Trouwen met een oude vrouw

Zoon1: Bleeerrrrk ik ga echt nooooit met een meisje uit mijn klas trouwen.
Ik: Oh nee? Wat jammer, het zijn zulke leuke meisjes.
Zoon1: Bleeeerrrk nee echt niet, ik wil ze èten, niet met ze trouwen.
Ik: Ach. Met wie ga je dan trouwen?
Zoon1: Met jou!
Ik: Jeeuhh, dat hoopte ik al!
Zoon1: Ja, ik trouw met een oude vrouw.
Ik: Watte?
Zoon1: Jij bent toch een oude vrouw.
Ik: Nou zeg, dat valt toch wel mee? Hallo, dat valt toch wel mee?
Zoon1: Ja, nu wel, maar als ik groot ben, dan ben jij toch een oude vrouw?
Ik: Hmmm. Ieieiiiitsje ouder dan nu, maar niet òud, niet echt òud.
Zoon1: Echt wel.
Ik: Nou, denk maar niet dat ik nog kinderen ga krijgen hoor, anders. Dat je het even weet.
Zoon1: Nee, daar ben je dan te oud voor.
Ik: Ja. Inderdaad ja. Tssk. Misschien kun je dan beter toch trouwen met iemand anders, als je wel kinderen wilt.
Zoon1: Pfff, mammaaa, je krijgt geen kinderen van tròuwen hoor. Ik krijg wel kindjes van de vriendin, die ik dan heb.


En zo kon ik maar weer eens zeer verontrust en verward verder met de rest van mijn dag.

Pinksteren en een heilige geest

Ach, Pinksteren. Niet dat ik weet wat dat allemaal preciès inhoudt, maar ik geloof dat er wel iets van een heilige geest in de Zonen was gevaren, gisteren. Eentje die van zins was om er een gedenkwaardig weekend van te maken. Een beetje een grappenmaker ook. En heilig zou ik hem ook niet willen noemen. Eerder, eerlijk gezegd, recalcitrant.
De nacht van zaterdag op zondag was niet alleen voor Echtgenoot luidruchtig en gevuld met drankjes en weinig slaap. Zoon2 deed de hele nacht door slaapjes van een uurtje en riep vervolgens balkend om zijn vader, die niet reageerde vanwege omdat hij eerst niet aanwezig was en vervolgens in comateuze toestand verkeerde. Ik was echter compleet ter beschikking van Z2 en begaf mij dus de ganse nacht in het gezelschap van Dikkie Dik boekjes, slaaplekkerliedjes, tandenspul en flesjes melk. Tegen de ochtend had ik er vertrouwen in dat het kind lekker zou gaan slapen. Wat ook zo was. Voor drie kwartier. Om 05.30 riep hij wederom luidkeels om aandacht en er zat niks anders op dan de dag te laten beginnen. De zondag begon ik dus niet al te best, voornamelijk moe en met erg aanwezige deja vu's naar tijden van weleer; zondagochtenden waarop ik ook om half zes in de ochtend wakker was, maar om heel andere redenen. Zoon1 deed ook een duit in het zakje door op hoge toon allerlei eisen aan zijn arme moeder te stellen en toen tegen half elf Echtgenoot uit de echtelijke sponde kwam zetten met een kater die niks van doen had met Dikkie Dik, was ik het allemaal een klein beetje zat. Om de zondag toch nog plezierig te laten zijn, togen wij naar een speeltuin waar een twijfelachtig deel van de mensheid van rondom Haarlem ook was. Toch knapte ik er wel van op, De Zonen ook, Echtgenoot niet, want die betaalde aan de lopende band ritjes in een treintje en ijsjes. Bij thuiskomst was ik dusdanig vriendelijk gestemd dat ik pannenkoeken bakte, wat vooral Zoon1 kon waarderen, vooral omdat ik hem de de halve middag had voorgehouden dat het diner uit spruitjes en vieze aardappels zou bestaan. Ja, daar heb ik dan lol in he. Zo ben ik.

Zo na het diner was ik wel toe slapen en bed. Voor Z1+2. Maar die hadden het beiden zooo leuk gevonden deze dag, dat zij beiden besloten om maar niet te gaan slapen. Zo zaten wij om 21.00 nog steeds met hen allebei op de bank, wat zij erg leuk vonden en ik ook best wel, want ik had de illusie van een rustige avond allang opgegeven. Echtgenoot zat met ijs tegen zijn lip en dat kwam omdat Zoon2 hem met een goedgemikte armzwaai een enorme klapper gaf met de afstandsbediening. Ik moest daar een beetje om lachen, maar dat deed ik stiekem in de keuken, terwijl ik ondertussen naar E riep, of het wel ging enzo. mmhhiihihihihihi. Uiteindelijk lag Zoon2 te slapen en Zoon1 nog lange niet. Die had namelijk LogeerPartijtje in Het Grote Bed. Waar het veel te licht is, kennelijk. Dus was ik nog geruime tijd bezig met het verduisteren van de ramen, met alle dekens die ik in huis heb, waar Zoon1 heel belangstellend naar keek, ondertussen aanwijzingen gevend. Daar raakte ik dusdanig uitgeput van, dat ik ook maar meteen in bed ging. En zo lag ik om 21.15 in bed, met Zoon1, wat eigenlijk echt heel gezellig was.

En zo werd het vandaag. Echgenoot vertrok naar Huis2 en ik plande een dagje vol nuttige bezigheden, wat wonderwel lukte. Z1 en ik pakten vier verhuisdozen in, ik maakte de hele boekenkast schoon en na de lunch vertrokken Z1+2 en ik op de fiets voor een ritje naar de kinderboerderij. Die dicht was. En toen ging het heel hard regenen. En moest ik onder een boom schuilen, vlak voor een verkeerslicht, waarop Zoon1 woedend werd, omdat het al vier keer groen was en wij niet verder fietsten, omdat ik nog immer onder de boom wenste te staan. Ik handelde wat telefoontjes af, deelde wat rozijnen uit, suste een paar kleine akkefietjes tussen de broers, want die tijd is kennelijk aangebroken, ruzietjes tussen de broers. Met als aanstichter elke keer Zoon2. Die pas 1 is, dus.
Maar de dag eindigde goed, met een kopje thee bij fijne familie, waar de broers hun onmin vergaten en zich van een goede kant lieten zien en ik voor het eerst in drie hele dagen even rustig kon zitten. Ja, dat klinkt dramatisch. Maar zo is het wel. Daar klaag ik verder niet over hoor, welnee.

En morgen mag moet ik weer werken. En is het borrelavond met de vriendinnen. Daar ben ik nou eens echt aan toe zeg, na zo'n lekker lang weekend.

opvoeding

'Zoon1, hup, tv uit en aan tafel'

Zoon: Nee.
Ik: eh, wat?
Zoon: Dat kan je wel wat netter vragen.
Ik: Ach, natuurlijk. Lieve zoon, zou je, als het je schikt, alstublieft nu aan tafel willen komen en de tv uitzetten?
Zoon: Nee.
Ik: Pardon?
Zoon: Nee mamma. Je moet grààg zeggen mamma, je zei niet grààg'
Ik: Ah. Ik heb GRAAAAAG dat je aan tafel komt, zoon. NU!
Zoon: Pfff, je hoeft niet te schreeuwen hoor.

Het is een beetje een twijfelachtige vaststelling dat hij toch op d'een of d'andere manier iets van een opvoeding oppikt.

Een goed nieuwtje, jawel.

Gisteren hoorde ik een nieuwtje. Ik belde FavoEx eens op, namelijk. Ja wij zijn goede vrinden, heel niet akelig en naar, en sinds wij ruim 8 jaar geleden gingen echtscheiden, onderhouden wij een gezellig contact door middel van bellen, smsen en af en toe een date. Echtgenoot doet dat ook met zijn exgeliefde, en zelfs zijn er wel eens tijden geweest dat wij allemaal tegelijk samen waren. Ja, wij zijn enorm schappelijke gezellige mensen.

Vorige week was FavoEx jarig en voor die gelegenheid stuurde ik een berichtje met hieperdepiep, waarop hij meldde dat hij van zins was mij de volgende dag te gaan bellen. Nu ken ik hem langer dan vandaag, dus. En ik belde dus gisteren zelf maar even, een week later.

En toen hoorde ik een nieuwtje. FavoEx gaat trouwen! Nu, dat deed mij deugd, waarlijk. Want het is met een leuk meisje, ook nog. Waarlijk een leuk meisje. En ik had het ook leuk gevonden als het nieuwtje was geweest dat hij zijn haar maar weer eens had afgeknipt ofzo, of als een babyhond in hun leven was gekomen, of als hij had ontdekt dat vis wèl lekker is, of als hij had gezegd van 'weet je Kristel, jij bent ook mijn FavoEx, hier, tickets naar een tropisch eiland, voor jou en je gezin' of dat hij had verteld dat ik inderdaad gelijk had, die ene keer met die discussie 10jaar geleden, en van ja, die ene vaas die jij al 8 jaar kwijt bent, die heb ik! Ik doe daar altijd pioenrozen in. Maar het trouwnieuwtje ja, dat was toch wel oprecht een leuk bericht. Ik vertelde het meteen aan mijn ouders, die ook verheugd waren, want FavoEx viel in de categorie Prima Schoonzoons, en ze zullen hem nooit vergeten, alleen al omdat hij altijd de neiging had om erg moeilijke woorden in de conversatie te slingeren. Woorden waarvan mijn moeder af en toe nog steeds wakker wordt, in het holst van de nacht en dan roept zij iets van utensils? Utensils? En valt dan weer in een verwarde slaap.

Maar het doet mij deugd, ja. En misschien is het mijn moederlijke inslag, die ik gratis kreeg tijdens het baren van Zoon1, maar ik vind het ook zo prettig, het kind FavoEx is onder de pannen. Niet dat hij niet al eeuwen samen is met zijn verloofde en samenwoont in een grotemensenhuis en al, en ook nog eens een paar jaar ouder is dan ik, maar toch is het prettig voor mijn gemoedsrust vind ik. Ik heb heel graag iedereen blijde en getrouwd en met kinderen en honden en katten en huizen enzo.
Daarbij lijkt het mij een uitstèkende reden om nieuwe schoenen te kopen. Wat ik zeg, een goed nieuwtje.

Acht jaar zonder hoeren en sloeren

Acht jaar hoor hee, acht heule jaren.
Zijn Echtgenoot en ik vandaag bij elkander. Ik ontdekte dat vanmorgen op de fiets naar mijn werk, en belde hem meteen maar even op. Is leuk, zit hij net op zijn werk, bel ik meteen, ja, daar klaart zijn dag direct van op. Ik feliciteerde hem met zijn leuke vrouw. 'hai liefje, gefeliciteerd met je leuke vrouw!' en dat vond de meneer naast mij bij het stoplicht volgens mij vreemd, zo keek hij wel een beetje. Vooral omdat ik zelf erg moest lachen om mijn enorm leuke grapje tegen Echtgenoot. E had natuurlijk geen idee waar ik het over had. Dus dat moest ik nog even verduidelijken, wat ik heus niet erg vond. Hoezee, zei ik, liefje, we zijn vandaag acht hele jaren samen.
'Ehm, ach, ja?' deed Echtgenoot heel verheugd en liefdevol.
Hij vond het nodig om ook nog mede te delen dat hij het al heel lastig vindt om onze trouwdatum te onthouden, wat ik helemaal geen zinvolle bijdrage vond, want dat is een heel andere datum en een heel ander jubileum. Namelijk.

Ach ja, acht jaar geleden. Eigenlijk ontmoetten wij elkander op 3 mei, waar ik laatst al iets over schreef. Dat was een heug'lijke nacht dag natuurlijk, maar toch was dat niet precies helemaal echt exact de datum dat wij besloten voor aaaaltijd samen te blijven. Dat ging namelijk iets anders. Twee dagen na die 3 mei, was ik jarig en kwamen wij elkaar toevallig tegen op het bevrijdingsfestival, laat op de avond, dus een klein beetje dronken moe, en het wederzien was leuk, maar ik was niet onverdeeld enthousiast, met name omdat hij op die avond echt een afgrijselijke jas droeg, waar ik bepaald niet warm van werd.(die jas heb ik pas een paar jaar geleden kunnen verdonkeremanen, tijdens weer eens een verhuizing) (oeps, jas in vuilniswagen).
En ook omdat ik samen met Zuske was, die niet mocht weten dat wij elkander reeds beter kenden dan die twee uur die we in de kroeg hadden doorgebracht. Ja, mijn zusje heeft liever niet dat ik lichtzinnig door het leven ga. Aardig wel.
Hoe dan ook, die avond zeiden wij elkaar vriendelijk gedag en gingen na korte tijd weer ieder ons weegs.
De ochtend na die eerste ontmoeting, had ik hem mijn mailadres op mijn werk gegeven, niet denkend dat hij die ooit zou onthouden, laat staan zou gebruiken.
Maaaar, een weekje later kreeg ik een mailtje. Of ik uit eten wilde, met hem. Daar ging ik heel goed mee om, vind ik zelf. Eerst gilde ik tegen mijn collega, zo van 'mihihihweetjenogdieenediemailtmijnuhahahah' en daarna wachtte ik een paar uur en stuurde een heel enorm relaxed berichtje terug, van ja, dat ik dat best-wel-leuk zou vinden. Eventueel. En dat zijn restaurantkeus ook wel leuk was, want daar was ik al een tijijdje niet geweest, en van nou ja, vooruit, dan gaan we maar. Leuk.
Nu, daar knapte hij niet op af, wat voor hem spreekt.

En zo gingen wij samen eten. Dat was een leuke avond, vol met kaasfondue, elkander leren kennen en best wel veel wijn. Ook werd die avond mijn kleine nichtje geboren, wat ik wist omdat mijn moeder mij 18 keer achter elkaar belde, en toen nam ik dus maar op, en zo kwam het blijde nieuws. Wat handig is, is dat ik daarom erg goed kan onthouden hoe oud mijn nichtje is. Ja, ik ben een praktisch type.

Echter kwam onze prille relatie vrij snel daarna reeds in het slop. Dat lag een beetje aan mij, omdat ik best nog wel kort vrijgezel was en het eigenlijk bijzonder naar mijn zin had met hoeren en sloeren op mezelf zijn.
Zuske en ik gingen een weekje op vakantie naar Spanje om te hoeren en te sloeren en te zuipen een beetje in de zon te liggen enzo, en op weg naar Schiphol, zeulend met mijn koffer belde ik hem op. Voor gewoon een kletspraatje. Hij nam niet op, ik vertelde een ongetwijfeld hilarische anekdote op zijn voicemail en dacht een weekje alleen maar aan hoeren en sloeren Spaanse stranden en cultuur enzo.

De avond dat wij weer in Haarlem waren, ik was fabulous bruin en slank en met een hoofd vol vlechtjes, (dat maakt verder niet uit, maar vond ik zelf wel een leuk detail) stuurde ik een sms dat ik die avond in de kroeg zou zijn. En zo ontmoetten wij elkander die avond weer. En gingen enorm zoenen enzo en de volgende dag gingen we zeilen en nog meer zoenen enzo en ik geloof dat er ook nog wel wat wijn en zon en strand en zoenen aan te pas kwam en na die zomer trok ik bij hem in.
Nou ja, zo ging dat dus. Zeg maar in het kort. Acht jaar geleden. Vandaag.
En heus niet dat ik dan denk dat ik rozen en champagne zou krijgen hoor, neenee. Maar een klein wijntje drink ik er maar wel op. Met Zuske. Steun in lichtzinnige dagen en tijdens jubilea.

Een heel goed weekend. Naar mijn zin.

Nou, het was mooi weer he. Ooh wat was het mooi weer. En mooie dagen. Ik heb een week achter de rug, oeioei, het leek wel vakantie. Zoon1 was 4 dagen vrij, Zoon2 ook, Echtgenoot ook, en ik 3, want vrijdag moest ik gewoon werken. Als bijna de enige in heel Haarlem, zo leek het.
Maar toch voelde het heel vakantieachtig. Ik zal het eens even allemaal uit de doeken doen, alle leut en pleizier. Woensdag ging ik een klein wijntje drinken op het terras, met de vriendinnen. Dat was een enorme dronken late lallende avond en ik ben ook nog gevallen, genant ja heel gezellig avondje. Het voelde als vrijdagavond, want donderdag vrij vanwege de Hemelvaart, wat heel toepasselijk was vond ik, want ik voelde me de hele dag alsof ik elk moment ter hemel kon gaan varen.
Vriendin3 belde me eind van de ochtend op toen zij net wakker was en zich ook een beetje voelde alsof ze net van haar sterfbed opstond, en wij besloten met De Zonen naar het meertje te gaan. Strand in het klein.
Ik begon als een dolle alle spullen bijeen te rapen die ik dacht nodig te hebben voor een paar uurtjes strandgang, wat eindigde in een overvolle bakfiets waar de kinderen nog maar net bij pasten. Een grote doek om op te zitten, zwembroek voor Z1, luiers en doekjes voor Z2, diverse speelattributen zoals schep, emmer, bal en nog een schep, heel veel druiven, flesjes water, pakjes drinken, koek, chips, zonnebrand, parasol, portemonnee, en nog net op tijd mijn eigen bikini. Vriendin3 kwam kalmpjes aangefietst met een piepklein tasje waarin 'een doekje en een flesje water' zaten, bleek. Dat blijkt een mens zònder kinderen alleen maar nodig te hebben, dat ben ik al een jaar of 6 vergeten. Zo gingen wij op weg, waarbij ik er dus uitzag alsof ik met De Zonen een week ging kamperen op de boerderij.
Na een kwartier zweette ik als een otter en had ik lichtelijk hartkloppingen, aangezien de weg naar het strand nogal omhoog gaat en ik een klein beetje een kater had dus moe was.
Eenmaal in het zand, voerde Zoon1 een act op, die heette: Niemand Mag Mijn Piemel Zien. Want kennelijk opeens, is dat een punt van zorg, bij Zoon. Vorige week rende hij nog in zijn blootje in huis rond, terwijl er allerlei bezoek op de bank zat, maar nu is hij daar te groot voor. Ja. Gelukkig vindt Zoon2 het heerlijk in zijn blootje, zolang hij maar geen zand aan zijn handjes krijgt en er druiven zijn. Hij plaste zo eens in het rond op ons kleed, likte aan de zonnebrand en speelde 83 keer het spelletje Waar Is De Bal. (heel goed verstopt onder zijn eigen beentjes) En ik ging er eens bij liggen. Dacht ik. Want de parasol moest staan. Na een heel klein gedoetje, lukte het nog steeds niet en Vriendin3 zag een rol voor zichzelf weggelegd in deze. Ze leende ergens een hamer, sloeg als een dolle de stok van de parasol in het zand, sloeg nog wat meer. En de parasol was ter ziele.
Toen ik was bijgekomen van het lachen en mij schikte in de afwezigheid van schaduw, was het tijd om de diverse meegenomen etenswaren uit te delen. Deze waren inmiddels al half niet koud en frisch meer, wat ons deed denken aan de koelbox, die Echtgenoot en ik ooit bezaten. En die Vriendin3 een keer geleend had. En die ook gesloopt had. Al dan niet met een hamer. Vriendin3 heeft blijkbaar een merkwaardige band met onze strandattributen. Daarvan moest ik weer zo lachen, dat mijn hoofd een klein beetje ontplofte. Door de gruwelijke kater. Door de warmte, denk ik.

Uiteindelijk hadden wij een zalige middag en toen we teruggingen, mijn hele huisraad en kinderen weer in de fiets hadden, een ijsje hadden gegeten en weer thuis waren, was ik dusdanig opgeknapt dat een klein wijntje er wel weer inging. In mijn knieen. En dus lag ik die avond erg vroeg in bed. Vrijdag werken, de dag waarop ik me nuttig maakte in mijn eentje op kantoor, en Echtgenoot het strandritueel van donderdag in zijn eentje herhaalde, met een gare parasol die hij een beetje opgelapt had. Ja, het is een handige man. Einde middag ging ik een borreltje drinken met Zuske en allerlei andere leuke mensen, direct uit werk, wat ik echt nooit doe, dus een hele ervaring weer. Sinds De Zonen in mijn leven zijn, is het een beetje uit met de pret qua vrijdagmiddagborrels, omdat ik me dan huiswaars spoed voor het hele eten-naar-bed-shalala, maar deze keer een keer niet. Goede beslissing, bleek, want het was supergezellig. Zo gezellig, dat Zuske en ik om 20.00 even naar huis gingen voor een pizza en nieuwe mascara en daarna weer de stad ingingen om met Vriendin2 maar weer eens op terras te zitten. Ja, het was een fraaie dag.
Zaterdag was ik een beetje moe, maar niet zo moe dat ik het niet aankon om maar weer de bakfiets vol te laden en dit keer met Zuske en Echtenoot weer strandwaarts te gaan.
En zo was het daarna zondag. Waarop ik met De Zonen een enorme fietstocht maakte door onze toekomstige woonomgeving, Huis2 bewonderde met de nieuwe trappen en einde dag bij oma nog een kopje thee ging drinken.

Nou, klinkt dat niet leuk? Ik vind van wel. Het was een heel goed weekend. Een beetje teveel gefietst naar mijn zin, een beetje veel wijn gedronken, wel naar mijn zin, maar over all, heel prettige dagen. En dan ga ik nu maar eens al het zand opruimen wat hier door het huis ligt en de geplette druiven tussen de handdoeken uithalen, want daar had ik nog geen tijd voor gehad. Of misschien doe ik eerst een klein tukje.

Verhuisesque taferelen

Nog 1 maand en dan gaan we verhuizen! Ja, dat zeg ik nu wel zo juichend, en ik lijk ook heus heel kalm enzo, maar dat is nu eenmaal hoe ik ben, kalm en alles onder controle ja RAAAAHHHHGGGGHHH, handig hoor, als je zo in balans bent als ik HEEEEEEELPPPP.
Het schiet waarlijk erg op met Huis2. De vloer ligt erin en ik zeg, de hele wereld zou van walnotenhout moeten zijn, daar zou het van opknappen. De keuken wordt moooi, ik kan niet wachten om etentjes te gaan geven zodat iedereen aan de tafel kan zitten in de open keuken en dat ik dan allerlei culinaire toestanden op tafel zet die er heel mooi uitzien en heel erg lekker zijn en ik word daar dan heel bekend mee, dat ik echt een heel goede gastvrouw ben die echt heel goed kan koken. (Houdt u allemaal van macaroni?)
Gisteren kwam Echtgenoot bloedend thuis, met een duim die er niet meer echt als een duim uitzag, toen hij het verband eraf haalde, en deed heel olijk ook de mededeling dat een stuk van de vloer er weer uit moet, vanwege omdat er een 'vering' inzit. En dan slaat de schrik mij niet om het hart hoor, neenee. Niet om het bloed uit de duimachtige, niet omdat de vloer die er net zo mooi strak inligt, er weer uit moet en ook niet om het idee dat er nu geeneen trap meer in het huis ligt, omdat er vrijdag 2 nieuwe trappen inkomen en dat Echtgenoot nu op wiebelige ladders zich van verdieping naar verdieping verplaatst.
Ook ben ik echt heel rustig onder het idee dat ik de boel moet gaan inpakken. Zelfs zoo rustig, dat ik vind dat ik eerst heel goed moet nadenken hoe ik alles moet gaan aanpakken, alvorens te gaan inpakken.

Het goede nieuws is, dat Echtgenoot met het blijde nieuws kwam, dat hij behang heeft besteld. Verwachtingsvol keek ik hem aan, een klein beetje angstig ook, want wat dat betreft is Echtgenoot soms net een lama, spuugt ie, of spuugt ie niet? (Ja ik ben echt heel goed in vergelijkingen, dat hoor ik wel vaker)
Maar het bleek oprecht goed nieuws te zijn. Het is het behang, wat ik zo graag wilde, grijs met vogeltjes, zo mooi, zo hip, zo leuk en zo sfeervol, voor in de woonkamer. En omdat ik vind dat je altijd naar de positieve kant van het leev'n moet kijk'n, denk ik nu dus steeds aan het mooie behang en verder aan weinig anders.
(...)

En oh ja, ik denk ook een beetje aan nieuwe schoenen, wijn en haarverf. Gewoon om de sfeer er goed in te houden. Want ik heb zo het idee dat de komende weken een beetje druk zullen zijn en dat het uiterste gevraagd gaat worden van Echtgenoot en mijzelve, in het kader van samenwerking, slaap, stress en allerlei verhuisesque toestanden. Misschien is het het beste als ik er even een weekje tussenuit ga. Gewoon, om even op te laden. Vanavond maar even overleggen. Ik denk dat Echtgenoot daar best goed op zal reageren, dat idee.