Wat we zoal doen hier op dn vakantie.

Sinds wij hier in Hellendoorn zijn, krijg ik van diverse mensen berichten, of ik het allemaal wel aankan, al die rustiekheid en pittoreskheid en al. Nu, nu ben ik misschien niet het prototype Natuurmensch kuch en verslik maar ik hou welzeker van pittoresk en rust en, vooruit, natuur ook wel. Zoon1 gelooft hier overigens niks van, omdat hij voortdurend moet komen opdraven als ik weer eens een spin of anderszins gruwelijk schepsel der natuur zie lopen, die hij dan moet doodmaken voor mij. Ja, ik doe hier thuis niet aan 'een spin is ook een levend wezen' en zulks, ik wil ze dood en onder de grond zien, liefst deerlijk geplet.

Maar verder heb ik zeker niet te klagen. Kijk, ik kom niet in de paardenstallen, sinds ik zag dat Echtgenoot wat bleekneuzig naar buiten kwam, en verhaalde over spinnen van 12 cm groot. En Echtgenoot is 'ne stoere he, op spinnengebied. Als hij al schrikt, dan blijf ik dus verre van zulke locaties.

Ook heb ik hier te maken met een muggenfamilie, die elke avond feest vieren in de slaapkamer. En ja, ik doe de gordijnen dicht en niet alle lichten aan. Maar ik ben mij daar geprikt, waarlijk verschrikkelijk. Daarbij slaap ik normaalgesproken al niet al te best, en met muggen die zich aan mij tegoed doen en om mijn hoofd vliegen, wordt dat er niet beter op.
Maar ik heb nu een spulletje aangeschaft, dat zal ze leren. Ha!

En ja, het is alles knus. Wij hebben ons een seizoenskaart voor het pretpark aangeschaft, zodat wij ons voortdurend kunnen onderdompelen in de geneugten van achtbanen en ijs en vliegmasjientjes en rondvaartjes in bootjes en wildwaterbanen. Het is a dream come true van Zoon1. We wonen NAAST het pretpark. Je hoort er werkelijk niks van, maar we lopen de straat uit en we staan er middenin.
Overigens was dat nog wat, zeg. De achtbaan. Er zijn er een paar, maar eentje was geschikt voor de mens vanaf 90 cm. Dat is Zoon2. En ik zei: Neen.
Neen. Neen. Neen. Mijne Zoon2 gaat NIET in een achtbaan, dat arme schaap is nog veel te klein.
Maar dan moet je Echtgenoot en Zoon1 hebben. Oh, dat heb ik.
'Aaaah wat maakt dat nou uiiiiit, dat is toch leuuuuuk' zeiden zij in koor.
Neen. Zei ik.
Maar toen zei Zoon2: 'daaar wil ikke ook in! ' 'Met mamma!' en wees met zijn vingerke naar de achtbaan.
Ja. Dus.
Stond ik in de rij met het kind. Hij werd nog even opgemeten, waarbij ik hem nog een beetje door zijn knietjes probeerde te duwen, maar nee, hij was zelfs onder mijn druk, nog ruim 90 cm. Verdorie.
En daar gingen we. En Zoon2 zei, na 0,8 seconde; ' neee mamma, ik wil niet mamma, ikke niet leuk, niet leuk '.
En hij keek angstig uit zijn oogjes.
Dus zat ik daar, met gebroken hart, gebroken benen (want paste helegaar niet in verdullemse karretje) en ook een beetje een gebroken arm, want die had ik stevig om het kind heengeslagen, en daar is zo'n karretje niet op gemaakt. Ik kwam er geradbraakt uit en strompelde, met het bange kind, na maar liefst twèè rondes, de boel weer uit.
'^%$#*@##$' zei ik tegen Echtgenoot.
Weer wat geleerd.
Altijd naar zelf luisteren. Nooit naar kinderen en Echtgenoot.

O zo.

Nou en verder is het hier eigenlijk de dagelijkse dingen ook wel.
Driftbuien van Zoon1.
Driftbuien van Zoon2.
Woedende toestanden aan het diner.
Gedoe met naar bed gaan.
Same old, same old.

Maar, des avonds na half tien, als we eindelijk zitten, schenken wij ons een drinkje, snijden wij ons een kaasje, ontsteken haard en kaarsen en lezen een boekje, schrijven een stukske, converseren een weinig.. Ja, eigenlijk heel weinig. Maar hallo, we praten de hele dag al he. We doen ontspannen. We hebben vakantie. We kijken zeker geen tv en maken plannen voor de volgende dag.
En morgen is het Rommelmarkt dag. Hoezee! Want ik heb goede ervaringen met rommelmarkten in contreien als deze. Of soort van deze.
Dat is anders he mensen, dan in het west'n. Hier koopt men nog eensch een oud meisjesboek voor ene euro, in Haarlem kost dat al snel een tientje, omdat het dan de eerste druk is of iets. Hier gaan ze daar leuker mee om. Ik verheug me ontzettend en ga voor de grote slag.
Dat is natuurlijk als de dieren eten hebben, als de zonen gevoederd zijn en de hond uitgelaten. Dat is 'ne werk, jongens, zo'n boerderieleev'n.
(Gisteren verdwaalde ik, in het bos, met de hond. Die alvast naar huis was gegaan. Maar ik had mijn telefoon mee hoor. Ik ben een echte survivallert).

Hellendoorn, baby!

Ja, zonder laptop kan niet leven hoor, dus die staat nu voor me, terwijl ik met een wijn aan de tafel zit in de gi-gan-ti-sche tuin, van het huis waarin wij sinds vandaag vakantie vieren. Te Hellendoorn. Hellendoorn baby! Reeds heb ik op Funda zitten kijken, naar wat dat allemaal zoal kost hier en welk stulpje ik mijzelve zou kunnen aanschaffen, bij wijze van Huis3.
Dat doe ik altijd hoor, in vakantie-dorpen. Ik rep me naar de dichtstbijzijnde makelaar en bekijk het aanbod van alle zalige huizen in het zalige dorp waar ik direct wil wonen zodra ik er een voet binnenstap.
Ik hou van dorpen he, op vakantie.
Woon dan ook wel in een dorp tegenwoordig, maar Bloemendaal is echt niks vergeleken met knussigheden elders in het land, vind ik altijd.
Nu zag ik toevallig een huis hier in de buurt dat me best aansprak eigenlijk. Maar aangezien ik werkeloos ben over een paar dagen.
En ook nog Huis1+2 heb.
Laat ik het maar even aan me voorbij gaan.
Haha. Haha.
As if.

Maar we zitten hier, voor de komende bijna-3-weken.
De heenreis ging heel soepel. Tot het moment dat ik tegen Echtgenoot zei;
'Nou, wat gaat dat allemaal soepel he, niks voor ons, zie je, we kunnen het!'
Hopla; blark, blerk en guts.
Zoon2 braakte zijn aardbeienontbijt over zichzelf en toevallige voorbijgangers uit.
En daarna nog een keer zijn chocoladekoekje.
En zijn pakje drinken.
Zoon1 zei: 'ja, hier houd ik dus niet van he.' En verwoordde daarmee heel duidelijk de gedachten van ons allen.

Welnu, geen stress, wij poetsten de boel zo'n beetje weg en gingen verder en kwamen na een piepklein omwegje aan bij Het Huis. Het omwegje was trouwens de schuld van niemand in het bijzonder, maar in het algemeen neig ik toch wat meer naar Echtgenoot. Hahahahahaa.

Wij kregen een rondleiding, een uitleg over al het vee dat wij gaan verzorgen de komende tijd (Paard, Pony, Hond, Poes, Kip, Haan en Vogels) en ondertussen sprongen Zoon1+2 zich een hernia op de trampoline.
Toen we eenmaal alleen waren, kreeg Zoon2 een driftbui, maar die slingerde ik te bedde en daar ging hij nog wat liggen emmeren maar het gaf een half uurtje rust.
En in de middag togen wij Hellendoorn-waartsch voor de boodschappen.
Ik kreeg het lumineuze idee om ENORM te gaan genieten van het mooie weer en bedacht een uit-eten idee. Bij een restaurant en alles.
Wij hadden natuurlijk kunnen bedenken dat wij eigenlijk nooit met Zoon2 erbij uit eten gaan, met een reden. Maar de zon was ons naar het hoofd gestegen, kennelijk.
Dus wij zetten ons op een terras en bestelden een witbier, een maaltijd en kindermenu's.
Dat was het einde van de rust op het terras voor de ober en alle andere aanwezigen, maar, moet gezegd, de obermeneer was 'ne goede, die lachte de hele tijd zo'n beetje om het kind, deelde cadeautjes en olijven uit en vond het niet eens erg dat Zoon2 de hele tijd de deur dichtgooide, net toen hij er met een dienblad aankwam.
Wij aten heerlijk, werkelijk heel lekker en gingen tevree weer huiswaarts.
Z2 kreeg nog een driftbui, trok aan mijn haar en kneep in mijn arm, maar toen ik bepaald boos werd, zei hij 'sollie mamma, mag niet knijpen he?' en toen kon ik hem wel weer opvreten.

Voor pedagogische adviezen, verwijs ik u niet naar mij.

De jongens liggen nu te bedde. Zoon1 werkelijk compleet uitgeput nadat we nog even een fiks stuk met de hond hadden gelopen en hij het nodig vond nog even een enorme berg te beklimmen, maar nadat ik zijn zwarte voetjes in de douche een soort van grijs had gekregen, lag hij zeer tevreden ogend in zijn bed. Het kind klaart bepaald op van het boerenbuitenleven.
Toen hij vroeg, hoe hij nu heette, hier op vakantie, zei ik, 'mijn dappere ridder' , want dat zeg ik altijd, maar dat geldt hier kennelijk niet. Dus nu is hij Een Boerenkind.
Ja, om op te vreten he.

Dag1 in Vakantiehuis Hellendoorn zit er bijna op. Ik schenk nog een wijn en ga nu uitgebreid een boekje lezen.

De Belastingdienst en de opvang en mijn kale plekken.

Goed bezig, was ik zeg. Ik zette mij zo aan dn tafel achter laptop en vroeg mijzelve daar zo eens wat WW aan. Neen, heus niet leuk en alles, maar goed dat het bestaat, en het leuke ervan is, dat ik het dus reeds gedaan heb. Goed op tijd, had alle papieren en alles bij de hand en zonder al teveel gescheld en getier mijnerzijds kon ik op 'verzenden' drukken en ga ik uit van een soepele afloop.
Dit is meestal niet hoe het mij vergaat met dat soort klusjes, dus ik klopte mijzelf op de schouders en keek tevree in het rond.

In die lijn belde ik ook vanmorgen de Belastingdienst. Meestal zweet ik reeds uit mijn oogbollen bij het idee alleen al aan zo'n telefoontje, maar ik was kalm en rustig en kreeg een vrindelijk jongmensch aan de telefoon, die helaas wel het verkeerde antwoord gaf op mijn vraag;

Vraag: Ja hallo, ik word werkeloos en krijg WW per 1 augustus, maar ik heb ook een Zoon2 op de opvang en een Zoon1 op de BSO, en ik krijg kinderopvangtoeslag, krijg ik dat ook als ik werkeloos ben en WW ontvang?
Antwoord: Ja hallo, dat krijgt u wel, maar uiterlijk 3 maanden.
Ik: Oh. Maar.
Hij: Ja. Dus.
Ik: Jamaarjamaarjamaar, als ik dan niet binnen drie maanden een nieuwe baan heb?
Hij: Dan vervalt uw toeslag.
Ik: Jamaarjamaaaaar, dan moet ik de kinderen van de opvang halen en dan heb ik ze thuis.
Hij: (...)
Ik: En als ik ze thuis heb is tot daar aan toe Hel nee, maar als ik dan een nieuwe baan vind, dan kan ik niet werken, want heb geen opvang. Want de wachtlijsten zijn nogal lang. En wat dan? WAT DAN?
Hij: Euh. Heb ik uw vraag beantwoord? Heeft u nog meer vragen?
Ik: Meehheeeeheee Muuhuhuuu.
Hij: Dag mevrouw Barendregt
Ik: Ndaag.

Ja, want ik ben heus immer vrindelijk.

Dus toen rookte ik drie sigaretten en whatts-appte de vriendinnen en had met Vriendin1 een verhelderende conversatie, met als conclusie dat ik dus 3 maanden de tijd heb om òf een baan te vinden, of dan maar popzangeres te worden, of fotomodel in Milaan.
Ja, mijn vriendinnen zijn altijd een grote steun.

Maar ik zeg; dat is toch onlogisch? Ik moet beschikbaar zijn voor werk, wat ik ook zeker ben. Maar als ik geen baan vind, dan zit ik met Zoon2 thuis, waardoor ik vervolgens niet meer beschikbaar ben voor werk.
Of ik moet 500 euro of iets toeleggen elke maand, waardoor ik bijkans failliet ben over een paar maanden. Zeker met Huis1+2 en alles nog in the pocket.
Argh!
Aaarghh!
En het ergste is nog dat ik onder geen voorwaarde Zoon2 van de opvang wil halen. Want hij houdt er zo van, van zijn juffies en zijn vriendjes en het is de beste en leukste en liefste opvang ter aard.

Anyway, ik vind vast wel een baan binnen 3 maanden.
Maar nu ga ik eerst de koffers inpakken want morgenochtend gaan we op vakantieieieiieieiiiii!
Hellendoorn, baby!

Oh ja, mocht u mij zien lopen, verbaas u dan niet over de kale plekken op mijn hoofd. Want Zoon2 kreeg vanmorgen een driftbui, hij leek op een wildebeest. En zette zijn knuistjes in mijn haar. En liet niet meer los.
Nou en toen brachten we hem tierend en uit zijn fietszitje klimmend naar de opvang, waar hij een uurtje later, toen we even belden, zoet zijn crackertje zat te eten met zijn vriendjes.
Ik zeg u, ik kan niet zonder de opvang.

Van geen tegenstellingen, Het Meer en Vriendin1

Nah, het was weer een dag vol tegenstellingen.
Haha, welnee, helemaal niet.
Een beetje dan, als je het perse wilt zien. Ik vond het wel een mooie opening en alles.

Vandaag zaten wij voor de derde dag op rij op het 'strand'. Niet echt het strand, maar een kilometertje minder ver fietsen zit, op een kwartiertje van huis, Het Meertje. t Wed (Water En Duinen. Hoe poetisch is dat.)
Ik kom al sinds ik 'ne kleine Kristel was op Het Meertje, met ouders, met school, met vriendinnen en later met geliefdes, en nu alweer zes jaar met Zoon1+2. Het meertje is werkelijk geschikt voor elke fase in 't Leev'n.
Het ligt beschut tussen de duinen, de duinen zeer geschikt voor de Geliefde-Fase en met overal zand en een kralenkettinggebeuren in het water, waardoor de kinders behoed worden voor het per ongeluk in diep water geraken.
Er is verder niks, geen fancy strandtenten en zo, maar er is wel een klein kioskje dat er al een jaar of 50 staat en waar je ijsjes en koffie kunt kopen. Nu, waarlijk, wat wenst een mens nog meer.

Op een dag als dit bulkt het er werkelijk van de mensen. Heel veel verschillende soorten mensen. De meesten zijn wel ouders met kleine kinderen, want je valt er werkelijk over de baby's met zonnehoeden en blote peuterkes, en rennende kleuters. Bovenop het duin zitten dan de jongelui met hun muziektoestanden en achterin de duinen worden er nieuwe kindekes gemaakt. Haha. Haha. Weet ik veel.

Ik zit daar dan helemaal in mijn nopjes zeg. Zat, vooral, vandaag, want ik ben gruwelijk door mijn rug gegaan en kon verder niet veel anders dan fietsen en zitten. Ik had zelfs een stoeltje mee, om mijn bejaardheid wat meer te benadrukken. Heel charmant ja.
En ik hou ervan he, al die soorten mensen. Het leert mij ook veel over mezelf, hoor.
Ik kijk namelijk naar rechts, zie een paar dikke moekes met lellijke badpakken en voel me heul hip en jong en slank, en kijk vervolgens naar links en zie een paar prachtige jonge meiden met bruine slanke lichamen en voel me een witte dikke bejaarde.
Tja.
Zoon1+2 genieten als een dolle, met zand en water en ijs en ik zit op mijn stoeltje, kijk rond, lees een boekje, smeer zo her en der wat zonnebrand op al mijn mannen en einde middag open ik een fleske Coronabier dat ik zorgvuldig in aluminiumfolie heb meegenomen. Nee, veel gelukkiger word ik niet.
Als we thuiskomen ligt meteen het hele huis vol zand en blijken de pakjes sap in de tas te hebben gelekt, maar dat deert natuurlijk heus niet. (Overal zand he, direct. Op alle verdiepingen. Hoe kan dat?)
Natuurlijk ben ik niet gelijkmatig bruin geworden. En heb ik een of andere zonne-allergie opgelopen, precies in mijn wèl bruine decollete (decollete! Haha! Laat me niet lachen! Anyway.)

Maar, het was een heul prettige dag. Al drie keer achter elkaar.

Nu, en verder ben ik bezig geweest om al mijn baby-spullen op te zoeken, uit elkaar te halen, te wassen en door Echtgenoot weer in elkaar te laten zetten. En nu staat alles klaar voor morgen, alles weer fris en netjes en bij elkaar, net of ik allover again een baby-uitzet aan het regelen ben. De wagen, de maxicosi, het bad, de wipstoel, de draagdoek, dekentjes, slaapzakjes, kruik, je kunt het zo gek niet bedenken of ik blijk alles nog te hebben, overal door het huis verspreid.

Maar dit keer is het voor Vriendin1. Want ach, Vriendin1 is zwangert.
Ja, dat is mooi nieuws.
Wij weten het natuurlijk al een tijdje, maar nu is het kind al bijna voor de helft klaar en gaat er een buik komen en alles.
En zijn er spullen nodig. Oh, hoe ik nog weet dat ik zo bezig was met alle spullen. Lijstjes van internet, lijstjes van de verloskundige, lijstjes van diverse winkels. Je hebt wat nodig..voor een nieuwe versche baby.
En een nieuwe versche baby krijgen we zeg, De Vriendinnen zijn hysterisch natuurlijk, wij praten veel over dat Vriendin1 niet meer rookt en drinkt, natuurlijk, want alla, dat doen we nu eenmaal. Maar ook dat we er weer een PartyBaby bijkrijgen, daar houden we zo van.
Natuurlijk plannen we al reeds het feest dat we gaan houden als Vriendin1 gebaard heeft en weer dun en fabulous is en wat we allemaal gaan doen als we met al onze kinderen bij elkaar zijn.
We hebben er straks samen al 5 en er gaan er heus nog meer volgen. Maar niet bij mij. Dat werd vandaag wel duidelijk.
Want heus dacht ik even, bij de aanblik van alle zoete spulletjes, die nu voorgoed mijn huis gaan verlaten, heel even dacht ik.. aahh. Aaahh een baby. Een zoete lieve kleine warme baby. In zijn bedje. In de wagen. In het badje. In de box.
Maar nee hoor, ik doe het niet meer.
Neen. Neen, waarlijk niet, geen twijfel, maar toch is het leuk om alles zo weer bij elkaar te zien.
De baby die ik er het liefst in zie, is die van Vriendin1, of Vriendin3, en natuurlijk van Zuske. En nu eerst Vriendin1, die er zo naar uitkijkt, en die waarschijnlijk de grappigste moeder ter wereld zal worden. En Baby mag wel uitkijken, want die heeft in 1 klap 4 hysterische VriendinTantes erbij straks. Een gezegend kindeke, zeg ik.

Prijsvraag: u moogt de tegenstellingen in dit stukske vinden. Ik ben ze namelijk niet tegengekomen. Ha. Ha. Ha.

De hotdog uit de container.

Van de week zat ik zo eens te denken, op de rand van mijn bed gezeten, en bedacht ik me dat ik ons bed wel een beetje zat ben. Het slaapt prima, mits de Zonen dat natuurlijk ook doen, het staat ook leuk en het is nog goed, maar ik was het gewoon zat ja. Dat heb je wel eens he.
Dus ik meldde dat aan Echtgenoot en die keek meteen een beetje moeilijk, want zag zich alweer door de Ikea gaan en alles.
En zo geschiedde.
Vanmorgen zei ik tegen Echtgenoot: Zo, wij gaan dus vanmiddag naar Ikea he?
Hij deed eerst of hij mij niet hoorde hoor, maar dat grapje ken ik inmiddels dus ik zei het gerust nog een keer, zo ben ik dan ook wel weer.
Jamaar, jamaar, zei hij. Maar toen had ik de Ikea-site al geopend en reeds bedacht in welk bed ik mijzelve vannacht zou gaan neervlijen.

Hopla, Zonen in de auto en daar gingen wij. Nu had ik natuurlijk kunnen denken dat zaterdagmiddag natuurlijk nooit zo'n goed plan is, om naar zulks een winkel te gaan, maar daar doe ik niet aan hoor, waarlijk, elke dag is een slecht idee om met de Zonen in een hysterische winkel rond te lopen en daarbij was het mooi weer, dus dan zou toch heus niet heel Haarlem opeens nieuwe Billy kasten en Hatsflats kussentjes gaan kopen.
Oh, toch wel.
Nu ja, ik rende zo wat rond en negeerde Zoon2 die op elk bed, met schoentjes en al, ging liggen en zich in het nette beddegoed wikkelde, want soms moet je dingen gewoon door de vingers zien, vind ik.
Zoon1 vermaakte zich met de plattegrond en een potloodje en riep steeds de nauwkeurige locatie naar ons toe en ook in welk schap en welk vak alles zo'n beetje te vinden was. En ik zocht een bed uit, samen met Echtgenoot.

Natuurlijk haalden wij een hotdog voor 50 cent. Zoon2 liet eerst het hele worstje uit het broodje vallen, met saus en al hoor.
Dat raapten wij gewoon weer van de vloer, dat deert hem verder niet en mij ook niet echt.
Toen we buiten op een bankje zaten viel de hele boel nog een keer op straat ook, maar ook dat besloten wij maar gewoon te accepteren en raapten de hele bende nogmaals weer bij elkaar.
Even later meldde het kind dat hij niet meer hoefde en drukte mij het resterende plakkerige broodje met halfopgegeten worst in de handen.
Echt niet? Zoon? Vroeg ik.
Nee, ik hoef niet, hoef echt niet, verzekerde het kind mij.
En ik legde de hele boel in de container die daar stond.
Ik draaide me om.
En Zoon2 keek me vol afgrijzen aan, want 'wilde nog een hapje mamma!'
Eh. Nee liefje, dat kan niet meer.
Aiiii. Nee, zo werkt dat niet bij Zoon2.
En ach, ik was in mijn nopjes he, met de nieuwe echtelijke sponde.
Dus ik keek zo wat besmuikt om me heen en viste de hele kledder gewoon weer uit de container en rijkte het mijn duivelsgebroed bloedje weer aan.
Ja, toen kon ik ook niet langer meer doen alsof dit maar normaal was en brulde waarlijk van het lachen, wat Zoon2 heus niet leuk vond.
Echtgenoot die inmiddels aan het sjouwen en zeulen was met de diverse bijzonder zware pakketten, keek zo wat verschrikt over zijn schouder en alle andere mensen dachten er denk ik ook wel wat van, maar ik ben doorgaans allang blij dat ik een driftaanval heb kunnen voorkomen.

En nu zit ik op mijn balkon terwijl Echtgenoot boven aan het werk is met het nieuwe bed.
En ik ga de boxspring op Marktplaats zetten. De matrassen zijn nog prima, die gaan in het nieuwe ledikant, dat scheelt weer, maar een complete tweepersoonsboxspring, wat moet ik daar nu nog mee he.
Dus ik heb mijzelve een wijntje ingeschonken, ga zo even boven kijken of alles wel goed gaat en vanavond stap ik in mijn nieuwe sponde. Zwartbruin, dat staat vast leuk bij mijn verder geheel witte kamer. Dacht ik zo.

Hellendoorn en JeanPierre

Echtgenoot en ik worden langzaamaan volwassen en wijs en alles. Wij hebben dit jaar namelijk al reeds onze vakantieplannen gemaakt, al een paar weken voordat we daadwerkelijk gaan. Een hele prestatie, voor ons doen. Vorig jaar schreef ik nog over de waanzinnige paniekerige zoektocht naar een camping, twee dagen voor we van plan waren ons kamp op te slaan. Niet alleen hadden we geen bestemming, maar ook ontbraken de helft van de kampeerspullen, en terwijl wij Zoon1 probeerden gerust te stellen en te verzekeren dat we welzeker weg zouden gaan, hadden we zelf nog geen idee. Het kind is altijd al een beetje wantrouwig, als wij plannen aankondigen, want kent ons langer dan vandaag en heeft doorgaans zijn zaakjes al beter op orde dan zijn ouders.
Ja, hij is pas 6, maar het is wel zo.
(Overigens kwam hij gisteren thuis met een prachtig rapport, waar de tranen mij van in de ogen sprongen, mijn slimme kind, dat overal goed op scoort, behalve op 'aandacht vragen' wat ik dan ook alweer tranentrekkend vind, ook al is de juf er nogal van gecharmeerd).
(Hij kwam uit school met diverse tassen vol gymspullen en luizenzakken boterhamtrommels en zijn rapport daartussen, terwijl ik op de fiets in de stromende regen stond met Zoon2 achterop en de zwemtas er nog bij. Het rapport kwam verlept en nat thuis, wat mij kwam te staan op verwijtende blikken van Zoon1 die mij een 'rotmoeder' vond omdat ik het niet klaar had gespeeld om precies zijn rapport droog over te brengen, terwijl werkelijk alles, mijn ondergoed incluis, tot op de laatste draad doorweekt was)
(Ik heb de boel laten drogen, beloofd dat ik het zelfs zou strijken, indien nodig, en het is zowaar goed gekomen. Ook ben ik geen rotmoeder meer omdat ik hem een mooi cadeau heb beloofd, voor zijn mooie prestaties in groep3).

Anyway. Wij gaan dit jaar naar Hellendoorn op vakantie. In het huis van de zus van VriendinT, die prachtig woont in een bossige omgeving in een vrijstaand huis met paarden en alles. Wij gaan daar een week of 3 in het huis zitten, voor de dieren zorgen en veelal uit eten en naar pretparken.
Zoon1 is tevreden. Heeft foto's gezien. Weet hoe lang het rijden is. Dat zijn fiets meegaat. En ik heb hem ervan verzekerd dat er ergens wel een supermarkt is, zodat we heus lekker eten gaan kopen.
Ja, het kind gaat niet over 1 nacht ijs.

Het is wel geruststellend, dat we een plan hebben en een doel en dit alles op een vastgestelde datum.
Progressie, progressie.

Zuske gaat ook nog een week ofzo langskomen.
Nadat ze terug is uit Parijs.
Waar ze heen gaat fietsen. Met ons vader.
Ja, daar kijkt u van op.
Ik ook, hoor. Wij praten al weken over fietsen, soorten sturen, soorten tassen, slaapzakken en matjes en dat alles in het klein en licht voor op de fiets. Ik heb erop aangedrongen dat ze wel ook een jurkje meeneemt, voor het geval ze op een avond op een terras gaat zitten en misschien wel JeanPierre tegenkomt, een charmante Fransman met sterke armen die best wel in Nederland wil wonen en vader wil worden van 2 kleine Nederlands-Franse kindekes, terwijl hij een goede baan heeft en leuk haar en die ook heel goed is met boren en zagen, want dat is altijd wel zo aantrekkelijk, een handyman.
Ja, je weet het immers niet.
En ik zou niet willen dat JeanPierre dan, verliefd op de schoonheid en verrukt van de charmantheid van mijn Zuske, toch het hazenpad kiest omdat zij daar net toevallig in haar fietsbroek zit in plaats van in het leuke jurkje. Fietsbroeken zijn de grootste dompers in een liefde, placht ik te denken. De duivel van het plezier. De Dries Roelvink van de muziek.
Zeg maar.
Ja, voor nuttige adviezen moet u bij mij zijn hoor.
Ik zal JeanPierre als het zo uitkomt ook wel even influisteren dat hij elke middag moet zorgen dat de Chardonnay koud staat, want dat zijn van die kleine dingen in een prille liefde, die het verschil kunnen maken.
Of dat hij gewoon voor het plezier van zijn liefde en haar zus, zo terloops wat hout gaat lopen hakken, terwijl wij op een tuinbankje wat bijpraten. Al dan niet met een houthakkersblouse aan. Met opgerolde mouwen.

Nu ja, Hellendoorn dus. Over anderhalve week. Wat een prettig idee he.

De mislukte botox-lippen en alles.

Allee, het is maar goed dat ik niet aan al teveel foto's doe hier, met name van mijzelve, want ik zie er uiuiiiiit. Ik zie eruiiiiit. Allemachtig.
Ik zie er nu namelijk uit als iemand die botox in heur lippen heeft gespoten. Zelf. Met een vervuilde naald waar eerst wat mosterd inzat ofzo. Of kattenvoer. En toen zo'n beetje lukraak in het rond is gaan spuiten. Zonder de boel te ontsmetten of iets. En daarna is gaan slapen en des morgens wakker werd met dus een dikke bovenlip met heel veel pijnlijkheid erop.
Zoiets.
Nah, dat was dus niet zo, ja ik ben niet helemaal achterlijk natuurlijk.
Ik heb waarschijnlijk iets gegeten waar ik opeens allergisch voor ben. Of ik heb een virusinfectietje opgelopen. Of iets van allebei.
Gisterenmiddag was ik opeens zo uit het niets een klein beetje niet lekker. En had een beetje een zere mond, zo droogachtig. Dus ik smeerde zo wat met labellodinges en niks verder aan de hand. Gisterenavond dacht ik wel, dat ik toch wel bijzonder droge lippen had, maar alla, kan gebeuren, en smeerde de boel vol met uierzalf, want i looove uierzalf.
Ik ging slapen.
En werd dus wakker met een waarlijke negermond met nogal pijnlijkheid erop.
En ik belde de huisarts.
Met een dramatisch verhaal.
Toen ik bij de huisarts kwam, een allerleukst meisje-in-opleiding, toen ging ze lachen, en toen zei ze; ja, ik mag natuurlijk niet lachen, maar ik dacht dat je echt een veeeeel dikkere mond zou hebben.
Oh.
Nu houd ik wel van lollige mensen he, dus ik vond het wel prima eigenlijk, als ze me maar zou helpen.
Ze keek met een vergrootglas. En riep de andere dokter erbij.
Tja, dat was een lastige kwestie. Het was in elk geval geen koortslip, thank god, maar waarschijnlijk een allergie of iets.
Had ik een dikke tong? Mwoah, beetje.
Had ik een zeker keel? Neuh.
Nu, dan kon ik wel even een cremetje gaan halen en dan zal het wel snel over gaan. Ja, niet leuk, maar ja. Kan gebeuren zeiden de doktoren.
En toen zei Zoon2: Wij gaan naar de apotheek.
En toen verstond de dokter: Wij eten appelcake.
En toen zei de dokter: Nah, wat lekker!
Waarop Zoon2 verbijsterd het pand verliet.

Nu heb ik creme op mijn mond, en dat ziet er ook al niet uit. En het doet zeeeer, aarghh. En ik moet dus wel nog de deur uit zo he. Naar school. En naar zwemles, waar het wemelt van de BN-ers, dat heb je zo hier in Het Dorp. En dat geeft nu ook weer niet echt, maar om er dan bij te lopen als een lepra-achtige, dat is ook weer zo wat.

Kijk, stel dat ik nu een tv-carriere zou ambieren he.
Ik: hoooi, heel bekende presentatrice! Check me out. Ik ben heel aardig en alles en wellicht heb je een baantje voor me, want ik ben heus lollig en ik zie er meestal wel okee uit met mijn nieuwe kapsel en alles. En we zijn immers bijkans BFF's met onze kinderen in het zelfde zwembad, hoe close can we be? Yes?
Zij: IIIEEEEKKK!!!

Ja, dan kan ik het dus wel weer vergeten.
Daar gaat mijn carriere.

Dus.

MAAR. Er is ook goed nieuws.
Vrijdag had ik AfscheidsBorrel met mijn lieve (ex)collega's. Ik maakte mijn huis toonbaar en kocht nogal wat wijn en hapjes en alles en zij kwamen langs en dat was echt zooo gezellig! Ik kreeg ook nog een cadeau zeg, ohh daar ben ik zo blij mee.
Het soort cadeau waar over nagedacht is. Echt zo lief en persoonlijk en besteld en alles en zo helemaal wat ik wilde maar nooit verwacht had. Ach, ja, daar moest ik even rap doen alsof ik daar opeens een druppel wijn in mijn oog had zeg.

En we dronken en we lachten en ik was zeer tevree.

Zondag hadden we feest bij VriendinT en hare EchtgenootJ en Dochter1+2+3 en dat is altijd leuk, lekker eten, lekkere wijn en heel veel leuke familie en vrienden. De Zonen onder de pannen bij de andere 47 kinderen die er waren en we gingen allemaal blijde weer naar huis.

En nu is dus eigenlijk alles helemaal goed. Behalve dan mijn mond. Ik kan niet eens normaal eten zeg.
(...)
Misschien word ik wel heel dun!