ik had overal zoveel leutigs over kunnen vertellen, maar puntje bij paaltje liet ik de laptop voor wat ze is en was ik zo lui dat ik er een week over heb gedaan om de was van de vakantie weer zo'n beetje schoon en in de kast te krijgen. Vandaag zijn we een week thuis. En natuurlijk is alles weer zo'n beetje gewoon. De jongens hebben logeerpartijen bij opa en oma gehad, Echtgenoot en ik nemen ons sociale leven zo heel vlotjes weer op en gisteren had ik een dagje met Zoon2.

Al een paar weken, kweelt het kind steeds dat hij 'een huisdier, helemaal voor hemzelf alleen ' wil.

Nu wil het tragische geval, dat tijdens onze vakantie, onder de lieftallige handen van mijn arme moeder, Cavia2 het leven liet.
Eerst at het Caviakind niet meer. Daarna lag hij stillekes in een hoekje en daarna at hij zo mogelijk nog minder. Zulke berichten kregen wij in de tent, vanuit Haarlem. Oi oi oi...lichtte ik de jongens in. Het zou best wel eens kunnen dat wij Cavia2 niet meer in levenden lijve zouden kunnen aanschouwen.
'Weehhh' deed Zoon1 eventjes.
'Mag IK dan nu een EIGEN huisdier VOOR MIJ ALLEEN?' riep Zoon2.
Hij keek er heel lief bij. Zijn kansen ineens groter inschattend.

Cavia2 voer op een vroege morgen inderdaad richting Cavia Hemel, zo vernamen wij. Opa nam de rol van begrafenisondernemer op zich, en toog met schep en lijkje-in-doos naar ons huis, om in de tuin, naast Cavia1, de eeuwige rustplaats van het beestje te organiseren.
De foto's daarvan kregen wij via WhatsApp binnen. Wij keken allemaal heel plechtig, namen een moment stilte, en lieten daarna de Zonen in godsnaam maar weer een ijsje halen.

De lege plaats hier in huis, vulde zich heel automatisch met speelgoed, de kooi is door mijn moeder gedoneerd aan een Cavia-Opvang-Centrum (Ik verzin het niet) en zo was dat ook weer het einde van een knaagdierperiode.

Gisteren fietste ik rond met Zoon2.
'Mammiiiieeee' deed hij, met zijn warme armpjes om mijn nek.
'Ja poppedijn' was ik me nog van geen kwaad bewust.

'Mag ik een vis? Een goudvis? Als huisdier? HELEMAAL VOOR MIJZELF ALLEEN?'
'Een vis? Wil je een vis?' keek ik hem onbenullig aan.
'Nou ja, liever heb ik een puppyhondje natuurlijk' zo sprak het kind.
'Ja nou ja, dat gebeurt natuurlijk niet, haha' was ik een rotmoeder.
'Maar ik wil ook graag een vis mamma, heeeeel graag wil ik een visje.'
'Bel je vader maar' schoof ik de verantwoordelijkheid van me af.

Er volgde een kort telefoongesprek, waarin ik opving dat het duivelskind aan zijn vader vertelde dat ik het echt een heel goed idee vond, van de vis, en dat hij heeeel blij was met zijn lieve pappa en mamma '.

Ik vond het eigenlijk wel een leuk idee, en zo stond ik met de Zoon in Dierenwinkel1. Waar een verkoopmeiske op me afkwam, waar ik een beetje van schrok. Zo'n meisje dat heel duidelijk meer van dieren houdt dan van mensen. Dat zie je aan het haar, dat ze waarschijnlijk borstelt met een paardenkam, aan haar gezicht, dat ze niet opmaakt, aan haar afritsbroek en aan het kopje onduidelijke thee op de balie.
'Haaaaaaiiii, mijn zoon wil graag een vis' deed ik heus vriendelijk.

Nou zeg. Maar dát kon zómaar niet. Zo bleek.
Er volgde een hele verhandeling. Over dat een vis toch zeker per centimeter vis wel iets van vijftien liter water nodig heeft, of zoiets belachelijks. Ik moest met de hand op mijn hart en met blote voeten over hete kolen lopen zo ongeveer, om te beloven dat ik goed voor het beest zou zorgen. Want ze kunnen wel 20 jaar worden.

'HAHAHAHA nou ik ken geeneen vis die zo oud is geworden heur' bolderde ik. En ik dacht aan mijn vroegere vissenvrind Spoetnik, die onder verdachte omstandigheden het leven had gelaten, lang gelee. Onderwijl stond Zoon2 met grote ogen naar het grote aquarium in de winkel te kijken.
Nu, mijn gelach vond ze helegaar niet grappig, zag ik wel aan haar ogen.
En of Zoon2 wel even gauw een stapje terug wilde doen, want zo kregen de vissen Stress.
Ik vond het allemaal een beetje griezelig.

Ze liet mij haar collectie vissenbakken zien. Ik moest dan die ene nemen, van veertig euro.
Met daarbij een pomp. Zuurstof planten, watervershoudmiddel, stenen, eten, en ik geloof ook iets van een schubben-manicure set. Maar dat weet ik niet zeker meer.

Ik verzon fluks een grove leugen over dat ik toch heus blij was met alle informatie, maar dat ik later dan wel met de auto terug zou komen en al. En kocht alleen 'alvast' een bakske voer en wat roze en blauwe steentjes.

Heel rap fietsten Zoon2 en ik naar Het Dorp. Onderwijl kletsend over de toekomstige naam voor de vis.
Ik kocht bij de Blokker een gezellige kom voor 4 euro.
Bij Dierenwinkel2 een vis, en een netje om hem mee te vangen. De meneer van de winkel repte met geen woord over alles waar het meisje zo bezielend over had verhaald, en eenmaal thuis kiepten wij water in de kom, stenen erbij, vis erbij en nu hebben wij nieuwe huisgenoot 'Lala' waar Zoon2 zeer mee in zijn nopjes is. Het staat nogal leuk eigenlijk, zo op de eettafel. En hij kijkt leuk uit zijn oogjes, als je het mij vraagt.

En als Zoon2 op school is, dan 'mag' ik de vis wel eten geven, zo vernam ik van mijn kind. Bofkont dat ik er ben.

Echtgenoot is natuurlijk verantwoordelijk voor het schoonmaken, want dat deed hij ook bij Cavia2. En je moet zo'n man gewoon lekker zijn dingen laten doen, dat snap ik heus. Proost! Op Lala.