Carrieremogelijkheden, de moordzuchtige hond en hoe stralend ik ben.

Van de week had ik het met Zoon1 over mijn carrieremogelijkheden. Het kind is van mening dat ik goed van pas zou komen als Bediende, of als Kapper. Een weinig verrassende conclusie, als je bedenkt dat ik in zijn ogen inderdaad zijn bediende ben, alsmede degene die zijn haar knipt.
Kennelijk is hij wel tevreden over hoe ik deze taken vervul, als hij mij dat ook voor geld zou zien doen.
Een twijfelachtig compliment. Maar alla, toch aardig van de jongen.

Deze conversatie kwam op gang, omdat ik een zeer deprimerend gesprek had gehad, aangaande mijn niet bestaande baan op dit moment.
De mevrouw met wie ik sprak, zei een heleboel dingen die ik al wist, een aantal nieuwe zaken waar ik niet perse van opkeek, en ze besloot haar relaas heel blijmoedig met deze woorden:

'Jij lijkt mij een leuk en normaal iemand. En weet je, als je alleen maar een werkende rechterarm zou hebben, ben je al geschikt voor verkeersregelaar. En anders haal je je diploma voor heftruck chauffeur.'

Daarna zat ik verbijsterd in de trein terug.

Ook was ik het niet met haar eens. Verkeersregelaar. Ze heeft mij duidelijk nog nooit door de stad zien fietsen met gevaar voor eigen leven en diverse omstanders. En ik denk ook dat als ze mij beter zou kennen, ze het wel uit haar hoofd zou laten om mij in een gemotoriseerd voertuig te laten rijden.

Natuurlijk was eenmaal thuis, Zoon1 zeer geamuseerd toen ik dit aan hem vertelde. Hij bulderde geruime tijd van het lachen en vond het idee van zijn moeder als chauffeur zo vreselijk grappig, dat ik wel op dat moment zeker wist dat we dezelfde genen hebben.


Vandaag ging ik met dezelfde Zoon een stuk wandelen in het bos hier in de buurt, met Hond1. Zoon2 liep uren na zijn ontwaken nog immer in slechts zijn ondergoed rond en was helegaar niet van plan zich aan te kleden, dus ik liet hem maar thuis, dat leek me beter.
Hond1 rende rond, Zoon1 en ik hadden het over het mooie weer en proefwerk dat hij morgen heeft, en aan het eind van de wandeling, kreeg Hond1 Gekte. Dat houdt in, dat hij niet meer aan de lijn wil, als een malle rond gaat rennen en dat er voor ons niks anders opzit dan rustig af te wachten tot hij gekalmeerd is, en hopen dat hij zich niet onder een auto of trein stort.
Op een gegeven moment traceerden wij hem in een bosje, waar hij zich te goed deed aan iets, wat akelig veel leek op een eekhoorn. Vol afgrijzen bekeken wij het treurige tafereel en ik braakte een beetje in mijn mond.
Iets minder goed geluimd liepen wij later met de moordzuchtige hond terug naar huis, waar wij Zoon2 nog immer in onderbroekje op de bank aantroffen. Hond1 kreeg géén koekje vanwege zijn wangedrag en ik besloot de gemoederen wat te kalmeren door op de bank te lunchen met de jongens en een film op te zetten. Dat waren een zeer rustige twee uurtjes, waarin ik wellicht ook een klein slaapje deed.

Daarna was het over met de rust, omdat Zoon2 met zijn strijkkralen aan de slag wilde. Dat is natuurlijk een heel leuk en zondags idee, ware het niet dat ik geen strijkbout bezit. Woede was mijn deel. Toen daarna ook nog bleek dat het in mijn huishouden ontbreekt aan tekenpapier, deugde ik al helemaal niet meer als moeder, of mens.

Net toen ik bang was dat ik het Ganzenbord spel tevoorschijn moest halen, besloot het kind om dan maar te gaan voetballen met de buurjongen, herinnerde Zoon1 zich weer zijn proefwerk en kon ik kalmpjes op mijn terraske gaan zitten met een boekje, in de middagzon.

Aan het eind van de middag liep ik andermaal met Hond1 een blokje door de buurt, nam wederom Zoon1 mee als gezelschap en toen kwamen wij een wildvreemde mevrouw tegen. Die stapte van haar fiets. Keek mij aan en sprak de woorden:

'Ach daar ben jij. Ik zie jou altijd fietsen. Wat ben jij een strálende moeder. Ik wens je veel geluk.'
Waarna ze mij zeer vriendelijk toelachte, op haar fiets stapte en in de einder verdween.

Stomverbaasd bleef ik staan. Zoon1 maakte een gnuivend geluid. 'Stralende moeder muhhahahhaha' deed hij.
'Ja, nu hoor je het eens van een ander!!' Gaf ik hem een duw.

En met bepaald een vrolijker gemoed liep ik verder. Eind goed al goed. Iemand nog een moeder nodig? Voor geld?

Ook als hij alles vies en kapot maakt. Nondenju.

Mijn douche liep niet goed door. Toen ik dat doorkreeg, omdat ik tot mijn enkels in het water stond, vol met shampoo, scheerschuim en scrubcreme, want ik was eens even heerlijk uitgebreid aan het douchen, toen wilde ik eigenlijk moedeloos op mijn knietjes zakken.
Deed ik niet, want vond het nogal goor.

Dus deed ik het enige juiste:

'NONDENJUUUUUUUUU' brulde ik maar weer eens tegen niemand. Dat gebeurt de laatste tijd nogal veel.
Heel frusterend, vooral ook omdat er steeds niemand luistert. Of mij komt redden.

Stapte vervolgens uit het badje waarin ik stond, en probeerde alles weg te spoelen met de douche. Dat lukte aardig, en daarna begon ik te hatselen met zo'n zuignapdinges. En braakte bijna het bad onder.

Gaaaaadver wat zit er in zo'n putje? En waarom stond ik dat op te lossen? Ik was druk in de weer met keukenrol, chloor, en uiteindelijk was het weer goed allemaal. Ik stapte opnieuw onder de douche, want dat was nodig.

Onlangs had ik ook al zo'n akkefietje met mijn vaatwassert, die een heel vol putje had, en die ik niet loskreeg. Dat vereiste uiteindelijk ook nogal wat keukenrol, ook dat loste ik op, maar was geheel niet tevreden met mezelf hoor, neen.

Ik hou er niet van. Ik wil niet vuilniszakken verwisselen. Ik wil geen putjes ontstoppen. Ik wil niet zelf spijkers in muren slaan en bijna geëlectrocuteerd worden. Ik wil niet steeds zelf koken en ik wil dat eens iemand anders mijn kommetje wijn inschenkt, boodschappen doet of koffie voor mij maakt.
Soms ook juist niet hoor, ben in lange tijd niet zoveel alleen geweest, en het heeft zeker wel wat. Niemand die het erg vindt dat ik nogal veel suffe films op Netflix kijk, mijn badkamer, keuken en feitelijk hele huis blijft veeeeeel langer netjes dan als je de boel deelt met mannen en toevallig ben ik een proper type he.

Maar potdikke, alles wat ik zelf verpest moet ik zelf oplossen.
En alles waar ik niks aan kan doen ook.

Gisteren nieste ik mijn asbak. Het is echt wonderlijk wat daar een bende van komt zeg. Werkelijk óveral lag as en het was echt heel vies. Zou bijna niet meer roken. hahahahahaha Of niezen. Maar alla, een rondje stofzuiger en klamvochtige doekjes en ik zat er weer netjes bij hoor.

Ook had ik sinds een week een bijzonder smerige lucht in mijn koelkast hangen. Eerst ging het nog wel. Daarna moest ik mijn adem inhouden, elke keer dat ik de deur opendeed en daarna moest ik eigenlijk 5 minuten daarna ook nog stoppen met ademen. Het bleef nogal hangen.
Het was mij een raadsel. Ik heb het ding net nieuw, dus het kon niet zo zijn dat er per abuis al 3 maanden een kaasje lag te geuren of iets dergelijks. En zoveel ligt er nu ook weer niet in, aangezien mijn gebrek aan een fulltime gezin.
Uiteindelijk vond ik een speklapje. Dat er wellicht al enige tijd lag. En mij niet echt was opgevallen tussen de danoontjes, Gelderse gekookte worst en een fleske wijn. Gaaaaadver, braakte ik wederom bijkans mijn keuken onder.
Pakte het smerige pakje, deed het in een plastic tas en heb het ergens ingegooid. Buiten. Ver van mij vandaan.

En de vloer in keuken staat bol. Zoon1 merkte het als eerste op. En daarna begreep ik niet dat ik het niet eerder gezien had.
Ik klaagde er luidkeels over tegen de Echtgenoot (anders luistert hij niet, zoals het een (ex)Echtgenoot betaamt, denk ik). En hij vond het waarlijk vervelend voor mij, las ik tussen de ongezegde regels door.

Vandaag kwam de man Hond1 brengen, ik serveerde hem koffie, en hij bekeek zo eens mijn vloer. Hij heeft die eigenhandig gelegd, en er was de afgelopen weken niks op aan te merken, maar nu is er dus van alles scheefs en bol-staands gaande. En het is al niet een keuken uit een boekje he, het is feitelijk een schuur met een aanrecht erin, waar ik allerlei leuks aan de muren heb gehangen.
'Tja, niks aan te doen '. Zo sprak de man opbeurend.

'Maar ik heb nog wat planken liggen, kun je die dan niet eventjes vervangen of zoooo?' Was ik heel praktisch, vond ik zelf.
Zo bleek het niet te zijn.

'Er zal iets mis zijn gegaan met water en in hoeveelheden. Helaaaas'. Zo was de conclusie van de man, die als ik het me goed herinner, ooit eens op zijn knieën is gegaan voor mij. Dingen veranderen he.

Gelukkig had ik niet lang de tijd om er treurig van in een hoekje te gaan zitten. Ik ging de Zonen ophalen van school, teneinde ze weer lekker een paar dagen bij me te hebben. Er was ruzie, er was gedoe om de laptop en er was een Hond1 die hysterisch mijn kussentjes van de bank probeerde te slopen. Maar ik kookte zo wat broccoli, begreep dat ze bij pappa veel vaker lekker patat en pannenkoeken eten, wat ik heus niet geloof, paaide ze met een ijs-toetje en we hadden een gesprek over onze huisvesting.

Persoonlijk ben ik best blij met mijn huiske en had het idee dat de jongens zich hier inmiddels wel thuis voelen ook.
Zoon2 echter vond het nodig om mij te laten weten dat hij liever in het huis van pappa woont en dat het tijd wordt dat ik daar naar terugkeer.
Zoon1 vindt 'thuis' ook wel leuker, maar 'mamma's huis' ook best wel leuk.

Ja, ik knap enorm op van mijn kinderen. Ze verrijken mijn leven en ze geven zoveel troost. En ik zag vanmiddag voor de derde keer de film Shrek, gezellig op de bank met de Zonen en popcorn. Die Shrek heeft het goed voor elkaar als je het mij vraagt. Hij heeft een moeras-huis, waar ik me best mee identificeer, en de liefde van zijn leven helpt hem waar ze kan. Ook als hij alles vies en kapot maakt.

Slecht karma, de trein en plokplok geluidjes.

Er is iets goed mis met mijn karma, inzake elektronica, als je het mij vraagt.

Overleed onlangs mijn radio, begaf het toetsenbord van mijn laptop het en, weliswaar niet elektronisch, maar gaf mijn wc-bril het leven op, ging vandaag mijn telefoon ter ziele.

Het oplaad-dinges-gedeelte was al langere tijd een doorn in mijn oog, vanwege laad-problemen. Op een fraaie zaterdagochtend een paar weken geleden, was ik het zo spuugzat, en had nog maar 8% batterij, dat ik eerst in woede ontstak, daarna aan de Zonen uitlegde waarom mamma helegaar niet vrolijk was, wat ze heel goed begrepen, en daarna een mes pakte.

Met het mes poerde ik zo wat in de onderkant van telefoon, waar eigenlijk een klepske hoort te zitten, wat ik daags nadat de telefoon de winkel had verlaten al verloor wegens afbreking.
Ik prikte en rommelde zo wat in de opening van het ding en probeerde daarna weer op te laden. En dat lukte!

Vreugdevol deed ik een dansje, zag mijzelf in telefonie werken en beroemd worden wegens verregaande creatieve inzichten inzake oplaad-problemen, liet de jongens mij becomplimenteren, deelde ijsjes uit en was in mijn nopjes.

Tot een paar dagen geleden het ding weer kuren kreeg. Opladen bleek geen kwestie meer van palletje in dinges steken, maar vroeg om opperste concentratie, een vaste hand en stalen zenuwen. Werd er zeer nerveus van. En ook een beetje woedend.

Gisterenavond had ik een zeer vermakelijke avond, waarop ik misschien een paar kommetjes wijn nam, in zeer leuk gezelschap verkeerde en vanwege leuke gesprekken mijn telefoon niet echt gebruikte. Daarom was vanmorgen pas het moment van opladen aan de orde.
De vaste hand was wat afwezig, maar mijn zenuwen waren kalm en verdoofd en ik pakte mijn opladert, deed die in de telefoon, laden was niet aan de hand, dus trok de lader weer los, en.... nam het gehele binnen-laad-gebeuren mee naar buiten.
Daar viel niks meer op te laden, te repareren met messen of anderszins, dat zag ik meteen wel met mijn geoefend oog.

NONDENJU! Brulde ik naar niemand.

Appte als een wilde al mijn belangrijkste contacten dat ik offline zou zijn, zette het op Facebook, want dat doe je nu eenmaal, nam koffie, sigaret, en keek vol afgrijzen naar het afnemende percentage batterij.
De reacties op mijn tragische nieuws waren wisselend. Van medeleven en sympathie (Vriendinnen) tot 'Vaarwel'. (Mijn vader) En 'Het ga je goed, tabee' (Zuske). Allicht grinnikte ik daar een weinig om.

En ik huilde een beetje ook. Och, mijn telefoon. Boeheoeoeoe. Het is wellicht treurig ende oppervlakkig, maar toch. Boehooeoeoee.

Vanmiddag toog ik evenwel naar Vriendin2, die dezelfde telefoon in haar bezit heeft. Wij wisselden van batterij, zodat ik even kon kijken wie mij ALLEMAAL bericht had in de leemte van mijn lege telefoon, en zodat ik mijn batterij in haar telefoon kon opladen.

In de tijd die dat kostte, ging ik even drie deuren verderop naar het huis van de Echtgenoot. Daar trof ik zijn Verkering1 aan die heel huiselijk aardappels stond te schillen, daar lachte ik heel hard om, zij schonk mij een wijn. Het is een goede Verkering, vind ik.
Zoon1 vertelde van zijn succesvolle boekbespreking, ik leende lenzenvloeistof, verwelkomde vervolgens heel ouderwetsch de Echtgenoot vanaf mijn ex-balkonnetje en zag dat hij met zijn ogen rolde. De Zonen kregen ruzie, en ik ging dus maar weer eens.

Gisteren was ik ook al daar in mijn oude huis. Vanwege omdat de Echtgenoot en De Verkering terug kwamen van hun vakantie in Italië en ik ze bij wijze van welkom Zoon1+2 deed toekomen, alsmede Hond1. Ik kreeg cadeaus en bekeek de zonnige foto's. Feestelijkheid alom. De stemming zat er bij mij goed in hoor.
Natuurlijk ook omdat ik nog in het ongewisse was van het elektronische drama dat mij daags daarna te wachten zou staan.

En vanmiddag zat ik in Beverwijk. Ik had daar een afspraak, waar ik niet echt van opknapte, maar alla.

Na een half uur liep ik terug naar het station, en stapte de trein naar Haarlem in. En reed fluks mijn Dorp voorbij, waar ik eigenlijk uit had willen stappen. Aangezien ik daar woon.
Maar het bleek een Intercity trein potdikke.
Aldus stapte ik in Haarlem in de stoptrein terug en vond mezelf niet de slimste ter wereld, maar ach, ik vertel het gewoon aan niemand.

En vanavond at ik pizza. Aangezien ik een paar dagen kinderloos ben, na bijna twee weken mét kinderen en nogal veel gezond gekook achter de rug heb.
Het is behoorlijk stil in huis. Ook al zonder de 'plokplok' geluidjes van aaaaaaal mijn WhatsApp vrinden. Ik voorzie een rap ritje naar de Samsung winkel. Dit is toch geen leven.

Precies drie kwartier later. En alles was wel weer goed.

Die keer dat ik zo vroeg wakker was en alles, gisteren ja, dat is alweer allang voorbij hoor. Vanmorgen werd ik ouderwets gewekt door een ontstemde Zoon1, die mij zo luidruchtig uit bed trommelde, dat Zoon2, die heerlijk naast me lag, zich kapot schrok en vervolgens tot niks meer in staat was, volgens hemzelf.

Aankleden ging niet lukken. Tandenpoetsen al helemaal niet. Laat staan een boterhammetje eten. Wat wél lukte, kennelijk, was schreeuwen en zijn broer vervloeken.

Tussen al het tumult door probeerde ik me nog soort van te douchen en aan te kleden en dacht in mijn 3-minuten-douche-tijd uit alle macht aan witte stranden en wuivende palmbomen. Niet dat ik die ooit in het echt heb gezien, maar het schijnt te werken, zulks een voorstelling in je hoofd, in tijden van drama en lawaai. (Alle ochtenden hier thuis dus).

Volledig wakker inmiddels, toog ik naar beneden om het ontbijt te maken voor mijn tierende nageslacht.

Zoon1 kwam naar beneden zonder schoenen. Zoon2 kwam naar beneden mét schoenen, met alle veters in een soort gruwelijk uitziende verwarring.
'Jongens, doe je schoenen gewoon aan, werkelijk!'

'IK HEB MIJN SCHOENEN AAN, DOE NIET ZO BRUTAAL!' Kwam Zoon2 olijk uit de hoek. Zonder zelfs ook maar een onderbroekje aan.

'WAAR ZIJN MIJN SCHOENEN DAN?'Bulderde Zoon1, terwijl hij precies anderhalve centimeter van zijn schoeisel vandaan stond.

Zuchtend schotelde ik bammetjes met pindakaas voor, wat natuurlijk precies het verkeerde was.
Melk en sap was ook al niet de bedoeling.

En of hij een tosti of een noodlesoep mee naar school mocht voor de overblijf? Wilde de schoenloze weten.

Dat is namelijk zo wat. De overblijf op school, heeft voor de groepen 7 en 8 het leuke idee, om twee keer per week een Tosti-dag te hebben, of een Noodle-dag. Eeeeenig idee. Dus maakte ik maandag als welwillende moeder voor het kind een paar boterhammetjes met ham én kaas klaar, gereed om in de tostimachine te stoppen.
(Het viel hem alles mee dat ik ze niet al reeds thuis in de machine had gedaan en hem koude kleffe tosti's had meegegeven, zo vertrouwde hij me later toe. Dat zou namelijk 'typisch iets voor jou zijn mamma'). En voor de dinsdag had ik een bak Noodle-dinges meegegeven. Omzichtig had ik een smaak uitgezocht waarvan ik dacht dat ik er geen ellende mee zou krijgen. Kip-Garnaal was het. Godzijdank bleek dat precies goed.

Echter was dus vandaag de wens om weer iets van dat soort mee te krijgen. Waarop ik een verhaal begon af te steken over geniéten van zulke bijzonderheden. Dat het een speciále traktátie moest zijn. En dat hij vandaag gewoon bammetjes met worst mee zou krijgen.

Ik hield mijn adem in zeg.
Maar het werd geaccepteerd. In die zin, dat het kind me even vuil aankeek, iets mompelde van mopperende aard, maar niet in wild gehuil ontstak.
Meevallertje als je het mij vraagt.

Intussen was Zoon2 nog steeds niet aangekleed behalve zijn kluwen schoenen, had ik buiten het ontbijt om nog niks klaar gemaakt qua tussendoortjes of anderszins schoolesque aangelegenheden en had ik dringende behoefte aan koffie.

Ik besloot tot ontspanning.
Nam een koffie, ging buiten zitten en negeerde de ontsteltenis van de Zonen.

Vanuit buiten hoorde ik wat overleg en broederlijke saamhorigheid over hun vreselijke moeder.

En ik keek naar de roze lucht in de verte. En ik was me even pijnlijk bewust van mijn leven.
Zo is het nu. Zo gaat het zijn. De jongens en ik. De jongens tegen mij. Ik tegen de jongens. De jongens met mij en ik met de jongens.

Ik dronk mijn koffie en vond het voorts alweer te vroeg voor zulke overpeinzingen. Zo ben ik dan ook wel weer.

Toen ik weer binnen kwam, stond Zoon1 klaar om naar school te gaan, schoenen en al. Hij ging zelf maar alvast, of dat goed was?
Leek mij een uitstekend plan. Ik zou zijn tas met inhoud later wel even nabrengen. En of ik dan in godsnaam niet door de ramen wilde zwaaien.
'Nee liefje' was ik zoet.
Kreeg zowaar een kus.

Zoon2 besloot prompt ook tot meewerken, trok zijn schoenen uit, kleding aan, en nadat ik de veters ontward had, ook weer wat aan zijn voeten.
Ik maakte de tassen klaar. Nam Hond1 mee. En buiten scheen de zon, en achterop de fiets begon het kind een liedje over een reus, en alles was wel weer goed.
Toen was het bijna half negen. Precies drie kwartier na het ontwaken die ochtend.

Zo gaat dat. En van die keer dat ik heel vroeg op was.

Vanmorgen was ik vroeg op. Vroeger dan nodig is, feitelijk, op een normale doordeweekse dag notabene. Meestal maakt een Zoon mij wakker omdat ik verzuimd heb om de wekker te horen. Dan spring ik mijn sponde uit, roep wat in het rond over aankleden en opschieten, slinger mezelf de douche in en sla daarna fluks aan het broodsmeren en dergelijke. Maan de jongens tot tandenpoetsen, eten, melk drinken en vooral niet schreeuwen. Heel rustiek allemaal ja, maar volgens mij een vrij standaard ritueel in een gezin, als ik dat zo wel eens hoor, tot mijn genoegen.

Vanmorgen echter zat ik heel genoeglijk koffie te drinken, in alle neveligheid op mijn terraske. Neveligheid door nevel, niet te verwarren met neveligheid in hoofd. Ik was een fris en uitgerust persoon, hedenmorgen.

Zo zat ik daar een beetje koude voeten te krijgen, maar enorm te genieten van koffie en sigaret, toen Zoon1 aan kwam zetten. Verbijstering op zijn gezicht, dat zag ik wel.

'Hoe laat was jij wakker echt? ' Vond het kind het zeer a-typisch dat ik daar zo wakker zat te zijn.
'Ooh gewoon, al een tijdje ' deed ik nonchalant.
'Nou, ik ga nog even naar bed.' Zei het kind.
'Doe dat maar lekker liefje, ik ga zo douchen en dan kun je je daarna ook fijn aankleden he schatteke ' was ik rustig, vriendelijk en geheel niet gestresst.
'Heb jij soms al brood en fruit voor ons gemaakt, mamma?' Wilde Zoon1 weten.
'Huh nee, ik heb nog tijd zat zeg', gaf ik als antwoord.
'Nou, het zou wel verstandig zijn geweest anders, want als je toch zo op tijd bent, had je dat al kunnen doen. Dan had je ook nog even kunnen liggen. Nu moet je je straks alsnog haasten he, mamma.' Gaf hij mij een preek.
'Nou zeg, daar heb je een punt mijn kind, ik zal er in het vervolg aan denken hoor'. Zei ik goedgemutst.

En daar rolde hij alweer met zijn ogen.

'Wil je misschien nog een fijn kopje koffie voor je moeder maken?' Probeerde ik.
Maar dat was toch echt teveel gevraagd, zo bleek uit de blik die hij mij toewierp voor hij de trap weer oprende.

Zo rommelen wij een beetje aan hier, de laatste tijd.
De Echtgenoot zit een kleine twee weken in Italië en stuurt mij foto's van terrassen, hotels en wijngaarden, en ik stuur hem dan een kiekje van de tosti die wij aten. En dat Zoon2 op het randje staat van het behalen van zijn veterdiploma. Zo gaat dat.

Mijn radio begaf het, zodat ik mijn dagen tegenwoordig in stilte gehuld zie. Tenzij ik eraan denk dat ik een Radio2 app op mijn telefoon heb.
Mijn lieve laptop begaf het. En ik kreeg daar een kleine toeval over. Mijn laptop is nogal heilig en geliefd en heb ik in mijn hart gesloten vanaf het moment dat ik m kreeg. En dat ie me dan verlaat, in een tijd zonder radio, zonder tv en terwijl ik nét eindelijk WiFi in huis had.... daar knapt een meisje niet van op. Na heel veel gedoe, diverse paniekerige telefoontjes naar Vriendinnen en Ouders en oproepen op Facebook, kwam mijn Vader met een aantal toetsenborden, waarvan eentje uiteindelijk werkte. Dus ik kon weer wat. Moet elke keer uitloggen, en mijn muis doet het alleen na een keer of vijftien klikken, maar alla, dan heb ik weer Netflix en kan er nu godzijgedanke weer een stukske komen.

En toen deed Zoon2 iets op de wc, wat hij bij hoog en laag ontkent waardoor ook de wc bril ter ziele is. Wij zetten ons nu dus neder op een los liggende bril, die verschuift bij de minste beweging, met als gevolg dat velletjes, billen en van alles en nog wat tussen bril en pot komt. Een logisch gevolg zou de aanschaf van een nieuwe wc bril zijn, dat snap ik ook wel. Maar dat komt er gewoon even niet van. Zo gaat dat.

Voorts overleed de fiets van Zoon1. Waardoor ik des morgens niet alleen met Zoon2 en Hond1, maar ook met Zoon1 op de fiets door de Dorpen fiets. Er is niks mis met mijn beenspieren, zo blijkt.

Vanmorgen ging Zoon2 met zijn klas naar het bos, voor een stemmige herfstwandeling. Ik vroeg hem bij het afscheid, of hij naast kastanjes en beukenootjes, misschien wilde uitkijken naar een eekhoorntje, want dat leek me zo leuk. Jazeker, zo verzekerde het kind me trouwhartig.
En vanmiddag bij het ophalen, keek hij bepaald schuldbewust. Hij had helaas géén eekhoorntje voor mij kunnen opdiepen uit het bos. Vond ik het heel erg? Welnu, ik was natuurlijk een weinig teleurgesteld, maar dat liet ik niet heel erg merken.
'Joh, je hebt je best gedaan, daar gaat het om he.' En toen was het schaap weer gerustgesteld.
Volgende keer gaat hij nog beter zoeken.

Vriendin1, 2 en Zuske stellen ondertussen alles in het werk om mijn financiele situatie wat wenselijker te maken, waar ik zeer dankbaar voor ben. Want ook al lijk ik natuurlijk een zeer stabiel, evenwichtig, serieus en praktisch type, ja er zijn wat zaken die ik nog niet helemaal op orde heb.
Daar wordt nu voor gezorgd. Hulde voor de Meisjes.

De Zonen bellen af en toe met hun bruinverbrande vader, ik kook al geruime tijd elke dag heel fatsoenlijk met groente en zo, vanwege omdat ik opeens fulltime Gezin In Mijn Eentje ben, en ondertussen verdiep ik me in mijn leev'n.
Dat heeft best wat voeten in de aarde zeg. Er komen zaken aan bod waar ik al in geen jaren over nagedacht heb, of eigenlijk bijna nog nooit.
Ik ben 36 ergens in de dertig, en wat wil ik nou eigenlijk worden later? En wat heb ik nou eigenlijk al gedaan?
Ik heb in elk geval weer heeeeel blond haar. Zo gaat dat.

Voordat brood aan bomen groeit.

Dat Joost Zwagerman doodgaat. Zichzelf dood heeft gemaakt.
En dat ik daar dan raar van slag van ben. Ken de hele man niet. Behalve natuurlijk zijn boeken, en dat ik de beste man ongeveer elke week zag lopen omdat hij nou eenmaal op mijn fietsroute woont. In de buurt waar ik getogen ben. Heb hem een paar keer gezien bij de huisarts in de wachtkamer.
Dat ik daar zat met een zieke Zoon, of zelf in een of andere ellende, en dat ik dan al niezend, of treurend, of neus-van-zoon-vegend, zat te wachten op mijn beurt, en daar dan een Schrijver Des Vaderlands zag zitten en dacht: 'Ooooeeehhhh wat coooool' en dan zei: 'Goeidedag'.

Daarna met waarschijnlijk een antibiotica kuur het pand weer verliet en nooit meer dacht aan mijn wachtkamer-mattie.

Het geeft toch te denken. Dat iedereen die je ziet een verhaal heeft. En als het een BN-ert betreft, dan onthoud je die iemand een beetje, maar ik kom natuurlijk elke dag heel veel mensen tegen.

Gisteren plukte ik nog een oud dametje van de straat.
Ik fietste weg van Mijn Paleis, richting mijn oude huis, en ik zag op een paar meter afstand ineens iemand ter aarde storten zeg.
Het bleek een oud dametje.
'Oohhh jeeee' riep ik.
En zette mijn fiets neer.
Dametje lag plat op de grond zeg. Ik deed zo ergonomisch mogelijk een opraappoging, wat soort van lukte, want ze stond uiteindelijk weer overeind.
'Nou nou wat een toestand, gaat t wel? Heeft u zich pijn gedaan?' Deed ik vriendelijk.
'Welja kind, ik heb een zere knie, maar daar staat mijn auto, dus ik ga maar eens naar huis.' Was ze nogal stoer met haar 114 jaar oud.
Aldus bracht ik haar naar haar auto, en liet onderwijl mijn fiets en tas onbeheerd achter, maar dat kan hier in het het Naburige Dorp.
Ik zette haar in de auto, wat nog helemaal niet zo makkelijk ging en vroeg toen toch maar of ze eigenlijk nog wel kon rijden.
'Welja kind, geen probleem. Ik heb al een tijd niet gereden, maar dat lukt heus wel.'Stelde ze me niet gerust.
Maar ach, ze deed me aan mijn oma denken. Die zou nog in een achtbaan stappen en eruit springen met een parachute, als ze de kans kreeg.

Zo vervolgde ik mijn weg. Ik was op weg naar Het Dorp om bij de drogist haarverf te kopen.
Ik had daar meerdere redenen voor.

1. Wanneer in crisis: verf uw haar;
2. Mijn uitgroei was groter dan de helft van mijn haarlengte;
3. Wanneer in crisis: verf uw haar;
4. Geen geld voor kapper;
5. Alleen op de wereld.(zie punt 1 en 3)

Bij de drogist kennen ze me, als groot afnemer van lippenbalsem, paracetamol en nagellak, dus het was een mooi weerzien.

Eenmaal weer thuis zette ik me eerst voor een ontspannen moment met mijn pizza. Alles wat ik eet als De Zonen er niet zijn en begaf mij zo een weinig op het TinderPad.
Dit heeft alles te maken met punt 1 en 3 in de lijst hierboven.
Ik was even niet op mijn best, de afgelopen tijd zeg. De Vriendinnen zijn potdikke allemaal op Ibiza. Voor een welverdiende, heerlijke, zonnige, cockail-overgoten vakantie. Ik gun het ze zo. Zo enorm. Zo heel erg. Kom terug! Kom teruuuuug!
De Echtgenoot had een leuk weekend elders en ik dus De Zonen extra, wat helemaal niet erg is, vooral omdat Zoon2 de hele tijd 'Je t'aime Kristel Barendregt' tegen mij lispelde.
Geen idee hoe het kind erbij kwam, maar ik liet het me welgevallen natuurlijk.

Ook vroeg hij mij op een ochtend of brood soms aan bomen groeit?
Daarop was ik eerst een weinig verbijsterd.
Tot hij mij vertelde dat hij dat dacht door alle pitjes die in het brood zaten.
Toen bolderde ik van het lachen en kon er vrij lang niet mee ophouden. Tot grote woede van de Zonen, want die keuren alles af wat ik harder en luider doe dan de gemiddelde mens. Zoals lachen.

Maar in elk geval, zat ik nogal veel thuis de laatste tijd. En ik woon hier nu bijna 6 weken en het went gestaag. Ik heb raar veel vrije tijd ineens, die ik maar niet helemaal goed schijn te kunnen invullen. Ik merk dat ik veel niks doe. Of opeens heel erg veel. De balans is nogal zoek, zou je kunnen zeggen.

Des avonds is Tinder een welkome afleiding. Hoewel je 'welkom' op diverse manieren zou kunnen interpreteren. Ik ben kennelijk nogal welkom bij een bepaald soort mens, die het nodig vindt om ook maar zonder iets van mij te weten wel meteen met me wil trouwen. Tenminste, zo interpreteer ik dan maar de verzoeken die ik krijg. Als keurig meisje uit Het Naburige Dorp.
Laten we zeggen dat ik daar niet perse op zit te wachten.
Ook is er het soort mens te vinden dat bijvoorbeeld zegt: Hier heb je een foto van ME zoon, op de verjaardag van ZE nichtje.
Op dat moment wil ik vorken in mijn ogen steken en tegelijkertijd een snedig antwoord terugtypen. Moeilijk, zo blijkt. 'Match Opheffen' blijkt effectief.

De Echtgenoot meldde mij terloops dat hij samenwoon-plannen heeft. Nu is dat natuurlijk hartstikke fijn voor de man. En De Zonen zijn er ook verrukt mee. En ik denk zijn Verkering1 ook, anders zou het wellicht niet ter sprake zijn gekomen. Maar het is toch wel een ding, zo voor mij, bijvoorbeeld. Ik appte de Vriendinnen, terwijl zij op het strand lagen en mij zonnige foto's stuurden. En zoals het Vriendinnen betaamt, waren ze er voor mij. Ik knapte danig op van hun grappen en foto's en medeleven, en om ook maar een beetje mee te doen met het vakantiegevoel, schonk ik mij een kommetje wijn in. Je bent Vriendin of niet.

Verder ging ik dus mijn haar verven. Ik heb de blaren inmiddels weer op mijn hoofd, maar het resultaat is toch alweer bijna zoals het moet zijn.
Er zit een tintje grijs in. Een tintje blonder-dan-blond en hier en daar een vleugje paars. Bijna precies zoals ik het hebben wil.

Het goede nieuws is, ik ontmoette De Man Met De Blauwe Sokken. Niet echt onmoette trouwens. Maar dat zal toch ooit wel gebeuren. Ook al klinkt dat een beetje cynisch. Ik ben nogal in mijn nopjes daardoor, en dat kon ik wel gebruiken eigenlijk.
Want voordat brood aan bomen groeit, zal er toch nog een hoop gebeuren.

Alles went. En de speling van Het Lot.

Wist u dat houten schrootjes in het hele huis aan het plafond heel hip zijn? Bij deze. Ik heb het, in mijn nieuwe Paleis. Overal houten schrootjes. En ik ben er nú al aan gewend, na anderhalve week. Zo snel gaat dat dus.

Dat geldt voor meer dingen hoor, zo blijkt. Ik heb een week op de bank geslapen, vanwege een gebrek aan gordijnen in mijn slaapkamer en de zon die om 05.00 verziekend heet naar binnen schijnt. Om nog maar te zwijgen over overburen die mij kunnen zien liggen. Nu lig ik er vanzelfsprekend altijd zeer bevallig bij, maar om dat nou aan de hele straat te tonen vind ik ook weer zo wat.
De bank lag prima.

Maar ik wilde ook wel weer een keer op een heus bed liggen. Dus sleepte ik het ding naar mijn overloop boven, die groot genoeg is voor dat doel. Met een beetje uitwijken, springen en een-voet-in-de-wasmand is er ook nog naar de badkamer te komen, als ik me door de deur wurm. Wende ik ook na twee keer aan.

Dat ik mijn kleding uit ongeveer negentien dozen moet vissen elke morgen, maakt dat ik niet zo kritisch ben op mijn outfit de laatste dagen. Ook dat went bijzonder goed. Denk erover om minstens tien dozen bij het grofvuil te zetten, heb er al twee weken niet in gekeken en tot dusver weinig gemist.
Ook al wil ik wel graag weten waar mijn ondergoed allemaal is want moet nu wel erg vaak wassen. Ook meer dan vier hemdjes is wel handig.
Om die reden was ik een beetje begonnen met uitpakken. Maar nadat ik achtendertig jurkjes in mijn kast had gehangen was ik er aardig zat van. En zit totaal niet in een jurkjes-fase dus had er ook nog eens niks aan.
Waar ik wel blij mee was, was dat ik een zestal dozen had uitgepakt, maar die blijheid werd rap verstoord door het feit dat de Echtgenoot heel olijk met een stapel nieuwe volle dozen aan kwam zetten. Kennelijk was ik toch wat kleinigheidjes vergeten. In nachtkastje en zo. Wie kijkt daar dan ook in. Ik in elk geval al lang niet meer, want heb hier geen nachtkastjes. Mis ze totaal niet zeg.

De Zonen hebben tot nu toe bij mij van alles maar twee, dus ook die keuze is in de ochtend snel gemaakt. De jongens hebben wel gordijnen. Die hangen vastgespijkerd met schroeven, in het kozijn geslagen met een enorme hamer. Had geen boor. Had geen spijkers.
Vond mezelf heel zelfredzaam, eerlijk gezegd.

De mensen van de supermarkt beneden mij, zijn inmiddels volledig op de hoogte van waar ik woon en waarom. Dat komt omdat ik er een keer of vijf per dag rondloop, omdat ik steeds iets mis of vergeet. Ik zag ze al kijken. Normaal haal ik alleen wijn, natuurlijk. Nu kwam ik steeds om zout, peper, knijpers, beschuit, batterijen, vaatdoekjes en meer zaken die ik eerst altijd gewoon standaard in huis had, en nu natuurlijk niet. Mis de gehele basisuitrusting van een huishouden.

Wat ik daarentegen wél heb, zijn een heleboel vergeten foto's. Vier oude agenda's en een heleboel single oorbellen. Zakken vol met kaarsjes, 85 potjes nagellak en iets wat ik ooit op internet bestelde in een gekke bui. Zeg maar.
Een tas vol met kaarten die we ooit ontvingen voor de geboorte van Zoon1 en twee plastic opbergbakken vol met Baby Herinneringen.

Bij het uitpakken van de dozen waarop stond 'woonkamer' of 'rommelkamer' of 'slaapkamer' ging er 12 jaar relatie door mijn handen.
Kaartjes, cadeautjes, foto's. Mijn trouwjurk.

Het uitpakken duurde geruime tijd.

Afgelopen weekend waren de Zonen bij hun vader, en ik moest er nodig uit. Ging naar de grote boze stad Amsterdam en naar mijn favoriete kroeg.
Waar ik een speling van het Lot trof.
De Schipper heeft een vriendin, waarmee hij bier drinkt. Ik ken haar niet, maar kende wel de verhalen. En zij over mij. Aangezien ik ook bier drink met De Schipper. Zij en ik kennen elkaar van de kroeg, zij achter de bar en ik eraan. Maar we wisten niet van onze Schipper.
Tot afgelopen weekend, alles samenkwam, via het wondere medium WhatsApp.
Als dat niet leuk is! Nu gaan we dus met ons drietjes bier drinken en proosten op deze vreemde wending in het leev'n.
Ja. Een beetje overdreven allemaal maar hee. Mijn trouwjurk hangt in mijn rommelkamer. Mag ik.
Zal ook wel weer wennen.