Huwelijk

Over precies 1 week zijn wij vier jaar getrouwd, Echtgenoot en ik. Wij zijn lekker bezig hoor. Wij kochten zo eens een paar huizen, in die jaren. Wij kregen nog maar dr eens een Zoon. En maakten maar een klein beetje ruzie.
Qua huis gingen wij van groot naar kleiner en straks weer naar groter. Zoon1 zit inmiddels op school. Zoon2 slaapt af en toe. Stijgende lijnen, stijgende lijnen.
Maar dan? Van de week zat ik met Zuske op ons werk koffie te drinken en hadden wij een boeiend gesprek over zulks. De Dingen In Het Leven. Ik klaagde zo een beetje dat ik bijna 32 weer 30 word, over ruim een maand, en wat te doen? Wat daarna? Wat moet ik potdorie nou toch aanvangen, voordat mijn leven eens gaat beginnen? Wanneer begint het dan allemaal? En helhorrorhel, kwam wij tot conclusie; ik zit er middenin. Middenin ja. En had het bijna niet in de gaten. Schokkende bij-conclusie was nog; ik ben nu op leeftijd, dat ik me herinner dat mijn ouders mijn leeftijd hadden. Snapt u deez' duidelijke uitleg?
Dus tenzij ik nu grootse en meeslepende plannen ga maken voor een dergelijk leven, is dit het dan wel zo'n beetje. Met grotemensenhuis en Z1+2, met Echtgenoot en werk en natuurlijk alle fabulous vriendinnen.
Want wij blijven niet aan de gang, met verhuizen. Zoon3 gaat er niet komen. Een andere Echtgenoot ook niet, (best leuk, mijnese) ander werk misschien wel een keer, maar nu nog niet.
En zit trouwens helegaar niet te wachten op groots en meeslepend leven.

Zoon1 heeft verfrissende filosofische gedachten over zulke zaken des levens. Heeft immers alle 4 de huwelijksjaren van dichtbij meegemaakt.

' Ik hoef geen nagellak op mijn tenen. Ik heb al erg leuke teentjes van mezelf '
Aldus Zoon1.

En ik vind, dat is iets om over na te denken. Kers op taart enzo. Heb ik al. Dus.
Nu alleen nog even rijk en beroemd worden.

Kleding

Echtgenoot liet mij vanmorgen heel olijk weten dat hij nog maar 1 broek heeft. De rest is ter ziele. Vol met gaten en scheuren. Of met verf en lijm en / of smeer.
Het is wel duidelijk waar Zoon1 het van heeft. Heeft ook nog maar 1 broek die niet stuk is.
Aan de hand daarvan bekeek ik mijn eigen kledingkast maar eens kritisch. En wat blijkt! Heb ook geen kleding! Niks! Ik moest daarvoor wel armenvol met allerlei stof en vodden uit de kast trekken. Geen idee wat dat was. Maar bleek dat er niks achter lag. Niks! Zal dus vandaag de stad in moeten. Kan moeilijk in pyjama naar werk, morgen. En misschien kom ik dan voor Echtgenoot en Z1 ook wat tegen. Niet teveel, want zij kunnen duidelijk niet goed omgaan met kleding. Ik wel, ik hou ervan. Ik denk eraan. Ik pas er op. Weet alleen niet waar alles is gebleven.

Schijn

Schijn ja. Zoals ik het zie, is een hoop schijn. En dat klinkt nu weer heel ongezellig en al, maar zo bedoel ik het niet. Niks mis met schijn, soms, hoor.

Zoon2 heeft lang de schijn opgehouden dat hij niet moe was. Maar uiteindelijk viel hij dan toch in slaap. Duurde een maandje of 10. Zoon1 houdt vaak een stoere schijn op. ' ja pfff tsssssk roze is voor meisjes hee, tssskbleghhpppfrrgggff, ik eet uit het blauwe bakje in mijn spidermanpyjama ja hee '. En wil 5 minuten later graag mijn nieuwste kleur nagellak op. En een rokje aan.

Zelf houd ik graag allerlei schijnen op. Qua haarkleur, alleen al. Alsof ik niet grijs zou zijn. Qua borsten. Alsof ik die heb. Qua pinnen, alsof ik altijd maar geld heb, qua schoenen, alsof ik er niet genoeg heb, en natuurlijk qua kleding. Niks in kast. Veel meer nodig. Pinnen dus maar weer.

Echtgenoot en ik houden schijn van liefde voor cavia's op. Leuk voor de zonen. Dat Huis2 straks heus niet ver van stad is. Dat Zoon2 van ons allebei evenveel houdt (Niet waar. Voorkeur voor Echtgenoot. Is niet erg. Echtgenoot vaker uit bed 's nachts ten behoeve van liefde van Z2. Ik dus slapen).

Maar als klap op de vuurpijl. Nu ben ik schijnzwanger. Niet echt, maar schijn. Heb zin in appels, en eet nooit appels. Ben heel erg moe en heb pijntjes. Fijne van schijnzwangerschap; hoef niet te stoppen met roken. En krijg geen Zoon3. Maar kan wel profiteren van beste plekje op de bank. Echtgenoot moet lieflijk tegen mij zijn en er is een excuus voor +2 kilo. Zo'n beetje.
Rare van verhaal is, is dat Zoon1 vanmorgen wens uitsprak dat hij een zusje kreeg.
Hem lijkt dat enorm leuk. Maar schijn bedriegt, zeg ik altijd maar.

Oh mooi servies

Na alle gedoe met de zieke Zonen, was zaterdag een verfrissend prettige dag. Z1+2 in goede doen, erg mooi weer, kater viel wonderlijk mee en niet al te veel in het vooruitzicht. Daar hou ik wel van.
Een wandelingetje gingen wij maken, de zonen en ik. En wij gingen naar de kringloopwinkel, want daar hou ik ook wel van. Ik hou van oude boeken en van lampen en stoeltjes, maar vooral van servies. Ohh ik hou van servies. Van bakjes en potjes en schaaltjes en borden en schoteltjes en ook van blikjes, dat is niet perse servies, maar wel voor in de keuken, en ik hou van voor in de keuken.

Maar het servies ja, vooral met gouden randjes en bloemetjes en duidelijk heel oud, maar nog mooi.
Qua servies hebben wij eigenlijk niet veel bijzonders, wij hebben boerenbont, wat Echtgenoot geloof ik al 15 jaar ofzo heeft, maar het werkt wel, qua bord. Er kan eten op enzo. Dus niks te klagen.
En verder hebben wij dus heel veel mooie andere dingen. Heel veel schoteltjes, vooral. Hele mooi glazen schoteltjes, die van mijn oma zijn geweest. Met een gebaksbord erbij. En nog meer glazen schoteltjes die van mijn oma zijn geweest. Die waren eerst van Zus, maar die vond het akelig, omdat ze van oma zijn geweest. Ja dat kan. Op een dag vond ik een hele stapel schoteltjes in kringloopwinkel, voor maar 4 euro. Wit met goud en een bloemetje. Heel heel blijde ben ik daar dan mee. Ook heb ik veel dingen van plastic met bloemetjes. Want ik hou veel van mooi oud porselein, maar ook veel van plastic en kitsch. Als het maar met bloemetjes is, eigenlijk. Of kringeltjes. En krungeltjes. En versierseltjes.
Laatst kocht ik 5 borden, diepe borden met goud en bloemen. En toen ging er na 1 dag eentje stuk. Nadat Echtgenoot ze afgewassen had. En hij vond ze lelijk, toen hij ging afwassen. Dus ik was wel een klein beetje achterdochtig.

Maar zaterdag. Toen vond ik een theepot. Met ribbeltjes en een gouden randje. En een schaal, met piepkleine handvatjes. En goud. En bloemetjes. En Echtgenoot deed helemaal niet blij voor mij. Neen, ik zag heus wel aan zijn ogen dat hij ze eens flink wilde gaan afwassen. Echter, het bleek waarlijk een goede aankoop, de theepot. Hij schenkt goed, lekt niet, en is bovendien echt allerliefst. Natuurlijk moest Echtgenoot weer roet in het eten gooien door steeds maar te roepen dat het een Nazi-theepot was uit 1944. Alleen maar omdat er iets Duits en '1944' op de onderkant staat. Tssk. Ik concludeer dan slechts dat het dus een zeer degelijke aankoop is geweest. Een theepot die notabene al zo oud is, en nog heel. Dat moet een heel duur theepotje zijn geweest ja. Met een geschiedenis! En nu heb ik hem! Voor 3 euro! Ik geloof niet dat E helemaal overtuigd was, en hij maakte daarna voor mij thee, in expres de verkeerde smaak, maar daar kan ik heus wel tegen.

Poëzie van onderste plank

oh
had ik maar meer tijd
om moe te zijn
maar ik vind wijn drinken
ook zo fijn.

blark

' Goedemorgen, met Kristel! ' schalde ik heel hard vanmorgen door mijn stille huis, vanuit bed. Echtgenoot schrok zich een aap, maar ik deed het niet expres. Droomde kennelijk van een telefoon ofzo, terwijl mijn wekker afging. Vind dat ik nog vrij beleefd opnam, ook al was het 06.30, trouwens.

Zulks een wazigheid mijnerzijds is te danken aan afgelopen dagen.
Namelijk:

Vrijdag droeg Zoon2 zo'n 7 outfits, vanwege omdat hij ze steeds bevuilde door overlopende luiers. Ja, vies ja.
Zaterdag ongeveer hetzelfde scenario.
Zondag zaten wij blijmoedig aan de lunch, toen wij een geluid hoorden, iets
van ' blark '. Na een kort onderzoek bleek dat Z2 zijn ontbijt er met grote golven had uitgespuugd. Ik stopte maar weer eens een outfit in de wasmasjien en Zoon1 trof ondertussen voorbereidingen om een voorstelling te geven, voor zijn arme broertje. Met alle attributen liep hij van zijn kamer naar beneden, om met een ongelooflijk kabaal en veel gezwaai met armen en benen, van de trap naar beneden te storten.
Zoon gilde onze oren van ons hoofd en het is dat ik wat gewend ben ondertussen, maar mijn hart stopte voor ongeveer 4 minuten. Zoon1 bleek redelijk ongedeerd, maar Zoon2 braakte van alle commotie de rest van zijn maaginhoud over zichzelf en Echtgenoot heen.
Na een heus heel zacht uitgesproken godgloeiendegloeiendegdvrrrrddmm 'he, getsie', redderde ik maar weer wat met emmertjes sop en stopte de masjien maar weer eens vol met kleding-met-brokjes.

Na een rustiek uurtje, ging ik boven de was maar eens ophangen.
En kwam erachter dat het 100% wollen vest van Echtgenoot niet zo heel goed tegen 60 graden was kon. Kennelijk. ' Geeft niet ' stelde E mij gerust, nadat hij mijn humeur best wel goed inschatte.
Boven aan de trap genoot ik van de geur van schone was, in tegenstelling tot de geur van kots, die al 2 dagen ons huis overheerste.
Totdat ik hoorde: ' BLARK ' en daarna ' oei ', wat Echtgenoot heel kalm uitsprak, wat nogal in tegenstelling was met wat er eigenlijk gebeurde. Meteen daarna hoorde ik ' klabam ' en ' AARGHHHHHH MAMMAAAAA AAUUUWWW HIIIIII HAAAAAAA ' en vond ik het tijd worden om terug te keren naar de huiskamer. Wat ik daar aantrof, maakte dat ik eigenlijk mijn tas wilde pakken om ergens veel wijn te gaan zitten drinken. Maar ja, dat is dan weer niet zo moederlijk enzo.
Zoon1 bleek met zijn oog tegen de tafelpunt te zijn gevallen, precies op het moment dat Zoon2 zijn complete lunch wederom door het huis had geslingerd. Bloed, kots en een Echtgenoot met een paniekerige blik in zijn ogen is wat ik in 1 oogopslag overzag.
Zoon1 bleek na inspectie en het stelpen van het gutsende bloed een gat in hoofd te hebben, zo akelig dicht naast zijn oog, dat ik wel een beetje misselijk werd. En omdat Zoon1+2 het zelf ook niet zo héél leuk vonden allemaal, belden wij de huisartsenpost.
En aldus zaten wij eind van de middag in het ziekenhuis.

En nou ja, alles viel uiteindelijk best wel mee. Hoor.
Einde. van mijn geduld, wasmiddel en levenskracht

Addendum Huisdieren

Welnu, het verhaal over de huisdieren in mijn leven was nog helegaar niet ten einde. Mijn waarde zuster kwam met nog een hele hoop namen van verloren vrinden op de proppen en inderdaad, mijn dierengeheugen kwam tot leven en het is een interessante opsomming van namen en viervoeterts enzo. Ik zal ze even opschrijven. Vindt u leuk.

Allereerst waren daar Frommel en Wichtje. Frommel was een lieve grijze kat waarvan ik me helaas alleen nog zijn overlijden herinner. Wichtje was een lapjeskat met het syndroom van Down. Dat denken wij, hoor, het is nooit bewezen maar hij was wel challenged, zeg maar.
En ho wacht, mijne ouders hadden vroeger allerhande vogels, waarvan er ooit eentje flauw is gevallen, bij de aanblik van een kat. (Waarschijnlijk Wichtje).Die vogels heetten allemaal Evert en Kazan. (met als hilarische anekdote; mijn moeder wilde 1 vogeltje 'Truus' noemen, 'muhaha', totdat haar schone moeder opmerkte dat zij al zo heette)(en nog steeds heet, trouwens, hoor. Daag oma).

Voorts was daar Wilma. Een Franse bulldog. Die was enorm lief en dik en zacht en zoet en het schijnt dat ik haar, als kleuterke, steeds kleertjes aandeed en in de poppenwagen rondreed. Lief ja.
Dan Doortje. En zwarte poes met witte voetjes. Zoet en zacht en tevree. Paulus; een dikke grijze kater zonder staart en met een gele buik. Ja, geel. Nee, weet niet waarom.
In de sectie Knaagdieren was daar nog Dirk. Een konijn dat in een hok in de tuin vertoefde en die op een dag plotseling het leven gelaten had. Ik weet vooral nog dat ik een zwart-wit stippenrokje aanhad die dag en dat we pannenkoeken gingen eten bij wijze van troost.
Een tijdje na het verlies van onze Wilma kwam daar Mina, een hond uit het asiel. Zij was allerliefst en kan ik vrij goed vergelijken met Zoon2, nu ik erover nadenk. Erg lief, vrij luidruchtig, lui en met een iets te avontuurlijke blik in de oogjes.

En toen en toen en toen hadden wij op een dag Wandelende Takken. Een stuk of 28. Freek genaamd. En die ontsnapten steeds. Tot ieders afgrijzen. Een keer zaten ze in mijn bord macaroni.
En jawel, dit was alleen nog maar thuis, bij mijn ouders.

Daarna ging ik samenwonen met mijn Favo Ex en om de liefde te bezegelen namen wij een hamster; Bacchus. (god van wijn. Goede naam). Bacchus bleek een zeer irritante en bovendien heel onsympathieke hamster. Hij heeft kortstondig op onze gang geleefd en daarna hebben we hem ter adoptie afgestaan. Welhaast direct daarna liepen wij langs een dierenwinkel en viel ons oog op een vogel. Een blauwe parkiet. Wij kochten een kooi en Balthasar was in ons leven. Tot op de dag van vandaag leeft Favo Ex in de waan dat Balthasar Zomaar Ineens En Ook Al Waren Alle Ramen En De Kooi dicht, verdwenen is. Ik denk persoonlijk dat er misschien toch ergens een raam op een kiertje stond. Maar dat ben ik, hoor.
Na dit drama verhuisden wij een beetje en namen wij twee babypoezen. Isolde, een zwarte lieve poes met een scheve staart en Tristan, het meisje met de jongensnaam.
Toen wij gingen echtscheiden, nam ik de poezenkinderen niet mee en as we speak, zijn zij nog altijd tesaam en gelukkig, bij Favo Ex en zijn lieftallige verloofde. Ik voel toch ergens aan mijn water dat het minder goed met ze zou zijn afgelopen onder mijn beheer. en met favo ex ook, mhhihihi.

Dus tja. Vanavond krijgen C1+2 maar een extra appeltje.