Mijn ergste nachtmerries op mijn 35e. En natuurlijk de Kermis.

Och heden, och heden. Koningsdag, Kermis, toeeestaaanden.
Natuurlijk mocht Zoon2 verkleed op school komen, en hij wenste dit te doen als Koning. ' Dus dan maak jij een mantel voor mij, mamma ' zo deelde het bloedje mede.
Lafjes begon ik de dag van te voren een beetje zo te rommelen met een rode deken en een oud kussentje met een bonthoesje. Dat zou ik wel eens even in elkaar zetten dacht ik zo. Hatsa, een rode mantel met een bontkraag. Hoe Koning wil je zijn?
Ten eerste kon ik al mijn naaigerei niet vinden. 'Naaigerei?' Denkt mijn moeder nu. En doet: HAHAHAHAHAHA
Toen hield het al rap op, met mijn goede voornemen.
Potdikke, wat aan te vangen? Alarm! Ik vroeg de Echtgenoot om goede raad, die slechts met het idee kwam om mijn moeder te vragen. (Degene met daadwerkelijk naaigerei). Maar ik vond dat niet kunnen, ettelijke uren voor het gewaad af moest zijn.
Dus ik spoedde me naar de eerste de beste winkel die ik ervan verdacht om wellicht te grossieren in dergelijke majestueuze zaken, aangezien ik daar ooit ook een keer een kroon aanschafte, toen Zoon1 een keer Prins wilde zijn.

En toen zeg. Het lot! Karma! Ik kwam de winkel in, mijn oog viel direct op iets goudkleurigs, wat een KONINGSMANTEL bleek te zijn. Zo stond op het begeleidende kaartje. Nah! Ik ratste het van het rek, het daadwerkelijk enige en laatste exemplaar en brulde tegen de winkelmevrouw, DAT IK TOCH ONGELOOFLIJK MAAR WAAR PRECIES DIT NODIG HAD! PRAISE DEZE WINKEL IN MY HOUR OF NEED!

'Of het dan een cadeautje was?' Deed ze verschrikt.

En zo rende ik de winkel weer uit, terug naar huis, omdat ik opeens bedacht dat Zoon1 die ochtend, terwijl we naar school liepen, ook had medegedeeld dat hij toch maar wel ook verkleed naar school wilde. Eerder in de week was daar geen sprake van, vanwege verregaande beschamendheid. Maar zijn mening was veranderd. Hij moest en zou in het oranje gaan.
Aldus mestte ik zijn kast uit, op zoek naar een wellicht iets te klein, maar wel degelijk oranje shirt, zocht ik in de verkleedspullen naar voetbal-attributen en was danig in mijn nopjes met de hoed en sjaal die ik toch nog opdiepte.
Voelde mezelf een deugdelijke moeder en legde alles klaar voor de volgende ochtend.
Er was nog een paniekmoment, toen ik de eerder benoemde kroon natuurlijk niet zo snel kon vinden. Maar die bleek onderin de lego-doos te liggen. Vanzelfsprekend.

Vrijdagochtend togen evenwel de Zonen in hun outfits naar school en ik kon weer een nagel aan mijn doodskist bijturven.
Het behoeft geen uitleg dat de Echtgenoot hier geenszins ook maar enige vorm van stress van heeft ondervonden. Die man gaat me nog missen zeg.

Voorts toog ik dit weekend met Zuske en Zoon1 naar de bioscoop, en naar een heus restaurant, waarop mijn waarde zuster ons trakteerde. Een bijzonder gezellige aangelegenheid, waarbij Zoon1 een reusachtige pizza EN een meer dan groot dessert naar binnen kiepte. Daarna dronken wij daar nog een klein kommetje wijn op en gingen bijtijds te bedde, in de wetenschap dat de volgende dag de Kermis op ons stond te wachten. Zoon2 was deze avond uit logeren bij opa en oma. Het was dus me dunkt feestelijkheid alom.

En dan de kermis. Natuurlijk gingen we daarheen. Ik had nog even een momentje. Want ja, al jaren houd ik niet perse van de kermis, maar de Zonen wel, en dus gaan we elk jaar. Met z'n allen. De Zonen, De Echtgenoot, en ik.
En dit jaar was dat niet zo. Vond ik jammer. Dacht ik over na. En het ging helemaal niet om de kermis. Het ging om weer het zoveelste ding, waardoor ik me besef dat de dingen anders zijn geworden.
Als je al niet misselijk wordt van achtbanen en draaimolens, dan daar wel weer van.

Echter. Zuske, reddende engel in barre tijden, was ons vierde wiel, zodat wij niet omkiepten.
Het goede nieuws daarbij nog is, dat zij en ik enorm houden van de grijp-machines, met knuffelbeesten erin.
Fluks gingen er euro's in, maniakaal grepen wij, hysterisch werd er op knoppen gedrukt en jaaaa hoor! Ik won voor beide Zonen een allerenigst knuffelbeest, en Zuske voor Dochter1 van Vriendin2, een ponypaardje. We zetten de boel op de foto, gilden uitzinnig en liepen rap verder langs schreeuwerige molens, draaiende dingesen, flikkerende lampjes, brullende kermismensen en doodenge attracties.
We deden de jongens overal in, lieten ze trekken, grijpen, draaien en zweven, kochten een smerige suikerspin en drie uur later was er maar een klein beetje hysterie gaande. Bij iedereen

Taak volbracht.

Op Koningsdag, wat ik gewoon Koninginnedag blijf noemen, waren we zo ongeveer bij het krieken van de dag op weg naar de rommelmarkt. Reeds de vlag uitgehangen ook nog, tot groot plezier van vooral Zoon1, die nogal houdt van zulke deugdelijkheden.
Ik kocht mij twee paar schoenen, voor een prettig prijsje. Zoon1 kocht een vage elektrodoos, die ik alweer in de kast heb gelegd en waar hij niet meer om gevraagd heeft, en Zoon2 kocht een tas vol met zooi en bende, alles voor tien cent per stuk.

En die middag werd er bier gedronken. Volgens een prachtige traditie. Met Zuske en Vriendin1 en hare Verkering en met nog zo meer wat mensen.
Muziekjes, Zon, Bier en gesliert door de stad. Niet echt origineel, want heel Nederland doet dat zo, maar sommige dingen moet je gewoon niet willen veranderen.

Er zijn trouwens heel veel dingen die ik helegaar niet had willen veranderen. Maar dit jaar schijnt in het teken te staan van zulks.
Daar denk ik zo over na.
Ik word volgende week 36. En ik denk soms, was ik goddomme maar nooit 35 geworden. Ik heb mijn 35e verjaardag met een feestje ingeluid, waar de honden bijkans geen brood van lustten. Daarna zijn de dingen niet echt opgeknapt. Ik heb geen werk. Ik ga scheiden. Ik moet een nieuw huis.
En mijn Verkering is uit.
Als ik nu deze week nog opeens 20 kilo aankom, zijn zeg maar al mijn nachtmerries wel uitgekomen. Terwijl ik 35 was.

Dat moet dus duidelijk even anders.
Het enige dat nooit anders hoeft, zijn de Zonen. Zoon2 wil met me trouwen. Zoon1 vindt mij de liefste van de wereld. Samen met hen red ik me wel.
En natuurlijk mijn meisjes. Vriendin1, 2, 3 en Zuske. En nog een hoop andere lieve mensen en familie. Want in mijn hour of need, is het zeker niet alleen de koningsmantel-winkel. Liefde komt uit vele hoeken. Portugal, zelfs.

Sting, de sollicitatie en het ochtendgloren

Het was me het weekje wel, vorige week. Allereerst had ik een sollicitatie gesprek, dat heel hoopgevend leek. Ik stuurde een uiterst geanimeerde mail met al mijn pluspunten en kwaliteiten en alles, en werd de dag daarna direct uitgenodigd voor een gesprek. Hoezeeeeee! Dacht ik. Leende een broek van Vriendin2, aangezien ik in feite niet aan broeken doe, laat staan een soort van nette. Wat nog een gevaarlijke kwestie was, want ik zie Vriendin2 als slanker dan mijzelve. Dus toen ik zei: ' Kindeke, heb jij niet een beetje fatsoenlijke broek te leen? ' Was dat eigenlijk op het randje van zelfkastijding.

Echter! Zocht ik er twee uit, in haar slaapkamer die compleet identiek is aan de mijne, aangezien we buren zijn, behalve dat haar slaapkamer netter en meer in evenwicht is dan de mijne. Wellicht omdat zij er met haar Echtgenoot in slaapt. Maar dat zou heel filosofische zijn en ook een beetje aanstellerig, van mij. Wellicht moet ik gewoon een keer normale gordijnen ophangen.
Evenwel, bleek ik ze beiden te passen, bij thuiskomst. Wat mij zeer vreugdevol stemde, en ik zag het dan ook als goed teken. En ook meteen als reden om me helegaar meer nergens zorgen om te maken, qua kledingmaat. Ook altijd geruststellend, vind ik altijd maar.

Voor het gesprek kwam ik te laat, aangezien ik bij mijn opstappunt hier in Het Dorp, reeds 5 minuten vertraging opliep. Nondeju, wat gebeurt er nu helemaal hier, zou je denken. Kennelijk iets waardoor er reeds om 08.00 des morgens wat aan de hand was. Wellicht wilde de conducteur nog even onderweg een Latte Macchiato No Fat Caramel of zo halen. Het blijft Bloemendaal he. In elk geval, was ik genoodzaakt om in Amsterdam De Grote Stad, te gaan RENNEN naar het perron vanwaar mijn aansluiting zou vertrekken. Rennen. En ik. In 1 zin. Ik had feitelijk al moeten zien aankomen dat de rest van de dag verdoemd was.

Evenzogoed, was het gesprek best wel leuk. Nadat ik ongeveer twintig minuten in Amsterdam Oost had rondgelopen, zonder enig idee waar ik was of waar ik heen ging.
Dat dacht ik op te lossen door heel luchtigjes te zeggen dat ik leuk in de buurt had rondgelopen, om de Omgeving Te Verkennen. Ja, ik verzin het wel.

Het bleek dat ik een van de drie kandidaten was, uit 45 brieven. Leuk, ja. Toch kreeg ik die middag een telefoontje dat ik het niet was geworden, omdat een van de anderen ' sterker ' was.
Heb je mij nog niet 's ochtends vroeg iemands schoenen aan zien doen, die bedacht heeft dat ie op blote voeten naar school gaat, denk ik dan.
Maar dat zei ik maar niet.
' Dank voor gesprek, was heel prettig ' zei ik. Netjes opgevoed he.

De volgende dag was er een afspraak met De Echtgenoot en ik, en onze advocaten.
Van die zin alleen al zou je aan de drank gaan.

Kort gezegd, heb ik me minder volwassen en professioneel gedragen, dan ik van te voren bedacht had. Maar ja, dat kun je ook zeggen van mijn ganse leven.
Wat dat betreft zie ik een rode draad. Ik leer er kennelijk niet van. Carrièr, huwelijk, etc.

On the bright side, kreeg ik echt een prachtige bos lelies van De Verkering. Daar knapt een mens van op. Moet wel steeds de stuifmeeldingesen eruit halen, anders krijg ik een flauwte van de geur, maar dat is iets waar alleen een zeurpiet over praat.

Waar dan weer helegaar niks over te zeuren valt, is het concert waar ik dit weekend was. Namelijk, Sting en Paul Simon.
Nu ken ik meneer Paul alleen van mijn ouders, omdat die vroeger, toen ik ECHT jong was, cd's hadden van hem. En die luisterde ik.
Dus ik kon bijkans meezingen, afgelopen zaterdag. Terwijl de rest van het publiek ietsje ouder was, en ietsje dronkenderder ook, trouwens. Ik zeg, tssss, de oudelui van tegenwoordig....
Waar dan weer echt niks over te klagen viel, was meneer Sting. HALLO! Een kleine blik op google leerde mij, dat hij de leeftijd heeft van mijn vader. Maar dat is dan ook werkelijk de enige vergelijking met iets waar je in de verste verte zeg maar de vergelijking wilt trekken in het kader van dat, waar meisjes aan denken, als je Sting ziet. Die armen. Die baard. Die stem. En dat hij aan het einde echt heel hard moest lachen om iets.
Pfffffffffff. Niet slecht, zeg ik.
Kijk, niet dat ik nu een poster van de man boven mijn bed ga hangen. Buiten dat die in het winkeltje het waanzinnige bedrag van 60 euro of iets kostten, denk ik niet dat De Verkering dat op prijs zou stellen. En mijn slaapkamer is al alles behalve evenwichtig, immers.

Diezelfde nacht was Vriendin3 in het Westen des lands. Dus toog ik na het concert, stadwaarts, om mijn Vriendinnen in de complete zin des woords, in de armen te sluiten. Dat resulteerde, geheel naar verwachting, in een biergelag van heb ik jou daar. Geheel niet naar onze leeftijd, hielden wij het vol tot bijkans het ochtendgloren. De volgende dag, via onze Whattsapp groep, hadden wij een kater pleziertje. En gelukkig de foto's nog.

Maar hee, dat was vorige week. Deze week begon met een fris gemoed, dezelfde slaapkamer, prachtige lelies en een Zoon2 die met zijn vader wil trouwen. En of ik dan maar mijn baby, die ik ga krijgen volgens hem,NIET DUS aan hem wil doneren. Geeft niet of het een jongetje of een meisje is, zei het kind.
Het is in elk geval geen bootvluchteling. Want die zijn allemaal dood goddomme.
Alleen al wat dat betreft zou je liever naar bijvoorbeeld Italië gaan.
En heus niet toevallig omdat Sting daar woont.

De aantekeningen, het kapsel en groep 6

In mijn telefoon maak ik regelmatig korte aantekeningen, als ik me opeens wat leutigs bedenk, of een grap hoor, of iets meemaak, waarvan ik dan denk dat het werkelijk enorm leuk zou zijn, om daar een stukske over te schrijven.
Echter komt het met regelmaat voor, dat ik dan die aantekeningen later terug lees, en dan echt helegaar geen idee meer heb waar het in godesnaam over gaat.
Zo las ik net de woorden: ' Bijna 36 = huilen ' en: ' Moeilijke baby '. Dus in een moment van literaire waanzin, dacht ik daar kennelijk wat mee te kunnen.

Nu kan ik me dat van dat 36 wel bedenken, immers ben ik dat zelf bijna, en ik vind het ook wel om te huilen. Nondeju. Vorig jaar gaf ik nog een klein feestje, omdat ik 35 wel een dingetje vond. Maar nu mooi niet. Wat valt er potdikke te vieren?

Hoewel, ik wel kennelijk tot deze leeftijd moest komen om eindelijk, eigenlijk voor het eerst in mijn leven, blij terug te komen van de kapper. Hij is namelijk echt de enige die het snapt zeg. Verfde hij de vorige keer al de goede kleur, nu is het geknipt, en toen ik thuis kwam, had ik niet eens de neiging om te gillen, mijn hoofd onder de kraan te stoppen, of om zelf met een schaar aan de gang te gaan.
Hoezee!

Overigens zijn de meningen verdeeld over mijn fabulous nieuwe kapsel.

Mijn vader: ' Ja. dat ziet er dus niet uit.'
Mijn moeder: ' Wat? Ben je blauw?'
De Echtgenoot: ' Ja het is dus een heel leuk kapsel, voor als je ergens achter een bar werkt.'
Verkering1 van Echtgenoot: ' Ik hou er wel van, zo rommelig '
Zuske: ' Zou je het niet eens kammen? '

De Zonen waren wat complimenteuzer, gelukkig. Tenminste, in die zin, dat toen ik ze vroeg hoe ze mamma's nieuwe haren vonden, ze zeiden dat zet het allang op de foto van pappa hadden gezien. Maar er werd in elk geval verder niks beledigends gezegd. Niet slecht.

De laatste keer dat ik naar de kapper ging, kwam ik terug als iemand die reeds 36 leek, vond ik toen. Terwijl ik toen toch echt nog maar 32 was. Dat wil een meisje niet he, dat resultaat.
Door de jaren heen liet ik het af en toe door het Zuske knippen, of ik pakte gewoon zelf de schaar en sloot me geruime tijd op in de badkamer, om best wel tevreden weer terug te keren in de woonkamer, waarna eigenlijk niemand verschil zag. Maar het was in elk geval niet mislukt en ik wilde niet schreeuwen.

Overigens wilde ik gisteren wel schreeuwen. Om een heel andere reden.
Er was namelijk een ouderavond op school, een vrij onverwachte, die per mail was aangekondigd, voor alle ouders van de klas van Zoon1. Natuurlijk gonsde het afgelopen week een beetje rond zo op het schoolplein, over wat er dan wel niet allemaal aan de hand was. Ik hoor doorgaans vrij weinig van het kind, dus ik was waarlijk benieuwd. Regelde oma om op te passen en toog tegen achten gisterenavond naar de school, de Echtgenoot kwam wat later vanwege omdat Zoon1 eerst nog zijn betamelijke schaakles had.
Een enorme opkomst bleek er te zijn zeg. Bijna alle ouders, veel ook met z'n tweeen, allemaal aan de tafeltjes, op de stoeltjes. Plus een hele schare juffen, een gym meester en wat begeleiding en al.
Nu is zoiets natuurlijk al eens eerder aan de hand geweest, dus ik zat er met wat kleine vooroordelen. Daar was ik ongetwijfeld niet de enige in.
Maar hee, het gaat om mijn nageslacht, ik was reuze benieuwd, ben daarbij natuurlijk enorm betrokken ouder en alles, en nog lang niet iedereen had mijn nieuwe haar gezien, dus natuurlijk zat ik er heus een soort van redelijk positief in.

Dat was van korte duur.
Het is toch maar weer bijzonder hoe mensen, die toch best wel normaal lijken, op het schoolplein niet met een bijl rondlopen of in enge witte busjes rondrijden met maniakale blik, in groepsverband, als het om hun gebroed gaat, niet hun gemak kunnen houden.
Zich ' aangevallen' voelen als er wordt medegedeeld dat de klas best wel lastig is, dat de juf feitelijk met de handen in het haar zit, dat er doorgaans slecht geluisterd wordt en dat sommige kinderen zich niet lekker voelen in de klas.

Ik als ouder denk dan: Gut, wat vervelend. Goed dat ze dat vertellen, en goed dat je als ouder wordt ingelicht. Dat de school denkt wellicht hulp te kunnen krijgen van de ouders. Dat er meegedacht kan worden. Dat ze een pedagoog inschakelen, om mee te denken.
En werkelijk, ik heb over dingen een mening, en ik vind best wel vaak dingen onzin en vervelend, maar ik vond dit waarlijk wel prima.

Nu wordt mijn Zoon1 niet gepest, doet het goed en gaat met plezier naar school. Dat is heul fijn voor hem, en voor zijn ouders bovendien. Kan me voorstellen dat als je kind een andere ervaring heeft in de klas, dat je dan als ouder dat vreselijk vindt, en dat je dan dus juist wilt, dat er wat verandert.
EN DAT BEREIK JE DUS NIET DOOR ALS EEN MALLE TE GAAN ROND ROEPEN, DE JUF AF TE VALLEN, SCHREEUWERIG JE MENING TE VERKONDIGEN EN BOOS IN DE RONDTE TE KIJKEN.
Vind ik, hoor.
Dus ik rolde met grote regelmaat met mijn ogen. Denk wel dat mensen dat gezien hebben. En mijn haar

Als je een probleem hebt met school, met de klas of met de juf, dan praat je daarover. Dan doe je er wat aan. Als je het allemaal echt heul vreselijk vindt, dan haal je je kind van school.
Maar dan ga je dus niet wachten tot er een groepsgesprek is, en dan opeens gaan roepen dat het niet waar is, met vingers wijzen en je zo gedragen, dat ik je eigenlijk op de gang wil zetten.
Net of je een kind in groep 6 bent.
Haha. Hahahaha. Hahahahahaha.


Weet ik onderhand nog niet, wat ik bedoelde met dat 'moeilijke baby'. Wellicht bedoelde ik mezelf, als ik mijn moeder zo af en toe eens hoor over vroeger.
En dat dat bijna 36 jaar geleden is. Of iets over cyclus van leven of zo. Ik zal eens een kommetje wijn inschenken. En er nog eens hard over nadenken en wellicht wat aantekeningen maken.

Hoe veel dingen tevergeefs blijken.

Nou heb ik dus nu reeds De Zonen te bedde. Een prima tijd, als het de normale tijd zou zijn. Maar het is dus EIGENLIJK vroeger. Maar ook weer niet, want dit is de Normale Tijd. En daarbij waren ze gisteren allebei heel laat in bed, dus nu lekker vroeg. Of je ze nu vroeg of laat in bed legt, ze zijn toch wel vroeg wakker. Dus wat dat betreft, maakt het niet uit. Maar, zou de Echtgenoot zeggen. ' Ze slapen nu een uur korter '. Waarop ik dan met mijn ogen zou rollen en voor de zoveelste keer zou uitleggen dat dat dus niet zo is. Tevergeefs.

Wat ook tevergeefs is, is dat ik De Zonen des morgens in alle rust probeer naar school te krijgen. Doorgaans is een van de twee niet van plan om mee te werken, of anderszins hulp te bieden in de vorm van zelf schoenen aandoen zonder dat ik het veertien keer vraag, of brood op te eten zonder dat de helft onderweg naar school nog naar binnen gewerkt moet worden.
Van de week sloeg het alles. Waren Zoon2 en ik in alle rust beneden, knusjes aan de respectievelijke yoghurt en koffie, en probeerde ik mijn haar in een kapsel te krijgen, schrokken wij ons beiden een aap, toen Zoon1 naar beneden kwam gedonderd.
Hij stormde de woonkamer in, sloeg zijn broertje zonder enige opgaaf van reden op het hoofd, schold mij uit voor Zeikerd, terwijl ik me heus van niks bewust was, en begon luid mopperend aan zijn ontbijt, wat natuurlijk ook al niet deugde.

' Nou nou tut tut, doe eens een beetje gezellig zeg hee, zonnestraaltje ' deed ik nog zo'n beetje vriendelijk.
' RAAAAHHH EN HOU JIJ NU EENS OOOOOP MET JE GEZEEEEEEUUUURRRR AAAAARGHHHH' Was het lieflijke antwoord.

Ondertussen begon Zoon2 zich met het geheel te bemoeien en vond het nodig om mij te melden dat er onder tafel geschopt werd, wat mij werkelijk niks kon schelen, want we moesten over 5 minuten de deur uit en ik had net in alle consternatie mascara naast mijn oog gesmeerd.
Ik stuurde Zoon2 naar beneden, de luid blaffende Hond1 ook en pakte alle tassen op, om ook de gang naar school te gaan maken.
Zoon1 pakte zijn beker melk, liep daarmee naar de deur, waar ik reeds uit was. En begon te schelden naar beneden. Ik was er goed zat van, rende de trap weer op, (heel dreigend, zo hoopte ik) en kwam boven, waar Zoon1 inmiddels met zijn rug naar mij toe stond, nog immer schreeuwend over onduidelijkheden.
Luid zei ik: ' EN NU IS HET POTDIKKE AFGELOPEN ' en pakte zijn arm beet. Waar net de beker melk in zat zeg. En zo kwam het, dat de ganse beker melk, vol in het gezicht van Zoon1 kiepte, over zijn shirt en over de vloer.

Twee seconden van verbijstering volgde, waarin de werkelijkheid doordrong tot het Kind, hij zo mogelijk nog woedender werd en in een enorm gebrul uitbarstte. Ik zei op beheerste toon: ' Zo. Dit ruim jij onmiddellijk op en daarna kom je naar beneden.' En daarna ging ik werkelijk bolderend van de lach wederom naar beneden, want de aanblik van mijn woedende zoon, met zijn complete gezicht onder de melk, ja, dat vond ik dus heel geestig.
Ik denk dat er mensen zijn die dit iets minder pedagogisch vinden, maar ik was allang blij dat er weer wat te lachen viel, zo op de vroege morgen.
De Zoon zag ik even later woedend voorbij fietsen, en het was de eerste keer dat ik geen kusje kreeg voor hij zijn schooldag begon.
Terecht, eigenlijk.
Bij thuiskomst lag er een enorm plakkerige toestand op de vloer, waar Hond1 gretig aan begon te slobberen, dus uiteindelijk was ik toch weer degene met de dweil in handen. Touwtjes, dweil, wie ziet het verschil.

Voorts was ik eigenlijk de hele week alleen thuis, want de Echtgenoot vertoefde grotendeels in Amsterdam en De Verkering in Duitsland.
En toen kwam er een stroomstoring.
Net toen ik koffie wilde maken zeg.
Ik rommelde zo wat in de keuken, gaf een klap op een keukenkastje, omdat dat tegenwoordig hier de geheimzinnige manier is waarop sommige lampen aangaan, en flats, de hele boel uit zeg. Niks nie meer radio, geen licht. Geen koffie.
Dacht dat het mijn schuld was, vanwege de klap, dus stuurde Buurman1 een bericht, of hij in hetzelfde leed zat, want dat zou betekenen dat het niet mijn schuld was, en, als het wel mijn schuld zou zijn, dat hij in elk geval wellicht wel koffie uit te delen zou hebben.
Daarna liep ik naar de groepenkast, om daar heel zelfstandig en intelligent in te kijken, of ik soms onraad zag. Snap daar natuurlijk helegaar niks van, dus nadat ik zo eens een paar minuten in de einder van de kast had staan kijken, schudde ik mijn hoofd, als ware ik geheel overtuigd van wat ik zag. En toog onverrichterzake maar weer naar de dode koffiemachine.
Maar nee, het bleek een grootse storing, waar iedereen in dit deel van het land last van had, zo bleek uit Facebook en aanverwante zaken. Want godzijdank kon ik daar wel op kijken.

Buurman1 vond het ondertussen nodig om mij bang te maken met allerhande nieuws over hulpdiensten, calamiteiten en gevaar voor volksgezondheid, waardoor ik vertwijfeld op mijn balkon stond en dacht aan mijn Zonen, die wellicht bibberend van angst in hun koude klaslokaaltjes zouden zitten, jammerend om hun moedertje, in deze tijden van nood.

Niks van dat al, bleek later natuurlijk.

Al mijn emotie bleek wederom tevergeefs.

Toen alles weer licht en warm was, gingen de Zonen en ik op pad, richting mijn ouders, omdat mijn vader aan het verjaren was geslagen en 65 was geworden.
Feestelijkheid alom, cadeaus, bezoek van familie en een heuse dia-voorstelling van de familie van vroeger. Ik houd ervan.
De Echtgenoot kwam ook nog even feliciteren en taart eten, en vertelde zo terloops dat hij zijn nieuwe schone familie zou gaan ontmoeten. Waarop mijn moeder vond dat we toch allemaal maar enorm modern bezig waren.

En vandaag is onze trouwdag. Acht jaar.
Heb de Echtgenoot maar uitgenodigd voor een glaasje drinken. Heb ik de fles prosecco tenminste niet tevergeefs koud gelegd.

Klein leed, groot plezier en de nieuwe fase.

Mijn hele huis ligt onder de moestuintjes-aarde, de hond heeft een verharing gaande en mijn mooie kersenbloesemtakken, bloesemen de kersen over de ganse tafel. Kortom, ik verdoe mijn tijd voornamelijk met stofzuigen, heden ten dage.

Er was een officieel moment, want de Echtgenoot stelde zijn Verkering aan mij voor. Wij deden een beetje zo van 'hallo' en 'raar he?' Waarop Zij en Ik fluks en fiks aan de wijn gingen en een klein beetje dronken werden.
Prima type, als je het mij vraagt.

Vlak daarna stelde ik mijn Verkering voor aan mijn ouders, aangezien we nu toch al zo goed bezig waren en alles. De arme man bracht bloemen mee voor mijn moeder en werd direct geconfronteerd met de Familie Barendregt zoals ik het natuurlijk altijd al ken, maar waar hij nog onschuldig onwetend over was. Mijn moeder vertelde haar vieze verhalen en mijn vader was bezig met een katrol-systeem om Hond2 de trap op te kunnen zeulen, vanwege zijn zere voetjes.

Ik bolderde van het lachen zeg.

Ik denk dat het wel goed gaat komen allemaal. Nu nog allemaal Facebookvrinden worden zeg ik. En ik becomplimenteer zelf maar even de Echtgenoot en mijzelve, vanwege ons beider vermogen om goed om te gaan met de nieuwe Verkeringen en open te staan voor deze nieuwe fase. Dat kan bepaald wel anders. Hoor en zie ik zo wel eens.

De Zonen vinden het allemaal maar reuze interessant en gaan tussen de bedrijven door, gewoon naar school en vrinden en feestjes. Zoon1 deed mee met een wiskundewedstrijd op school, Zoon2 heeft deze week een optreden met zijn klas, waarin hij Meneer Pen uit Pluk van de Petteflet zal vertolken, maar ons reeds heeft medegedeeld dat hij geenszins van plan is om ook maar iets van een jas, pet, pruik of pak aan te trekken.
Het zal mij benieuwen. Weet nu al dat ik zal moeten huilen en brullen van het lachen tegelijk. Zo gaat dat vaker met de kinder-dingen. (U had mij moeten zien toen de kleuterkes een kerstzang deden. Ik ging zowat dood, van ontroering EN hysterisch vermaak).

Verder hebben wij hier thuis ons nieuwe ritme aardig onder controle, wat heel veel rust geeft, voor onszelf en de Zonen. Het vergt wat agenda-werk, overleg en planning, maar het geeft ook een nieuw soort vrijheid.
Toen ik laatst het pand verliet, om ruimte te maken voor de Vriendin1 van Echtgenoot en hemzelve, zodat zij met de Zonen konden dineren en kennismaken, zat ik wel wat verdwaasd op de fiets en vond mezelf, naast uitermate openminded, ook best wel zielig.
Nu ben ik doorgaans niet het huilerige type, hoewel men daar de laatste tijd van zou opkijken, maar ik meldde wel zo'n beetje in het rond dat ik even geen al te vriendelijke opmerkingen kon velen. Iets als: ' Hee liefje, hoe gaat het met je? ' Dan zou ik waarschijnlijk mijn ogen hebben uitgehuild, ofwel bijvoorbeeld een lamp door de kamer hebben gesmeten of op tomaten zijn gaan stampen. Je weet het nooit he, dat is het gevaarlijke.

Maar ik denk serieus dat dit het beste is dat we kunnen doen, vooral voor de kinderen. Als zij zien dat wij het goed vinden, vinden zij het ook goed. En daar gaat het om.

Toen ik desalniettemin van de week aan de Echtgenoot te kennen gaf dat ik het nogal irritant vond dat hij zijn scheermes uit mijn badkamer had meegenomen, (zijn scheermes, alla, maar hij heeft een baard en ik gladde benen, immers. Ik gebruik het al jaren). Zei hij: ' Scheiden doet lijden '.
Waarom ik dan eigenlijk weer erg moest lachen. En hem op zijn oog wilde slaan.

Dit weekend schaafde ik heel lelijk mijn voeten, waardoor het lastig werd om mijn schoenen aan te doen, vanwege twee dansfeestjes. De Verkering moest er erg hard om lachen, en ik heb me kranig geweerd.

Zo zien we maar weer. Afwisseling en klein leed en groot plezier. Alles loopt best wel, zo blijkt. En dan nu, in plaats van nieuwe haren, in tijden van Verandering, nieuwe nagellak. Ik denk aan pastelgroen. Het is immers lente. En daar drink ik dan maar een kommetje wijn op.

Afleiding en het gapende konijn.

' Of konijnen kunnen gapen? ' Was de dringende vraag van Zoon2 van de week. En het zinde hem allerminst dat ik daar niet direct een al dan niet bevestigend antwoord op had. Dat konijnen kunnen ruiken, namelijk, daarvan was ik vrij zeker, gaf ik eerder al antwoord.
Verder wist het kind me te melden, dat het heus niks bijzonders is, als mensen uit elkaar gaan. Wij liepen gemoedelijk met Hond1 te wandelen en ik dacht maar eens een gesprek met het kind te beginnen, eens peilen of hij wellicht zo nog wat te zeggen had over Het Onderwerp. Nee, wat pas ECHT bijzonder is, is als je zomaar goud op straat vindt, of bijvoorbeeld een lekker snoepje.

Stemde ik mee in. Is sowieso tegenwoordig wel handig bij de zoon, om maar gewoon in te stemmen met zijn mening, vraag of willekeurige uitroep.
Hij zit in een fase, waarin opeens vreselijk duidelijk wordt, dat ook hij groot wordt. Nu nog mag ik in zijn billetjes knijpen en hem honderd kusjes achter elkaar geven. De ervaring leert echter, dat dit binnen afzienbare tijd voorbij gaat zijn, net zoals met Zoon1 gebeurd is. (Behalve natuurlijk als we alleen zijn, dan komt hij heus nog op schoot bij zijn lieve moedertje).
Zoon2 is heden ten dage nogal van het uitstellen. Voor het naar bed gaan, dient er nog even heel belangrijk dinges gedaan te worden, wat meestal inhoudt dat er iets opgezocht moet worden wat onvindbaar blijkt. Of het voorleesboek deugt niet en of we nog even naar de bibliotheek kunnen?

Verder vroeg ik me enorm af, wanneer het een goed tijdstip zou zijn om mijzelf eens in een fikse nervous breakdown te storten. Daar had ik namelijk echt ontzettende behoefte aan. Huilen, snot, lange uithalen, zulke dingen. En dat alles in groots zelfmedelijden, en dat iedereen me dan zou snappen en alles.
En niet geïrriteerd zou zijn. Of zou vragen wanneer de boterham met pindakaas eindelijk eens klaar zou zijn?
Niks van dat al dus he. Huilen deed ik hoor, wees gerust. En ook deed ik een beetje zeuren en zaniken en moeilijk doen. Ja, mag ik?
De Verkering reageerde er evenwel best goed op. Zoals een man, natuurlijk. Maar hee, dat ben ik gewend. Maar hij wilde niet meteen ook alweer van me scheiden. Viel allemaal weer niet tegen.

Misschien eens een weekje helemaal niet drinken. Dat was ook alweer een idee. Ja, het was een nadenkende week zo alles bij elkaar.
De maandag keek ik naar de klok rond 17.00 uur en schonk mezelf een spa rood in. En trots he, was ik. Had het het liefst op Facebook gezet. Maar ja, dat is dan ook weer zo wat.
Dinsdag had ik Borrelavond met De Vriendinnen en hield me kranig aan de thee. Gelukkig had Vriendin1 weer een Tinderverhaal en Zuske ook, dus iets te lachen viel er hoe dan ook. Ja, De Liefde maakt een hoop goed, zo in moeizame tijden. Oh.
Einde van de avond vroeg Vriendin2 me wanneer ik in GODSNAAM weer aan de wijn zou gaan. ' HAHAHAHA' deed ik. En gaf haar een mep.
Woensdagavond was ik er zat van zeg. En daarbij had ik toch nog lichtelijk de paniek gaande, ik het kader van de instorting, dus ik vond dat ik mezelf niet al teveel moest kwellen. Want ja zeg, waarom zou ik. Proost heur!

Weet je, mooie poging. Heel niet slecht en ook half gelukt als je het mij vraagt. Het enige dat iemand me vroeg (De Echtgenoot) was:' hoe gaat het met je wijnloze week?'
Waarop ik vroeg: ' Met de jouwe?'
Echtgenoot: ' Ik heb GEEN wijnloze week '
Ik: '.....*gloep* '

Gisteren sprak ik mijn Favo Ex, na ongeveer een jaar weer eens. De Favo Exen stapelen zich overigens wel op zo in de jaren. Moest ik maar eens mee ophouden, trouwens. Mooi leerpunt. Hij was helegaar niet verrukt van mijn nieuws over de relationele stand van zaken, wat ik me best kan voorstellen. Hij regelde wel fluks een sollicitatiegesprek voor me, waaruit maar weer blijkt dat mijn smaak in mannen helemaal niet slecht is. Misschien iets om op cv te zetten?
Overigens kwam dat gesprek nogal onverwacht en moest ik zomaar onvoorbereid en uit het niets ' wat over mezelf vertellen ' en mijn ' goede- en minder goede kwaliteiten ' even oplepelen.
Ik heb me redelijk gered volgens mij, wat me wel aan het denken zette over sollicitaties van de afgelopen tijd en waarin blijkt dat als je iets niet vaak genoeg doet, je de touch een beetje kwijtraakt.

De Echtgenoot vindt het bijvoorbeeld reuze leuk om mij zo te pas en te onpas te herinneren aan een van de laatste sollicitaties die ik deed.
Dat was in een hippe horeca-gelegenheid, waar ik het nodig vond, kennelijk, om te vermelden dat ik dus een hekel heb aan mensen die muntthee drinken, EN dat ik geen idee had hoe verse gember eruit ziet. 'Hahahahaha'- deed ik.
Nog even en ik had guinoa en verse smoothies afgekraakt. Niet dat het nog wat uitmaakte.
Heb de baan dus niet gekregen he, anders had u het wel geweten.

Ja, ik weet mijzelf wel te presenteren.

In elk geval weet ik nu wel dat konijnen dus inderdaad kunnen gapen. Niet perse omdat ze moe of verveeld zijn, overigens. Het is een groot raadsel waarom ze het doen, maar ze doen het. Zo lees ik op het wereldwijdeweb. Zoon2 zal blij zijn met deze informatie, als hij het niet al vergeten is. Grote kans dat hij in plaats daarvan liever opeens het hoe en waarom van de naakte buidelrat zal wensen te horen.

Ach, het houdt me bezig, van de straat en van de instorting. Vriendin2 zal blij zijn met deze nieuwe afleiding.

Ik heb een verfrissende fase gaande.

Nondeju zeg. Denk je het wel een beetje gehad te hebben en al. Gingen de Zonen een week op vakantie, met hun vader, naar de sneeuw. Ik vond het allemaal eeeeenig natuurlijk he, voor de kinders. Wintersport, hoezee! Dat ik de laatste jaren met name de bossen van Drenthe heb gezien, ach, weet je, ook allemaal heel leuk. Dat de eerste vakantie die we niet met ons vieren vieren, meteen leuk naar buitenland en avonturen is, vind ik heus prima. Ja.

Natuurlijk wist ik dit al geruime tijd, en riep ik ook al geruime tijd zo hier in de rondte tegen alle mannen, dat er dus dan wel dingen en spullen nodig waren. Misschien wel ski-kleding, of zoiets nuttigs als deugdelijke handschoenen wellicht.

Natuurlijk heb ik op de dag voor vertrek nog in allerijl twee jassen gekocht voor de kindekes, voor een werkelijk IDIOOT goede prijs. Daarmee kwam ik aldus thuis en gooide de Echtgenoot in het gezicht dat je mij toch waarlijk goed voor een boodschap kunt sturen. Waarop hij waarderend keek, de stad in ging en voor zichzelf een waanzinnig dure nieuwe jas kocht. Zo gaan die dingen.

Ik pakte de tassen van de kinderen in, weende bitt're tranen over hun thermoshirtjes en stopte er nog even een lief briefje bij. (Die gevonden werd, op de dag van thuiskomst, een week later).
Vorige week, midden in de nacht, reed de Buurman1 voor, met zijn Zoon2, en pikte al mijn mannen op. De avond ervoor had ik met Vriendin2 (de vrouw van Buurman1) een paar wijntjes genuttigd, om ons lot te aanvaarden, terwijl alle Echtgenoten en Zonen reeds lagen te slapen. Wij stonden aldus om 03.00 des nachts gapend het stel uit te zwaaien.

' Zorg goed voor mijn kiiihiiindereeeeen' Brulde ik.
' Heel veel pleziehiiieeer mijn liefjes ' Deed ik dapper tegen Zoon1+2
' EN BEL ME ELKE DAG!!' Sommeerde ik nog even tegen de wegrijdende auto.

' Nou slaap lekker he, kind ' deden Vriendin2 en ik tegen elkaar.
En vervolgens lag ik tot 05.30 wakker.
Rookte beneden maar nog eens wat sigaretskes. Zette een kopje thee. Keek verlangend naar wijn in koelkast. Ging toch maar weer naar bed.

De hele week dat ik geamputeerd was van de Zonen, ging ik door diverse fases.
Ik miste ze oprecht, maar had ook opeens, sinds bijna 10 (TIEN) jaar, heeeeel veel vrije tijd.
Ging naar de kapper, uuuuurenlang. Deze kapper is de enige in al mijn jaren van kapper-stress, die mijn haar daadwerkelijk in de goede en gewenste kleur wist te verven. Hoezee! Daar knapt een meisje van op.

Ging een paar dagen werken, zonder eerst nog in de ochtend de toestanden van broodtrommels en dinges te hebben.
Kwam thuis uit werk bij een koude witte wijn, en een lange avond van vrijheid.
Miste ze gruwelijk.
Had ook veel plezier.
Elke dag gingen we Skypen, want die modernigheid hadden Echtgenoot en ik ons eigen gemaakt, vlak voor vertrek.
Zag de jongens in hun skipakjes, met rode wangen en vol verhalen.
Kreeg een kaart met ' ik mis je heel erg ' maar tijdens de telefoontjes waren ze ook weer snel weg, want er moest in de sneeuw gespeeld worden natuurlijk.
Had gebroken hart en droomde van dat ze nog baby's waren.
Maar zat ook een middag in de kroeg en dronk wat biertjes en won met mijn afgrijselijke gezang de eerste prijs met karaoke. Zelden ZO gelachen, samen met Vriendin1 en haar nieuwste TinderDate en de Verkering.
Sliep heel erg uit, de dag dat ik niet hoefde te werken.
Dacht de hele dag aan mijn bloedjes.

Zo ging dat zo'n beetje.
Een verfrissende ervaring. Pijnlijk voor het moederhart, maar ook blik in toekomst.

Toen ze terugkwamen, heb ik ze zo'n beetje 24 uur lang in mijn armen gehouden, en daarna ging eigenlijk het Gewone Leven wel weer verder.
Compleet met krijsende ochtendrituelen, een weigering-van-de-zwemles vanmiddag, waardoor ik gutsend van het zweet, Zoon2 onder mijn arm, zonder sokjes en schoentjes, maar met winterjas, in het zwembad dreigde te gooien, en uiteindelijk toch maar afdroop met een wenend kind, dat fluks weer herstelde van de toestand, terwijl mijn hartkloppingen nog even duurden.

Het werk dat ik heb, is een tijdelijke betrekking. Die nog iets tijdelijker blijkt te zijn dan gedacht. Heb ruzie gemaakt met diverse instanties omdat ik maar geen salaris kreeg, en dat was niet zo goed voor mijne bloeddruk. Zeg maar.

Zo over het algemeen, loopt het allemaal dus wel redelijk en net als bij normale mensen. Denk ik dan.
Dit weekend ben ik van plan om op bezoek te gaan bij mijn oma. De over-oma van de jongens. Nogal dement, met groot gevoel voor humor en altijd verrukt van mijn sieraden en kinderen. Ik denk dat dat ook wel verfrissend zal zijn.