Het is Groots, volwassen en er was bier.

De dag die je wist dat zou komen. Er moet volwassen geworden worden. Kennelijk.
Ik denk niet dat iemand daar ooit op zit te wachten, en ik al helemaal niet, maar het is onvermijdelijk.
Over anderhalve maand word ik 37 begin dertig, en dat vierde ik reeds, door een bijzonder a-typische activiteit. Ik ging tuinieren.

Vriendin1 weet nogal veel van mijn natuurlijke afkeer van tuinieren en toen ik wat op Facebook zette over deze aangelegenheid, waarop zij zeer gepast reageerde met: 'MET JE HANDEN IN DE AARDE?' moest ik dan ook onbedaarlijk lachen in mijn eentje. Ook heel volwassen ja.

Ik woon nu ruim een half jaar in mijn eigen huiske, en afgelopen zomer was ik helegaar niet bezig met mijn terraske. Ik was al blij dat mijn eigen tuinbankje er stond, dat ik een tuintafel van mijn lieve buren kreeg, waarop ik veel wijn serveerde aan mijn Vriendinnen en er stonden zo wat bakken met her en der wat uitgebloeid groensel, die mijn voorgangster had achtergelaten. Deze herfst en winter deed ik al helemaal niet aan iets van verzorging aan de buitenkant van het huis, en mijn tuin-achtige veranderde voortdurend van Tokkie-tuin vol met vuilniszakken, tassen met lege flessen en een omgewaaide parasol, tot een soort van opgeruimd geheel, met nog steeds een omgewaaide parasol.

Tot ik vorige week stond te kletsen met mijn buurman, en zo eens bekeek hoe hij allerhande schattige bloemetjes aan het planten was op hun alleraardigste leuke terraske. Ik beclompimenteerde de man met zijn vlijt, en kreeg een inval. Ik wilde ook een leuk tuintje!
De daad bij het woord voegend, rende ik direct naar buiten naar mijn favo bloemenwinkeltje en kocht mij een heuze tree met viooltjes, alsmede een rieten bakje met daarin ook voornoemde blommekes. Het blijft hier Het Naburige Dorp he, ik pas me aan. Een rieten bakje it is.
Dit alles zeulde ik naar mijn huiske, en rende wederom naar beneden om een zak potgrond te kopen. En vond daarnaast een bakje met ook alweer viooltjes, in een lila bakje, voor ongeveer 1/4 van de prijs van het rieten mandje. (De woorden 'ik' en 'potgrond' in één zin.....OMG).

En daar ging ik zeg. Ik leende een schepje en harkje, en ging als een malle aan de slag. Hophop, sjouwen met bakken, aarde gietend, bloemetjes plantend. Ik vroeg de buurman nog even voor de zekerheid iets over de manier waarop ik de bloemen moest planten en hij rolde helemaal niet onopvallend met zijn ogen. Volgens mij hoorde ik daarna het ganse gezin hard lachen, maar dat kan ik me verbeeld hebben natuurlijk.

En nu heb ik mij daar een tuintje! Ik deed dingen met aarde en met een hark, ik was ook doende met onkruid en ik zette een roos vast met een stokje en zo, heel professioneel. De buurman is trots op mij, de AanstaandeAanstaande is trots op mij en Zoon1 keek met een half oog van zijn telefoon op. Wat een half oog meer is dan normaal. Oh wat voelde ik mij volwassen zeg. Ik lijk bijna mijn moeder. Wat eens tijd zou worden he, aangezien ik toch ook al tien jaar een moeder ben.

En het bijzondere was, dat mijn Zuske ook al volwassen werd zeg. Nu is zij altijd al iets meer de fatsoenlijke en verstandige kant van ons twee, maar ook zij had een Grote Mensen Moment gaande.
Ze kocht een fiets. Een verstandige fiets. Een degelijke. In een niet-kleur en met versnellingen en zo. In onze familie-app-groep werd de foto getoond, met de woorden: 'Mijn jeugd is voorbij'. Waarom ik ook alweer hard moest lachen he. En heus waar, ze vertrouwde me toe, dat ze toen ze van de stad naar mijn Dorp fietste, was ze eigenlijk wel blijer geweest van gewoon een opoe-fiets waar wij bij zweren al ons leven lang die ik ook befiets dan van het deugdelijke rijwiel waar ze nu op rijdt. Maar alla, soms zijn dingen gewoon verstandiger. En Volwassen. Vooral ook omdat het arme kind steeds maar naar mijn Dorp moet fietsen. Iets met een koelkast vol wijn en zo.

Maar, er was gelukkig ook nogal veel van mijn normale waanzin gaande hoor. Ik kocht mij een paar geile rode pumps, die natuurlijk voor geen meter zitten, maar echt fabulous staan, ik heb de meneer van mijn favoriete winkel dusdanig gestalked, dat hij speciaal voor mij open ging, terwijl ze eigenlijk gesloten waren, en kocht mij een aantal prachtig lelijke vazen, een jaren '50 kastje en nog zowat dingen die mensen meestal heel stom vinden. Gelukkiger krijg je me niet he.

Oh. Behalve dan zaterdagavond, toen er Feest was. Mijn verse schone vader werd 75 jaar en dat was nogal leuk. Er was een biertap, er waren heel veel leuke mensen, er was mijn nieuwe nichtje en mijn verse schone moeder die nog harder kan lachen dan ik. In mijn nopjes was ik hoor. En gisteren was er feest in mijn favo kroeg. Van 't ene feest in 't andere. Kan ik best hebben.
Dat volwassenigheid stelden Zuske en ik gisteren heel even uit. Morgen weer een dag he.
Oh maar Zoon1 had weer een rapport om van te huilen zo mooi, zag ik vandaag. En Zoon2 had 9x gescoord met voetbal zo vernam ik van hem. Hoe Groots wil je het hebben denk ik dan.

Ik was een nomade en een vlooienbaal

'Jij hebt echt gevoel voor humor mamma' kreeg ik te horen van Zoon2.
'En ik trouwens ook' voegde het kind toe.

Dit vond plaats in de auto, toen we terugreden van het zwemmen, afgelopen week. Mijn schaapje mag afzwemmem voor zijn B diploma, wat een nogal heugelijke mijlpaal is. Natuurlijk omdat hij dan kan zwemmen, maar ook dat ik binnen afzienbare tijd nooit, nooit, nooit meer naar zwemles hoef met een Zoon. Een afgesloten periode. Knapt een moeder van op ja.

Waarom het kind mij zo grappig vond, weet ik eigenlijk niet perse. Behalve dat ik dat ritje in de auto nogal moest lachen om Zoon1, die heel vermakelijk verhaalde over het leev'n in een zelfbedacht boer'n accent. Ik hou ervan. De Echtgenoot die achter het stuur zat, moest ook wel grinniken, maar ik bulderde mijn lach zoals ik dat doe, dus dat viel Zoon2 denk ik op.

Ik zit nogal eens in de auto de laatste tijd. Vooral voor iemand die niet kan autorijden en het grootste deel van haar leven het zonder auto heeft gedaan, of zonder chauffeur in elk geval. Hoef in elk geval nooit de BOB te zijn, haha. Hahaha.
Ik leef het leven van een nomade zeg, de afgelopen periode. Dit komt door de Aanstaande Aanstaande, de Verkering. De man woont op vele plekken, en ik ook nog hier in Het Naburige Dorp, en we gingen ook nog eens naar Berlijn. Ik reis me suf en leef steeds uit koffers en tassen. Wat ook wel weer heel helend is voor het mode-hart. Als je maar 4 jurkjes kunt inpakken, is het niet lang nadenken in de ochtend.
Berlijn is trouwens nogal aan te raden he. Nogal groot en leuk is het daar. En ze doen aan cocktail-happy-hour. We bezochten een mooi museum, we liepen ongeveer 340 kilometer, lieten ons vakkundig oplichten door een taxi chauffeur en waren onder de indruk van De Muur en het verhaal er om heen. Voor we daarheen gingen, waren we op Texel en daarvoor waren we in het oost'n van t land. Hond1 mocht logeren bij de schone ouders en heeft een week lang op hazen gejaagd, wij gingen namelijk reizen dus. Toen al het gereis voorbij was, kreeg ik Hond1 terug en nam hem mee in de trein terug. Ik zag in zijn oogjes dat hij liever op de Boerderij was gebleven. En ik geef 'm geen ongelijk. Ik zou er ook wel willen wonen zeg. Al zou ik dan niet op hazen jagen, maar gewoon wijntjes drinken in de hooiberg. Al met al was ik nogal doende zeg.

En had ik luizen. Ja hoor, ik was een Berliner Vlooienbaal. Serieus. Ik krabte zo wat op mijn hoofd, en ook omdat ik natuurlijk altijd heel veel nadenk en alles he, maar ook omdat ik nogal jeuk had. En De Zonen waren net van de luizen af, eindelijk, dus ik dacht niet meteen daaraan. Tot ik een beest zag lopen. AAAAARGHHH brulde ik. Appte de Echtgenoot met het onfortuinlijke nieuws, appte de Verkering die mij heus nog steeds lief vond, zo verzekerde hij mij. (Ik zag heus wel dat hij mij eigenlijk naar de logeerkamer wilde verbannen, maar ik deed net of ik dat niet doorhad) en rende naar de apotheek.
Gadverdamme zeg. Dus het is hier een komen en gaan van luizenkammen, shampoo en lotion geweest, maar ik geloof nu werkelijk dat we vlo-vrij zijn. Potdikke, wat je toch allemaal moet ontberen door het nageslacht he.

Voorts zijn er natuurlijk de vermaledijde paasdozen die weer gemaakt dienen te worden, zijn er juffen en meesters jarig en fiets ik me ongans naar voetbaltrainingen omdat beide Zonen nu voetballerts zijn.

Ook huilde ik nog zo een beetje mijn ogen uit hoofd. Soms zijn dingen opeens een beetje veel he. Telefoontje van advocaat, dat scheiding nu binnen een week of 2-3 officieel rond zal zijn. Ongeveer op het moment van onze trouwdag notabene. Dat Zoon2 toch niet helemaal snapt dat ik niet mee ga op vakantie met pappa. Dat het kind ook nog zegt dat hij graag veel wil eten, omdat hij dan groot wordt, zodat hij met mij kan trouwen. En denkt dat dat niet kan, omdat ik al met pappa getrouwd ben. Dat ik het niet aankon om het weer uit te leggen. Dat ik nu een half jaar in mijn eigen huiske woon, en dat ik me hier heerlijk voel, maar dat het soms gewoon best wel zwaar is allemaal alleen. Dat ik alleen zijn heerlijk vindt zo nu en dan, maar precies als ik het niet wil, dan ben ik het. En dat het soms zo duidelijk is, dat wat was, niet meer is en nooit meer zal zijn. En op andere momenten geniet ik van mijn vrijheid, die ik nu veel meer heb dan in alle tien jaar hiervoor. En voel me daar dan schuldig over.Heb steun aan de Verkering, aan de lieve buurvrouwen hier die in zelfde schuitje zitten (Woon in soort Divorce enclave) en natuurlijk De Vriendinnen en zoveel lieve mensen en bovenal De Zonen. En het gaat goehoed, zooooveel beter dan jaar geleden. Toen was gevoel voor humor ook ver te zoeken. Misschien sloeg Zoon2 wel spijker op kop in de auto.
Beter dan luizen op kop, in elk geval. Haha. Hahahaha.

Tevens blijk ik tegenwoordig in staat tot het in leven houden van groensel. Heb al meer dan een week een Basilicum plantje staan en hij doet het nog. Hoezee! Daar neem ik een kommetje wijn op.

Vlooienbaaltjes en voorspellingen

Nou zeg, ik lijk wel een voorspellend iemand, of een waarzeggert of iets van zulks. De laatste keer dat ik schreef, was ik helemaal vol lof over het jaar 2016 en alles, en dat dingen goed en leuk zouden zijn. In tegenstelling tot 2015 in elk geval. Welnu!

Dat blijkt dus zomaar soort van helemaal te kloppen. En we leven in februari, dus dat betekent bijkans Lente, en het ziet er allemaal zeer zonnig uit hoor. Behalve natuurlijk de afgelopen dagen, toen ik zeiknat regende.

En een beetje afgelopen nacht niet, toen ik wakker werd, in holst van nacht, met Zoon2 aan mij vastgeplakt, terwijl ik echt enorme buikpijn had opeens. 'Aarghh' deed ik, spoedde mij naar beneden en was heel oncharmant. Maar dat weet niemand, dus het is niet zo.

De Zoon werd niet wakker, ik dekte de andere Zoon nog even liefdevol toe, zoals een moeder betaamt, ook al verkeert Moeder in grote akeligheid, en ik legde mij weer naast de kleine Zoon. Die bleek een ongelukje te hebben gehad, zo voelde ik aan zijn natte pyjamaatje. Heus niet erg hoor, zo krijste ik in mijn hoofd, terwijl ik me weer uit bed sleepte, een nieuw nachtkleedje voor het kind zocht en hem, terwijl hij nog sliep, omkleedde in een droog hansopje. Zo ongeveer drie kwartier later, legde ik mijn arme hoofd weer op het kussen, zocht warmte bij mijn droge kind en dit herhaalde zich nog twee keer. Minus de natte pyjama. Behalve die van mijzelf dan. Dat wil zeggen, het schattige hemdje wat ik in de nacht placht te dragen, was doorweekt van ellendig- en ziekig zweet, ook al heel charmant, en daarin werd ik wakker, om half acht. Door Zoon1 die mij brullend wakker maakte, met het verwijt dat ik hem een kwartier eerder al wakker had moeten maken omdat hij zijn huiswerk Spaans nog had willen doornemen.

Nu was dat, buiten het zeer niet-ontspannen ontwaken, allicht een moment geweest om hem op te voeden en dingen te zeggen in het kader van op-tijd-beginnen-met-leren en niet-op-het-laatste-moment, maar zo'n moeder ben ik niet. Ik schreeuwde gewoon een beetje dat hij wel wat vrindelijker kon doen tegen zijn arme moeder die de halve nacht diarree buikpijn had gehad, en smeerde wat bammetjes en zette koffie, tegen beter buik-weten in.

Maar dit was nog niks he. Voor het afgelopen weekend, was Zoon1 niet lekker. En bleef een dagje thuis. Wat ik ook al prima vind, want het kind leert al zoveel, je zou er moe van worden, dat snap ik best. Hij krabte desalniettemin nogal daadkrachtig op zijn hoofd. Voor een vermoeid iemand. Mijn moeder wees mij daarop, waarop ik, als rechtgeaarde Luizenmoeder, het kind eens op de schedel keek. Hatsa zeg, luizen en neten allover.
GATVERDAMME ZEG! Loeide ik. Tot ongenoegen van het kind. Waarop ik natuurlijk meteen heel pedagogisch zei dat het heus niet echt vies is, aangezien luizen alleen op schóón haar komen ja. Ondertussen braakte ik een beetje uit mijn ogen en bedacht me opeens, dat Zoon2 die ochtend ook al nogal overtuigend op zijn hoofdje aan het schuieren was. Echter was het die ochtend nogal donker allemaal in huis, had ik nog geen koffie op en buitendien was Hond1 nogal opstandig, dus alle wandelende diertjes op het hoofd van het kind waren me wellicht een beetje ontgaan.
Zo haalde ik Zoon2 op van school, zag hem al krabbend het schoolpand verlaten, keek direct in zijn haartjes en ontwaarde een carnavalesque optocht aan luizen op zijn hoofd. Ik zou zweren dat ze 'alaaf' riepen en met bier gooiden.

Ik appte de Echtgenoot met dit minder leuke nieuws, zocht in mijn kast naar luizenshampoo, vond dit tussen de lege dozen waar ooit Prosecco in zat, en was alweer in mijn nopjes hoor. Ja, voor hetzelfde geld had ik het niet eens in huis gehad. Ik zou er bijna op proosten, dat ik zulks een nette moeder ben, met luizenshampoo en pleisters en zo in huis. (Die vond ik namelijk ook, terwijl ik laatst nog een Zoon bijkans liet doodbloeden omdat ik dacht geen pleisters te hebben). (Blijk familie pak te hebben notabene).(Zo trots op mezelf!)

'Zo vlooienbaaltjes, kom maar eens bij jullie moeder voor een deugdelijke behandeling' haalde ik de kinderen weg bij hun telefoon-spelletjes die middag.
Moest zelf nogal lachen eigenlijk, om deze opmerking.
Zonen niet.

Ik smeerde ze royaal in met de shampoo, maakte van hun kledderige haar een enorm punkkapsel, zei dat ze er niet meer aan mochten komen, maakte foto's en word tot in lengte van dagen gehaat, vrees ik.

Na een kwartier mochten ze worden uitgespoeld, waarbij ik het nodig vond om veelvuldig het woord Vlooienbaaltje te gebruiken, alsmede grappen te maken over vleesch-etende luizen, en had vooral zélf een leuke middag.
Maar hee, de Zonen zijn luisvrij en konden de volgende dag weer naar school.

Vroeger moest men het gehele huis ontsmetten en alles in de vriezer stoppen en zo, maar dat is niet meer zo, dus uiteindelijk viel het allemaal reuze mee, en heb ik alleen maar een paar tere kinderzieltjes beschadigd. Ach, ik heb slechtere dagen.

Wat overigens geen slechte dag was, even heel wat anders, was toen ik met de TexelMan, MeneerB, mee ging naar zijn ouders zeg. Ja, dat is wat he. Na 12 jaar huwelijk en dinges, opeens weer nieuwe schone ouders hebben.
'Leeeeuuuk' deed ik tegen de man, want ik vind dat oprecht leuk, en daarbij, ik zou naar het Dorp afreizen, waar toevallig mijn favoriete winkel zit. Mijn lievelingswinkel in de hele wereld naast de Hennes.


Nu had ik natuurlijk van MeneerB al gehoord, dat zijne ouders nogal leuke mensen waren. Een hele opluchting, als iemand dat over zijn eigen ouders zegt he. Dus ik trok mijn gezellige rokje aan en we reden een mooi stukje Nederland. Een mooi huis! En leuke mensen! Ik kreeg meteen een kommetje wijn, nou, dan heb je me al he. Maar er waren ook lekkere hapjes. Er was een nogal geweldige logeerkamer, er was een hoop gelach, en er was een tuin waar ik een paar sigaretskes rookte, en waar ik eigenlijk nooit meer weg wilde. En dit alles was in het donk're winterlicht. Och, als ik daar toch in de zomer kan zijn. Ik zie tuin en vuurtjes en bloemen en zalig slapen en rust en Dorpsche dingen en alleen maar aardige mensen. Want dat is daar nu eenmaal. Zo buiten de Randstad. Maar nu het slechte nieuws. De lieve schone ouders willen verhuizen. Zijn ook jongste niet meer, kunnen enorme tuin niet meer alleen onderhouden en willen bij kleinkinderen wonen.
Mooi irritant, want ik ben er nu 1x geweest en wilde daar eigenlijk wel mijn 65ste verjaardag gaan vieren zeg. Het kan niet anders, dan dat dit huis snel verkocht wordt aan iemand die het waardeert. Dat voorspel ik als waarzeggert.

Puntje bij paaltje. Ik werd natgeregend, er waren vlooien en er was trouwens ook nogal een belachelijke conversatie met iemand die eigenlijk het benoemen niet waard is, maar het is tot dusver nog steeds, een heel goed jaar. Leve de liefde en de voorspellingen!

Vandaag vloekte ik een beetje. Maar niet verkleed.

Vandaag vloekte ik een beetje.
Dat heb ik van Zoon1, die komt tegenwoordig met de meest schrikbarende woorden thuis zeg. Dat neem je dan snel over he, als moeder. Zo gaan die dingen.
Het was namelijk zo, dat ik vanmiddag met de trein naar mijn ouders ging, met de Zonen. Ik woon naast het station van het Dorp, en mijn ouders redelijk dichtbij het station van Haarlem. En ik was al reeds compleet doorweekt geraakt in verband met regen en ellende, dus ik had geen zin in een herhaling van zulks. Dus troonde ik het nageslacht mee naar de trein. Een uitje!! Riep ik.

Het bleek dat de jongens helemaal niet vonden dat opa en oma 'dichtbij' het station wonen, dus de wandeling verliep wat mopperig, waarop ik het nodig vond om eens even te duiden dat zij toch helegaar niks te klagen hadden. Dat ik vroeger áltijd moest wandelen. Dat ik tot mijn 21e geen internet had, laat staan een telefoon of een iPad en zo verhaalde ik nog wat over niet echt ter zake doende onderwerpen. Het leidde in elk geval redelijk de aandacht af, en voor we het wisten stonden we in mijn ouderlijk huis.

Daar was thee, limonade en koek en dreef ik mijn moeder tot waanzin omdat ik kennelijk een nogal stupide vraag stelde over een knoopje dat van mijn jas af was. Lang verhaal kort, ik heb nu een paar naalden en draad in huis. Het kan dus best zijn dat u me binnenkort met een nieuwe jas ziet.

Verder was mijn moeder zeer genegen om het broekje van Zoon2 te repareren hoor, dat wel. Al zou ik dat zelf op me willen nemen, dat wenst Zoon2 absoluut door oma te laten doen. Ik geloof niet dat het kind veel vertrouwen in de creatieve kwaliteiten van zijn moeder heeft, want laatst was er bijvoorbeeld iets met een laatje in mijn keuken die niet helemaal goed dicht ging. Zoon2 wilde oma al gaan bellen, maar dat kon ik heus zelf oplossen, door het pakje paracetamol ertussenuit te halen.
En zelfs dicht het kind zijn oma echt mystieke eigenschappen toe. Een verrotte appel kan oma ook wel maken zeker? Of een lippenstift die op is? Gewoon oma vragen en alles zal rechtkomen.

Evenwel geef ik de Zoon gelijk hoor. Vriendin2 had bijvoorbeeld een item nodig voor haar carnalvals pak, (omdat zij als brave moeder op school gaat helpen) en ik hoef mijn moeder maar een half woord te geven en het gewenste object komt haar kant op. Dat soort dingen. Ik zou me geen raad weten, als iemand om zoiets zou vragen. Ik zou wellicht stellig wat kasten opentrekken om te kijken of er niet een verdwaalde carnavalsoutfit per ommegaande in mijn huis terecht zou zijn gekomen, maar verder kom ik niet.

Wat trouwens wel akelig is, want door voornoemd voorval, kwam dus tot mij, dat de Zonen volgende week weer verkleed naar school moeten komen.
En dat soort dingen overvallen mij altijd, elk jaar. Net als de zomervakantie, kerst en elke maandag.

Allicht passen ze niks meer wat we in huis hebben. Het zal toch waarlijk de eerste keer niet zijn dat ik de dag vantevoren in blinde paniek door Dorp en Stad fiets, om voor de jongens nog een verkleedpak te vinden, dat ook nog naar wens en smaak moet zijn, natuurlijk. Nee, Zoon1 vindt het NIET grappig om als prinses te gaan, en Zoon2 wil niet weer als draak, hoe stoer en oh zo snoezig ik ook zeg dat hij eruit ziet. Nu treft het lot mij, dat ik de jongens in mijn beheer heb, de dag voor het carnavalsfeest, en dat ik dus, net als elk jaar zeker verantwoordelijk ben voor al dit.
Ik zal trachten dit eerder te regelen dan de dag vantevoren. Bij deze.
Overigens, leuke anekdote: Vorig jaar, kocht ik samen met mijn Zuske, in eenzelfde hysterische ontreddering als elk jaar, voor Zoon1 een pak, genaamd 'Boekanier'. Ik vond het er leutig uitzien, bovendien was het het enige pak, vlak voor sluitingstijd, dat in zijn maat verkrijgbaar was, dus ik betaalde grif een schandelijk bedrag. Mijn grote angst was echter, dat Zoon1 woedend zou worden, over zijn waardeloze moeder, over het inferieure kostuum met de rare naam en over verder alles waar een Zoon boos over kan worden.
Wat schetste mijn verbazing.

Ik: Haaaaaaaiii lieve Zoon,ik heb een carnavalspak voor je.
Zoon1: Oh jaaa? (rollende ogen) Wat is het?
Ik: Een BOEKANIERS pak!! (Angst in stem)
Zoon1: Oh. Dus een soort piraat. Prima. Dank je.
Ik: Euh. Ja. (googlend naar het woord boekanier) Ken jij dat? Hoe weet jij dat nou weer?
Zoon1: Tsssss

Dus.

In het kader hiervan, deed ik de Vriendinnen de suggestie om dit jaar met Carnaval eens richting het Zuid'n te gaan en ons uit te dossen tot sexy verpleegsters of hoerige boer'ndochters of sletterige wijnboerderijmedewerkers. Gewoon, zoals dat keurige meisjes betaamt. Ik heb er weinig respons op gehad.

In elk geval, genoeg om over te vloeken zo nu en dan dus. Maar vandaag was het omdat we de trein terug mistten. Terwijl we vóór de trein stonden. Maar de deuren gingen niet open. En er was een man, die zich verkleed had als vrindelijke NS medewerker, die het lollig vond om mij te melden dat de deuren dus niet meer open gingen. Einstein.
Toen wachtten wij een half uur. Vonden wij niet erg, boekaniers die we zijn. Gloeiendegloeiende

Hatsa! Niks dat niet op te lossen is.

Ja zeg, dat was natuurlijk allemaal niet zo opwekkend he, mijn vorige stukske. Dat weet ik ook wel. Maar soms moeten dingen gewoon even gezegd. Voor eigen gevoel, voor duidelijkheid en voor afsluiting en zoooo.

Inmiddels is het weer een tijdje verder en ik kan zeggen, de boel is behoorlijk opgeknapt inmiddels. Ja, mijn wastafel viel bijna van de muur. Ik stond zo onder de douche te rommelen met mijn shampoo en aanverwante zaken en uit mijn ooghoek zag ik ineens dat het hele ding scheef hing.
'Huuu' deed ik, en kreeg natuurlijk daarna sop in mijn oog. Ik riep om hulp naar de Schipper en naar de Echtgenoot, die er best wel kalm onder bleven. Terwijl ik al voor me zag dat het hele geval op een voetje van een Zoon zou vallen en dat dan mijn hele huisje onder het water zou stromen bovendien. Op aanraden van de Schipper maakte ik er een stellage onder van een stoel en een van mijn veertien krukjes, en beide handige mannen in mijn leven beloofden er rap wat aan te komen doen. De stellage staat nog netjes hoor, dat wel.

Voorts was ik net bekomen van deze kleine toestand, toen ik heel vlijtig mijn net gewassen theedoeken in mijn keukenkastje wilde leggen, toen ik daar een overstroming ontwaarde.

'Aarghh' bolderde ik en deed wat met dweiltjes en gooide al het hondenvoedsel weg, want dat welt zo lekker op in het water. Toen bleek dat ik nog een handige man in mijn leven heb zeg. Die deed iets met aandraaien en rubbertjes en dinges en ik keek toe. Ik moest hier wel over zwijgen, zo vertelde de man. Want niemand mag weten dat hij handig is. Zei hij, terwijl hij rap daarna aan de gang ging met bouten en een tang en mijn nieuwe tafel in elkaar zette, alsmede mijn oude tafel fluks door de te kleine deuropening hatselde en buiten zette. Ik knipperde met mijn ogen, heel bevallig natuurlijk, en de boel was geregeld. En nu heb ik een fijne grote tafel. En geen lekkage meer.

Jazeker, het gaat hier de goede kant op. Niks dat niet op te lossen is, zo blijkt.

Buiten natuurlijk dat ik al zeven weken mijn rechterhand niet kan gebruiken. Haha. Hahahaha. Nee maar echt waar. Ik verzin het niet. Ik werd wakker, en dacht dat ik een slapende hand had. Dat gebeurt wel eens immers. Maar na een paar uur deed het nog steeds niks. Verkering1 van de Echtgenoot is een medisch geschoold iemand en die vond dat ik de huisarts moest bellen. Die dacht dat ik allerhande engs aan mijn hersenen had zeg. Was niet zo hoor, bleek na onderzoekjes, waar Zoon1 danig van onder de indruk was. En ik dacht vooral: ' Ja potdikke, dit is vet onhandig.'
Nu, ik moest dan na twee dagen maar eens laten weten hoe het was. Niets was veranderd in die tijd en ik zat al twee dagen zonder make up, schotelde de Zonen pizza voor en kon geen brood smeren, schoenen aantrekken, of een kommetje wijn inschenken. Het is bepaald opvallend wat je allemaal met rechts doet, als je rechterhand het niet meer doet.
Lang verhaal kort, heb MRI scan gehad, EMG onderzoek gehad, bezoeken gebracht aan Neuroloog, Revalidatie arts en mijn favoriet, De Ergotherapeut. Ik heb een brace, kreeg spiegeltherapie, opdat mijn hersenen niet vergeten dat ik daadwerkelijk nog een rechterarm héb, en volgende week start de Fysiotherapie. Een mens kan er maar druk mee zijn. Kan me inmiddels opmaken met links, kan mijn haar wassen met 1 hand, kan een panty aantrekken, veters strikken en zelfs een behoorlijk diner in elkaar flansen. Ook kan ik met links wijn openen en met links een aansteker bedienen. Inmiddels zit er iets verbetering in, en daardoor gaat typen ook iets makkelijker en kan ik de muis ook met mijn linkerhand bedienen. Hándig allemaal!!

En wie rijdt mij steeds naar de ziekenhuizen? De Handige Man, jawel.

Ook was het natuurlijk kerst en dinges en oud en nieuw en feestelijkheden en had ik veel gezelligheid met het Zuske, met de vriendinnen, met leuke mensen oudjaarsborrels en natuurlijk nieuwjaarsborrels en ik vond al mijn buren zo lief en ik vind tegenwoordig Texel nogal leuk, want ik zit daar bijna wekelijks. De Handige Man werkt namelijk op het Eiland, en zo komt het dat ik tegenwoordig vaker op de boot zit, dan in de kroeg. Niet dat daar geen kroeg is natuurlijk, een mens moet niet overdrijven maar ik reis nogal wat af zo.

Daarbij werd Zoon2 jarig en daarmee zes jaar. Ik proostte daarop met de Echtgenoot, met zijn Verkering1 en ik zat in mijn oude huis, dacht terug aan zes jaar geleden en ik huilde niet eens. Had zomaar gekund he, laten we eerlijk zijn.

Oh. En mijn fiets werd gestolen. Maar nu ja, daar was ik toch al op uitgekeken. aaaaarghhhh

Het gaat de goede kant op. Ik vind De Handige Texel Man MeneerB nógal leuk, en hij mij ook, krijg ik de indruk. Daar knapt een meisje van op.
De Neuroloog is (gematigd)Optimistisch over mijn hand, De Zonen groeien mee met mijn keukentafel, ik kocht mijzelf een nieuwe wijnkoelert en
wat betreft 2015: fuck you. 2016: hatsa!

Tien jaar, de papieren en natte regen.

Nou dat was zo weer wat emoties hier hoor, in mijn gemoed en hier thuis.

Het regende er ook zo opgewekt bij he, daar word ik altijd zo winters van, en nat bovendien.

Vandaag is Zoon1 jarig. Tien jaar is het kind geworden zeg. Daar vind ik wat van hoor. Tien jaar. Ik dacht daar zo over na, de afgelopen tijd, en aan de ene kant was ik o zo blijde, want ik heb het maar mooi al tien jaar volgehouden. Het Moederschap. Hoera voor mij, dunkt me. Het is een mooi, lief, slim en bijzonder grappig kind, zo aan de vooravond van zijn verdere leven. Hij verkeert in goede gezondheid, heeft veel vrienden en lust spruitjes. Ook heeft hij bijna grotere voeten dan ik, duurt het niet lang meer of ik kan op zijn schouders zitten en aan zijn driftbuien en grote brutale mond herken ik de naderende pubertijd.
Ook werd ik een beetje huilerig, toen ik bedacht dat met grote waarschijnlijkheid, zijn langste tijd onder mijn rokken voorbij is. In dit tempo zit hij op zijn 18e op de Universiteit, en dat zou natuurlijk zomaar ergens ver in Den Lande kunnen zijn.
Toen ik hem dat toefluisterde, keek hij me verbijsterd aan, en mompelde alweer iets wat klonk als 'jij spoort niet he mamma.'

Op hetzelfde moment dat ik terugdacht aan zijn geboorte, zoals ik dat nu eenmaal elk jaar doe, fietste ik naar mijn advocaat, inzake het vermaledijde papierwerk dat hoort bij de afhandeling van een huwelijk dat niet langer tot de dood ons scheidt is.

Ik vond het allemaal maar cynisch en verdrietig. Tien jaar geleden maakte deze dag, dat de Echtgenoot en ik voor altijd verbonden zouden zijn. Door de geboorte van ons kind. Toen waren we niet eens getrouwd nog.
En op diezelfde dag potdikke, moet ik de papieren tekenen die maken dat het bijna officieel voorbij is, het huwelijk, de verbintenis, die we na de geboorte van degene die ons voor altijd zou verbinden, op papier zetten.
Terwijl ik in vijfvoud mijn handtekening zette, zag ik in een flits mijzelve dezelfde handtekening zetten, maar dan in feestelijker omgeving, met mooiere kleding aan en in een bepaald vrolijker stemming. Zoon1 was toen 1. En nog gewoon Zoon.

Op de terugweg van deze afspraak, huilde ik mij de regen van mijn gezicht. Het maakt voor mascara weinig uit of er regen of tranen de boel verpesten, maar met beide nattigheid is het wel zeker weten een kwestie van uitgelopen make up hoor, dat heb ik ondervonden. Geen redden meer aan.

Met dat charmante voorkomen kwam ik thuis, waarop zelfs de lieve straatkrantenverkoopster voor mijn deur me bezorgd aankeek en vroeg of alles wel goed met me was. Ja, daar knapt een mens ook van op. Dat ik al twee dagen helemaal niet lekker was en snotterig en hoesterig, maakte waarschijnlijk dat het arme mens dacht dat ik, weliswaar niet dakloos, toch op het randje stond van de dood of anderszins akelige omstandigheden.

Evenwel raapte ik mezelf zo bij elkaar, appte de Vriendinnen, de Schipper en diverse anderen een foto van mijn handtekening onder het verdomde document, met bijbehorend gevoel voor drama, want zo ben ik dan ook wel weer en fatsoeneerde mijn gezicht zo'n beetje.

Waarna ik gelukkig de Zonen weer bij me had.

Ter opluistering en afleiding, kochten Zoon1 en ik attributen voor zijn traktatie. Ik haalde mezelf weer van alles op de hals, maar had dit jaar wel de Echtgenoot ingeschakeld voor hulp. Ook weer zoiets. Alle jaren hiervoor hatselde ik zelf alles in elkander, qua traktatie. Sommige jaren, wegens ongelukkige planning, zelfs diverse keren per jaar vanwege verhuizingen, afscheid en geboorte.
Dit jaar wonen we niet meer samen, en komt de man me helpen.

En dat was gezellig. We dronken een kommetje wijn, knipten een heleboel lintjes, vulden een heleboel bakjes, bespraken een diversiteit aan zaken en het enige verschil met al dit soort avonden in alle jaren hiervoor was, dat hij einde avond naar een ander huis vertrok, in plaats van naar de andere kant van het bed. Maar het was goed. Het was een fijne avond en ik merkte dat ik niet moest huilen. Wat ik al heel wat vond eigenlijk.
Ik was er blij om, oprecht blij, dat we het op deze manier kunnen doen.

En vanmorgen was er ontbijt. Met z'n vieren. Ik had croissantjes en cakejes-met-kaars en het was feestelijkheid alom. Zoon1 kreeg een telefoon. We konden er niet meer onderuit. Maar ik heb toch zelden het kind zo blij gezien. Een kleur kreeg hij ervan, en in plaats van enthousiast gegil was hij stil. Dat zegt nog meer.
En nu zit mijn nageslacht op WhatsApp. En stuurt hij mij, vanaf de andere kant van mijn keukentafeltje: 'hallo lieve mamma' met een hartje. En veel mooiere berichten krijg ik niet hoor.

Direct daarna kreeg ik: 'mamma jij bent gek' en natuurlijk het onvermijdelijke, (toen ik stuurde: beter gek dan lelijk, hahahaha) 'lelijk ben je ook mamma'. Het is dat ik er steeds hartjes-poppetjes bij kreeg, anders zou ik mezelf reeds cyberpestslachtoffer vinden. In de eerste tien minuten van mijn bloedje's online-leven.

Toen daarna Zoon2 een hele verhandeling hield, dat als dieren gaan scheiden, als ze zere pootjes hebben, dat ze dan moeten uitslapen, toen kon ik wel weer bolderend hard lachen, waar ik zelf vooral erg van opknapte.

En nu wil ik wat anders met mijn haar. Dat doen meisjes nu eenmaal, in tijden van gedoe en dinges. En dat is het dunkt me. Een tienjarig kind en nog een halve Echtgenoot. Daar drink ik dan maar een kommetje wijn op met Vriendin2 die net binnen komt vallen. Sommige dingen veranderen gelukkig nooit.

Het uitstapje, 18 vuilniszakken en stiekem spuwen.

We hadden een uitje. Zuske, de Zonen en ik. Gisteren gingen we naar Hoorn, naar Medemblik en Enkhuizen. Wij verplaatsten ons in treinen, een bus, een stoomtram en een boot. Qua vervoer was het dus al een uitzonderlijke dag, als je het mij vraagt. En dan heb ik het nog niet eens over de fiets.

In de nacht van zaterdag op zondag was ik misschien een beetje laat gaan slapen. Zuske en Vriendin2 waren op bezoek gekomen om een kommetje wijn te drinken, en wij hadden het natuurlijk over een hoop belangwekkende zaken, waardoor de tijd wat snel ging. Toen zij naar huis gingen, dronk ik mijn wijntje op, appte zo nog wat in het rond en liet Hond1 uit. Daardoor lag ik niet heel op tijd te bedde, maar er was het uurtje extra, waardoor het allemaal in de ochtend wat minder haasten was.
En ik hád een hoop te doen..

Het ontbijt voor de kinders, de broodjes, pakjes drinken, snoepjes en mandarijnen inpakken, want ik placht, net als mijn ouders, nooit geheel onvoorbereid op pad te gaan.
Op het laatste moment herinnerde ik mij het bestaan van Hond1, wat gek was, want ik had 'm immers een uur of vijf daarvoor nog uitgelaten, maar ik vergeet wel eens wat.
Het hondenkind kan natuurlijk niet zomaar een hele dag alleen thuis blijven, dus ik belde mijn moeder, regelde een sleutel bij de buurvrouw, bulderde wat in het wilde weg tegen de jongens inzake ruzie en schoenen en kwakte zo wat mascara in mijn ogen om een uitgerust en verfrist voorkomen te simuleren.

Om kwart over negen zaten we op de fiets. (Eigenlijk kwart over tien, mamma! Aldus Zoon1)
Wij ontmoetten mijn Zuske op het station, maar eerst zetten wij onze fietsen in de deugdelijke fietsenstalling. Ik zou mijn fiets normaal gesproken gewoon ergens tegen een hek aanflatsen, maar ik had Zoon1 bij me, en die is van de zoals-het-heurt, dus ik doe dan braaf mee.

Kaartjes, inchecken, perron 3, trappen op, en dan zaten we hoor. Ik was reeds uitgeput.

Maar het was leuk allemaal zeg, er was een stoomtram, er waren mannen in ouderwetsche kledij, er was een koffertje met speurtocht voor de Zonen, er was koffie in een tentje en er waren bordjes met 'Niet Rooken' en 'Niet Spuwen'. En hoewel ik graag rook, ik hou van zulke bordjes. Spuwen was ik evenwel toch al niet van plan trouwens, maar in vroeger tijden was dat kennelijk een probleem in stoomtrams, dus vandaar neem ik aan het bordje.
Toen de stoomtramreis over was, gingen wij op een boot, waar de Zonen begonnen te rennen, wat niet mocht, waar ik wilde rooken, wat niet mocht, maar waar verstoppertje wel was toegestaan, en ook zitten op het dek, kijkend in de einder, en heel hard lachen om mede-boot-genoten. Waar Zuske en ik ons dus enorm mee vermaakten.

Einde dag kwamen we weer in Haarlem. Moe, koud maar zeer in nopjes over de dag.

Zuske toog naar de kroeg, en ik met de Zonen huiswaarts.
Maar eerst nog de fiets pakken uit de stalling.
Waar mijn fiets ineens was verdwenen. Potdikke!

Zoon2 rende direct rondjes, op zoek naar een glimp van mijn roze mandje, ik was meteen in lichte paniek, want mijn fiets is waarlijk nogal belangrijk in mijn leev'n en na een spannende vier minuten, ontwaarde ik mijn geliefde vervoer. In een hóóg fietsenrek. Zo'n rek waar ik zelf nóóit mijn fiets in zou zetten. Want hoog. Lastig. Gedoe en dinges.

'Help! Zoon1! Hoe krijg ik mijn fiets hier af? ' Riep ik paniekerig naar mijn kind.

Zuchtend en met zijn ogen rollend, kwam hij mij te hulp.

'Okee mamma. Dit hier hou je vast. Dit trek je VOORZICHTIG naar beneden, en NIET gillen.' Kent hij zijn moeder langer dan vandaag.

'Wiiiiiiiihhhh!' Gilde ik. Terwijl ik heus voorzichtig aan het ding trok, dat met een groot kabaal naar beneden kwam en weer omhoog zwiepte.

'Mamma, doe toch eens normaal, wacht, ik doe het wel' Zei mijn nageslacht.

Waarop hij soepeltjes mijn fiets uit het rek haalde, terwijl ik erbij stond en keek.

Na dit kleine laatste avontuur gingen we naar huis, waar ik zowaar nog in staat bleek om wat diner in elkaar te hatselen en uiteindelijk helemaal gesloopt in mijn keuken zat. De jongens in bed.
Ik nam een kalmerend en ontspannend kommetje wijn, bekeek nog wat foto's van de dag en lag ook zeer op tijd in bed, naast Zoon2, heel gezellig.

Het was een mooie dag. Een gezins uitje, met mijn soort van gezin.

En vandaag was ik uitgerust, ik maakte mijn hele huisje schoon, fietste heen en weer naar van alles en nog wat, deed nuttige dingen, sjouwde 18 volle vuilniszakken van hun tijdelijke behuizing (mijn balkon) naar de container, dweilde al het goors wat daaruit kwam gelekt op, deed boodschappen, bracht oud papier weg, verschoonde mijn bed en bestudeerde langdurig mijn kapsel en mijn nagellak. Was tevreden, met welbestede dag, met goed weekend en bedacht mij einde dag, dat het toch waarlijk wel tijd was voor een wijntje in de middagzon.

En toen kwam ik de Echtgenoot tegen, op de fiets. Ik heen, hij weder. En wij zwaaiden zo van 'hee haai' alsof we vage bekenden zijn, die elkaar terloops in voorbijgaan tegenkomen.

En daar ben ik dan weer van slag van.
Kan dingen wel soort van op orde hebben soms. Realtiteit hakt er toch weer in. Ga alleen naar huis. Huis zonder vuilniszakken, maar ook zonder gezin en Echtgenoot. Zat ik maar weer in de stoomtram, dan zou ik misschien stiekem spuwen.