dinsdag 13 juli 2010
donderdag 8 juli 2010
Hoera. Vakantie. Hoera.
' Ik vind mijn leven niet leuk meer ' aldus Zoon1, 's ochtends om 07.15 uur.
' Ach jongen, hoezo dan? ' deed ik begrijpend.
' Elke dag is alles maar hetzelfde ' mopperde Zoon, duidend op het tandenpoetsen, waarmee ik wilde aanvangen.
' Ik wilde dat de hele wereld een kermis was ' filosofeerde hij nog door.
' In de draaimolen moet je ook schone tandjes hebben schatje ', drukte ik het gesprek de kop in. Gelaten liet het kind zich zijn tandjes schoonmaken, zich bewust denk ik van het tijdstip en mijn kater humeur. Het is een slim kind.
Het zijn zware tijden voor een kleuter; de zomervakantie begint over twee dagen en het gaat al twee weken nergens anders over. Van een picknick met de hele klas ten afscheid van het jaar en de juf tot pannenkoeken eten in de klas, voor de laatste keer naar de kleuterbibliotheek, vakantieverhalen, het meekrijgen van alle knutselwerken, geen vaste plek meer in de kring, alleen nog maar buitenspelen. Je zou toch maar kleuter zijn, met behoefte aan structuur en duidelijkheid.
En dan die vermaledijde voetbal. Wij hebben een bijzonder mooie Hup Holland slingert hangen, door het kind eigenhandig bestempeld en gekleurd, hij heeft een vlaggetje op zijn wang en een oranje shirt en hij kan heel mooi vals zingen, van NederlandohNederlandjijbentdekampioeoeooon. Maar het interesseert hem allemaal niets. Hij is boos op pappa omdat Nickelodeon niet op mag, als Nederland speelt, en hij lag zich laatst in zijn bedje heel sadistisch te verkneukelen dat ' pappa lekker niet voetbal kan kijken vanavond, want het komt heeeel laat pas gheghehehehehe ' (om 20.30 uur dus). En vanmorgen op de fiets vroeg hij ' waarom iedereen het de hele tijd toch over voetbal heeft '. Ik vond het geen gekke vraag en mompelde iets over de beste van de wereld zijn enzo, waarop hij feilloos wist te antwoorden dat hìj toch zeker de lìefste van de wereld is. Wat ik niet anders kon dan beamen.
Kortom, roerige tijden. En het is nog niet eens vakantie. Straks is het kind zes heule weken thuis. Echtgenoot is vijf hele weken thuis. En ik moet heel veel werken. Maar of dat nu zo erg is...
' Ach jongen, hoezo dan? ' deed ik begrijpend.
' Elke dag is alles maar hetzelfde ' mopperde Zoon, duidend op het tandenpoetsen, waarmee ik wilde aanvangen.
' Ik wilde dat de hele wereld een kermis was ' filosofeerde hij nog door.
' In de draaimolen moet je ook schone tandjes hebben schatje ', drukte ik het gesprek de kop in. Gelaten liet het kind zich zijn tandjes schoonmaken, zich bewust denk ik van het tijdstip en mijn
Het zijn zware tijden voor een kleuter; de zomervakantie begint over twee dagen en het gaat al twee weken nergens anders over. Van een picknick met de hele klas ten afscheid van het jaar en de juf tot pannenkoeken eten in de klas, voor de laatste keer naar de kleuterbibliotheek, vakantieverhalen, het meekrijgen van alle knutselwerken, geen vaste plek meer in de kring, alleen nog maar buitenspelen. Je zou toch maar kleuter zijn, met behoefte aan structuur en duidelijkheid.
En dan die vermaledijde voetbal. Wij hebben een bijzonder mooie Hup Holland slingert hangen, door het kind eigenhandig bestempeld en gekleurd, hij heeft een vlaggetje op zijn wang en een oranje shirt en hij kan heel mooi vals zingen, van NederlandohNederlandjijbentdekampioeoeooon. Maar het interesseert hem allemaal niets. Hij is boos op pappa omdat Nickelodeon niet op mag, als Nederland speelt, en hij lag zich laatst in zijn bedje heel sadistisch te verkneukelen dat ' pappa lekker niet voetbal kan kijken vanavond, want het komt heeeel laat pas gheghehehehehe ' (om 20.30 uur dus). En vanmorgen op de fiets vroeg hij ' waarom iedereen het de hele tijd toch over voetbal heeft '. Ik vond het geen gekke vraag en mompelde iets over de beste van de wereld zijn enzo, waarop hij feilloos wist te antwoorden dat hìj toch zeker de lìefste van de wereld is. Wat ik niet anders kon dan beamen.
Kortom, roerige tijden. En het is nog niet eens vakantie. Straks is het kind zes heule weken thuis. Echtgenoot is vijf hele weken thuis. En ik moet heel veel werken. Maar of dat nu zo erg is...
zondag 4 juli 2010
Zondagmorgen
Zoon1: Moeder?
Ik: Eh, ja, Zoon?
Zoon1: Mag ik in het zwembadje?
Ik: Ja kind, doe maar lekker
Zoon: en Moeder?
Ik: haha. Ja?
Zoon: Wij moeten vanavond mijn haren wassen. Het is harendagwas.
Ik: Zo is het.
Zoon: Kristel Barendregt! Nu ben ik het zat.
Ik: ??
Zoon: Haha, grapje.
Zo ziet u, een fraaie zondagochtend. En leest;
Ook heb ik al een uur met Zoon1 in bed gelegen, vanaf 06.30 uur toen hij vond dat de dag was begonnen. Het was heerlijk samen liggen, ook al kreeg ik drie keer een elleboog in mijn gezicht, voeten in mijn buik en vingers in mijn oog. In de basis was het best lekker, ik kon in elk geval nog even in bed blijven, immers.
Verder heb ik al een quiche gebakken, ten behoeve van het uitje wat mij met de klas van Zoon1 hebben, hedenmiddag. En een kilo aardbeien schoongemaakt. En 2 wassen gedraaid en opgehangen. Zoon2 gevoederd, gefatsoeneerd en weer te bedde geslingerd.
en het is pas 10.00 uur.
Argh!
Het moet niet gekker worden nu.
Ik schrik een klein beetje van deze opsomming van activiteiten op de vroege zondagmorgen, u ook zeker.
Het lijkt net of ik opeens uit het niets enorm moederlijk ende huishoudelijk ben geworden. Straks ga ik nog zelf brood bakken, kaas maken en alleen nog maar biologisch eten en geen make up meer opdoen en jute kleding dragen.
Maar neen.
Dat denk ik niet hoor.
Als tegenhangert van vanmorgen zal ik namelijk de rest van de dag niets uitvoeren. Zoon1 zit in zwembadje, Zoon2 ligt te bedde, Echtgenoot is aan het fietsen en is nog onwetend van de invulling van de rest van zijn dag. Ghehe.
Ik: Eh, ja, Zoon?
Zoon1: Mag ik in het zwembadje?
Ik: Ja kind, doe maar lekker
Zoon: en Moeder?
Ik: haha. Ja?
Zoon: Wij moeten vanavond mijn haren wassen. Het is harendagwas.
Ik: Zo is het.
Zoon: Kristel Barendregt! Nu ben ik het zat.
Ik: ??
Zoon: Haha, grapje.
Zo ziet u, een fraaie zondagochtend. En leest;
Ook heb ik al een uur met Zoon1 in bed gelegen, vanaf 06.30 uur toen hij vond dat de dag was begonnen. Het was heerlijk samen liggen, ook al kreeg ik drie keer een elleboog in mijn gezicht, voeten in mijn buik en vingers in mijn oog. In de basis was het best lekker, ik kon in elk geval nog even in bed blijven, immers.
Verder heb ik al een quiche gebakken, ten behoeve van het uitje wat mij met de klas van Zoon1 hebben, hedenmiddag. En een kilo aardbeien schoongemaakt. En 2 wassen gedraaid en opgehangen. Zoon2 gevoederd, gefatsoeneerd en weer te bedde geslingerd.
en het is pas 10.00 uur.
Argh!
Het moet niet gekker worden nu.
Ik schrik een klein beetje van deze opsomming van activiteiten op de vroege zondagmorgen, u ook zeker.
Het lijkt net of ik opeens uit het niets enorm moederlijk ende huishoudelijk ben geworden. Straks ga ik nog zelf brood bakken, kaas maken en alleen nog maar biologisch eten en geen make up meer opdoen en jute kleding dragen.
Maar neen.
Dat denk ik niet hoor.
Als tegenhangert van vanmorgen zal ik namelijk de rest van de dag niets uitvoeren. Zoon1 zit in zwembadje, Zoon2 ligt te bedde, Echtgenoot is aan het fietsen en is nog onwetend van de invulling van de rest van zijn dag. Ghehe.
zondag 27 juni 2010
Komt dus echt niet door nieuwe schoenen
Heb De Zilveren Schoenen ook aan Zus gegeven, voor hare verjaaring. Heb er niet bijgezegd dat ik nu al 2.5 dag kramp in rechtervoet heb.
Maar misschien komt kramp wel niet van Zilveren Schoen.
Ik denk het eigenlijk niet.
Ik hou er trouwens ook niet van om lelijke eigenschappen toe te kennen aan zulks leuks als Zilveren Schoenen. En daarbij gaat mijn moeder anders de hele tijd zeggen dat ik ze niet meer aan moet doen. En daar kan geen sprake van zijn natuurlijk.
Maar ik doe ze toch maar even niet aan, want het is eigenlijk veel meer blote voeten weer. Immers. En dat heeft dus helemaal niks te maken met zere voet. Ook al kon ik er vannacht bijkans niet van slapen en ondanks de voetmassaaaaage waar ik Echtgenoot toe gedwongen had, werd de pijn niet minder. En viel ik vanmorgen languit naast de echtelijke sponde, toen ik zeg maar heel gewoon uit bed wilde stappen voor het ontbijt van Zoon2.
Maar ik denk toch niet dat het door Schoenen komt hoor.
Hoewel het wel allemaal begon toen ik ze een hele dag aan had gehad. Maar op die dag gaf iedereen (iedereen!) mij zoveel complimenten, over mijn leuke voetverschijning, dat het nooit zo kan zijn dat daar nu ellende van is gekomen.
Misschien is er ongemerkt iets heel zwaars op mijn voet gevallen, zonder dat ik het doorhad. Een baksteen ofzo, of misschien een stoel. Of heb ik in een soort slaap-waak-toestand diverse ballet-poses geoefend. Waarvan ik heel goed zou moeten weten dat niet te doen, in mijn toestand. (toestand niet bijzonder ofzo, maar gewoon mijn standaard toestand zeg maar = niet geschikt voor sportieve en lenige aangelegenheden).
Ik zal er wel nooit achterkomen. Het blijft waarschijnlijk voor altijd een raadsel. Maar ik zit er maar mee. Kan bijna niet lopen. Zal mij dus wijn moeten làten inschenken. He bah. * zet zonnebril recht *
Maar misschien komt kramp wel niet van Zilveren Schoen.
Ik denk het eigenlijk niet.
Ik hou er trouwens ook niet van om lelijke eigenschappen toe te kennen aan zulks leuks als Zilveren Schoenen. En daarbij gaat mijn moeder anders de hele tijd zeggen dat ik ze niet meer aan moet doen. En daar kan geen sprake van zijn natuurlijk.
Maar ik doe ze toch maar even niet aan, want het is eigenlijk veel meer blote voeten weer. Immers. En dat heeft dus helemaal niks te maken met zere voet. Ook al kon ik er vannacht bijkans niet van slapen en ondanks de voetmassaaaaage waar ik Echtgenoot toe gedwongen had, werd de pijn niet minder. En viel ik vanmorgen languit naast de echtelijke sponde, toen ik zeg maar heel gewoon uit bed wilde stappen voor het ontbijt van Zoon2.
Maar ik denk toch niet dat het door Schoenen komt hoor.
Hoewel het wel allemaal begon toen ik ze een hele dag aan had gehad. Maar op die dag gaf iedereen (iedereen!) mij zoveel complimenten, over mijn leuke voetverschijning, dat het nooit zo kan zijn dat daar nu ellende van is gekomen.
Misschien is er ongemerkt iets heel zwaars op mijn voet gevallen, zonder dat ik het doorhad. Een baksteen ofzo, of misschien een stoel. Of heb ik in een soort slaap-waak-toestand diverse ballet-poses geoefend. Waarvan ik heel goed zou moeten weten dat niet te doen, in mijn toestand. (toestand niet bijzonder ofzo, maar gewoon mijn standaard toestand zeg maar = niet geschikt voor sportieve en lenige aangelegenheden).
Ik zal er wel nooit achterkomen. Het blijft waarschijnlijk voor altijd een raadsel. Maar ik zit er maar mee. Kan bijna niet lopen. Zal mij dus wijn moeten làten inschenken. He bah. * zet zonnebril recht *
maandag 21 juni 2010
Hete vuren
Soms zit een weekend vol met nuttige dingen, goede uitstapjes en prettige omstandigheden.
Zo'n weekend was dit niet.
Haha.
Jawel, zo'n weekend was dit wel.
Mijn haren zijn eindelijk weer zwart, in plaats van grijs. Ik heb samen met Zoon1 de heeeele, jawel, de heeeele Hennes leeggekocht ten behoeve van zijn kledingkast. Ik ben naar de kappert geweest. En. EN! Ik ben in het bezit van zilveren schoenen. Aahhhhh, wat een zucht van opluchting. Ze doen een klein beetje pijn, maar pfff, ik heb wel voor hetere vuren gestaan.
Zo was ik afgelopen donderdag op het consultatiebureau waar dehele vervelende mevrouw die mij altijd zo eng en achterdochtig aankijkt wijkverpleegkundige mij fijntjes wees op het feit dat Zoon2 ' nogal bovenin de curve zit ' , wat eigenlijk gewoon betekent; hij is een vetklep. Ik ben erg trots op De Zonen, die beiden buddhaesque afmetingen vertonen, als baby. Ze zijn rond en dik en zacht en ik doe Zoon2 ook nog mutsjes op, waardoor zijn dikke gezichtje extra rond eronderuit komt. Je zou bijna denken dat ik uit Polynesië kom, waar groteske dikte als het summum van schoonheid wordt gezien, (dat klinkt slim hee, maar ik heb het van internet, ghiihihi)maar dat is niet zo, voor mijzelve geldt dit allerminst (nog 3 kilo! Drie!), maar ik vind het voor De Zonen een buitengewoon goede eigenschap, het babydik.
Niet dat ik Zoon2 nu elke dag slagroomtaartjes en roombotercroissantjes voer, welneen. De Zonen zijn helemaal uit zichzelf zo blakend, puur op melk en geschmutste worteltjes.
Echter moet ik mij toch al jaren verantwoorden op het consultatiebureau, elke keer weer. En nu zag Echtgenoot dit weekend, dat de wipstoel waar Zoon2 in verblijft ten tijde van zijn groentehapje, geschikt is tot maximaal 9 kilo. Zoon2 weegt meer dan dit, en hij is pas 5 maanden, terwijl zulks een stoel volgens mij tot minstens 1 jaar gebruikt kan worden. Woehahah! Waarschijnlijk zal hij dientengevolge ook nooit in een fietsstoeltje mogen, als het zo doorgaat. Moet hem dus leren fietsen voor hij 9 maanden is. Nogal een opgaaf, aangezien Zoon1, die al 4.5 is, dit nog steeds niet kan.(Zoon1 heeft vele andere kwaliteiten)(Zoals; tot 10 tellen in het Engels; wan toe trie fuur voef sieks sivven eet nijn toen)(heul knap he!)
Desalniettemin, niettegenstaande, hetere vuren dus. De zilveren schoenen staan te glanzen naast mijn nieuwe broek, 3 kilo verwijderd van aantrekken. (Gaat vet ook van je voeten af?)En nu is Zoon2 ziek. En zal ik vanmiddag weer een ritje richting huisarts maken.
Voor de 3e keer in 1 week.
Ik lijk wel een stalker van de dokter, zo vaak kom ik daar.
Misschien kunnen we vriendinnen worden, dan is het ook niet zo genant, dat ik daar elke dag binnen kom zetten.
Ik denk dat ik maar een flesje wijn voor haar meeneem, mevrouw de doktert. Dan drinken we er op.
Zo'n weekend was dit niet.
Haha.
Jawel, zo'n weekend was dit wel.
Mijn haren zijn eindelijk weer zwart, in plaats van grijs. Ik heb samen met Zoon1 de heeeele, jawel, de heeeele Hennes leeggekocht ten behoeve van zijn kledingkast. Ik ben naar de kappert geweest. En. EN! Ik ben in het bezit van zilveren schoenen. Aahhhhh, wat een zucht van opluchting. Ze doen een klein beetje pijn, maar pfff, ik heb wel voor hetere vuren gestaan.
Zo was ik afgelopen donderdag op het consultatiebureau waar de
Niet dat ik Zoon2 nu elke dag slagroomtaartjes en roombotercroissantjes voer, welneen. De Zonen zijn helemaal uit zichzelf zo blakend, puur op melk en geschmutste worteltjes.
Echter moet ik mij toch al jaren verantwoorden op het consultatiebureau, elke keer weer. En nu zag Echtgenoot dit weekend, dat de wipstoel waar Zoon2 in verblijft ten tijde van zijn groentehapje, geschikt is tot maximaal 9 kilo. Zoon2 weegt meer dan dit, en hij is pas 5 maanden, terwijl zulks een stoel volgens mij tot minstens 1 jaar gebruikt kan worden. Woehahah! Waarschijnlijk zal hij dientengevolge ook nooit in een fietsstoeltje mogen, als het zo doorgaat. Moet hem dus leren fietsen voor hij 9 maanden is. Nogal een opgaaf, aangezien Zoon1, die al 4.5 is, dit nog steeds niet kan.(Zoon1 heeft vele andere kwaliteiten)(Zoals; tot 10 tellen in het Engels; wan toe trie fuur voef sieks sivven eet nijn toen)(heul knap he!)
Desalniettemin, niettegenstaande, hetere vuren dus. De zilveren schoenen staan te glanzen naast mijn nieuwe broek, 3 kilo verwijderd van aantrekken. (Gaat vet ook van je voeten af?)En nu is Zoon2 ziek. En zal ik vanmiddag weer een ritje richting huisarts maken.
Voor de 3e keer in 1 week.
Ik lijk wel een stalker van de dokter, zo vaak kom ik daar.
Misschien kunnen we vriendinnen worden, dan is het ook niet zo genant, dat ik daar elke dag binnen kom zetten.
Ik denk dat ik maar een flesje wijn voor haar meeneem, mevrouw de doktert. Dan drinken we er op.
woensdag 16 juni 2010
De Gelukkige Zoon
Even een binnenkomert; ik neem de opvoeding en ontwikkeling van mijn kinderen heel serieus. Dus. Ja echt hee, heel serieus. (Uche. Ho, daar verslikte ik mij even, u ook?)
Enniewee, in het kader van Leering ende Vermaeck, toog ik afgelopen zondag met Zoon1 te Amsterdam, naar science center Nemo. Zoon1 noemt dit ' het bellen museum ' , omdat je daar in een grote zeepbel kunt staan, wat het hoogtepunt van plezier is voor een kleuter
Zoon1 blijkt een feilloos gevoel voor emotie-herkennen te hebben, volgens een test die hij met grote ogen deed. (En ik blijk enòrme mensenkennis te hebben, volgens een andere test aldaar. Jawel, dus past maar op, want ik doorzie u allen. Ha!)
Zoon vond het een uitermate leuk uitstapje, vertelde hij en ik zag natuurlijk meteen een wetenschappelijke studie in het vooruitzicht, een professor in den dop en bedacht mij al welke outfit ik aan zou trekken, als trotse, ondersteunende edoch hippe moeder, naar zijn bul-uitreiking, over 20 jaar. (dit ondersteund door zijn juf, die ons mededeelde dat Zoon zijn CITO toets uitmuntend heeft gemaakt. Ooh het moederhart!)
Eenmaal thuis echter de volgende dag, trok het kind zijn broek uit, mijn blauwe pumps aan en verkondigde dat hij allergisch is voor speklapjes en bloemkool, zo verkouden is dat hij helaas niet meer naar school kan gaan en dat hij voortaan zonder piemel door het leven zal gaan, als meisje.
Ik zag de nieuwe jurk die ik voor zijn diploma uitreiking zou kopen, mij door de neus geboord worden en een visioen voor ogen van mijn Zoon, die homosuele kappert wordt op hoge hakken, zonder enig wetenschappelijke studie, maar, wel heel gelukkig.
(NB: De Juf noemde Zoon: welbespraakt. Ooohh het moederhart again. Maar misschien zit er dan nog een carriere als showmaster in ook nog!)
Zie foto's. Leueuuuuk he!
donderdag 10 juni 2010
Helegaar niet moe hoor
' Waarom kunnen mannen ook moedervlekjes hebben? ' ' het zijn toch geen moeders? Mannen kunnen toch geen moeder zijn? Mamma, hoe kan dat? Mamma? Maammaaa? '
Aldus Zoon1, vanmorgen op de fiets naar school. ' Vraag dat straks maar aan de juf, ghehehe ', rondde ik het vraaggesprek heel verantwoord af.
Zoon1 moest mij hebben vanmorgen; direct bij het ontwaken, zong hij een onverstaanbaar en onbegrijpelijk lied, wat ik na moest zingen. Toen ik dat deed, moest het overnieuw, want ik moest het met een hogere stem zingen. Jawel. Na de 4e poging van mijn kant, was ik het spuugzat, ontstak Zoon1 in woede en stampten wij beiden mopperend de trap af. Eenmaal beneden was de ellende alweer vergeten en had hij voornamelijk nog oog voor zijn ontbijt. En ik ging naar de keuken en dronk koffie. Maar niet omdat ik anders niet kan functioneren...neeheeeen; ik ben namelijk helegaar niet heul moe. Want! Omdat!! Zoon2! Heeft! De hele nacht! Geslapen! Voor het eerst, hoefden Echtgenoot of ik er niet middennachtelijk uit, voor flessen, spenen en anderszins babyesque taferelen.
Nu was het nog heerlijker geweest in de ochtend, als ik niet de avond ervoor Chardoniserend met De Vriendinnen had doorgebracht, maar hee, daar praten we niet over.
Voor nu leef ik in de waan, dat vanaf nu de nachten beter zullen zijn, dat Zoon1 moeilijke vragen aan de juf stelt, en ik mijn zilveren schoenen ga vinden. Amen.
Aldus Zoon1, vanmorgen op de fiets naar school. ' Vraag dat straks maar aan de juf, ghehehe ', rondde ik het vraaggesprek heel verantwoord af.
Zoon1 moest mij hebben vanmorgen; direct bij het ontwaken, zong hij een onverstaanbaar en onbegrijpelijk lied, wat ik na moest zingen. Toen ik dat deed, moest het overnieuw, want ik moest het met een hogere stem zingen. Jawel. Na de 4e poging van mijn kant, was ik het spuugzat, ontstak Zoon1 in woede en stampten wij beiden mopperend de trap af. Eenmaal beneden was de ellende alweer vergeten en had hij voornamelijk nog oog voor zijn ontbijt. En ik ging naar de keuken en dronk koffie. Maar niet omdat ik anders niet kan functioneren...neeheeeen; ik ben namelijk helegaar niet heul moe. Want! Omdat!! Zoon2! Heeft! De hele nacht! Geslapen! Voor het eerst, hoefden Echtgenoot of ik er niet middennachtelijk uit, voor flessen, spenen en anderszins babyesque taferelen.
Nu was het nog heerlijker geweest in de ochtend, als ik niet de avond ervoor Chardoniserend met De Vriendinnen had doorgebracht, maar hee, daar praten we niet over.
Voor nu leef ik in de waan, dat vanaf nu de nachten beter zullen zijn, dat Zoon1 moeilijke vragen aan de juf stelt, en ik mijn zilveren schoenen ga vinden. Amen.
Abonneren op:
Posts (Atom)