Akelig en ziek en heus niet grappig.

Nou is het hier een kleine bende vol met was en cavia's en heel erg veel oude kranten en op de trap zoveel dingen dat het eigenlijk een raadsel is dat nog niet een van ons met gebroken benen is afgevoerd, dus misschien zou ik daar iets aan kunnen doen, maar ik kreeg opeens heel erg de neiging om iets te vertellen. Gaat over ziekte en ellende. Gezellig ja.

Op mijn werk heb ik heel erg veel te maken met ziekmeldingen. Dagelijks hoor ik de meest uiteenlopende verhalen over akeligheden en snot en hoest en pijn en dood en verderf en niet alleen van de werknemer zelf, maar ook van diverse familieleden, huisdieren, buren en toevallige voorbijgangers.
Sinds een tijdje houd ik bij sommige frequente ikbenziekbellers bij, wat er preciès aan de hand is, zodat ik dat later, alleen al puur voor mijn plezier en ergernis, kan teruglezen.

Hier een kleine greep uit de berichten van de laatste tijd. Zonder namen hoor, want het is niet dat ik mensen belachelijk wil maken, neen, echt niet, het is niet voor te lachen namelijk eigenlijk he, ziekte. Ellende. En alle redenen waarom een mens niet kan komen werken. Nee, niet grappig hoor. Neen. mhihihihiiihi

1. Ik ben echt heel ziek. Kuchekuche. Ja wel vaak, ja, slechte weerstand denk ik.
2. Ik ben gisteren gevallen en toen stootte ik mijn hoofd. En ik mail, want ik kan niet bellen want ik ben mijn stem kwijt.
3. Ik kan niet werken, want mijn opa ligt in het ziekenhuis. In Belgie.
4. Ja, heel gek, maar ik viel net flauw, dus kan ik niet komen werken.
5. Ik kan niet komen, 5 minuten voor mijn dienst begint, want mijn nicht ligt in het ziekenhuis. In Belgie.
6. Ja hallo, mijn vrouw kan niet komen werken. Hoofdpijn. Ja, alwèèr.
7. Ik heb last van mijn darmen. Het is vandaag maandag, ik denk dat ik zaterdag weer kom. Ja, dan pas. Hoop ik.
8. Ja nee, ik ben echt hèèl moe. Gaap.
9. Ja, echt heel gek, maar ik viel dus weer flauw. Dus ik kom liever niet. Nee, echt niet.
10. Ik heb een beetje last van mijn knie. Welnee, niks ergs. Maar ik kom niet werken.
11. Mijn opa is overleden. In Belgie.
12. Mijn neef ligt in het ziekenhuis. In Belgie.
13. Mijn opa is overleden. Eh..neenee, àndere opa. In Belgie.
14. Gurglhh, ik voel me niet zo lekker. Nee, ga liever naar bed.
15. Grmmlllblarrrk, nee, nog steeds niet lekker. Gisteren op het strand? Eh..tja.
16. Oma heel ziek. Nee, niet in Belgie, hoe kom je daar bij?
17. Oh, moest ik werken? Nee, wist ik niet. Tja, communicatiefoutje.
18. Dat meen je niet? Oh nee, stond niet in mijn agenda. Sorry hoor.
19. Ach, werkelijk? Heb ik niet goed begrepen dan, nee, alweer andere afspraken.
20. Ongesteld. Buikpijn. Ja, elke maand. Lastig ja.

Nou ja, zo een beetje. En ik vind, ziek is ziek hoor, heel niet erg, kan gebeuren, iedereen wel eens, kan beste overkomen, ja, heus wel. En ik heb vandaag ook hele dag lopen klagen, want was niet goooeoeoed, voelde me niet leeeeekkerrrr, hooooofdpijijijijn, warm, koud, auw en akelig. Maar ik denk dat het besmettelijk is misschien. Moet misschien een maandje in bed blijven. Of eens naar de dokter. In Belgie schijnt een goede te wonen.

In principe ren ik nooit, maar het was een goed weekend

Oohohh het was een goed weekend hoor. Jawel. Allereerst was ik echt heel huisvrouw'lijk, waar ik soms een vreemd genoegen in schep. Ik kocht aardbeien en druiven (die koop ik zo groots in, ik vind dat ik korting mag krijgen, trouwens) en die maakte ik allemaal schoon met een mesje en vergiet enzo en had zelfs een schort om. En daarna keek ik bepaald vergenoegd naar het resultaat op het aanrecht, bakjes vol met versche dingen. Totdat De Zonen het ook ontdekten en mijn nette gebeuren om zeep hielpen door er met handjes in te graaien en om te gooien enzo.
Verder liepen De Zonen en ik zaterdag door het buurtfeest bij mijn ouders, waar het echt erg leuk was maar ook bijzonder koud en winderig. Zoon1 sprong op een stuk of 4 luchtkussens, ik sleepte Zoon2 in de buggy rond en wij aten churros's, zoals dat betaamt, op een buurtfeest. Overigens was aan het einde van de middag alleen Zoon2 niet tot op het bot koud geworden, terwijl hij de enige was die helegaar niet in beweging was geweest, hij had alleen een geit in het kinderboerderijtje de stuipen op het lijf gejaagd door in haar in het geitengezicht te brullen dat hij er niet van gediend was dat zij hem aankeek. Wat mij doet denken, dat ik wellicht een groots wetenschappenlijke ontdekking heb gedaan, dat aardbeien en druiven een soort natuurlijke warmtebron zijn, eenmaal in het menselijk lichaam aangekomen. Dit alleen bij een klein lichaam zoals dat van Zoon2, en bij het eten van diverse kilo's per week.
Zaterdagavond kon ik kiezen tussen voetbal kijken of naar bed gaan, waarna ik voor het laatste koos wat echt een prima idee was, want ik was zondag eindelijk een beetje bijgekomen van alle leukigheden waar ik me de dagen ervoor mee had beziggehouden. En gisteren was een zondagse dag. Zoon1, zuske en ik gingen naar Amsterdam, om naar het Van Gogh museum te gaan. Z1 heeft op school een Van Gogh project gehad en is daar danig van onder de indruk geraakt, wat ik natuurlijk stimuleer, door steeds voorzichtiger om te gaan met alle duizenden tekeningen die het kind mij aanrijkt elke week 'voor jou, mamma' 'oooh dank je, moooi!' en ze steeds omzichtiger tracht kwijt te raken in lades, kastjes, vuilnisbak, onder het bed en aan de muur.

Wat echt heus niet erg was, was dat er precies dit weekend geen treinen reden tussen Haarlem en Amsterdam. Ja nee, dat is heus niet irritant hoor, precies in dat ene weekend dat wij een keer gaan. Neee, echt niet. Zoon1 vond het zelfs echt enòrm leuk. Want eerst met de bus, daarna met de trein en eenmaal in Amsterdam ook nog met de tram. A dream come true voor 'ne 5 jarige. Wij hadden onze ovchipkaart opgeladen en al, nog versch in het geheugen hoe ik bij het vorige tripje met de bus een piepklein gedoetje veroorzaakte door een niet-opgeladen kaart bij me te hebben.
En, moet gezegd, alles verliep wonderbaar soepel. We hoefden niet een keer heel erg te wachten en overstappen en instappen en uitstappen ging zonder bloed en gedoe, wat ik persoonlijk een meevallertje vind.
Eenmaal bij het museum stond er een rijtje van zo'n 3,8 kilometer, maar ook dat duurde niet heel erg lang, en we waren binnen na 1 flesje sap en 1 liga, door Zoon genuttigd. En oewaa hoor, een mooi museum. Mocht u nu erg geinteresseerd zijn en willen weten wat ik ervan vond, van dn kunst aldaar; ik vond Picasso niet zo heel bijzonder, maar Van Gogh bijzonder fraai. Zelfs kreeg ik de neiging om thuis meteen aan het schilderen te slaan, aangezien ik las dat heer Van Gogh ook gewoon 'besloten had' om schildert te worden. En welnu, als dat zo besloten kan worden en kennelijk succesvol kan zijn, wat let mij dan? (behalve het feit dat ik nog geen hark herkenbaar kan tekenen) (Is het een vork? Is het een cavia? Wat is het?)
Zoon1 was met name gecharmeerd van het trappenhuis en herhaalde een stuk of 31 keer wanneer we nou naar boohoooven gingen, maar buiten dat om vond ik hem bepaald met een kennersblik rondlopen. Ja, dat zie je wel hoor, als moeder. Echt.
Eenmaal weer buiten na een terrasje had ik met Zoon nog een gesprekje:

Ik: 'Zoon, wat vond je het mooist?'
Zoon: 'Oemeappe ' (met mond vol sinas, voor de gelegenheid heuse priklimonaaade)
Ik: 'Ja hoooor' (met ogen rollend)(want ik dacht dat hij zei; poepekakke. Zoals wel vaker als antwoord op diverse vragen)
Zoon: 'Nou wat, de bloe-sem-tak-ken ' (spelde hij uit voor zijn lieve moeder)
Ik: 'Oh, echt?'
Zoon: 'Dat zei ik toch? Waarom deed je dan zo van tsskpfffgggg' (en rolde ook met zijn ogen)
Ik: 'HAHAHAHA ik dacht dat je zei: Poepekakke '
Zoon: ' Werkelijk, doe toch eens normaal'

Nou en toen gingen wij weer naar huis, met tram, bus, trein. Wederom heel soepel, alleen moesten we voor de trein echt heel hard rennen, waardoor ik nu nog een klein beetje hartkloppingen heb, ook al is het 19 uur geleden. Want rennen doe ik in principe nooit echt.
En thuis verwachte ik Echtgenoot te zien, uitgeput na een hele middag met Zoon2, maar dat bleek niet nodig, want beide heren bleken de hele middag te hebben geslapen, dus toen gingen Zuske en ik wijn drinken, want dat is altijd een goed idee, dus ook op de zondageindevandemiddag. Dat was het weekend. Leuk ja.

Chardonnay Day en een goed feestje

Echtgenoot en ik hebben elkaar ontmoet in de kroeg, lang lang geleden, nadat wij los van elkaar reeds ontzettend beschonken waren geraakt een of twee kleine drankjes tot ons hadden genomen, wat ons beeld wellicht een beetje verkleurde, maar ook in het vroege ochtendlicht schrokken we niet heel erg van elkaar en dat was heel plezierig, zodat we toen maar besloten om te trouwen en ontzettend vaak huizen te kopen en Zonen te krijgen enzo. Wat dus maar wil zeggen dat drank lang niet alles kapot maakt wat je lief is, wat ik een opbeurende gedachte vind, persoonlijk.

Zoon1 is achteraf gezien verwekt op een wijnachtige avond, wat hem er bepaald niet minder leuk op heeft gemaakt. Natuurlijk heb ik zwanger en al maar geen wijn gedronken, waar ik dan weer wel een stuk minder leuk op werd, trouwens. Bij Zoon2 wilde ik het allemaal wat verstandiger aanpakken, wat helaas, ook weer achteraf, niet helemaal gelukt is. Tja, was ook wel toevallig geweest, haha. Haha. Haha.
Nu is dat voor hem ook heel niet slecht geweest, want het kind kreeg vandaag zijn eerste uitnodiging voor een feestje. En hij is 1. Als dat geen party-genen zijn.

Nu ben ik heus niet echtecht alcoholistisch hoor, neen, ik heb het alleen wel graag over wijn en omdat ik niet vind dat je moet praten over dingen waar je niks van weet, rest mij niks anders dan heel af en toe toch een klein glaasje te drinken.
En ik weet een hoop over wijn.

- het zit in een fles
- is rood
- of wit
- of rose

Ja, ik ben zelf ook onder de indruk.

Ik houd niet alleen van een wijntje, maar ook van de gelegenheden eromheen. De avonden met vriendinnen thuis, van de kroeg en terras en feestjes. En nu treft het dat ik me altijd schijn te omringen met gelijkgestemden. Zo ook Vriendin-MedeMoeder-Schoolpleingenoot-Partnerincrime-S. Die mij uitnodigde voor een feest, een fancy hip feest met bn-ers enzo, zodat ik elke keer ging van hihihi, ondertussen natuurlijk heel cool rondkijkend, want ja, zo ben ik hoor, je kunt mij best ergens mee naartoe nemen. Ik had mijn glittertruitje aan en alles. Het was een zeer goede avond, zo'n goede avond, dat ik vandaag na slechts 4 uurtjes slaap toch de hele dag vrij fris op mijn werk zat, puur door de energie van de avond ervoor. En nu las ik vandaag, dat het gisteren Chardonnay Day was. Werkelijk, dat is natuurlijk een feest op zich waard, naar mijn mening, en ik denk dus zelfs dat ik het aan heb gevoeld, en dat daarom de wijntjes zo lekker smaakten gisteren. En nu maak ik even een kopje thee, want ik hoef heus niet àltijd wijn hoor, die indruk wil ik echt niet wekken.

Conversatie over de toekomst en de pil.

Ik: Zooohooon, kom je later, als je een grote sterke man bent, nog wel vaak met je mamma knuffelen?
Zoon1: Neen.
Ik: Ach...(diep teleurgesteld)
Zoon1: Maar ik kom wel vaak langs hoor. Als ik in mijn eigen huis woon.
Ik: Ah, dat is ook heel prettig ja.
Zoon1: Als het me uitkomt, natuurlijk. Met mijn kinderen enzo. Die ik dan met mijn vrouw heb.
Ik: Ja, logisch. Snap ik.
Zoon1: Blerk, ik verheug me er niet op. Een vròuw. Voor mijzelf alleen. GATVERDAMME.
Ik: Tja... je kunt natuurlijk ook met een man trouwen.
Zoon1: Ja, dat is wel beter. Maar ik wil wel een kindje. En dat kan dan weer niet. Want twee zaadjes in een buik... daar word je ziek van.
Ik: Nouou.. niet ziek, maar je krijgt er geen kindje van.
Zoon1: Nee, precies. Dat zeg ik. Heb jij nog eitjes in je buik?
Ik: Eh, ja.
Zoon1: Doe je daar nog wat mee?
Ik: Neen Zoon, neen.
Zoon1: Nu, gelukkig maar.
Ik: Ja, inderdaad.
Zoon1: Neem jij elke dag je pil in, die zorgt dat je geen baby's meer in je buik krijgt?
Ik: Jazeker jongen.
Zoon1: Goed zo.

En zo konden wij tevreden het nachtritueel afronden met diverse kusjes en slaaplekkers. Soms zijn wij het erg met elkaar eens, Zoon1 en ik.

Maar 1 wens

Ook al zag Collega N er vandaag zo fabulous uit met de fancy ketting die we allebei al lang wilden, nieuwe schoenen van de Primark en dunner dan ever en ik me bepaald een koe voelde, ook al omdat ik nogal veel had geluncht èn een moorkop had gegeten en 23 chocolaatjes, was het vandaag een goede dag. Zoon2 kwam wel koortsig uit het kinderdagverblijf thuis, dus we maken ons op voor wellicht ziekteronde nummer 32, voor nu ligt de hele boel te slapen en Echtgenoot maakt zich nuttig in de reeds twee-derde-affe keuken in Huis2. Als ik dan zo de balans een beetje opmaak, heb ik eigenlijk àlles wat ik begeer. Ik heb namelijk mijn Echtgenoot, ik heb De Zonen, ik heb Huis2, ik heb de leukste familie en de meest fabulous vriendinnen en ik heb een laptop.
Wat ik nou alleen nog best wel mis, echt dat ene dingetje: een schoonmaakster. Want ik heb net verdorie ruim een uur lang de badkamer schoongemaakt die er zo vreselijk aan toe was, ik schaamde me daar in mijn eentje op mijn knietjes. Ik ben als een dolle tekeer gegaan en ik hoop niet dat De Zonen boven bedwelmd zijn door de chloorlucht die ook bij mij bepaald op mijn ogen sloeg, maar het is weer netjes. En getver, daar had ik zo geen zin in. Een schoonmaakster lijkt me nou zo heerlijk, dat is wat mijn leven compleet zou maken.
(En nog een paar kleine dingetjes: die ketting, zes paar nieuwe schoenen, een nieuwe tuinset, vogeltjesbehang, plantjes die niet elke maand doodgaan, een sauna in huis, een nespressomasjien, een heleboel nieuwe boeken, een wit jasje, een rood jasje, een blauw jasje, maat 38, maat 39, lang haar met krullen, de gave om altijd relaxed te zijn, niet meer werken, cup c, een auto, een chauffeur, heel veel geld, behoefte aan fruit, een afkeer van chips, maar 4 uur slaap per nacht nodig, 8 uur slaap per nacht, geen cavia's, werk op loopafstand van huis, plezier in regen, zin om te fietsen, educatieve gaven, goed zelf kleding kunnen maken, discipline, sportiviteit, kinderen die doen wat ik zeg, kunnen behangen, in schuren durven, op zolder durven, geen gat in hand, een afkeer van de Hennes, een afkeer van de Hema, een kok, altijd iets om aan te doen, geen agressie tegen supermarktmedewerkers, geduld, een nieuwe fiets, een boekhouder, geen gemeentelijke belastingdinges rekeningen, elke maand vakantiegeld, gezonde sigaretten, nooit een kater, een Hennes in Bloemendaal, een Zara in Bloemendaal, Huis2 op loopafstand van de stad, een kinderdagverblijf zonder ziektes, al mijn vriendinnen als buren, nooit ruzie, elke dag een schoon bed, een vakantiehuis in zonnige oorden, een vakantiehuis in de Biesbosch, een zeilboot, een roeiboot, kinderen met een zwemdiploma, een trampoline in de tuin, dat ik op een trampoline kan, dat ik niet misselijk wordt op een schommel, een verkocht Huis1)
Ja, want ik ben echt een tevreden mens ja.

Van mijn koffer die op zolder ligt

Soms kom ik erg in de verleiding om 's ochtends heel erg vroeg als de boel nog slaapt, of eigenlijk ook wel 's avonds, of gewoon midden in de dag, mijn koffer te pakken, mijn zusje te bellen en met heel veel zomerjurkjes en sigaretten naar Schiphol te gaan en samen een vliegtuig te pakken, en pas bij aankomst in een zonnig oord het thuisfront weer te bellen om vrolijk mede te delen dat ik de komende week afwezig ben. Ja, soms hoor. Niet echt èlke dag. Niet èlke dag. Maar toch verontrustend vaak. Ik was net zelfs heel even op internet aan het kijken naar tickets, niet eens goedkope, als het maar naar ver weg is.
Nu is dat in het echt wel wat lastiger dan het lijkt, al is het maar omdat mijn koffer op zolder ligt en ik die trap niet op durf, en ik denk dat als ik Echtgenoot om hulp zou vragen, dat hij misschien wel zou tegensputteren.
Niet dat ik niet heel leuke Zonen en Echtgenoot heb hoor, maar deze ochtend was er eentje, waar ik eigenlijk alleen nog maar aan wil terugdenken met drank in mijn handen.

Dit weekend was Een Goede, dat wel. Met twee gezellige feestjes, mooi weer, wijn en bier en pannenkoeken enzo, hoewel we gisteren na de pannenkoeken even in een kleine impasse kwamen omdat we gingen Wandelen. En bij Wandelen denk ik aan een klein ommetje, van hooguit een uurtje misschien, maar op een of andere manier betekent Wandelen in mijn leven altijd urenlang lopen op nare schoenen en koud en te lang. Zonder dat dat mijn schuld is, natuurlijk. Wij kregen het gisteren voor elkaar om een verkeerd paadje in te slaan en ongelooflijk om te moeten lopen terug naar de goede uitgang van het bossige gebeuren waar we waren.

Maar allee, zonnig type dat ik ben, daar deed ik niet hèèl lang heel vervelend over. Waar ik wel vervelend over deed, was de melding van Echtgenoot dat vanmorgen ons nieuwe keukenblad in Huis2 bezorgd zou worden. En hoe ik (ik?) dat dacht te gaan regelen. Dit gesprek hadden wij in bed, dus in de avond. Nu zag ik niet helemaal voor me hoe ik deze ochtend 4 uur lang in Huis2 kon vertoeven met Zoon2 die eigenlijk naar bed moet tijdens de ochtend, terwijl in Huis2 alleen een halve keuken, een stoffige stapel hout en een halve fles lauwe cola staan.
Gelukkig is Vriendin2 de reddende engel gebleken. Zij woont (hoezee!) drie huizen bij Huis2 vandaan en zou de keukenbladbrengmeneren kunnen ontvangen.
Dat leek mij allemaal prima geregeld en vrij gerustgesteld konden we gaan slapen gisteren. Ik werd vannacht een paar keer wakker wegens verregaande buikpijn en ellende, maar toch was het een redelijke nacht.
Vanmorgen hadden we een piepklein huiselijk drama omdat Zoon1 niet zijn piratenzwaard mee naar school mocht nemen en hij daar niet erg begrijpend over was en Zoon2 viel tot drie keer aan toe met een ontzettende klap op zijn achterhoofdje omdat hij een bak druiven probeerde te pakken om die eens tot zich te nemen, terwijl hij zijn broodje door de kamer had gegooid. Maar, dit zijn standaard dingen voor in de ochtend, waar ik waarlijk niet meer zo van opkijk.

Waar ik wel van opkeek, was de vuilniswagen die voor mij reed vanmorgen. Onze halve buurt ligt open, zodat ik maar 1 route naar school kan fietsen, die ik natuurlijk blijmoedig neem. De bakfiets vol met Zoon2 die snikkend over zijn hoofdje wreef en Zoon1 met een ooglap voor en een haak aan zijn hand (en zonder zwaard om de piratenoutfit af te maken), begaf ik me op weg. Tot ik de vuilniswagen tegenkwam. En ik twintig minuten, 20 minuten, TWINTIG minuten achter die stinkende walmende wagen moest rijden, heeeeeeel langzaam, omdat ze niet, niet, NIET, opzij wilden gaan. Ik kon er niet langs en ze gingen niet opzij. En ik voelde de irritatie opkomen, met elke meter die we vooruit kropen. Zo, vanuit mijn tenen, langzaam door mijn hele lichaam, bekroop mij een bepaald wild gevoel wat ik eigenlijk alleen maar ken van die keer dat ik de kurkentrekker kwijt was.
Toen we uiteindelijk aan het eind van de straat waren, heb ik echt heel charmant, educatief èn meisjesachtig, mijn middelvinger opgestoken en een paar fraaie bewoordingen over straat geroepen. Tja. Zoon1 keek bepaald geinteresseerd bij de woorden die ik riep en ik zag her en der wat gordijnen voor de ramen verschuiven. Het is misschien toch maar erg goed dat we gaan verhuizen, want ik denk niet dat ik een heel goede indruk heb achter gelaten.

Briesend en tierend kwam ik op school aan en nadat Z1 in de klas zat, er drie kinderen in de drukke gang over Z2 waren gelopen, ging mijn telefoon. Het was Echtgenoot, die de mededeling deed dat onze sleutel en pinpas 'even' naar Huis2 moesten, omdat anders Vriendin2 niet de honneurs qua keukenblad kon waarnemen. En toen werd het zwart voor mijn ogen ja. Want ik had niet mijn portemonnee mee, want waarom zou ik. Dus ik kon weer terug naar Huis1 (Terwijl de school op de route naar Huis2 ligt, ja) om de boel te halen. Ik kon geen stap verder zetten zonder koffie, dus moest even dringend langs mijn moeder, waar Zoon2 erg verheugd over was. Na de koffie fietste ik naar Huis1. Haalde pinpas. Fietste naar Huis2. Best wel echt een eind, hoor. Gaf spullen af. En ging weer op weg terug naar Huis1. Halverwege had ik Echtgenoot weer aan de lijn. Ik was inmiddels redelijk in mijn nopjes, dat ik de boel dan toch maar even geregeld had, maar daar dacht hij anders over. Rustig vanachter zijn bureau gezeten, stel ik me zo voor. Maar goed, dat is meer ter illustratie. (En ook ter illustratie dus mijzelve, zwetend op de fiets, reeds 238 kilometer in de benen). Er had namelijk een briefje op de deur gemoeten, dat de menerenvanhetkeukenblad zouden wèten dat de sleutel zich een paar huizen verderop bevond. Nu ben ik meestal wel goed voorbereid op dingen, maar ik had er even niet aan gedacht dit keer om op pad te gaan met papier, een stift en plakband in mijn zak. Ja, gek genoeg.
Het leek mij het beste, in de situatie, dat wij niet meer telefoneerden, Echtgenoot en ik. Dus hingen we op, en eenmaal weer in Huis1 probeerde ik de transportdienst van het keukenbladgebeuren te pakken te krijgen. Dat lukte aardig en hoewel de mevrouw aan de lijn het zeer raar vond dat ik een of ander ordernummer niet wist, daar eerst echt heel vervelend en moeilijk over deed, maar toen bleek dat het ook gewoon via de postcode kon (?!), was het vrij snel opgelost. Het was tien uur, en omdat de boel bezorgd kon worden vanaf kwart voor tien, was de mevrouw nog zeer bezorgd of het bericht wel op tijd aan zou komen bij de bezorgers. Haha, lachte ik. Alsof dat zo snel gaat, tussen kwart voor tien en èèn bezorgen, betekent toch zeker dat ze om half twee komen, dat weet iedereen. Dat vond de mevrouw niet om te lachen, en toen hingen wij ook maar op. En ik kreeg een half uur later bericht van Vriendin, dat alles goed was gegaan.

En nu hoop ik maar gewoon een paar dingen; dat Vriendin2 voor altijd daar blijft wonen, want hoe moet ik zonder haar. Dat Echtgenoot mij vandaag nog een keer belt en zegt hoeveel hij toch van mij houdt, en dat ik een keer ongezien mijn koffer van zolder kan krijgen, en dat ik het telefoonnummer van mijn zusje niet vergeet, op een kritiek moment tijdens het boeken van tickets.

Van de gemengde gevoelens en de halve keuken

Ach en zo reden wij vanmiddag door onze nieuwe woonplaats. Wij gingen op bezoek bij het nieuwe kinderdagverblijf van Zoon2, namelijk. Het was leuk, ja. Vrindelijke mensen, helemaal niet eng dorps en Bloemendaalachtig zelfs, dat was waarlijk een meevaller. In de auto terug heersten gemengde gevoelens. Zoon1 had iets te hard gespeeld vanmiddag en eiste op boze toon dat het raam open moest, wilde iets lekkers krijgen en mopperde voor zich heen in het algemeen over diverse zaken. Zoon2 was in zijn nopjes, nog in het jeugdige ongewisse van de veranderingen in zijn vertrouwde leventje die wij al maanden voor hem aan het plannen zijn en die wij zojuist nog concreter hadden gemaakt door hem grofweg bij zijn lieve juffies weg te halen door vrienden te maken met heel andere juffies. Daarbij had hij een koekje gekregen en veel meer eist hij niet, zo om een uur of vijf 's middags. Echtgenoot zat alweer met zijn gedachten bij heel andere zaken, mompelde iets dat ik niet helemaal verstond maar wat waarschijnlijk ging over iets waar hij toch geen reactie op verwachtte. Zo converseren wij vaak, trouwens. Ik praat over veel belangwekkende zaken tegen hem, de Hennes, mijn vriendinnen, eten hij luistert niet, mompelt in het wilde weg wat, zodat ik denk dat hij meedenkt, luistert en antwoord geeft, vervolgens blijkt een hele tijd later dat hij helegaar niet luisterde en geen idee heeft wat ik zei, wat de plannen en afspraken zijn in het algemeen en mijn plannen en gedachten in het bijzonder. Altijd als hij praat, luister ik vanzelfsprekend heel aandachtig, geef mijn mening en draag veel goede ideeen aan, waar hij dan vervolgens weer niet naar geluisterd heeft. Ongeveer zo. We communiceren wat af, hoor. Gelukkig smsen en mailen we veel naar elkaar, wat voor sommige zaken wel praktisch is, om ooit iets concreet te maken zeg maar. Maar geen kwaad woord over Echtgenoot hoor, hij staat as we speak alweer te werken in Huis2 teneinde een mooi huis te maken voor vrouw en kinders, ja, het is een goed man. Ook al zeurde ik vanavond trouwens een beetje dat ik wel wilde dat hij thuisbleef enzo, ja, ik ben soms echt heel vervelend. Ach ja. Lala.

Anyway, ik zat ook nog in de auto en ik dacht aan veel verschillende dingen tegelijkertijd.
Allereerst, zodra wij het dagverblijf uitliepen, dacht ik eerst, wat het toch allemaal groen en beeldig is, daar in de omgeving. We liepen gewoon in een straat, niet in een bos ofzo, en oei oei, wat een bòmen! Ik zàg bijkans het bos niet meer. (Door de bomen. Geen bos. Ha.Ha.Ha.)Daarna, eenmaal in de auto, bekroop mij opeens het angstgevoel dat ik de laatste weken wel vaker heb. We gaan in een dorp wonen, werkelijk. Een dorp. Volgens Echtgenoot is het gewoon een suburb van de stad. Jaja, maar het is dus wel een dorp, officieel enzo. Het is niet meer mijn geboorteplaats. Ik moet niet meer 'Haarlem' invullen bij woonplaats, straks. Ga ik me thuisvoelen? Want ook al gaan we bepaald heus niet in een enorme villa aan een of andere laan wonen, wat je meteen voor je ziet als je 'Bloemendaal' hoort, het is wel echt een andere omgeving, andere mensen en andere winkels, andere ouders op het schoolplein en misschien wel kinderen die Roderick heten of iets engs, en heel zeker een heleboel kinderen op hockey en vioolles. En damn, vioolmuziek vind ik vre-se-lijk. (Serieus, ik kan niet tegen vioolmuziek. Ik wil altijd mijn haar weer blond verven als ik vioolmuziek hoor, zo erg. Of erwtensoep eten. Of een kniebroek in parachutestof gaan dragen. Gewoon om vioolmuziek minder erg te laten lijken).

Ook dacht ik aan De Zonen. Zoon1 die naar een nieuwe school moet, waar hij niemand kent, maar die nog wel te paaien is met zijn nieuwe grote kamer en een speeltuintje om de hoek en het bad in de badkamer, maar dan Zoon2, die màànden heeft moeten wennen aan het kinderdagverblijf, nu eindelijk zijn juffies lief vindt en die straks weer helemaal opnieuw kan beginnen. Aan mijn ouders die niet meer zo dichtbij wonen dat ik dagelijks langs hun huis fiets. Nog steeds is het maar een kwartiertje fietsen, maar toch he.

En ik dacht aan de vakanties van de afgelopen jaren, waar Echtgenoot en ik in elk dorp waar we doorheen kwamen, meteen bij makelaars gingen kijken, over hoe mooooi en hoe leuueuuek en hoe groooot je toch kunt wonen in de diverse groenachtige omgevingen. Maar dat we daarna dan elke keer zeiden dat we, haha, toch echt maar niet uit Haarlem weg zouden gaan, stel je voooor.
En okee, Bloemendaal is niet hetzelfde als Ermerveen, in Drenthe. Maar ik doe graag een beetje dramatisch.

De keuken is trouwens nu half geinstalleerd en morgen gaat E de vloer leggen. Mocht u zich afvragen hoe het ervoor staat.