De verstandige keuze.Soms.

Nu zit ik in een faaaase, natuurlijk. Met hoop gedoe en dinges. Maar er zijn de laatste tijd ook nogal veel ERG leuke dingen. Misschien tijd om daar ook eens wat meer op in te gaan. Wel zo olijk en vrolijk, immers.

U zou maar kunnen denken dat alles maar ellende en akeligheid is. Hélemaal niet gezellig.

Zo had ik van de week mijn moeder aan de telefoon, die vertelde over een verjaardag, waar een tarot-kaart-lezeres was. Het was een feestje met een aantal soorten types, waarbij de wapperende-outfit-waanzinnig-opgestoken-haar-vrouwen de overhand hadden. Zo verhaalde mijn moederke. Alleen al daarom moest ik brullen van het lachen, want ik weet precies wat ze bedoelt. Natúúrlijk lezen dit soort vrouwen tarotkaarten. Het staat op hun voorhoofd. Of het straalt van hun gluten vrije groene thee af.
Hoe dan ook, had mijn moeder er lol van en heeft ze wellicht inzichten gekregen waar ze anders in het duister was blijven tasten. Wat maakt het ook uit, het was een lollig gesprek.

Verder had ik dit weekend maar liefst Drie leuke avonden. Nu is dat natuurlijk evident aan elkaar, echter, ik kan me niet herinneren, in één en hetzelfde weekend zo ontzettend veel te hebben gelachen, al die avonden achter elkaar. Doet een meisje goed.
Zaterdag kocht ik mij een nieuw jurkje, wat altijd een goed idee is, deed ik 's avonds toch wat anders aan, wat een heel normaal gegeven is, en ging heel verstandig aan het bier. In plaats van wijn.
Die avond was een verjaardag in een kroeg, waar het uitstekend vertoeven was, mede mogelijk gemaakt door al het vermakelijke gezelschap, en waar een opmerking over een piercing genoeg was, om mij tot 24 uur daarna nog aan het lachen te hebben.
Met een kleine kater, was er zondag einde middag tijd voor een klein drinkje op het terras van Kroeg1.
Dat werd een avond voor in de boeken. Waarbij ik heel onverstandig koos voor witte wijn, in plaats van bier. Het kan zo wel eens verkeren, qua verstandigheid. Er werden foto's gemaakt, die tot op een minuut geleden voor vermaak zorgen, bij sommige mensen. niet de mensen op de foto. Ik
Het werd een beetje laat, of vroeg, die nacht, waardoor ik die middag bij de zwemles van Zoon2 op het randje van overlijden lag, in de bloedhitte van de kleedkamer. Heus niet dat iemand dat merkte hoor, zo ben ik dan ook wel weer. Maar die avond lag ik zeer vroeg in bed. En sliep tien uren achter elkaar.
Waarna ik het die avond een goed idee vond om een pan met spaghetti te maken. Wanneer maar weer bleek dat ik slechts in staat ben om dat soort maaltijden in bulk te maken. Als er onverwachts 8 toevallige voorbijgangers waren aangeschoven, of de hele klas van Zoon1, was dat helemaal geen probleem geweest.

Het moet gezegd worden, dat ik me aardig door de enorme pan heb doorgewerkt. Beetje geraspte kaas erover, en ik schuif het zo naar binnen.
De Zonen werkten goed mee, en Hond1 vond het ook helemaal niet vies, zo zag ik aan alle restjes op het kleed. Dat zuig ik dan met de stofzuigert wel weer op, waarna ik me over drie weken weer afvraag wat er toch aan de hand is met dat ding.

Maar, niet getreurd, ik was ook heus bezig met heel serieuze zaken de afgelopen dagen. Solliciteerde zo nog wat, bekeek huizen en belde met de Gemeente Bloemendaal. Het Dorp heeft een heuse eigen gemeente, waar ze er vanuit gaan dat je niks te doen hebt de hele dag.
Ik belde namelijk het nummer dat ik moest bellen volgens de website, waarna ze mij vervolgens via het bandje aan de andere kant van de lijn vertelden, dat ik eerst even op de website moest kijken voor mijn gewenste informatie.
Ik hield vol. Als een bloedhond, als je het mij vraagt.
Liet me paar keer doorverbinden, vertelde compleet zinloos mijn verhaal aan een aantal dames die daar niet van gediend waren, 'Loop nu in het park. Kan u niet helpen'. En 'Ik verbind u door met iemand die nu eigenlijk pauze heeft', daarna.
Enorme nuttige 20 minuten waren dat.
Toen ik nogmaals belde en het over een andere boeg gooide; 'Ja maar, wat nu als ik straks op straat sta, met mijn twee kleine kinderen,...wat dan? WAT DAN?' Toen waren ze 'helaas niet thuis in deze materie'. Waarna ik mijn 12e koffie nam.

Wat er verder nog gebeurde, die treurige bel-dag, is dat ik een mailtje kreeg van de redactie van het Psychologie Magazine. Dat ze mijn stukske, dat ik ingestuurd had, heul leuk vonden. Dat het ze geráákt had, en dat het geplaatst zou worden in het zomer nummer.
Nah!

Nu was ik op dat moment even geheel het spoor bijster, want ik doe soms wel mee aan schrijfwedstrijden, maar let nooit zo erg op de uitslag, omdat die doorgaans maanden later pas bekend wordt gemaakt. Ik had dan ook geen idee. Kon in mijn laptop niks meer vinden.
Dus zonder dat ik wist wat er geplaatst zou worden, schreeuwde ik het nieuws op Facebook en hoopte op het beste. Ja, voor je het weet schrijf ik over een lesbuoze ervaring of over anders schandelijks. Je weet het maar niet immers. hahaha. Grapje ja.

Maar vandaag kreeg ik het blad toegestuurd en bleek het te gaan om Een Brief Naar Je Vroegere Zelf.
Oooooh jaaaaa. Dacht ik.
Was ook zo.

En nou ja, u leest het maar. Vanaf morgen in de winkel. Kennelijk hebben 175 mensen hun briefske ingestuurd, en zijn er 5 uitgekozen. Waaronder die van mij. Heul niet slecht, als je het mij vraagt.
Het kwam wel weer als een klap in het gezicht, toen ik het zo zwart op wit terug las.
Nondenju.

Denk niet dat het ooit gaat wennen. In welk blad het ook staat.

Maar Zoon2 en zijn Vriend2, speelden vandaag 'Mc Donalds', met een bord vol appels.
Er gaat in elk geval nog iets gezond en verstandig.

Geen afritsbroek, maar wel alleen.

Een afritsbroek, dat is wat ze zei. EEN AFRITSBROEK? Is wat ik terug krijste. Ben je gek? Waarom?
Mijn Zuske is namelijk nu aan het wandelen in Spanje. De route der bezinning, Compostella en dinges. En ter voorbereiding daarvan, kocht zij zichzelf een paar wandelschoenen. Nou alla, als je dan gaat wandelen, oke dan. Ik deed de vierdaagse deze week gewoon op gympjes, maar misschien is 40 kilometer per dag, of wat ze dan ook doen, beter op deugdelijke schoenen. Heb me eerlijk gezegd nooit zo verdiept in de wandelmaterie.
Het scheelde nog een haartje, of ze had een The North Face jas aan gehad. Gelukkig werd dit ternauwernood behoed door gezond verstand harerzijds.
Ze vloog naar Spanje, deed, zo denk ik me in, hare nieuwe schoenen aan en zette het op een lopen. Natuurlijk was er tegen het einde van de middag gewoon wel bier op een terras. Zo zag ik op een foto in onze familie-app-groep. Zij liever dan ik. Qua wandelen. Qua terras had ik me gaarne vervoegd, natuurlijk.

En toch was er opeens weer de avondvierdaagse. Elk jaar weer he, net als de zomervakantie, komt dit zo opeens opzetten, ook al had ik het kunnen weten. Op het laatste moment schreef ik de Zonen in, met bij elkaar geraapt kleingeld in enveloppen, met zelfgeschreven inschrijfstrookjes, vanwege kwijtgeraakte offciele strookjes. schuld van de Zonen, natuurlijk

De Echtgenoot deelde daags voor aanvang mede, dat hij niet zou kunnen lopen. De man heeft een dinges en een toestand, waardoor hij niet in staat was om kilometers te wandelen. Dus of ik dat even gans alleen wilde oplossen. Nondenju.

Niet dat ik een keus had, natuurlijk. Dus ik verruilde fluks mijn leuke laarsjes in voor gympjes, sneed sinaasappels voor de smerige pepermunt-in-zakdoek-traditie, serveerde het diner om 17.00 uur stipt, vulde flesjes met limonade en suste ruzies over mee te nemen snoep. En sloeg aan het wandelen. Nu ging de eerste avond niet door, vanwege omdat er wellicht eventueel een grote storm op komst was. En aangezien wij in Het Dorp niet meedoen met de standaard vierdaagse, neen, wij doen een eigenste, apart van de rest van de scholen, maar wel heel mooi door bos en duin, is het met het idee van omvallende bomen geen goed idee om 200 kinderkes mee te slepen in een storm onder bomen.

Ach en wee, wat een ellende, toen het mailtje binnenkwam dat de eerste avond niet doorging. Alsof het bericht was gekomen dat er nooit meer snoep in de wereld zou zijn zeg. Tranen, geloei en misère was ons deel.
Alla kinderen, komaaaaaan, we gaan gewoon een stuk met Hond1 lopen, zei ik. Nam Buurjongen1 ook nog mee en toog met de jongens langs onze landelijke omgeving. De kinderen vonden mij maar wat leuk, dat we toch een stukske gingen lopen. Tot ik luidkeels 'De paahahaaden oooop, de laahahahaaanen iiiin' begon te scanderen. Toen was ik opeens weer belachelijk en moest ik ophouden.
Zelfs het Potje Met Vet kon de kinderen niet bekoren.
Ja, de dingen veranderen met de jaren, zo zie ik. Daarbij, had ik het vroeger volgens mij nooit over snoep op zulke avonden, maar was ik maar wat in mijn nopjes met een stuk komkommer. Ach.

De avonden daarna ging het wel door, was het prachtig weer en wandelden we heel mooi door de duinen. De zon scheen, Zoon2 rende alleen maar heen en weer met zijn vrienden, Zoon1 had een 'club' gaande en ik kletste zo een beetje bij met wat ouders. En was heel blij dat daarna de wijn koud stond.

De laatste avond was er wederom kans op storm en regen en ellende, dus was er een verkorte route, waarbij ik een piepklein beetje natregende, maar verder was er niks aan de hand. Eigenlijk ben ik er best goed uitgekomen nog, deze week. Behalve natuurlijk doodvermoeide Zonen, vanwege veel te laat in bed, en de stress van het diner, veel te vroeg, de rugzakjes met versnaperingen, het kokken bij het maken van de sinaasappels en natuurlijk het plassen onderweg, de steentjes in de schoenen, en krijg ze daarna maar eens in bed. Met rode wangen en bezwete rugjes.

Voelde me alleenstaande moeder.
En terecht. Want was dit deze week ook echt. Niet delen van lasten. Niet napraten.
Het begint wel te wennen, langzaamaan. Denk ik soms. Vaak ook niet hoor.

Net als dat het misschien nooit gaat wennen, dat je alles voor je kinderen doet. Zoals vandaag bowlen. Niet dat ik in principe iets tegen bowlen heb, maar het is bepaald niet een veelvoorkomend gegeven in mijn leven.
Maar hee, veel is nieuw, dus waarom dit niet. En Zonen hadden er bijzonder veel zin in. Het was het afscheid van het voetbalelftal van Zoon1, omdat we er een seizoen op hebben zitten en volgend jaar de teams herverdeeld worden.
Een bowlingcentrum is toch een ding apart hoor. Het was Disco, gecombineerd met Cowboy, Skihut, en Goochelaars. Dat zie je niet vaak. Dit samen met patat, kroketten en iemand met een rood hoedje op. In twee uur ben je een hoop ervaring wijzer.
De kinderen hadden het superleuk, en er was een biertje. En iedereen kreeg ballonnen. Geslaagd dus.
Och, waren we allemaal nog maar kind. Een simpel bestaan. Ijs en ballonnen en je leven is perfect.

Maar zit je dan eenmaal alleen, met de Zonen te bedde, een koude witte wijn in het glas en Hond1 aan de voeten, dan zijn er gedachten.
Ons huis wordt verkocht, zo bleek deze week.
Mijn huis, mijn keuken, mijn leven. Gaat iemand anders doen.
In mijn koelkast komen spullen van andere mensen. God bewaar me dat het alleen maar tarwegras sap of iets gaat zijn. Dat ga ik tegenhouden.
Dit is een huis van plezier, van liefde, van wijn, vrienden en lachen.

Het is nu ook het huis van van ruzie, onbegrip, nieuwe liefdes en onzekerheid.
Het huis waarvan ik dacht dat ik er oud in zou worden. Waar in elk geval de Zonen oud genoeg zouden worden. Om van hieruit uit te vliegen. En dat ik dan heerlijk zou kunnen zwelgen in mijn lege nest syndroom. Om vervolgens hun kamers om te bouwen tot kroeg. Zoiets.

Ik denk niet dat dat ooit gaat wennen. Denk dat ik nog eerder een afritsbroek koop, er kekke laarsjes onder draag, dan dat ik wen aan het idee dat ik nu niet weet waar ik ga wonen. En waarvandaan de Zonen volgend jaar gaan wandelen. Wat ik wel weet, is dat ik er tegenop zag om dingen alleen te doen. Nu niet meer, want ook dat kan ik. Blijkt.

Vraagstukken, terug in de tijd en teveel kusjes.

'Wat ben ik van jou?' Vroeg Zoon2 vrij onintelligent, als je het mij vraagt, aan mij.
'Mijn liefste kleine Zoon natuurlijk!' Was mijn antwoord.
'Nee, maar wat BEN ik?' Wilde het kind weten.
'Mijn zonnestraal' was ik lief.

'Jij bent mijn bruiloft.' Zo was zijn wederwoord.

En toen was ik even stil.

'Ach. Wat lief van jou.' Bracht ik er nog uit. Ben tegenwoordig een ietwat emotioneel aangelegd

Bleek dat het er vooral om ging wanneer ik hem op mijn voeten en knieen in de lucht ging gooien. Zijn favoriete bezigheid, als hij eigenlijk naar bed moet. Maar ik heb altijd last van mijn rug, dus doe het wel, met gevaar voor eigen volgende ochtend.
Het kind is een charmeur, zo blijkt.

Natuurlijk gooide ik hem in de lucht, want de manier waarop hij dan moet lachen, dat is gewoon iets wat je als moeder onmogelijk kunt negeren.
Eigenlijk als toevallige voorbijganger ook al niet, volgens mij. Het gaat door hart en ziel, door merg en been, maar op een goede manier.
Als ik ooit de tijd terug zou kunnen draaien. Zou ik altijd teruggaan naar de meest gelukkige momenten van mijn kinderen. Denk ik.
Ik zou natuurlijk ook kunnen teruggaan naar die keer dat ik mijn haar afknipte. Naar die keer dat ik eindelijk blond was en opeens toch weer zwart haar wilde. Naar de keer dat ik voor de allereerste keer zwanger werd, maar geen kind kreeg.
Naar het jaar dat ik zo vreselijk Puber was dat mijn ouders daar nog steeds nachtmerries van hebben. Naar de baan die werkelijk perfect voor mij was, maar waar ik ontslag nam, omdat dat een goed idee leek. Naar die fietstocht naar Hoevelaken (geloof ik. Het was in elk geval een drie uur durende verspilling van het leven).Naar alle keren dat nog vier wijn een goed idee was. Naar die keer dat ik mijn allerlaatste geld uitgaf aan iets onbenulligs. (En alle keren daarna). Naar de keer dat ik voor het eerst op het schoolplein van Het Dorp stond, en per ongeluk mijn meest onaangepaste outfit aan had. Het moment waarop De Echtgenoot en ik besloten te scheiden. Of de momenten daarvoor misschien juist.

Van de week zag ik een film waarin de mens naar het verleden kon reizen. Om kleine onvoorkomelijkheden ongedaan te maken.
In dat verhaal kon je nooit terug naar voor de geboorte van een kind. Dus alles was daarvoor, of daarna, en daarna sluit dus meteen alles daarvoor uit. Lastige kwestie soms dus.

Het ging daar ook om een vader, die had een dinges waarvan het inzake daarvan noodzakelijk was om een en ander recht te zetten van verleden naar heden.
Mijn vader zit ergens in Europa, en communiceert via onze nieuwe groeps App groep. Ik vind het allemaal al prachtig, want de andere reisjes die de man maakte, waren compleet anoniem, zo'n beetje. Af en toe een telefoontje of een sms, meer niet. Nu is het foto's en verslagen. Dagelijks.

En dan denk ik nog zo nu en dan. Als ik terug in de tijd zou kunnen. Zou ik dan op zijn avond voor vertrek, zeggen van: Nou dan vader, i looove you en doe voorzichtig. En dat het dan zou uitmaken.
Want wij, mijn moeder, mijn Zuske en ik, wij denken, de man is ongeveer 4 weken weg. Wij vinden daar wat van. Wij denken; lieve vader en Echtgenoot, maak je reis, zet je tent op, drink een bier, maar doe in GODSNAAM voorzichtig. Val niet van een berg. Pas op met oversteken. Eet gezond. En word wakker in de ochtend.
Redelijke eisen, als je het mij vraagt.

Eisen die ik feitelijk stel aan iedereen waarvan ik hou.

Zou iedereen die 'eisen'ook aan mij stellen? Vraag ik me wel eens af.

Gewoon als in, 'blijf in leven'. Ik denk dat mijn moeder dat wel denkt. Niet dat ik een beroep heb waardoor mijn leven voortdurend in de waagschaal wordt gelegd. Maar gewoon. Blijf ademen. (Rook niet teveel), Drink genoeg (Niet perse wijn) en eet gezond. ( Bruin brood, groenten, af en toe een kiwi, dat soort dingen).
Maar hoe werkt dat. Als je moeder bent, denk je dan forever aan je kinderen. Het antwoord is ja.
En als je van iemand houdt, werkt dat dan ook zo.

Het antwoord is ook ja. Maar dan anders. Bij Vriendin1 denk ik:'Goed bezig mijn liefke. Echt zelfstandig. Slim, Grappig en Mooi, ook een beetje Gestoord. Maar with a little help from your friends, komt het helemaal goed.

Vriendin2. Mijn liefste buurvrouw. Mooi, slim, op de hoogte van het gehele wetboek en anderszins rare feiten van de wereld, de encyclopedie van de chemie en in bezit van drie kinderen van werkelijk elke soort denkbaar. Heeft niks nodig want kan alles. Behalve natuurlijk af en toe behoefte aan haar Buurvrouw en paar flessen wijn.

Vriendin3. Love of my life, feitelijk. In elk geval de enige ooit, waar Liefde Op Het Eerste Gezicht bij van toepassing was. Op een niet-seksuele manier. Hoewel we wel hand-in-hand door het leven gingen, jaren geleden.

Zuske. Slimmer, mooier, verstandiger, wijzer en grappiger dan ik. Beste tante voor Zonen en heeft altijd alles op orde. In tegenstelling tot haar zus. Het leek er even op dat ik mijn leev'n ook op orde had, zelfs op gebied van Liefde, beter dan haar, wat helemaal niet leuk is, maar slechts een vaststelling. Tot ik natuurlijk weer aan het rommelen sloeg. Kan niet leven zonder Zuske. En wee de dag dat zij een keer niet in de buurt is.

Het helpt vást, dat je denkt aan de lieve mensen en dat het ze dan ook goed gaat, het zal in elk geval niet tegenwerken.

Volgens Zoon2 moeten de mensen elkaar vooral niet teveel kusjes geven, om alles goed te laten verlopen.
Tot die lichtende conclusie kwam het kind vandaag, nadat hij bij zijn Vriendin1 had gespeeld. Op de vraag of het leuk was, zei hij:
'Ja, heel leuk. Maar we moeten niet teveel kussen, dan gaat het niet lang duren allemaal.'
Verbijsterd keek ik hem aan.
Waarop hij mij in het gezicht gooide, dat dat ongetwijfeld de reden is geweest voor de breuk tussen zijn vader en mij.
'Jullie hebben teveel gekust. Dan ben je er na een tijdje zat van, zo gaat dat.'

Toen hij daarna begon over dat zijn juf een verhaal had verteld in de klas over Meneer Jezus en kindjes in de hemel, wist ik het allemaal al helemaal niet meer.

Mijn vader komt in elk geval over een paar dagen weer terug en mijn Vriendinnen zitten hoogstwaarschijnlijk allemaal aan de wijn op dit moment.
Geruststellende gedachte in deze tijden vol met vraagstukken.

Er is niet veel waar ik spijt van heb.

'Je ziet er moe uit, mamma, ik zie het.' Zei Zoon1 vanavond na het eten tegen mij, toen ik als een soort zombie, vol met bami, achteruit leunend in mijn stoel aan de tafel zat. Ongetwijfeld bijzonder on-charmant. Wellicht zat er ook wat pindasaus op mijn wang. Ik denk het niet, maar ik schets gewoon even het beeld.

'Ja jongen, ik ben enorm moe.' Antwoordde ik.
Het was ook zo. Ik was laat naar bed gegaan, op mijn verjaardag. Paar kleine kommetjes wijn gedronken natuurlijk, 's ochtends vrij vroeg alweer gewekt door Zoon2 en Hond1, die beiden nodig aandacht wilden.

Tijdens het eten vroeg ik de Echtgenoot waarom hij eigenlijk tegenwoordig mijn stukskes niet meer deelt, op Facebook. Was me opgevallen, namelijk.
Daar moest hij even over nadenken.
'Omdat het iets te persoonlijk is allemaal', was zijn antwoord.

En dat snap ik ergens wel.

In de jaren dat ik mijn stukskes schrijf, ben ik altijd wel persoonlijk geweest, omdat het altijd over mijn eigen leven is gegaan. Geen fictie. Het gaat over mij, mijn familie, mijn Zonen, mijn Vriendinnen, de Echtgenoot. Maar de toon is wellicht wel wat veranderd zo door de tijd heen.
Het waren mijn avonturen, mijn gedoe als moeder, mijn gedoe als werknemer, mijn gedoe als Echtgenote, mijn gedoe als Vriendin. Maar dan de leuke dingen, met name. Met een grap, een klein beetje overdrijven hier en daar en gewoon verhalend over de dingen die ik nu eenmaal zo meemaakte, als iemand die vrij jong is, kinderen heeft en huizen koopt, werkt, een wijntje drinkt en leuke dingen doet.
Vinden de mensen leuk. Zo bleek. Ik vond het vooral leuk om het op te schrijven en toen er positieve reacties op bleven komen, ben ik het blijven doen. Het is een soort dagboek, als het ware.

Maar zoals dat gaat, gebeuren er dus ook wel eens dingen die niet zo grappig of gezellig zijn.
Om die dingen dan opeens niét in je dagboek te schrijven, dat is raar.
Dat iedereen meeleest in mijn dagboek, dat is al opmerkelijk, vind ik af en toe. Echter doe ik het zelf. Maar het zou toch ook raar zijn om de niet leuke dingen dan maar opeens niet op te schrijven. Ik schrijf wat ik mee maak. En nu maak ik dit mee. De Scheiding. De Zonen die groter worden. Een verjaardag waarop ik afschuwelijk eenzaam was. En natuurlijk af en toe een Vriendin of een Zuske die een Artikeltje 8 meemaken of anderszins de aandacht afleiden. op doorgaans hysterisch grappige manier

Of een verkering die uit is. Maar die vreselijk zijn best doet om mijn liefde te herwinnen.
Niet dat de liefde weg was. Maar er gebeuren wel eens dingen die maken dat voornoemde liefde op losse schroeven werd gezet.
En het is best wel fijn voor een meisje, dat iemand haar heel graag wil herwinnen. Dat zet een mens aan het denken.
Vooral in tijden, dat de liefde hetgene is, waardoor het hele leven überhaupt op losse schroeven is gezet.

Ingewikkeld allemaal jonge.

In de jaren hiervoor heb ik er voor gekozen om nooit echt in detail te treden over de zaken in mijn bestaan.
Natuurlijk hadden de Echtgenoot en ik ruzie. Natuurlijk waren er tijden dat we elkaars bloed konden drinken en vanzelfsprekend zaten wij niet iedere avond knusjes aan de wijn met z'n twee en maakten wij grappen over alles en iedereen. Oók, hoor. Maar ook deden we zwijgen en zeuren en ongelukkig en teleurgesteld zijn.

Maar ik schreef op, wat grappig was. Wat leuk was en wat ik een geestige gebeurtenis vond.

Oh hahhahhaaha wat een leuk bestaan.
Ja zeg, Huis1 werd niet verkocht. Iedereen leefde mee zeg.
Ik heb niet gemeld dat er een groot financieel probleem was, terwijl we onderwijl naar de Rijkste Gemeente Van Nederland verhuisd waren.
Dat Zoon1 het heel moeilijk heeft gehad met de verhuizing, met de wisseling van school en toen goddomme ook nog zo slim bleek dat hij een klas ging overslaan en weer nieuwe vriendjes moest vinden. Dat dat thuis echt best wel lastig is geweest. En nog steeds is, af en toe. Omdat hij eigenlijk met de dag slimmer wordt en feitelijk weer een klas mag overslaan. En dat zeg ik niet, want dat zeg je niet. Maar misschien moet ik het wel gewoon zeggen. Want ik ben niet alleen maar de lollige persoon met idioot blond haar en een voorkeur voor kommetjes wijn.
Ik heb een gezin gaande, waar Zoon1 alles leest wat los en vast zit. Waar we proberen hem zo sociaal mogelijk op te voeden. Dat we Zoon2 fantastisch vonden met zijn voorkeur voor Roze en Prinses, dat hij nu ouder wordt en beseft dat zijn vrinden dat niet cool vinden, dus dat hij het opeens ook niet meer wil. Maar dat ik zo graag wil dat hij authentiek blijft. Dat ik ook elke avond gedoe heb over eten, over naar bed gaan en over nageltjes knippen. Dat ik zo graag wil dat mijn jongens een fijne jeugd hebben, omdat dat zo belangrijk is, dat ik wakker lig over het feit dat ik hun jeugd nu al minder mooi maak, puur omdat hun vader en ik niet meer samen gaan zijn. Dat dat zo'n pijn doet, en dat Zoon2 vanmiddag en vanavond heel erg verdrietig was, omdat hij ontdekte dat de zomervakantie niet met z'n vieren gaat zijn.
Dat hij daarom nu in mijn bed ligt, omdat hij niet alleen wilde slapen.

Dat ik lastig alleen kan zijn tegenwoordig. Maar het ook nodig heb.
Dat ik de Echtgenoot een appje stuur, terwijl hij beneden zit, en ik boven, dat mijn internet het niet doet.
Dat ik ook weet dat ik dat alleen zou moeten kunnen regelen, maar ik kan dat niet.


Mijn Zuske die zegt, 'Ga jij nou maar eens voor jezelf zorgen'.

En dat ik dan vooral kan denken, dat ik zo vreselijk blij ben dat ik de Zonen heb om voor te zorgen.
Zonder de Zonen zou ik volledig de weg kwijt zijn.

Dus ja, het is wellicht te persoonlijk allemaal, misschien te persoonlijk om allemaal maar op Facebook te gooien.
Maar toch vind ik van niet.
Het helpt mij,for better and for worse.

Dus daarom doe ik het gewoon. Zoals ik eigenlijk alles heb gedaan ooit, omdat ik dacht dat het een goed idee was. Er is niet veel waar ik spijt van heb.

Herdenken in vrijheid. En cola in mijn schoenen.

4 mei. In vrijheid herdenken we.
Hoor ik steeds op radio.

Om 20.00 uur zat Zoon1 zoetjes stillekes te zijn voor de televisie, Hond1 hield zich koest en ik lag boven naast Zoon2, die in slaap aan het vallen was. En ook ik lag stil te zijn. En te herdenken in vrijheid. Vrij van oorlog ja. Vrij van oorlog ben ik. Vrij van liefde echter ook.

Natuurlijk niet helemáál, ben heus niet zó aan het zaniken. Kom zeg. Heus niet. Ben je gek. BOEHOEOOEHOEOOEOEOEOEOEOE

Heb Zonen. Vriendinnen. Vrienden. Familie. Hond. Kennissen. Toevallige voorbijgangers. Wijn.

3 mei was de dag dat de Echtgenoot en ik elkander leerden kennen, twaalf jaar geleden. Dacht ik vanmorgen aan, toen ik weer naar Het Dorp fietste om mij te herenigen met de Zonen en mijn huis. Heus opwekkend, zo in de vroege morgen. Was toen trouwens ook vroege morgen. Om heel andere reden. Haha. Haha. Haha.

5 mei ben ik jarig.

Ik moet zeggen, ik vind het dit jaar allemaal niet bijster feestelijk of herdenkingswaardig. Natuurlijk wel de vrijheid van de oorlog en alles he. Ben niet gans banaal natuurlijk. Alleen een beetje van mijn slag.

Stond vanavond taart te maken. Voor mijn eigen verjaardag. Vond het iets heel treurigs hebben. Om geen enkele reden, want kan me nu niet heugen dat er ooit iemand anders een taart voor me gemaakt heeft, sinds een jaar of 20. Maar hang kennelijk reeds overal betekenis aan.

De Echtgenoot hing zojuist wat slingers in huis. Niet dat ik dat zelf zou hebben gedaan, ook. Maar Zonen hechten daar waarde aan immers.
Dus daar zit ik nu, tussen de slingers. Ontzéttend feestelijk.
De man is naar zijn beneden-huis vertrokken en ik trok zojuist fles open. Kan me niet heugen dat ik niet de avond voor mijn verjaardag met iemand zat te borrelen. Soms thuis, soms in kroeg, om om 00.00 nog maar het een of ander open te trekken en te proosten. Het zou zomaar kunnen dat dat meer dan eens champagne is geweest.

Vind mezelf erg zielig zeg. Wat een idioterie, en niks voor mij feitelijk.

Wanneer ik namelijk daadwerkelijk een beetje zielig was, en vooral betreurenswaardig, was een paar dagen geleden, toen ik met Zoon1 op pad ging, om voor hem en zijn broeder een hele berg nieuwe zomerkleding te kopen. Dat groeit maar he, dat kroost.
Op de terugweg in de trein, had ik voor hem en mij een blikje cola gekocht. Cola. Om de gezelligheid voor het Kind te vergroten. Cola is namelijk verboden, in de meeste gevallen.
Maar. Ik zette de twee blikjes (met rietjes) op zo'n erbarmelijk tafeltje, wilde mezelf ook neerzetten, met armen vol tassen, en kiepte zo een blikje om zeg. GDDVRRDDDDMM!! Brulde ik, heel netjes en educatief.
En terwijl ik me bukte om de ellende te beperken en de boel op te rapen, gooide ik óók het andere blikje om.
In mijn schoenen.
Op mevrouw aan overkant.
En o-ve-ral over de vloer. Blijkt dat een treinvloer een soort helling is, en zodoende stroomde er werkelijk door de ganse trein, cola. Plakkerige zoete cola.
Kon een van de blikjes nog oppakken en gaf die aan Zoon1, die bepaald verschrikt keek, maar ook stond te grinniken, om het geheel. Vooral toen ik hem vertelde van de plas cola in mijn schoenen.

Wij keken elkaar aan, ik zei nog even zo van 'sorryyyyyy' tegen de omstanders, die allemaal van schrik stil waren gevallen, en wij spoedden ons naar een ander deel van de locomotief. Daar gingen wij hard zitten lachen en lazen elkaars horoscoop uit de Metro. Terwijl het Kind aan zijn rietje lurkte.
Och, als hij maar alsnog goed terecht komt, met mij als moeder.
Toen we uit gingen stappen, moesten wij sla-lommend tussen de plassen cola naar de deur. Waar wij zonder omkijken, heel hard Het Dorp weer inrenden.

Overigens was ik die dag óók vergeten in- en uit te checken met mijn OV-kaart, terwijl ik wel voor hem netjes een Railrunner had gekocht.
Gedachten, elders, dat soort dingen.
Het maakte het uitstapje met Zoon1 wel extra speciaal, want dat is nou typisch iets waar hij helemaaaaaal niet tegen kan, zwart reizen (Want Verboden en Dat Mag Niet), maar hij vergaf het mij omdat ik er heel verontschuldigend bij keek toen ik het hem vertelde, en hij vond dat daarna reuze spannend, of er misschien een controleur zou komen. Bij iedereen die de trap op kwam, keken wij elkaar ontzet aan, en haalden daarna opgelucht adem toen het een zomaar-iemand bleek te zijn.

Ja, u kunt mij gerust inhuren om uw kinderen te vermaken. Met al dan niet illegale activiteiten.

Evenzogoed, word ik morgen 36.
Had het me allemaal ietsje anders voorgesteld.
Zou alles hebben.
Had ook alles.

Inclusief cola in schoenen.

Een soort van vakantie. Met oorverdovende rust..

Aaah. De mensen zijn toch lief he. Berichtjes krijg ik. En mailtjes en appjes en dingesen en alles. Uit onverwachte hoek ook nog eens zo nu en dan. Kan ik heel goed hebben.

Want het zijn ja tijden he. Dit weekend, is eigenlijk mijn eerste officiële alleen-weekend. In mijn eentje. Zonder anderen. Zeg maar.
Nou is het allemaal ook weer niet zo overdreven, want morgen ga ik alweer eten bij Vriendin1, maar toch. Deze vrijdagmiddag begon alleen, en deze vrijdagavond zal alleen eindigen. Ben ik niet gewend.

Vroeger, toen alles nog huwelijkse bliss was, was ik zo nu en dan nogal verrukt, van de uithuizigheid van de Echtgenoot.
'Daaaaag veeel pleziiiieeeer!' Deed ik dan.
Onderwijl mij installerend met wijn, sigaretten, chips en een meisjesfilm, de laptop, een boek, of wat dan ook voor vermaak.

Eeeeeven heerlijk alleen in huis. Desnoods wel met De Zonen boven te bedde, maar in elk geval even een avondje alleen thuis.
Kon ik prima hebben.
Het sociale leven, werk, kinderen, gehuwd zijn, het vergt af en toe nog zo wat van een persoon he. Dus dan kun je wel wat rust hebben.

Zo in de afgelopen tijd is dat wat veranderd. Allereerst natuurlijk de huiselijke situatie, de nieuwe Verkeringen zo her en der, het ontbreken van een fatsoenlijk contract en werk en alles, een leven vol met uitjes en jolijt en dan bovenal sowieso altijd de Zonen, die er dan wel groter, maar heus niet onzichtbaarder door worden.

Tijd alleen bestond in mijn geval, uit zo nu en dan een maandagavondje, een paar uurtjes. Nadat de kinders in bed lagen, totdat er ofwel een Vriendin2 wijn kwam drinken, (altijd een heel goede invulling van ieders tijd), een ander iemand op bezoek kwam, Hond1 uitgelaten moest worden of desnoods even niks, maar altijd maar een paar uurtjes.

Kon ik ook allemaal goed hebben. Was ik in vroeger tijden vaak graag op mezelf, is dat nu minder. Overdag kan ik het hebben, dan rommel ik wat aan, heb van alles huishoudelijks te doen, ga eens op bezoek zo hier en daar, loop een keer of acht naar school en weer terug, met Hond1 in de rondte, en solliciteer zo wat, zoek naar huizen, kortom, genoeg te doen. Al is het maar achttien koffie drinken.

Echter. Een middag, avond, nacht, ochtend, helemaal alleen. Kan ik me nauwelijks heugen.
Vandaag is dat zo.

Vandaag betrok ik mijn weekendbetrekking van deze week. Ging van huis weg met kleertjes en laptop, kreeg sleutel, zocht koelkast en ging op weg voor eten. Ken de weg redelijk goed, maar raakte desalniettemin de weg kwijt, op de terugweg van de Albert Heijn.
Net alsof ik op vakantie ben een beetje.
Kwam thuis. Deed aardbeien, bagels, roomkaas, eieren en geitenkaassalade in koelkast Ja. Is lekker allemaal en pakte wijn eruit.
Zette mij neder in tuin en begon als een malle te ontspannen.
ONTSPANNEN ZOU IK.
EN WEL NU.
Nondeju.

'Gut wat een rust' dacht ik zo bij mezelf.
Had bijna de neiging om te gaan schreeuwen. Heb ik wel vaker last van, in stille situaties. Zal wel iets aan ten grondslag liggen, maar lijkt mij nu niet de tijd om dát nu eens te gaan onderzoeken.

Het is namelijk een verschil he, rust willen, of rust hebben. En ik wil wel rust, heb nu ook rust, maar had het liever omgekeerd gezien.

Kreeg net foto van Zoon1+2 in hun nieuwe pyjama's. Met natte gekamde haren. En zachte gezichtjes.
Stuur net bericht naar Vriendin2, die morgen voor een week op vakantie gaat.
En heb radio aangezet, omdat stilte oorverdovend werd.

Maar hee. Ben olijk iemand. Dus doe glas halfvol. Ben immers ook soort van op vakantie.
Vakantie waar ik kennelijk aan moet wennen. Voelt toch niet hetzelfde als een weekje naar de zon, op een of andere manier.

Mijn ergste nachtmerries op mijn 35e. En natuurlijk de Kermis.

Och heden, och heden. Koningsdag, Kermis, toeeestaaanden.
Natuurlijk mocht Zoon2 verkleed op school komen, en hij wenste dit te doen als Koning. ' Dus dan maak jij een mantel voor mij, mamma ' zo deelde het bloedje mede.
Lafjes begon ik de dag van te voren een beetje zo te rommelen met een rode deken en een oud kussentje met een bonthoesje. Dat zou ik wel eens even in elkaar zetten dacht ik zo. Hatsa, een rode mantel met een bontkraag. Hoe Koning wil je zijn?
Ten eerste kon ik al mijn naaigerei niet vinden. 'Naaigerei?' Denkt mijn moeder nu. En doet: HAHAHAHAHAHA
Toen hield het al rap op, met mijn goede voornemen.
Potdikke, wat aan te vangen? Alarm! Ik vroeg de Echtgenoot om goede raad, die slechts met het idee kwam om mijn moeder te vragen. (Degene met daadwerkelijk naaigerei). Maar ik vond dat niet kunnen, ettelijke uren voor het gewaad af moest zijn.
Dus ik spoedde me naar de eerste de beste winkel die ik ervan verdacht om wellicht te grossieren in dergelijke majestueuze zaken, aangezien ik daar ooit ook een keer een kroon aanschafte, toen Zoon1 een keer Prins wilde zijn.

En toen zeg. Het lot! Karma! Ik kwam de winkel in, mijn oog viel direct op iets goudkleurigs, wat een KONINGSMANTEL bleek te zijn. Zo stond op het begeleidende kaartje. Nah! Ik ratste het van het rek, het daadwerkelijk enige en laatste exemplaar en brulde tegen de winkelmevrouw, DAT IK TOCH ONGELOOFLIJK MAAR WAAR PRECIES DIT NODIG HAD! PRAISE DEZE WINKEL IN MY HOUR OF NEED!

'Of het dan een cadeautje was?' Deed ze verschrikt.

En zo rende ik de winkel weer uit, terug naar huis, omdat ik opeens bedacht dat Zoon1 die ochtend, terwijl we naar school liepen, ook had medegedeeld dat hij toch maar wel ook verkleed naar school wilde. Eerder in de week was daar geen sprake van, vanwege verregaande beschamendheid. Maar zijn mening was veranderd. Hij moest en zou in het oranje gaan.
Aldus mestte ik zijn kast uit, op zoek naar een wellicht iets te klein, maar wel degelijk oranje shirt, zocht ik in de verkleedspullen naar voetbal-attributen en was danig in mijn nopjes met de hoed en sjaal die ik toch nog opdiepte.
Voelde mezelf een deugdelijke moeder en legde alles klaar voor de volgende ochtend.
Er was nog een paniekmoment, toen ik de eerder benoemde kroon natuurlijk niet zo snel kon vinden. Maar die bleek onderin de lego-doos te liggen. Vanzelfsprekend.

Vrijdagochtend togen evenwel de Zonen in hun outfits naar school en ik kon weer een nagel aan mijn doodskist bijturven.
Het behoeft geen uitleg dat de Echtgenoot hier geenszins ook maar enige vorm van stress van heeft ondervonden. Die man gaat me nog missen zeg.

Voorts toog ik dit weekend met Zuske en Zoon1 naar de bioscoop, en naar een heus restaurant, waarop mijn waarde zuster ons trakteerde. Een bijzonder gezellige aangelegenheid, waarbij Zoon1 een reusachtige pizza EN een meer dan groot dessert naar binnen kiepte. Daarna dronken wij daar nog een klein kommetje wijn op en gingen bijtijds te bedde, in de wetenschap dat de volgende dag de Kermis op ons stond te wachten. Zoon2 was deze avond uit logeren bij opa en oma. Het was dus me dunkt feestelijkheid alom.

En dan de kermis. Natuurlijk gingen we daarheen. Ik had nog even een momentje. Want ja, al jaren houd ik niet perse van de kermis, maar de Zonen wel, en dus gaan we elk jaar. Met z'n allen. De Zonen, De Echtgenoot, en ik.
En dit jaar was dat niet zo. Vond ik jammer. Dacht ik over na. En het ging helemaal niet om de kermis. Het ging om weer het zoveelste ding, waardoor ik me besef dat de dingen anders zijn geworden.
Als je al niet misselijk wordt van achtbanen en draaimolens, dan daar wel weer van.

Echter. Zuske, reddende engel in barre tijden, was ons vierde wiel, zodat wij niet omkiepten.
Het goede nieuws daarbij nog is, dat zij en ik enorm houden van de grijp-machines, met knuffelbeesten erin.
Fluks gingen er euro's in, maniakaal grepen wij, hysterisch werd er op knoppen gedrukt en jaaaa hoor! Ik won voor beide Zonen een allerenigst knuffelbeest, en Zuske voor Dochter1 van Vriendin2, een ponypaardje. We zetten de boel op de foto, gilden uitzinnig en liepen rap verder langs schreeuwerige molens, draaiende dingesen, flikkerende lampjes, brullende kermismensen en doodenge attracties.
We deden de jongens overal in, lieten ze trekken, grijpen, draaien en zweven, kochten een smerige suikerspin en drie uur later was er maar een klein beetje hysterie gaande. Bij iedereen

Taak volbracht.

Op Koningsdag, wat ik gewoon Koninginnedag blijf noemen, waren we zo ongeveer bij het krieken van de dag op weg naar de rommelmarkt. Reeds de vlag uitgehangen ook nog, tot groot plezier van vooral Zoon1, die nogal houdt van zulke deugdelijkheden.
Ik kocht mij twee paar schoenen, voor een prettig prijsje. Zoon1 kocht een vage elektrodoos, die ik alweer in de kast heb gelegd en waar hij niet meer om gevraagd heeft, en Zoon2 kocht een tas vol met zooi en bende, alles voor tien cent per stuk.

En die middag werd er bier gedronken. Volgens een prachtige traditie. Met Zuske en Vriendin1 en hare Verkering en met nog zo meer wat mensen.
Muziekjes, Zon, Bier en gesliert door de stad. Niet echt origineel, want heel Nederland doet dat zo, maar sommige dingen moet je gewoon niet willen veranderen.

Er zijn trouwens heel veel dingen die ik helegaar niet had willen veranderen. Maar dit jaar schijnt in het teken te staan van zulks.
Daar denk ik zo over na.
Ik word volgende week 36. En ik denk soms, was ik goddomme maar nooit 35 geworden. Ik heb mijn 35e verjaardag met een feestje ingeluid, waar de honden bijkans geen brood van lustten. Daarna zijn de dingen niet echt opgeknapt. Ik heb geen werk. Ik ga scheiden. Ik moet een nieuw huis.
En mijn Verkering is uit.
Als ik nu deze week nog opeens 20 kilo aankom, zijn zeg maar al mijn nachtmerries wel uitgekomen. Terwijl ik 35 was.

Dat moet dus duidelijk even anders.
Het enige dat nooit anders hoeft, zijn de Zonen. Zoon2 wil met me trouwen. Zoon1 vindt mij de liefste van de wereld. Samen met hen red ik me wel.
En natuurlijk mijn meisjes. Vriendin1, 2, 3 en Zuske. En nog een hoop andere lieve mensen en familie. Want in mijn hour of need, is het zeker niet alleen de koningsmantel-winkel. Liefde komt uit vele hoeken. Portugal, zelfs.