Ik heb een verfrissende fase gaande.

Nondeju zeg. Denk je het wel een beetje gehad te hebben en al. Gingen de Zonen een week op vakantie, met hun vader, naar de sneeuw. Ik vond het allemaal eeeeenig natuurlijk he, voor de kinders. Wintersport, hoezee! Dat ik de laatste jaren met name de bossen van Drenthe heb gezien, ach, weet je, ook allemaal heel leuk. Dat de eerste vakantie die we niet met ons vieren vieren, meteen leuk naar buitenland en avonturen is, vind ik heus prima. Ja.

Natuurlijk wist ik dit al geruime tijd, en riep ik ook al geruime tijd zo hier in de rondte tegen alle mannen, dat er dus dan wel dingen en spullen nodig waren. Misschien wel ski-kleding, of zoiets nuttigs als deugdelijke handschoenen wellicht.

Natuurlijk heb ik op de dag voor vertrek nog in allerijl twee jassen gekocht voor de kindekes, voor een werkelijk IDIOOT goede prijs. Daarmee kwam ik aldus thuis en gooide de Echtgenoot in het gezicht dat je mij toch waarlijk goed voor een boodschap kunt sturen. Waarop hij waarderend keek, de stad in ging en voor zichzelf een waanzinnig dure nieuwe jas kocht. Zo gaan die dingen.

Ik pakte de tassen van de kinderen in, weende bitt're tranen over hun thermoshirtjes en stopte er nog even een lief briefje bij. (Die gevonden werd, op de dag van thuiskomst, een week later).
Vorige week, midden in de nacht, reed de Buurman1 voor, met zijn Zoon2, en pikte al mijn mannen op. De avond ervoor had ik met Vriendin2 (de vrouw van Buurman1) een paar wijntjes genuttigd, om ons lot te aanvaarden, terwijl alle Echtgenoten en Zonen reeds lagen te slapen. Wij stonden aldus om 03.00 des nachts gapend het stel uit te zwaaien.

' Zorg goed voor mijn kiiihiiindereeeeen' Brulde ik.
' Heel veel pleziehiiieeer mijn liefjes ' Deed ik dapper tegen Zoon1+2
' EN BEL ME ELKE DAG!!' Sommeerde ik nog even tegen de wegrijdende auto.

' Nou slaap lekker he, kind ' deden Vriendin2 en ik tegen elkaar.
En vervolgens lag ik tot 05.30 wakker.
Rookte beneden maar nog eens wat sigaretskes. Zette een kopje thee. Keek verlangend naar wijn in koelkast. Ging toch maar weer naar bed.

De hele week dat ik geamputeerd was van de Zonen, ging ik door diverse fases.
Ik miste ze oprecht, maar had ook opeens, sinds bijna 10 (TIEN) jaar, heeeeel veel vrije tijd.
Ging naar de kapper, uuuuurenlang. Deze kapper is de enige in al mijn jaren van kapper-stress, die mijn haar daadwerkelijk in de goede en gewenste kleur wist te verven. Hoezee! Daar knapt een meisje van op.

Ging een paar dagen werken, zonder eerst nog in de ochtend de toestanden van broodtrommels en dinges te hebben.
Kwam thuis uit werk bij een koude witte wijn, en een lange avond van vrijheid.
Miste ze gruwelijk.
Had ook veel plezier.
Elke dag gingen we Skypen, want die modernigheid hadden Echtgenoot en ik ons eigen gemaakt, vlak voor vertrek.
Zag de jongens in hun skipakjes, met rode wangen en vol verhalen.
Kreeg een kaart met ' ik mis je heel erg ' maar tijdens de telefoontjes waren ze ook weer snel weg, want er moest in de sneeuw gespeeld worden natuurlijk.
Had gebroken hart en droomde van dat ze nog baby's waren.
Maar zat ook een middag in de kroeg en dronk wat biertjes en won met mijn afgrijselijke gezang de eerste prijs met karaoke. Zelden ZO gelachen, samen met Vriendin1 en haar nieuwste TinderDate en de Verkering.
Sliep heel erg uit, de dag dat ik niet hoefde te werken.
Dacht de hele dag aan mijn bloedjes.

Zo ging dat zo'n beetje.
Een verfrissende ervaring. Pijnlijk voor het moederhart, maar ook blik in toekomst.

Toen ze terugkwamen, heb ik ze zo'n beetje 24 uur lang in mijn armen gehouden, en daarna ging eigenlijk het Gewone Leven wel weer verder.
Compleet met krijsende ochtendrituelen, een weigering-van-de-zwemles vanmiddag, waardoor ik gutsend van het zweet, Zoon2 onder mijn arm, zonder sokjes en schoentjes, maar met winterjas, in het zwembad dreigde te gooien, en uiteindelijk toch maar afdroop met een wenend kind, dat fluks weer herstelde van de toestand, terwijl mijn hartkloppingen nog even duurden.

Het werk dat ik heb, is een tijdelijke betrekking. Die nog iets tijdelijker blijkt te zijn dan gedacht. Heb ruzie gemaakt met diverse instanties omdat ik maar geen salaris kreeg, en dat was niet zo goed voor mijne bloeddruk. Zeg maar.

Zo over het algemeen, loopt het allemaal dus wel redelijk en net als bij normale mensen. Denk ik dan.
Dit weekend ben ik van plan om op bezoek te gaan bij mijn oma. De over-oma van de jongens. Nogal dement, met groot gevoel voor humor en altijd verrukt van mijn sieraden en kinderen. Ik denk dat dat ook wel verfrissend zal zijn.

Zo pijnlijk. Voor mijn rug. En graat.

Ja, dat is toch allemaal maar weer lachen met mij he.
Maar tegenwoordig niet perse, hoor.
De Vriendinnen worden er bijkans moedeloos van, dat zie ik wel. Hoewel ze zich kranig houden en mij aanhoren en wijn inschenken en alles. De Zonen vragen of het wel goed gaat met mamma, en geven mij kusjes, wat mij aan het denken zette. Want ben ik vrolijk en grappig, dan schamen ze zich en ben ik de vreselijk belachelijke moeder; ben ik verdrietig, dan komen ze mij om het hardst omhelzen en bij me in bed liggen. Geeft toch te denken. Hoewel het lijkt op het 'negatieve aandacht vragen' waarvan een mensch als Moeder, heel vaak leest, als je je wilt verdiepen in de krochten van des kinds ziel.

'Mijn kind doet jankerig en gooit dingen stuk, zonder enige opgaaf van reden'
= negatieve aandacht vragen
' MAAR WAAROM DOET MIJN KIND DAT?'
= krijgt zeker te weinig positieve aandacht.

Waarop je het boek bij de vullis gooit, of de website blokkeert, al naar gelang uw voorkeur.

Want nee zeg, zo zit het helemaal niet. Het kind krijgt potdikke boterhammen met vlokken en af en toe een glaasje prik en kleding voor carnaval en een appel elke dag en een schoon bed en die verdomde iPad als ze het willen, complimenten over lellijke tekeningen en eindeloze spelletjes aan tafel. WAT WIL JE NOG MEER? ja, ik hoor het gejuich van mede-moeders ja

Zo ook bij mij. Positieve aandacht krijg ik genoeg. Heus waar. Akeligheid zoek ik niet, die voel ik, tot in diepst van ziel. Zo diep, dat niet wist dat ziel meerdere verdiepingen en kelder had.

De Scheiding hier thuis, gaat mij niet in de koude kleren zitten. In de hele fase, kregen wij heel vrindelijk van mensen die er verstand van hebben, folders en brochures en kopieën en dinges en mails, over De Procedure, en De Rouw Verwerking en alles. Dat soort dingen lees ik dan niet he, weet wel beter. Tsss, pas niet in hokje en in folder met fases. Zoek het zeker zelf wel uit, authentiek en autodidactisch en alles.
Ga van hot naar her. Ga van leuk naar ellende en van geluk naar verdriet. Het is bepaald een vermoeiende periode. Wist oprecht niet dat ik het in me had. Blijkt bij nader inzien, dat de fases daadwerkelijk bestaan. Wat me deugd doet, is dat ik ze dan wel doorloop, schijnt wetenschappelijk te zijn, maar ze lekker niet in volgorde doe. Ga gerust van acceptatie naar ontkenning, naar woede, naar verdriet. En daarna vloeiend door naar verdriet. Om vervolgens linksaf te slaan naar verdriet.

Ben van nature een olijk iemand. Maar ik heb werkelijk sinds mijn geboorte (als ik mijn moeder zo hoor) niet meer zo veel gehuild, als de laatste maanden, weken. Niet echt goed voor mijn teint, overigens. Werk tegenwoordig met oogpotloden en dergelijke, om uiterlijk soort van leuk te houden.

Ik ga er kapot aan.
Ja, was scheiding goed idee. We hebben al jaren gedoe, ruzie, eindeloze discussies, verschillen van mening en zien elkaar hoofd heus met genoegen ingeslagen.
Weet je wat, we gaan uit elkaar. Goede vrienden, drinken wijntje, hebben leukste kinderen op de aarde, maar worden niet 80 samen. Doen we eventueel met een ander, maar niet met elkaar. Gaan goed praten, maken afspraken, hij huis met mannenbank, ik huis met Maria beelden en roze. Jammer van gezamenlijke families, maar gaan elkaar zien, op verjaardagen en feestdagen. Kinderen blijven knap, leuk, slim en gelukkig, alleen dan in twee huizen, in plaats van eentje.

Wat dan weer niemand goddomme in die stomme folders zet, is dat je eigenlijk heel erg houdt van degene die je gaat verlaten. Dat je voortdurend denkt aan vakanties samen, aan voor de tent in Drenthe, en aan toen je je kind ging baren. En hoe je eigenlijk kunt lachen samen.
Dat je samen volwassen bent geworden, soort van. Dat je elkaar heel erg dronken hebt gezien, heel erg brak, heel erg gelukkig en heel erg verdrietig. Dat alles wat maar gebeurt in een leven, samen is gedaan in die periode. Dood, leven, geluk, ellende, werk, huizen, ontslag, geboorte, vrienden, beslissingen, poep, plas, kots, ziek, favoriet eten, leuke herinneringen, slechte momenten, trouwen, winkelen, samen een bank kopen en een nieuwe tafel, een auto, kinderzitjes, ledikanten, luiers, en bier en wijn en het gasfornuis wat je altijd al wilde. Alles. Alles wat je maar meemaakt en doet in je leven.
Dat hebben wij gedaan.
Kinderen gemaakt.
Huizen gekocht en ingericht.
Vakanties geboekt. Voor de tent lachen om idiote landgenoten.

En dat is opeens over. Gaat niet meer gebeuren.
En die kleine dingen doen het meeste pijn.
Niet dat ik opnieuw moet beginnen. Ik kan heel goed gelukkig worden van een nieuw huis. Dit huis voelt toch al niet meer als het huis waarin ik oud ging worden, dat gaat vanzelf. Een nieuw huis, betekent nieuw inrichten, wat ik toevallig heel leuk vind. Het betekent een nieuwe start, en daar hou ik doorgaand wel van. Maar het betekent ook het opgeven van gewoontes en tradities.

Vanaf vandaag lig ik alleen in ons bed. Mijn bed. De Echtgenoot heeft een nieuw bed. Daar lig ik niet in. En hij niet in de mijne. Zoiets plan je niet.
Maar na bijna 12 jaar, is dat toch wel iets.
Gaat niet meer terugkomen.
Samen naar bed, kopje thee, en dat ik dan in slaap val in mijn boek. En dat hij dat dan weglegt. En dat ik dan bij hem ga liggen, in mijn slaap. Omdat dat zo gaat, al jarenlang. En dat is gewoon goed.

Dat kan ook wel met een ander.
Maar het idee van het gemis, opeens, is een klap in mijn gezicht.

We komen niet terug op de beslissing.

De Zonen weten hoe het zit.

De Echtgenoot heeft nieuwe theedoeken gekocht.
En een nieuw bed en matras.

Ik lig zo in het oude verzakte bed. Wat ergens heel fijn is.
Maar ook zo pijnlijk.
Voor mijn rug. En graat.

Tinder, de neerslachtige en lesbuoos nieuws.

Nee maar even, DAT is potdikke lang geleden.
Het doet me deugd dat er veel is gevraagd naar een nieuw stukske van mij, ik vroeg mezelf ook nogal af waar het bleef, echt waar. Maar het bleef uit, ik kon me er niet echt toe zetten, gezien de hele situaaaatie hier thuis en al. Er is soms wat minder lolligheid en jolijt gaande, dat hakt er een beetje in zo nu en dan.
Maar.
Gelukkig heb ik altijd de Vriendinnen nog. Voor het nodige plezier en nogal veel gelach in het leven.

Zo heb ik tegenwoordig twee vrijgezelle meisjes in mijn bestaan. Het Zuske en Vriendin 1, 2, of 3. Dat laat ik maar even in het midden.
De Vriendin heeft na de nodige ellende een prachtig slank lichaam, een nog mooiere bos met haar, veel nieuwe schoenen, een nieuwe huis, een koelkast vol wijn en een zoet kamertje voor haar Zoon. Welnu, dachten wij en zij. Nu nog een prettig man'lijk persoon in haar leven en we hebben weer wat nieuws om over te praten.
Hatsa, op Tinder gaan was evenwel het directe antwoord. En natuurlijk veelvuldig de kroeg in. Immers, de mannen die ze op Bootcamp ontmoet zijn veeeeel te sportief, op het werk zijn het eigenlijk best vervelende mannen die de hele tijd akelige Engelse uitdrukkingen gebruiken en om nou met elkaars Exen te gaan, dat is ook weer zo wat.

Nu is het akelige, dat ze meestal valt op mannen, die het predikaat ' depressief ' hebben. Serieus. Ze zegt het zelf hoor. Stel je een groep met mannen voor, van zeg maar 34 tot 44. Allemaal leuke, blozende, sterke, vrolijke, gulle, hartelijke mannen met handen als kolenschoppen, haar op de armen, leuke spijkerbroek, goede baan, gelukkige jeugd gehad, compleet openstaand voor een vrouw met een kind, of zelf in het bezit van nageslacht, kunnen koken, hebben geen zwart lederen bank in huis, houden van bloemen en hun moeder, kijken met je mee naar Greys Anatomy, maken leuke grappen en houden bij voorkeur van drank en sigaretten.
Keus te over.
Er staat er dan eentje tussen, met afhangende schouderkes, wallen onder de ogen, gebukt gaand onder een wat vage zelf gestelde diagnose in de trant van psoriasis of ellende en droefheid, de zondagen doorbrengend onder een dekentje op de bank, kijkend naar een science fiction film, een tragische jeugd, zonder echt relevante relatie-ervaring, dunne beentjes, vooral niet al te hartelijk en aardig, weinig lachend en met vooral verhalen over reizen naar niet-zonnige oorden.

En wat doet Vriendin?
' HEEEEEE HALLOOO JIJ AKELIGE MAN ZONDER ENIG LEVENSGELUK! Zullen we zoenen en dat ik dan verliefd op je word en dat het dan niks wordt, omdat je gewoon niet zo lief en leuk bent? '

En wat doen wij, de Vriendinnen van Vriendin?
' Kind, wat DOE je nu weer. Maar hee, wij zijn er voor je. Hier is wijn, hier zijn grappen en je komt er wel weer overheen, liefje '

Serieus, ik verzin het niet.

Maar, dat was de kroeg. Wij zijn van het glas is half vol, met Chardonnay en gaan op goed geluk met ons allen op zoek naar de perfecte Tinder foto, verzinnen een hilarisch leuke openingszin en swipen of het een lieve lust is.
En jawel. Na ongeveer 351 Matches Made In Hell, was daar een Meneer. Die er waarlijk voor haar smaak wat te olijk uit zag, daadwerkelijk leuke opmerkingen maakte, in het bezit was van een vrindelijk ogend kind, niet zo dun was als een bijna overleden iemand, en die nog wilde afspreken ook.
Hop, een date in the pocket!
Outfit uitgezocht.
Haren in de krul.
Op naar de zondagmiddag-date op het strand, met een lichte kater van de avond ervoor, en dus zin in wijn, seks en bitterballen bovendien.

Kwam ie niet.

En daar ging de groeps-whatsapp los he, mensen.

' HIJ IS ER NIET '
En wij allemaal: ' WAAAT? Naja. Wat een sukkel. Maar wacht, wacht nog even. Misschien had ie wat in zijn oog. Een aanval van zenuwen-diarree, is zijn moeder van de trap gevallen of wist hij niet wat hij aanmoest.'

En een half uur later.

' HIJ IS ER NOG STEEDS NIET. KOM, WE GAAN WIJN DRINKEN POTDORIE!'
En aldus zaten Vriendin en Zuske in de kroeg en appten we de hele avond over eventuele redenen dat hij er niet was.

De enige conclusie was:
Hij is dood. Of bijna dood.

En wij lachen allemaal he, want DAT zou natuurlijk bespottelijk zijn. Dat verzin je niet.

Komt er serieus een bericht binnen, van de verzakende meneer. Dat hij een ongeluk had gehad. Ziekenhuis, dinges, gedoe....

U snapt onze reactie. We geloven er niks van zeg. Enig onderzoek op het wereldwijdeweb bracht geen nieuws van ongelukken van dien aard, dus nu zitten we allemaal reuze in spanning, EN is onze theorie naar de maan. Want de olijke, vrolijke en goedlachse Tinderman, blijkt al net zo onbetrouwbaar als de zwartgallige, tragische en teneergeslagen kroegman.

Het is allemaal niet makkelijk, vrijgezel zijn. Gelukkig zijn er altijd vriendinnen. Daarom is er misschien binnenkort wat lesbuoos nieuws van het front. Zou me niks verbazen zeg.

Charmant, grappig en mopperig.

Vroeger was de grootste gehaktbal voor mijn vader. Of het grootste stuk worst. Want hij had de hele dag hard gewerkt.
Hij ging 's ochtends vroeg de deur uit, kwam einde van de dag ergens thuis en ging dan douchen, of in zijn stoel een tukje doen de krant lezen.

Altijd op de fiets, naar Heemstede, of ergens in Haarlem. Het was natuurlijk ook elk jaar wel zomer, maar op een of andere manier herinner ik me vooral de koude donkere ochtenden, dat hij vroeg de deur uit ging. Dan kreeg iedereen een baardig kusje, en weg was hij.

Mijn Zuske en ik zaten dan nog aan het ontbijt, of oefenden ons pianospel, of maakten natuurlijk gewoon ruzie. Zoals kinderen dat doen, in de vroege morgen, voordat ze naar school gaan. Weet ik inmiddels alles van.

Hij is dierenartsassistent geweest, heeft in een schoenenwinkel gewerkt, ook een keer in een circus, op de Grote Vaart en is daar een keer overboord gevallen, zo gaat de legende. Daardoor heeft hij op zijn bovenlip een litteken, wat je nooit ziet, want behalve dat hij altijd baardig was, is hij nog immer, nogal snorrig.
Een hele tijd heeft hij op een begraafplaats gewerkt, wat ik intrigerend vond, en ook een keer rondom een bejaardenhuis of iets, waar hij een keer een lijk heeft gevonden. De grote lijnen van deze carrieres weet ik eigenlijk niet eens, maar de details zijn altijd leuker, zeker voor een kind.

Maar de afgelopen meer dan twintig jaar, op basisscholen. Hij is goed met kinderen, goed met juffies en daarbij zijn de hoeveelheid schoolvakanties nogal plezierig. Hij ging mee op schoolreisjes, verzon griezelverhalen, was de zetpil-gevert, toen een hele groep 8 een keer ziek werd, organiseerde de kampvuren en heeft zich meer dan eens verkleed voor de Bonte Avond.
Maakte het toneel en alle achtergronden voor de musicals, repareerde gebroken ruiten van ballen-erdoor-heen en heeft een keer een musje naar de vogelhemel geholpen, toen deze de school in was gevlogen. Tot afgrijzen van school, zijn kinderen, mijn moeder en alle toevallige voorbijgangers.
Kon 'm niks schelen.
Prettig stoïcijns, charmant, vol met humor en eigenlijk altijd wel mopperend op iets. Dat is mijne vader.
Vaak klagend naar zijn werk, maar wel elke dag, en na verloop van tijd de Oude Lullen Dag op de vrijdag, zodat het weekend lekker wat langer was. Dat was toch wel een dingetje. Net als de keer dat hij 55 werd, en een 55+ PAS in de bus kreeg.
'MUHAHAHAHA vaaaaaader' Deden Zuske en ik heel meelevend.
' HMPPFFRR' klaagde de arme man.

Ondanks een scala aan gezondheidsdingetjes, zat ie toch maar wel elke ochtend nog immer op de fiets.
Tot die keer dat hij een brommert aanschafte. Mijn moeder en Zuske en ik, keken vol afgrijzen hoe hij met het ding kwam aanzetten.
Zagen ongeluk, botsingen en drama voor ons geestesoog. Want buiten grappig, is de man ook nogal wazig. Om het zo maar te noemen. En om hem dan op een gemotoriseerd voertuig te zien wegstuiven.....was niet echt goed voor onze zenuwen.
Uiteindelijk deugde het ding niet, naar zijn bescheiden mening, dus werd weer van de hand gedaan. Dat de hele familie weer rustig kon slapen, was een prettig bijkomend voordeel.

Morgen komt het tot een eind, zijn werkende bestaan. Heeft geloof ik gewerkt, af en aan, vanaf zijn 15e of zo. Maart 2015 wordt ie 65. Morgen is zijn laatste werkdag. Vandaag was het afscheidsfeestje. We waren er allemaal bij. Mijn hele gezin en ik, Zuske, mijn moeder, en al zijn collega's.
Naahhh, maar dat was leuk. Om na al die jaren eens gezichten bij namen te zien. Te zien dat iedereen zo leuk is, en mijn vader zo leuk vindt. Lieve toespraken, mooie cadeaus, een prachtig lied, en lekkere biertjes.

' Opa vond het leuk he, hij moest bijna huilen ' zei Zoon1, op de terugweg.

Denk niet dat hij hierop wat te mopperen heeft. En al helemaal niet omdat hij nu voor altijd vakantie heeft. Laat het een lange zijn.

De engel die niet meer is en de monsterlijke boom

Wij hebben de lelijkste kerstboom van de wereld in huis staan. Niet expres, hoor. Maar dat liep zo, kennelijk. Ik geef de aanstaande ExEchtgenoot1 de schuld. Dat komt omdat het ook zijn schuld is, feitelijk. Hij heeft het ding aangeschaft. Een klein excuus is, dat hij het ding kocht, terwijl het donker was. Zo zegt hij.

De dag nadat hij er mee thuis was gekomen, viste ik het mormel uit de garage, keek er zo eens naar en vroeg de man om het misbaksel boven te brengen, zodat de kinderen en ik hem konden versieren.

Eenmaal boven, bolderde ik van het lachen zeg, en wij keken allemaal naar een compleet scheef, half-kaal gedrocht van een boom. Ik rommelde zo wat met theedoeken onder het plankje aan de onderkant, om het ding een soort van recht te doen laten staan, schoof 'm heen en weer, draaide eraan, hatselde wat met de takken, en toen stond hij, op de minst slechte manier.

Vervolgens haalde ik al onze kerstspullen tevoorschijn. Elk jaar vind ik dat wel leuk. Van 'oohh ja, de bal met het lampje en het luidruchtige muziekje' dat de Zonen vorig jaar van oma hebben gekregen, leuk, oma, echt heus leuk en de schattige gehaakte engeltjes, en de bal die ik vroeger al had, en natuurlijk alle balhaken, die overal tussen en onder en achter liggen.

Een groot positief punt, waren de lichtjes. Die ik voor het eerst in mijn Kerst-Carriere, dus een keer wel deugdelijk had opgeborgen. Verbazing over mezelf alom.
Zomaar, zonder enig gescheld, getier en gedoe en gedinges, kon ik twee pakken lichtjes in de boom-achtige draperen. De Zonen stonden, zoals dat kinderen in deze tijd betaamt, met open mond te kijken, vol verwachting. Ja, prachtig ja.

' NIET AAN DE LAMPJES KOMEN! DAT DOE IIIIIIK ' Deed ik heel sfeervol.

Toen de boel eenmaal verlicht was, keek ik het zo eens aan, het wanschepsel van een boom, en besloot tot het zijn van de leuke moeder, die de Zonen volledig zelf de boom zou laten versieren. Het is ook niet dat ik er nog wat van zou kunnen maken.

Gelukkig met hun taak, gingen ze los. Alles wat we hebben zo ongeveer, hangt in de monstrum boom.

Aan de ene kant alles op een kluitje, aan de andere kant alles scheef, bovenin teveel, onderin te weinig, en aan de achterkant de mooiste dingen, die je dus niet ziet.

Zoon2 was in complete verrukking. Wat een mooie boom, vindt hij het.
Zoon1 was allang al blij dat ik me er niet mee bemoeide en bemoeide zich vervolgens met zijn broertje, waardoor er gelukkig toch nog ruzie uitbrak. Het was allemaal al weer wat al te veel zoetsappig hier hoor.

Terwijl ik het zo eens aankeek, checkte of er nog wat feestelijke wijn in huis was en luidruchtig van ' Oh Dennenboom' kweelde, vond ik opeens tussen alle andere zooi, onze kerststal. Die heb ik vorig jaar van mijn Zuske gekregen, waar ik zeer mee in nopjes was.

Mijn ouders hadden vroeger ook altijd een kerststal, met echte beeldjes en een houten stal en alles. En mooi niet dat ik die zelf mocht inrichten. Dat deed mijn moeder. En als ik dan stiekem de boel verplaatste, onder het mom van; ' En toen kwam Jozef eens even kijken hoe het met het kindeke Jezus was, en toen ging de ezel een ommetje maken, kwam een Koning tegen, en die moest plassen, dus die stond ook even naast de kribbe. Daarna ging Maria eens even een boodschapje doen, en paste Jozef even op zijn zoon, en keek hem zo eens aan, van hee maar Zoon, jij lijkt helegaar niet op mij. WIE IS JOUW VADER?'
Dat soort dingen.
Dan zette mijn moeder daarna alles weer terug. Met natuurlijk de koningen op gepaste afstand, want die waren nog onderweg met hun waardeloze presenten. (Serieus, wie zit er als kraamcadeau te wachten op Mirre? Wat is er mis met een luiertaart of een fles champagne? En wilde baby Jezus soms niet liever een leuke rammelaar dan een beetje wierrook? Mocht hij soms al met lucifers spelen? Lekker onverantwoord, als je het mij vraagt.)

Maar. Nu heb ik dus mijn eigen stal. Ha! Ha! En mooi dus niet dat ik die door iemand anders liet inrichten.
Dus, zodoende zat ik op mijn knietjes lekker te rommelen met een schaap en wat koningen en al die gezellige mensen daar in de stal. Het is een geanimeerd gezelschap.
Wat er zo mooi was aan mijn stal, is dat er ook nog eens een heuse engel op het dak hing te chillen. Een engel met een ster in heur handen, en een lieflijk gezichtje, zoals je dat vaker ziet bij engelen.

Na geruime tijd was ik klaar, stond er een fraai stichtelijk tafereel naast de afzichtelijke boom, en was iedereen reuze verheugd over alles.

Over tot de orde van de dag.

Een paar uur later, kuierde ik zo wat rond in huis, zag in ooghoek voortdurend de jammerlijke boom, maar ook mijn zielroerende stal. Keek nog eens. Er klopte iets niet.
Was de engel 'm potdikke gesmeerd zeg, zo zag ik.
'WAAAAR IS MIJN ENGEL?' Brulde ik.
Zag wel dat de aanstaande ExEchtgenoot1 met zijn ogen rolde en een mental note maakte over mijn geestelijke gesteldheid, en ook zag ik Hond1 bepaald schuldig kijken, met iets wat verdacht veel op een engelenvleugel leek, uit zijn bek hangend.

Had het beest dus gewoon mijn Bode Van God opgevroten zeg. Om het allemaal nog wat huiveringwekkender te maken, waren de koningen en Maria ter aarde gestort en lagen tragisch op hun rug in de stal. Ook een ezel had het loodje gelegd.

Het was bepaald kostelijk, vond ik. Luid lachend zette ik alles op Facebook. Zoals je dat doet met buitengewone situaties. EERST een foto maken, daarna oplossen.

Ik weet niet wat dit allemaal betekent, maar ik ga er maar vanuit, dat ik dit alles moet zien als generale repetitie of zo. De laatste dagen van het jaar zijn niet zoals het hoort. Dus dan zal volgend jaar, over twee weken, alles van de weeromstuit fabulous zijn. Alsof je ook wat aan een engel hebt. Kan beste alles zelf doen. Zoals een kerstboom kopen.

De rare wereld en de beroofde postbode

' HOEVEEL NACHTJES SLAPEN NOG MAMMA? HOEVEEL? HOEVEEL? NOG 1 OF 2 OF 19? MAMMAAAAA WANNEER IS HET NOU PAKJESAVOND??? '

Aldus Zoon2. De ganse dag. Vorige week.

Het kind was niet te houden werkelijk. Gelukkig hebben we het allemaal overleefd, was Sinterklaas avond een groot succes en kwam ik tot de prettige ontdekking dat de dingen met de jaren steeds beter gaan. Dit was het eerste jaar dat de boel niet eindigde in een driftbui van het een of andere kind, opgewekt door zenuwen en spanning en papier-scheuren en enthousiasme. Prettig hoor, vond ik persoonlijk. Ik zelf kreeg diverse zeer fijne cadeaus, waaronder een Barbie. Een echte barbie. Mijne zuster-Sinterklaas weet duidelijk heel goed, waar een meisje van opknapt. Kan me niet heugen dat ik ooit een echte Barbie heb gehad. Altijd een Cindy. Of een Gerda. Of hoe die neppoppen ook heten. Ook leuk, tuurlijk. Maar nu ben ik nog heel jong 35, en kan het zeer waarderen dat ik nu een heuse heb. Met een minijurk en een ketting en pumps en alles. In het roze.

Voor dat het zover was, werden er nog diverse vragen gesteld door het kind.

' Is Sinterklaas een meisje?'
' Nou dat denk ik niet, liefje, hahahahaha ' Deed ik.
' Maar hoe weet je dat? ' Wilde Zoon2 weten.
' Nou, nu je het zegt. Ik heb nog nooit zijn piemel gezien.' Was ik grappig.
' HAHHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHHAAA' Bolderde Zoon1.
Zoon2 keek zeer verward in het rond.

Daarna wilde hij weten, of de Sint dan misschien dood of levend was?
Hierop kon ik antwoorden dat we hem net nog op tv zagen, dus levend, konden we met een gerust hart aannemen. Het was LIVE, immers.
Daar was hij blij mee.

Toen hij later, terwijl hij een tekening aan het maken was, wilde weten welke kleur POTEN Sinterklaas had, pieste ik waarlijk in mijn broek.

Ja, het is lachen met Zoon2.

Zo heeft hij vorige week met Vriend2, de postbode beroofd.
Ze waren samen op straat aan het spelen, toen ze de postbode tegenkwamen. Een allervrindelijkst jongmensch dat hen wat van die dikke elastieken gaf, die postbodes altijd hebben.
Kennelijk zette de arme man even zijn fiets neer, om zijn plicht te vervullen, in de vorm van post bezorgen, toen de jongetjes een fles spa blauw ontwaarden, onder zijn snelbinders.

Hier houdt het verhaal op, behalve dat ze even later samen op de bank zaten, te lurken aan een literfles water. Grinnikend.

Gezien de verdachte situatie, heb ik ze onderworpen aan een vragenvuur.

Ik: ' HOE komen jelui daaraan? '
Jongens: ' Van de postbode gepakt, hahahahahaha '
Ik: ' Stelletje donders. Ga het NU teruggeven en zeg sorry! ' (muhahhahaha)
Jongens: ' Oh. Ok. Mhihihihihiiii '

En dat was weer dat.

Over 10 jaar moeten we ze ophalen van het politiebureau. Dat is wel duidelijk. Gelukkig zijn het beide nogal knappe jongetjes. Daar kletsen ze zich dan wel uit zeker, hoop ik dan maar.


Nou en verder houdt het de gemoederen wel bezig, dat de Echtgenoot en ik aan het scheiden zijn geslagen. Bij Zoon2 met name, of hij toch in godesnaam niet het kerstdiner gaat missen, en of hij wellicht een nieuw bed krijgt? En Zoon1 houdt tegenwoordig een lijst bij, waarop we punten krijgen, als we vriendelijk tegen elkaar doen. Ik ben verheugd u mede te delen, dat de punten stijgen. Ja hoor, heel volwassen en alles.

Ik schijn tegenwoordig alleen nog maar mensen tegen te komen, in zelfde schuitje. Denk eraan om club op te richten. Zal gezellige boel worden.
Gelukkig is het kerstboom- en kaarsjes tijd. Daar knapt een mens altijd zo van op he, romantiek en melancholie. Ja.
En dan zijn al mijn vriendinnen vanavond aan het Bootcampen geslagen. Leef in rare wereld. Over hoeveel nachtjes is dat voorbij?

Keirofobie, Gerrit de zeehond en Terschelling

Dit weekend was ik op Terschelling. Een uitje had ik. Een uitstapje en een verzetje. Samen met Vvs1.Verklarende woordenlijst: vvs=VaderVanSchool
Het was nogal leuk. Er zijn daar niks dan vriendelijke mensen, leuke kroegjes, lekker eten, honden, een mooi hotel, zee, boten, en vooral mensen met winddichte jassen en wandelschoenen. EN DIE DOEN DAAR GOED AAN. Het was daar potdikke koud zeg. Liepen wij, op gympjes, ik in mijn leuke dunne soort van broek en schattige vestje en winterjas, die geen winterjas is. Bevrozen was ik. Koude handen hadden we. Allemachtig, dat verwacht je toch niet op zo'n winderig eiland? Oh. Toch wel misschien. Niet echt goed ingelezen dus.

Wij deden na aankomst een klein biertje, misschien een glaasje whiskey daarbij, en lagen om tien uur des avonds reeds te slapen in de sponde. Vermoeiend hee, zo'n bootreis en alles.
De volgende dag dus om 05.00 wakker, want meer dan zes uur slaap in een nacht, dat ben ik niet gewend. Na nog maar een klein slaapje, een verkwikkend ontbijt en een fietsen-huur-momentje, togen wij eilandwaarts. Een fietstochtje van zes kilometer lachten wij, haha. Haha. Dat is een peulenschil zeg.
Naaaaahhh wat een wind en woei. Wat een koude. Na nog wat cultuurdingesen en het opdiepen van een muts uit mijn tas, kwamen we aan bij een dorpje, waar niks was. Precies twee winkels, twee dichte discotheken en een begraafplaats waar het drukker was met de doden dan er mensen op straat waren. Geeft toch te denken.

Terugwaarts weer, wat aanzienlijk sneller ging, in het kader van wind in rug en zo. Het was op dat moment nog voor 12 uur des morgens. Vol verbazing stelden wij dit wonderlijke feit vast. Ongelooflijk, wat een welbestede dag. Dingen gedaan, uberhaupt, op de vroege morgen. Wat een actie en wat een sportiviteit!
Trots op onszelf, namen wij een pauze van twee uur. Met soep, tosti en warme chocolademelk, en dat alles voor een haardvuur. Na die twee uur hadden wij nog immer bevroren voeten, maar niet getreurd, er was een winkel die handschoenen en beenwarmers verkocht. Beetje verkeerde timing onzerzijds, zo zeg maar nadat de fietstocht voorbij was. Maar, beter laat dan nooit, daarom besloten wij tot andermaal een verfrissend tochtje. Vooral omdat ik mijn zinnen had gezet op een ontmoeting met een zeehond. Ja, je bent op de wadden of je bent het niet, dacht ik maar zo. Ik zag al zo voor me, dat ik de zeehond zou ontmoeten, wij elkander in de ogen zouden kijken, ik over zijn zachte hoofdje zou aaien en hem natuurlijk Seabert zou noemen. Of Gerrit. Een selfie zou ik maken, met mijn nieuwe natte vrind, en op Facebook zou iedereen verrukt zijn.
Niets van dat al dus he.
Maar gelukkig was er wel een etablissement met bier en bitterballen. Ik ben snel over teleurstellingen heen hoor.

Wij aten in een restaurant waar het erg leuk en lekker was en wij dronken nog zo wat in een cafe

Allemaal nogal aan te raden. Er was een bar waar wij nieuwe vrienden maakten, en er was de fietstocht terug naar het hotel wat heus soepeltjes ging.

Ach, Terschelling. Toen we terug moesten de volgende dag, naar De Wal, Het Vaste Land en het Westen, was ik daar bepaald treurig over. Hoewel de bootreis terug enorm vermakelijk was met wildvreemde mensen die grappig bleken. En. Ik heb een zeehond gezien. In de woelige baren, deed hij zwemmen en ik denk dat hij mij ook zag, want ik zou zweren dat Gerrit knipoogde, zoals zeehonden dat plachten te doen.

En ja toen begon het normale leven weer. Met Zoon2 die om de minuut vraagt hoeveel nachtjes het nog slapen is tot pakjesavond. En zijn verjaardag. En kerst. En daarna weer alles opnieuw vraagt en weer vergeet.

Zoon1 is bezig met een surprise, de schoenen worden gezet en ik kan niet anders dan denken; het is potdorie ALWEER bijna eind van het jaar. Een roerig jaar, als u het mij vraagt. Maar zover is het nog niet. Ik heb wel een bijzonder moment nog meegemaakt, zo op het nippertje van een nieuw jaar.
Ik droeg vandaag een heuse winterjas. Geinspireerd door de Antarticaanse omstandigheden op Terschelling, zocht ik mijn oude ski jas op. Nu is dat niet helemaal mijn stijl, een baaivanger van deugdelijke snit en stof, met een heuse capuchon. Maar het is koud buiten he. Ik voelde me er vandaag heus heel volwassen onder, zoveel degelijkheid. Verder wil ik mijn haar knippen. Maar moet even over angst van kapper heen komen. Je reinste keirofobie. Ach, het leidt de gedachten wat af he.