Schijn

Schijn ja. Zoals ik het zie, is een hoop schijn. En dat klinkt nu weer heel ongezellig en al, maar zo bedoel ik het niet. Niks mis met schijn, soms, hoor.

Zoon2 heeft lang de schijn opgehouden dat hij niet moe was. Maar uiteindelijk viel hij dan toch in slaap. Duurde een maandje of 10. Zoon1 houdt vaak een stoere schijn op. ' ja pfff tsssssk roze is voor meisjes hee, tssskbleghhpppfrrgggff, ik eet uit het blauwe bakje in mijn spidermanpyjama ja hee '. En wil 5 minuten later graag mijn nieuwste kleur nagellak op. En een rokje aan.

Zelf houd ik graag allerlei schijnen op. Qua haarkleur, alleen al. Alsof ik niet grijs zou zijn. Qua borsten. Alsof ik die heb. Qua pinnen, alsof ik altijd maar geld heb, qua schoenen, alsof ik er niet genoeg heb, en natuurlijk qua kleding. Niks in kast. Veel meer nodig. Pinnen dus maar weer.

Echtgenoot en ik houden schijn van liefde voor cavia's op. Leuk voor de zonen. Dat Huis2 straks heus niet ver van stad is. Dat Zoon2 van ons allebei evenveel houdt (Niet waar. Voorkeur voor Echtgenoot. Is niet erg. Echtgenoot vaker uit bed 's nachts ten behoeve van liefde van Z2. Ik dus slapen).

Maar als klap op de vuurpijl. Nu ben ik schijnzwanger. Niet echt, maar schijn. Heb zin in appels, en eet nooit appels. Ben heel erg moe en heb pijntjes. Fijne van schijnzwangerschap; hoef niet te stoppen met roken. En krijg geen Zoon3. Maar kan wel profiteren van beste plekje op de bank. Echtgenoot moet lieflijk tegen mij zijn en er is een excuus voor +2 kilo. Zo'n beetje.
Rare van verhaal is, is dat Zoon1 vanmorgen wens uitsprak dat hij een zusje kreeg.
Hem lijkt dat enorm leuk. Maar schijn bedriegt, zeg ik altijd maar.

Oh mooi servies

Na alle gedoe met de zieke Zonen, was zaterdag een verfrissend prettige dag. Z1+2 in goede doen, erg mooi weer, kater viel wonderlijk mee en niet al te veel in het vooruitzicht. Daar hou ik wel van.
Een wandelingetje gingen wij maken, de zonen en ik. En wij gingen naar de kringloopwinkel, want daar hou ik ook wel van. Ik hou van oude boeken en van lampen en stoeltjes, maar vooral van servies. Ohh ik hou van servies. Van bakjes en potjes en schaaltjes en borden en schoteltjes en ook van blikjes, dat is niet perse servies, maar wel voor in de keuken, en ik hou van voor in de keuken.

Maar het servies ja, vooral met gouden randjes en bloemetjes en duidelijk heel oud, maar nog mooi.
Qua servies hebben wij eigenlijk niet veel bijzonders, wij hebben boerenbont, wat Echtgenoot geloof ik al 15 jaar ofzo heeft, maar het werkt wel, qua bord. Er kan eten op enzo. Dus niks te klagen.
En verder hebben wij dus heel veel mooie andere dingen. Heel veel schoteltjes, vooral. Hele mooi glazen schoteltjes, die van mijn oma zijn geweest. Met een gebaksbord erbij. En nog meer glazen schoteltjes die van mijn oma zijn geweest. Die waren eerst van Zus, maar die vond het akelig, omdat ze van oma zijn geweest. Ja dat kan. Op een dag vond ik een hele stapel schoteltjes in kringloopwinkel, voor maar 4 euro. Wit met goud en een bloemetje. Heel heel blijde ben ik daar dan mee. Ook heb ik veel dingen van plastic met bloemetjes. Want ik hou veel van mooi oud porselein, maar ook veel van plastic en kitsch. Als het maar met bloemetjes is, eigenlijk. Of kringeltjes. En krungeltjes. En versierseltjes.
Laatst kocht ik 5 borden, diepe borden met goud en bloemen. En toen ging er na 1 dag eentje stuk. Nadat Echtgenoot ze afgewassen had. En hij vond ze lelijk, toen hij ging afwassen. Dus ik was wel een klein beetje achterdochtig.

Maar zaterdag. Toen vond ik een theepot. Met ribbeltjes en een gouden randje. En een schaal, met piepkleine handvatjes. En goud. En bloemetjes. En Echtgenoot deed helemaal niet blij voor mij. Neen, ik zag heus wel aan zijn ogen dat hij ze eens flink wilde gaan afwassen. Echter, het bleek waarlijk een goede aankoop, de theepot. Hij schenkt goed, lekt niet, en is bovendien echt allerliefst. Natuurlijk moest Echtgenoot weer roet in het eten gooien door steeds maar te roepen dat het een Nazi-theepot was uit 1944. Alleen maar omdat er iets Duits en '1944' op de onderkant staat. Tssk. Ik concludeer dan slechts dat het dus een zeer degelijke aankoop is geweest. Een theepot die notabene al zo oud is, en nog heel. Dat moet een heel duur theepotje zijn geweest ja. Met een geschiedenis! En nu heb ik hem! Voor 3 euro! Ik geloof niet dat E helemaal overtuigd was, en hij maakte daarna voor mij thee, in expres de verkeerde smaak, maar daar kan ik heus wel tegen.

Poëzie van onderste plank

oh
had ik maar meer tijd
om moe te zijn
maar ik vind wijn drinken
ook zo fijn.

blark

' Goedemorgen, met Kristel! ' schalde ik heel hard vanmorgen door mijn stille huis, vanuit bed. Echtgenoot schrok zich een aap, maar ik deed het niet expres. Droomde kennelijk van een telefoon ofzo, terwijl mijn wekker afging. Vind dat ik nog vrij beleefd opnam, ook al was het 06.30, trouwens.

Zulks een wazigheid mijnerzijds is te danken aan afgelopen dagen.
Namelijk:

Vrijdag droeg Zoon2 zo'n 7 outfits, vanwege omdat hij ze steeds bevuilde door overlopende luiers. Ja, vies ja.
Zaterdag ongeveer hetzelfde scenario.
Zondag zaten wij blijmoedig aan de lunch, toen wij een geluid hoorden, iets
van ' blark '. Na een kort onderzoek bleek dat Z2 zijn ontbijt er met grote golven had uitgespuugd. Ik stopte maar weer eens een outfit in de wasmasjien en Zoon1 trof ondertussen voorbereidingen om een voorstelling te geven, voor zijn arme broertje. Met alle attributen liep hij van zijn kamer naar beneden, om met een ongelooflijk kabaal en veel gezwaai met armen en benen, van de trap naar beneden te storten.
Zoon gilde onze oren van ons hoofd en het is dat ik wat gewend ben ondertussen, maar mijn hart stopte voor ongeveer 4 minuten. Zoon1 bleek redelijk ongedeerd, maar Zoon2 braakte van alle commotie de rest van zijn maaginhoud over zichzelf en Echtgenoot heen.
Na een heus heel zacht uitgesproken godgloeiendegloeiendegdvrrrrddmm 'he, getsie', redderde ik maar weer wat met emmertjes sop en stopte de masjien maar weer eens vol met kleding-met-brokjes.

Na een rustiek uurtje, ging ik boven de was maar eens ophangen.
En kwam erachter dat het 100% wollen vest van Echtgenoot niet zo heel goed tegen 60 graden was kon. Kennelijk. ' Geeft niet ' stelde E mij gerust, nadat hij mijn humeur best wel goed inschatte.
Boven aan de trap genoot ik van de geur van schone was, in tegenstelling tot de geur van kots, die al 2 dagen ons huis overheerste.
Totdat ik hoorde: ' BLARK ' en daarna ' oei ', wat Echtgenoot heel kalm uitsprak, wat nogal in tegenstelling was met wat er eigenlijk gebeurde. Meteen daarna hoorde ik ' klabam ' en ' AARGHHHHHH MAMMAAAAA AAUUUWWW HIIIIII HAAAAAAA ' en vond ik het tijd worden om terug te keren naar de huiskamer. Wat ik daar aantrof, maakte dat ik eigenlijk mijn tas wilde pakken om ergens veel wijn te gaan zitten drinken. Maar ja, dat is dan weer niet zo moederlijk enzo.
Zoon1 bleek met zijn oog tegen de tafelpunt te zijn gevallen, precies op het moment dat Zoon2 zijn complete lunch wederom door het huis had geslingerd. Bloed, kots en een Echtgenoot met een paniekerige blik in zijn ogen is wat ik in 1 oogopslag overzag.
Zoon1 bleek na inspectie en het stelpen van het gutsende bloed een gat in hoofd te hebben, zo akelig dicht naast zijn oog, dat ik wel een beetje misselijk werd. En omdat Zoon1+2 het zelf ook niet zo héél leuk vonden allemaal, belden wij de huisartsenpost.
En aldus zaten wij eind van de middag in het ziekenhuis.

En nou ja, alles viel uiteindelijk best wel mee. Hoor.
Einde. van mijn geduld, wasmiddel en levenskracht

Addendum Huisdieren

Welnu, het verhaal over de huisdieren in mijn leven was nog helegaar niet ten einde. Mijn waarde zuster kwam met nog een hele hoop namen van verloren vrinden op de proppen en inderdaad, mijn dierengeheugen kwam tot leven en het is een interessante opsomming van namen en viervoeterts enzo. Ik zal ze even opschrijven. Vindt u leuk.

Allereerst waren daar Frommel en Wichtje. Frommel was een lieve grijze kat waarvan ik me helaas alleen nog zijn overlijden herinner. Wichtje was een lapjeskat met het syndroom van Down. Dat denken wij, hoor, het is nooit bewezen maar hij was wel challenged, zeg maar.
En ho wacht, mijne ouders hadden vroeger allerhande vogels, waarvan er ooit eentje flauw is gevallen, bij de aanblik van een kat. (Waarschijnlijk Wichtje).Die vogels heetten allemaal Evert en Kazan. (met als hilarische anekdote; mijn moeder wilde 1 vogeltje 'Truus' noemen, 'muhaha', totdat haar schone moeder opmerkte dat zij al zo heette)(en nog steeds heet, trouwens, hoor. Daag oma).

Voorts was daar Wilma. Een Franse bulldog. Die was enorm lief en dik en zacht en zoet en het schijnt dat ik haar, als kleuterke, steeds kleertjes aandeed en in de poppenwagen rondreed. Lief ja.
Dan Doortje. En zwarte poes met witte voetjes. Zoet en zacht en tevree. Paulus; een dikke grijze kater zonder staart en met een gele buik. Ja, geel. Nee, weet niet waarom.
In de sectie Knaagdieren was daar nog Dirk. Een konijn dat in een hok in de tuin vertoefde en die op een dag plotseling het leven gelaten had. Ik weet vooral nog dat ik een zwart-wit stippenrokje aanhad die dag en dat we pannenkoeken gingen eten bij wijze van troost.
Een tijdje na het verlies van onze Wilma kwam daar Mina, een hond uit het asiel. Zij was allerliefst en kan ik vrij goed vergelijken met Zoon2, nu ik erover nadenk. Erg lief, vrij luidruchtig, lui en met een iets te avontuurlijke blik in de oogjes.

En toen en toen en toen hadden wij op een dag Wandelende Takken. Een stuk of 28. Freek genaamd. En die ontsnapten steeds. Tot ieders afgrijzen. Een keer zaten ze in mijn bord macaroni.
En jawel, dit was alleen nog maar thuis, bij mijn ouders.

Daarna ging ik samenwonen met mijn Favo Ex en om de liefde te bezegelen namen wij een hamster; Bacchus. (god van wijn. Goede naam). Bacchus bleek een zeer irritante en bovendien heel onsympathieke hamster. Hij heeft kortstondig op onze gang geleefd en daarna hebben we hem ter adoptie afgestaan. Welhaast direct daarna liepen wij langs een dierenwinkel en viel ons oog op een vogel. Een blauwe parkiet. Wij kochten een kooi en Balthasar was in ons leven. Tot op de dag van vandaag leeft Favo Ex in de waan dat Balthasar Zomaar Ineens En Ook Al Waren Alle Ramen En De Kooi dicht, verdwenen is. Ik denk persoonlijk dat er misschien toch ergens een raam op een kiertje stond. Maar dat ben ik, hoor.
Na dit drama verhuisden wij een beetje en namen wij twee babypoezen. Isolde, een zwarte lieve poes met een scheve staart en Tristan, het meisje met de jongensnaam.
Toen wij gingen echtscheiden, nam ik de poezenkinderen niet mee en as we speak, zijn zij nog altijd tesaam en gelukkig, bij Favo Ex en zijn lieftallige verloofde. Ik voel toch ergens aan mijn water dat het minder goed met ze zou zijn afgelopen onder mijn beheer. en met favo ex ook, mhhihihi.

Dus tja. Vanavond krijgen C1+2 maar een extra appeltje.

Kunst

Soms begint de dag verrassender dan je verwacht. Hoewel erg vroeg, vandaag. (En gisterenavond ging ik later slapen dan de bedoeling was, omdat ik een film wilde afkijken. Een film die qua verhaal akeliger was dan waar ik normaal naar kijk. (Had te maken met vermist kind en moord en zulks. Kan ik niet tegen, ben daar niet te teergevoelig voor, maar gewoon te mieterig). Maar verhaal speelde zich af in jaren '20 van vorige eeuw en daar hou ik dan weer wel van. Leuke hoedjes, coole kapsels, mooie jurken. Film eindigde met soort van open einde en daar hou ik niet van, maar wist dat helaas, dus, pas aan het einde. Had kunnen weten dat einde mij niet zou bekoren, maar hoopte toch op beter. Zo ben ik dan ook wel weer, glas halfvol enzo.)

Anywho, de dag begon nog vroeger dan normaal en had dus zomaar een niet zo gezellige ochtend kunnen zijn, met schreeuw en haast en opjutten en moe en ongeduld en mijn pedagogisch minder goede kanten in openbaarheid. Maar niets van dat al. De Zonen werkten mee, het regende niet en ik had tijd voor tweemaal koffie. Dit alles voor achten in de ochtend, dus was vrij tevreden.

Zoon1, in de bakfiets gezeten, deelde mee dat ik waarschijnlijk wel oma ben van zijn kinderen, tegen de tijd dat Zoon2 vijf jaar is. Heb uitgelegd dat dat waarschijnlijk toch niet zo zal zijn. Heb het verduidelijkt aan de hand van jaartallen, leeftijden, tijdschema's en levenslijnen en ik geloof wel dat hij het begreep. Het is een snugger type, Z1.

Zoon2 deed bij thuiskomst Een Kruip. Hij zette zichzelf op zijn knietjes en wiegelde heen en weder. Meestal doet een kind zo'n kunstje bij een maand of 8, Z2 is reeds 14 maanden, maar desalniettemin was ik zeer verrukt en heb hem bedolven onder applaus en complimenten. Daar schrok hij een beetje van en snikkend sloeg hij zijn handjes voor zijn gezichtje. En dàt was weer zo ontzettend schattig, dat ik hem aan mijn boezem lichaam drukte. Dat er daarna overal snot zat, nam ik maar op de koop toe.

As we speak ligt het kind te bedde en ik deed juist mijn rondje internet. De laatste tijd volgde ik steeds meer blogs van leutige mensen en ik zeg, dat kost best veel tijd en dus haalde ik de minst leuke weer uit mijn favorieten, en maakte het rondje wat kleiner. En toen kwam ik tot verrassend inzicht. Ik volg raar veel blogs over onderwerpen waarvan ik niet wist dat ik ze zo interessant vond. Blijkt dat ik heel vaak kijk naar een beautyblog. Van een meisje dat haar dagen compleet vult met nagellak en oogschaduw en geurkaarsen en eyeliner. En ik lees dat allemaal. Nu houd ik ook érg van nagellak, maar om nou dagelijks naar de nagellak van anderen te kijken..mwoahh. Raar onbewust soort neiging, kennelijk.
Ook volg ik iemand die heel kunstzinnig is. Met tekeningen en verf en kunst en foto's en inspiratie. En ik weet niks van kunstigheid. Ik heb er ook niks van. Maar kennelijk, weer, boeit dat mij opeens. Zo zie je maar weer. Verrassend. Misschien moet ik gaan schilderen. Met lipgloss.

Huisdieren

Toen Zoon1 vijf jaar werd, een paar maanden geleden, kregen Echtgenoot en ik het infantiele vriendelijke idee om hem een huisdier te geven. Het werden er twee, omdat E tijdens het halen van de ene, overvallen werd door het idee dat twee leuker is dan een. (wat mijns inziens alleen geldt voor wijn. En vooruit, ook kinderen). Cavia's. C1+2.

Nu een paar maanden verder, zijn ze natuurlijk gewaardeerde leden van ons gezin. Hoewel je dat niet echt zou zeggen, als je als toevallige voorbijganger ons hoort discussieren over wie er water geeft, wie de kooi verschoont (niet ik) en hoe Zoon1 ze eigenlijk niet durft vast te houden, hoe Zoon2 een wilde blik in zijn oogjes krijgt als ze tevoorschijn komen, een boeiende mix van angst, eetlust en maniakale liefde.

We hadden het kunnen weten. Wij hebben tijdens onze relatie reeds 2 katten versleten, beiden inmiddels woonachtig hier ver, ver vandaan. Zelf heb ik vroeger drie vissen onder mijn hoede gehad (Koos, Roos en Spoetnik) waarvan de eerste 2 na een fraai leven tussen de waterplantjes ter ziele gingen tijdens een rondje zwemmen, en de 3e het helaas heeft begeven ergens in de twee maanden dat ik zijn kommetje niet verschoonde. Toen mijn blik opeens viel op een viezig modderpoeltje in een hoek van mijn kamer en ik mij herinnerde dat Spoetnik daar ooit heel zoet in ronddobberde, was het al te laat. Tja.
Verder had ik een hamster, Paulus, die ik van de ondergang dacht te redden door hem te adopteren nadat hij op een rommelmarkt werd aangeboden. Paulus had lange blonde haren en zwarte kraaloogjes. En nadat ik hem een korte periode met liefde omringde, lag hij op een ochtend helemaal koud in zijn kooi, maar wel nog met ademhaling. Het feit dat ik hem daarna op de verwarming legde, deed hem kennelijk geen goed en de begrafenis was een feit.
Ook Goofy De Cavia was ooit aan mijn verzorging overgeleverd. Ook deze had ik heel liefdadig van een eerdere eigenaar overgenomen maar ik herinner me vooral dat ik elke week zijn ranzige kooi moest verschonen en dat je hem alleen met handschoenen, masker en bijtwerend pak kon oppakken om eens lekker te knuffelen. Die was geloof ik erg ziek ofzo, toen hij zijn leven omruilde voor de CaviaHemel.

Dat Echtgenoot en ik onszelf ooit vertrouwd hebben tot het krijgen van 2 kinderen, is een raadsel. Ik denk zelf dat het te maken zal hebben gehad met veel drank.

Desalniettemin lijkt het tij gekeerd. Ook wij hebben geleerd van onze fouten en tot nu toe lijken Zoon1+2 redelijk gezond door het leven te gaan. We verliezen ze maar af en toe uit het oog, ze liggen best vaak in een schoon bedje en ook krijgen ze met regelmaat te eten.

Ik heb altijd al een babyhondje gewild.